τὸν καὶ ἀνειρόμενος Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα· ὦ ἄνα, εἰ δὴ τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης ἤγαγες· οὕτω που τῷ σῷ φίλον ἔπλετο θυμῷ· πῶς καὶ νῦν βιόμεσθα; τό σε φράζεσθαι ἄνωγμεν. οὔτε τρυγηφόρος ἥδε γʼ ἐπήρατος οὔτʼ εὐλείμων, ὥστʼ ἀπό τʼ εὖ ζώειν καὶ ἅμʼ ἀνθρώποισιν ὀπάζειν. τοὺς δʼ ἐπιμειδήσας προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων· νήπιοι ἄνθρωποι, δυστλήμονες, οἳ μελεδῶναςβούλεσθʼ ἀργαλέους τε πόνους καὶ στείνεα θυμῷ· ῥηίδιον ἔπος ὔμμʼ ἐρέω καὶ ἐπὶ φρεσὶ θήσω, δεξιτερῇ μάλʼ ἕκαστος ἔχων ἐν χειρὶ μάχαιραν,σφάζειν αἰεὶ μῆλα· τὰ δʼ ἄφθονα πάντα παρέσται,