ἔκλυεν, ἐκ χειρῶν δὲ χαμαὶ βάλε κύδιμον Ἑρμῆν. ἕζετο δὲ προπάροιθε καὶ ἐσσύμενός περ ὁδοῖο Ἑρμῆν κερτομέων καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε· θάρσει, σπαργανιῶτα, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ· εὑρήσω καὶ ἔπειτα βοῶν ἴφθιμα κάρηνα τούτοις οἰωνοῖσι· σὺ δʼ αὖθʼ ὁδὸν ἡγεμονεύσεις.ὣς φάθʼ· ὃ δʼ αὖτʼ ἀνόρουσε θοῶς Κυλλήνιος Ἑομῆς, σπουδῇ ἰών· ἄμφω δὲ παρʼ οὔατα χερσὶν ἐώθει σπάργανον ἀμφʼ ὤμοισιν ἐελμένος, εἶπε δὲ μῦθον· πῆ με φέρεις, Ἑκάεργε, θεῶν ζαμενέστατε πάντων; ἦ με βοῶν ἕνεχʼ ὧδε χολούμενος ὀρσολοπεύεις; ὦ πόποι, εἴθʼ ἀπόλοιτο βοῶν γένος· οὐ γὰρ ἐγώ γε ὑμετέρας ἔκλεψα βόας οὐδʼ ἄλλον ὄπωπα, αἵτινες αἱ βόες εἰσί· τὸ δὲ κλέος οἶον ἀκούω. δὸς δὲ δίκην καὶ δέξο παρὰ Ζηνὶ Κρονίωνι.αὐτὰρ ἐπεὶ τὰ ἕκαστα διαρρήδην ἐρίδαινον