δὴν δʼ ἄνεῳ ἦσαν τετιηότες υἷες Ἀχαιῶν·ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·Ἀτρεΐδη σοὶ πρῶτα μαχήσομαι ἀφραδέοντι,ἣ θέμις ἐστὶν ἄναξ ἀγορῇ· σὺ δὲ μή τι χολωθῇς.ἀλκὴν μέν μοι πρῶτον ὀνείδισας ἐν Δαναοῖσιφὰς ἔμεν ἀπτόλεμον καὶ ἀνάλκιδα· ταῦτα δὲ πάνταἴσασʼ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδὲ γέροντες.σοὶ δὲ διάνδιχα δῶκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω·σκήπτρῳ μέν τοι δῶκε τετιμῆσθαι περὶ πάντων,ἀλκὴν δʼ οὔ τοι δῶκεν, ὅ τε κράτος ἐστὶ μέγιστον.δαιμόνιʼ οὕτω που μάλα ἔλπεαι υἷας Ἀχαιῶνἀπτολέμους τʼ ἔμεναι καὶ ἀνάλκιδας ὡς ἀγορεύεις;εἰ δέ τοι αὐτῷ θυμὸς ἐπέσσυται ὥς τε νέεσθαιἔρχεο· πάρ τοι ὁδός, νῆες δέ τοι ἄγχι θαλάσσηςἑστᾶσʼ, αἵ τοι ἕποντο Μυκήνηθεν μάλα πολλαί.ἀλλʼ ἄλλοι μενέουσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶεἰς ὅ κέ περ Τροίην διαπέρσομεν. εἰ δὲ καὶ αὐτοὶφευγόντων σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·νῶϊ δʼ ἐγὼ Σθένελός τε μαχησόμεθʼ εἰς ὅ κε τέκμωρἸλίου εὕρωμεν· σὺν γὰρ θεῷ εἰλήλουθμεν.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἐπίαχον υἷες Ἀχαιῶνμῦθον ἀγασσάμενοι Διομήδεος ἱπποδάμοιο.τοῖσι δʼ ἀνιστάμενος μετεφώνεεν ἱππότα Νέστωρ·Τυδεΐδη περὶ μὲν πολέμῳ ἔνι καρτερός ἐσσι,καὶ βουλῇ μετὰ πάντας ὁμήλικας ἔπλευ ἄριστος.οὔ τίς τοι τὸν μῦθον ὀνόσσεται ὅσσοι Ἀχαιοί,οὐδὲ πάλιν ἐρέει· ἀτὰρ οὐ τέλος ἵκεο μύθων.ἦ μὲν καὶ νέος ἐσσί, ἐμὸς δέ κε καὶ πάϊς εἴηςὁπλότατος γενεῆφιν· ἀτὰρ πεπνυμένα βάζειςἈργείων βασιλῆας, ἐπεὶ κατὰ μοῖραν ἔειπες.ἀλλʼ ἄγʼ ἐγών, ὃς σεῖο γεραίτερος εὔχομαι εἶναι,ἐξείπω καὶ πάντα διίξομαι· οὐδέ κέ τίς μοιμῦθον ἀτιμήσειʼ, οὐδὲ κρείων Ἀγαμέμνων.ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνοςὃς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου ὀκρυόεντος.ἀλλʼ ἤτοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃδόρπά τʼ ἐφοπλισόμεσθα· φυλακτῆρες δὲ ἕκαστοιλεξάσθων παρὰ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεος ἐκτός.κούροισιν μὲν ταῦτʼ ἐπιτέλλομαι· αὐτὰρ ἔπειταἈτρεΐδη σὺ μὲν ἄρχε· σὺ γὰρ βασιλεύτατός ἐσσι.δαίνυ δαῖτα γέρουσιν· ἔοικέ τοι, οὔ τοι ἀεικές.πλεῖαί τοι οἴνου κλισίαι, τὸν νῆες Ἀχαιῶνἠμάτιαι Θρῄκηθεν ἐπʼ εὐρέα πόντον ἄγουσι·πᾶσά τοί ἐσθʼ ὑποδεξίη, πολέεσσι δʼ ἀνάσσεις.πολλῶν δʼ ἀγρομένων τῷ πείσεαι ὅς κεν ἀρίστηνβουλὴν βουλεύσῃ· μάλα δὲ χρεὼ πάντας Ἀχαιοὺςἐσθλῆς καὶ πυκινῆς, ὅτι δήϊοι ἐγγύθι νηῶνκαίουσιν πυρὰ πολλά· τίς ἂν τάδε γηθήσειε;νὺξ δʼ ἧδʼ ἠὲ διαρραίσει στρατὸν ἠὲ σαώσει.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο.ἐκ δὲ φυλακτῆρες σὺν τεύχεσιν ἐσσεύοντοἀμφί τε Νεστορίδην Θρασυμήδεα ποιμένα λαῶν,ἠδʼ ἀμφʼ Ἀσκάλαφον καὶ Ἰάλμενον υἷας Ἄρηοςἀμφί τε Μηριόνην Ἀφαρῆά τε Δηΐπυρόν τε,ἠδʼ ἀμφὶ Κρείοντος υἱὸν Λυκομήδεα δῖον.ἕπτʼ ἔσαν ἡγεμόνες φυλάκων, ἑκατὸν δὲ ἑκάστῳκοῦροι ἅμα στεῖχον δολίχʼ ἔγχεα χερσὶν ἔχοντες·κὰδ δὲ μέσον τάφρου καὶ τείχεος ἷζον ἰόντες·ἔνθα δὲ πῦρ κήαντο, τίθεντο δὲ δόρπα ἕκαστος.Ἀτρεΐδης δὲ γέροντας ἀολλέας ἦγεν Ἀχαιῶνἐς κλισίην, παρὰ δέ σφι τίθει μενοεικέα δαῖτα.οἳ δʼ ἐπʼ ὀνείαθʼ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖς ὁ γέρων πάμπρωτος ὑφαίνειν ἤρχετο μῆτινΝέστωρ, οὗ καὶ πρόσθεν ἀρίστη φαίνετο βουλή·ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονἐν σοὶ μὲν λήξω, σέο δʼ ἄρξομαι, οὕνεκα πολλῶνλαῶν ἐσσι ἄναξ καί τοι Ζεὺς ἐγγυάλιξεσκῆπτρόν τʼ ἠδὲ θέμιστας, ἵνά σφισι βουλεύῃσθα.τώ σε χρὴ περὶ μὲν φάσθαι ἔπος ἠδʼ ἐπακοῦσαι,κρηῆναι δὲ καὶ ἄλλῳ, ὅτʼ ἄν τινα θυμὸς ἀνώγῃεἰπεῖν εἰς ἀγαθόν· σέο δʼ ἕξεται ὅττί κεν ἄρχῃ.αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα.οὐ γάρ τις νόον ἄλλος ἀμείνονα τοῦδε νοήσειοἷον ἐγὼ νοέω ἠμὲν πάλαι ἠδʼ ἔτι καὶ νῦνἐξ ἔτι τοῦ ὅτε διογενὲς Βρισηΐδα κούρηνχωομένου Ἀχιλῆος ἔβης κλισίηθεν ἀπούραςοὔ τι καθʼ ἡμέτερόν γε νόον· μάλα γάρ τοι ἔγωγεπόλλʼ ἀπεμυθεόμην· σὺ δὲ σῷ μεγαλήτορι θυμῷεἴξας ἄνδρα φέριστον, ὃν ἀθάνατοί περ ἔτισαν,ἠτίμησας, ἑλὼν γὰρ ἔχεις γέρας· ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦνφραζώμεσθʼ ὥς κέν μιν ἀρεσσάμενοι πεπίθωμενδώροισίν τʼ ἀγανοῖσιν ἔπεσσί τε μειλιχίοισι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ὦ γέρον οὔ τι ψεῦδος ἐμὰς ἄτας κατέλεξας·ἀασάμην, οὐδʼ αὐτὸς ἀναίνομαι. ἀντί νυ πολλῶνλαῶν ἐστὶν ἀνὴρ ὅν τε Ζεὺς κῆρι φιλήσῃ,ὡς νῦν τοῦτον ἔτισε, δάμασσε δὲ λαὸν Ἀχαιῶν.ἀλλʼ ἐπεὶ ἀασάμην φρεσὶ λευγαλέῃσι πιθήσας,ἂψ ἐθέλω ἀρέσαι δόμεναί τʼ ἀπερείσιʼ ἄποινα.ὑμῖν δʼ ἐν πάντεσσι περικλυτὰ δῶρʼ ὀνομήνωἕπτʼ ἀπύρους τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα,αἴθωνας δὲ λέβητας ἐείκοσι, δώδεκα δʼ ἵππουςπηγοὺς ἀθλοφόρους, οἳ ἀέθλια ποσσὶν ἄροντο.οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνὴρ ᾧ τόσσα γένοιτο,οὐδέ κεν ἀκτήμων ἐριτίμοιο χρυσοῖο,ὅσσά μοι ἠνείκαντο ἀέθλια μώνυχες ἵπποι.δώσω δʼ ἑπτὰ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίαςΛεσβίδας, ἃς ὅτε Λέσβον ἐϋκτιμένην ἕλεν αὐτὸςἐξελόμην, αἳ κάλλει ἐνίκων φῦλα γυναικῶν.τὰς μέν οἱ δώσω, μετὰ δʼ ἔσσεται ἣν τότʼ ἀπηύρωνκούρη Βρισῆος· ἐπὶ δὲ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαιμή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναι,ἣ θέμις ἀνθρώπων πέλει ἀνδρῶν ἠδὲ γυναικῶν.ταῦτα μὲν αὐτίκα πάντα παρέσσεται· εἰ δέ κεν αὖτεἄστυ μέγα Πριάμοιο θεοὶ δώωσʼ ἀλαπάξαι,νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηησάσθωεἰσελθών, ὅτε κεν δατεώμεθα ληΐδʼ Ἀχαιοί,Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας ἐείκοσιν αὐτὸς ἑλέσθω,αἴ κε μετʼ Ἀργείην Ἑλένην κάλλισται ἔωσιν.εἰ δέ κεν Ἄργος ἱκοίμεθʼ Ἀχαιϊκὸν οὖθαρ ἀρούρηςγαμβρός κέν μοι ἔοι· τίσω δέ μιν ἶσον Ὀρέστῃ,ὅς μοι τηλύγετος τρέφεται θαλίῃ ἔνι πολλῇ.τρεῖς δέ μοί εἰσι θύγατρες ἐνὶ μεγάρῳ εὐπήκτῳΧρυσόθεμις καὶ Λαοδίκη καὶ Ἰφιάνασσα,τάων ἥν κʼ ἐθέλῃσι φίλην ἀνάεδνον ἀγέσθωπρὸς οἶκον Πηλῆος· ἐγὼ δʼ ἐπὶ μείλια δώσωπολλὰ μάλʼ, ὅσσʼ οὔ πώ τις ἑῇ ἐπέδωκε θυγατρί·ἑπτὰ δέ οἱ δώσω εὖ ναιόμενα πτολίεθραΚαρδαμύλην Ἐνόπην τε καὶ Ἱρὴν ποιήεσσανΦηράς τε ζαθέας ἠδʼ Ἄνθειαν βαθύλειμονκαλήν τʼ Αἴπειαν καὶ Πήδασον ἀμπελόεσσαν.πᾶσαι δʼ ἐγγὺς ἁλός, νέαται Πύλου ἠμαθόεντος·ἐν δʼ ἄνδρες ναίουσι πολύρρηνες πολυβοῦται,οἵ κέ ἑ δωτίνῃσι θεὸν ὣς τιμήσουσικαί οἱ ὑπὸ σκήπτρῳ λιπαρὰς τελέουσι θέμιστας.ταῦτά κέ οἱ τελέσαιμι μεταλήξαντι χόλοιο.δμηθήτω· Ἀΐδης τοι ἀμείλιχος ἠδʼ ἀδάμαστος,τοὔνεκα καί τε βροτοῖσι θεῶν ἔχθιστος ἁπάντων·καί μοι ὑποστήτω ὅσσον βασιλεύτερός εἰμιἠδʼ ὅσσον γενεῇ προγενέστερος εὔχομαι εἶναι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονδῶρα μὲν οὐκέτʼ ὀνοστὰ διδοῖς Ἀχιλῆϊ ἄνακτι·ἀλλʼ ἄγετε κλητοὺς ὀτρύνομεν, οἵ κε τάχισταἔλθωσʼ ἐς κλισίην Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος.εἰ δʼ ἄγε τοὺς ἂν ἐγὼ ἐπιόψομαι οἳ δὲ πιθέσθων.Φοῖνιξ μὲν πρώτιστα Διῒ φίλος ἡγησάσθω,αὐτὰρ ἔπειτʼ Αἴας τε μέγας καὶ δῖος Ὀδυσσεύς·κηρύκων δʼ Ὀδίος τε καὶ Εὐρυβάτης ἅμʼ ἑπέσθων.φέρτε δὲ χερσὶν ὕδωρ, εὐφημῆσαί τε κέλεσθε,ὄφρα Διὶ Κρονίδῃ ἀρησόμεθʼ, αἴ κʼ ἐλεήσῃ.ὣς φάτο, τοῖσι δὲ πᾶσιν ἑαδότα μῦθον ἔειπεν.αὐτίκα κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν,κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο,νώμησαν δʼ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τʼ ἔπιόν θʼ ὅσον ἤθελε θυμός,ὁρμῶντʼ ἐκ κλισίης Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο.τοῖσι δὲ πόλλʼ ἐπέτελλε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρδενδίλλων ἐς ἕκαστον, Ὀδυσσῆϊ δὲ μάλιστα,πειρᾶν ὡς πεπίθοιεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα.τὼ δὲ βάτην παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσηςπολλὰ μάλʼ εὐχομένω γαιηόχῳ ἐννοσιγαίῳῥηϊδίως πεπιθεῖν μεγάλας φρένας Αἰακίδαο.Μυρμιδόνων δʼ ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθην,τὸν δʼ εὗρον φρένα τερπόμενον φόρμιγγι λιγείῃκαλῇ δαιδαλέῃ, ἐπὶ δʼ ἀργύρεον ζυγὸν ἦεν,τὴν ἄρετʼ ἐξ ἐνάρων πόλιν Ἠετίωνος ὀλέσσας·τῇ ὅ γε θυμὸν ἔτερπεν, ἄειδε δʼ ἄρα κλέα ἀνδρῶν.Πάτροκλος δέ οἱ οἶος ἐναντίος ἧστο σιωπῇ,δέγμενος Αἰακίδην ὁπότε λήξειεν ἀείδων,τὼ δὲ βάτην προτέρω, ἡγεῖτο δὲ δῖος Ὀδυσσεύς,στὰν δὲ πρόσθʼ αὐτοῖο· ταφὼν δʼ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεὺςαὐτῇ σὺν φόρμιγγι λιπὼν ἕδος ἔνθα θάασσεν.ὣς δʼ αὔτως Πάτροκλος, ἐπεὶ ἴδε φῶτας, ἀνέστη.τὼ καὶ δεικνύμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·χαίρετον· ἦ φίλοι ἄνδρες ἱκάνετον ἦ τι μάλα χρεώ,οἵ μοι σκυζομένῳ περ Ἀχαιῶν φίλτατοί ἐστον.ὣς ἄρα φωνήσας προτέρω ἄγε δῖος Ἀχιλλεύς,εἷσεν δʼ ἐν κλισμοῖσι τάπησί τε πορφυρέοισιν.αἶψα δὲ Πάτροκλον προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·μείζονα δὴ κρητῆρα Μενοιτίου υἱὲ καθίστα,ζωρότερον δὲ κέραιε, δέπας δʼ ἔντυνον ἑκάστῳ·οἳ γὰρ φίλτατοι ἄνδρες ἐμῷ ὑπέασι μελάθρῳ.ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθʼ ἑταίρῳ.αὐτὰρ ὅ γε κρεῖον μέγα κάββαλεν ἐν πυρὸς αὐγῇ,ἐν δʼ ἄρα νῶτον ἔθηκʼ ὄϊος καὶ πίονος αἰγός,ἐν δὲ συὸς σιάλοιο ῥάχιν τεθαλυῖαν ἀλοιφῇ.τῷ δʼ ἔχεν Αὐτομέδων, τάμνεν δʼ ἄρα δῖος Ἀχιλλεύς.καὶ τὰ μὲν εὖ μίστυλλε καὶ ἀμφʼ ὀβελοῖσιν ἔπειρε,πῦρ δὲ Μενοιτιάδης δαῖεν μέγα ἰσόθεος φώς.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ πῦρ ἐκάη καὶ φλὸξ ἐμαράνθη,ἀνθρακιὴν στορέσας ὀβελοὺς ἐφύπερθε τάνυσσε,πάσσε δʼ ἁλὸς θείοιο κρατευτάων ἐπαείρας.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὤπτησε καὶ εἰν ἐλεοῖσιν ἔχευε,Πάτροκλος μὲν σῖτον ἑλὼν ἐπένειμε τραπέζῃκαλοῖς ἐν κανέοισιν, ἀτὰρ κρέα νεῖμεν Ἀχιλλεύς.αὐτὸς δʼ ἀντίον ἷζεν Ὀδυσσῆος θείοιοτοίχου τοῦ ἑτέροιο, θεοῖσι δὲ θῦσαι ἀνώγειΠάτροκλον ὃν ἑταῖρον· ὃ δʼ ἐν πυρὶ βάλλε θυηλάς.οἳ δʼ ἐπʼ ὀνείαθʼ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,νεῦσʼ Αἴας Φοίνικι· νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεύς,πλησάμενος δʼ οἴνοιο δέπας δείδεκτʼ Ἀχιλῆα·χαῖρʼ Ἀχιλεῦ· δαιτὸς μὲν ἐΐσης οὐκ ἐπιδευεῖςἠμὲν ἐνὶ κλισίῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαοἠδὲ καὶ ἐνθάδε νῦν, πάρα γὰρ μενοεικέα πολλὰδαίνυσθʼ· ἀλλʼ οὐ δαιτὸς ἐπηράτου ἔργα μέμηλεν,ἀλλὰ λίην μέγα πῆμα διοτρεφὲς εἰσορόωντεςδείδιμεν· ἐν δοιῇ δὲ σαωσέμεν ἢ ἀπολέσθαινῆας ἐϋσσέλμους, εἰ μὴ σύ γε δύσεαι ἀλκήν.ἐγγὺς γὰρ νηῶν καὶ τείχεος αὖλιν ἔθεντοΤρῶες ὑπέρθυμοι τηλεκλειτοί τʼ ἐπίκουροικηάμενοι πυρὰ πολλὰ κατὰ στρατόν, οὐδʼ ἔτι φασὶσχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης ἐνδέξια σήματα φαίνωνἀστράπτει· Ἕκτωρ δὲ μέγα σθένεϊ βλεμεαίνωνμαίνεται ἐκπάγλως πίσυνος Διί, οὐδέ τι τίειἀνέρας οὐδὲ θεούς· κρατερὴ δέ ἑ λύσσα δέδυκεν.ἀρᾶται δὲ τάχιστα φανήμεναι Ἠῶ δῖαν·στεῦται γὰρ νηῶν ἀποκόψειν ἄκρα κόρυμβααὐτάς τʼ ἐμπρήσειν μαλεροῦ πυρός, αὐτὰρ Ἀχαιοὺςδῃώσειν παρὰ τῇσιν ὀρινομένους ὑπὸ καπνοῦ.ταῦτʼ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα, μή οἱ ἀπειλὰςἐκτελέσωσι θεοί, ἡμῖν δὲ δὴ αἴσιμον εἴηφθίσθαι ἐνὶ Τροίῃ ἑκὰς Ἄργεος ἱπποβότοιο.ἀλλʼ ἄνα εἰ μέμονάς γε καὶ ὀψέ περ υἷας Ἀχαιῶντειρομένους ἐρύεσθαι ὑπὸ Τρώων ὀρυμαγδοῦ.αὐτῷ τοι μετόπισθʼ ἄχος ἔσσεται, οὐδέ τι μῆχοςῥεχθέντος κακοῦ ἔστʼ ἄκος εὑρεῖν· ἀλλὰ πολὺ πρὶνφράζευ ὅπως Δαναοῖσιν ἀλεξήσεις κακὸν ἦμαρ.ὦ πέπον ἦ μὲν σοί γε πατὴρ ἐπετέλλετο Πηλεὺςἤματι τῷ ὅτε σʼ ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπε·τέκνον ἐμὸν κάρτος μὲν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρηδώσουσʼ αἴ κʼ ἐθέλωσι, σὺ δὲ μεγαλήτορα θυμὸνἴσχειν ἐν στήθεσσι· φιλοφροσύνη γὰρ ἀμείνων·ληγέμεναι δʼ ἔριδος κακομηχάνου, ὄφρά σε μᾶλλοντίωσʼ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδὲ γέροντες.ὣς ἐπέτελλʼ ὃ γέρων, σὺ δὲ λήθεαι· ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦνπαύεʼ, ἔα δὲ χόλον θυμαλγέα· σοὶ δʼ Ἀγαμέμνωνἄξια δῶρα δίδωσι μεταλήξαντι χόλοιο.εἰ δὲ σὺ μέν μευ ἄκουσον, ἐγὼ δέ κέ τοι καταλέξωὅσσά τοι ἐν κλισίῃσιν ὑπέσχετο δῶρʼ Ἀγαμέμνων·ἕπτʼ ἀπύρους τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα,αἴθωνας δὲ λέβητας ἐείκοσι, δώδεκα δʼ ἵππουςπηγοὺς ἀθλοφόρους, οἳ ἀέθλια ποσσὶν ἄροντο.οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνὴρ ᾧ τόσσα γένοιτοοὐδέ κεν ἀκτήμων ἐριτίμοιο χρυσοῖο,ὅσσʼ Ἀγαμέμνονος ἵπποι ἀέθλια ποσσὶν ἄροντο.δώσει δʼ ἑπτὰ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίαςΛεσβίδας, ἃς ὅτε Λέσβον ἐϋκτιμένην ἕλες αὐτὸςἐξέλεθʼ, αἳ τότε κάλλει ἐνίκων φῦλα γυναικῶν.τὰς μέν τοι δώσει, μετὰ δʼ ἔσσεται ἣν τότʼ ἀπηύρακούρη Βρισῆος· ἐπὶ δὲ μέγαν ὅρκον ὀμεῖταιμή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναιἣ θέμις ἐστὶν ἄναξ ἤτʼ ἀνδρῶν ἤτε γυναικῶν.ταῦτα μὲν αὐτίκα πάντα παρέσσεται· εἰ δέ κεν αὖτεἄστυ μέγα Πριάμοιο θεοὶ δώωσʼ ἀλαπάξαι,νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηήσασθαιεἰσελθών, ὅτε κεν δατεώμεθα ληΐδʼ Ἀχαιοί,Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας ἐείκοσιν αὐτὸς ἑλέσθαι,αἵ κε μετʼ Ἀργείην Ἑλένην κάλλισται ἔωσιν.εἰ δέ κεν Ἄργος ἱκοίμεθʼ Ἀχαιϊκὸν οὖθαρ ἀρούρηςγαμβρός κέν οἱ ἔοις· τίσει δέ σε ἶσον Ὀρέστῃ,ὅς οἱ τηλύγετος τρέφεται θαλίῃ ἔνι πολλῇ.τρεῖς δέ οἵ εἰσι θύγατρες ἐνὶ μεγάρῳ εὐπήκτῳΧρυσόθεμις καὶ Λαοδίκη καὶ Ἰφιάνασσα,τάων ἥν κʼ ἐθέλῃσθα φίλην ἀνάεδνον ἄγεσθαιπρὸς οἶκον Πηλῆος· ὃ δʼ αὖτʼ ἐπὶ μείλια δώσειπολλὰ μάλʼ, ὅσσʼ οὔ πώ τις ἑῇ ἐπέδωκε θυγατρί·ἑπτὰ δέ τοι δώσει εὖ ναιόμενα πτολίεθραΚαρδαμύλην Ἐνόπην τε καὶ Ἱρὴν ποιήεσσανΦηράς τε ζαθέας ἠδʼ Ἄνθειαν βαθύλειμονκαλήν τʼ Αἴπειαν καὶ Πήδασον ἀμπελόεσσαν.πᾶσαι δʼ ἐγγὺς ἁλός, νέαται Πύλου ἠμαθόεντος·ἐν δʼ ἄνδρες ναίουσι πολύρρηνες πολυβοῦται,οἵ κέ σε δωτίνῃσι θεὸν ὣς τιμήσουσικαί τοι ὑπὸ σκήπτρῳ λιπαρὰς τελέουσι θέμιστας.ταῦτά κέ τοι τελέσειε μεταλήξαντι χόλοιο.εἰ δέ τοι Ἀτρεΐδης μὲν ἀπήχθετο κηρόθι μᾶλλοναὐτὸς καὶ τοῦ δῶρα, σὺ δʼ ἄλλους περ Παναχαιοὺςτειρομένους ἐλέαιρε κατὰ στρατόν, οἵ σε θεὸν ὣςτίσουσʼ· ἦ γάρ κέ σφι μάλα μέγα κῦδος ἄροιο·νῦν γάρ χʼ Ἕκτορʼ ἕλοις, ἐπεὶ ἂν μάλα τοι σχεδὸν ἔλθοιλύσσαν ἔχων ὀλοήν, ἐπεὶ οὔ τινά φησιν ὁμοῖονοἷ ἔμεναι Δαναῶν οὓς ἐνθάδε νῆες ἔνεικαν.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦχρὴ μὲν δὴ τὸν μῦθον ἀπηλεγέως ἀποειπεῖν,ᾗ περ δὴ φρονέω τε καὶ ὡς τετελεσμένον ἔσται,ὡς μή μοι τρύζητε παρήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος.ἐχθρὸς γάρ μοι κεῖνος ὁμῶς Ἀΐδαο πύλῃσινὅς χʼ ἕτερον μὲν κεύθῃ ἐνὶ φρεσίν, ἄλλο δὲ εἴπῃ.αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα·οὔτʼ ἔμεγʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα πεισέμεν οἴωοὔτʼ ἄλλους Δαναούς, ἐπεὶ οὐκ ἄρα τις χάρις ἦενμάρνασθαι δηΐοισιν ἐπʼ ἀνδράσι νωλεμὲς αἰεί.ἴση μοῖρα μένοντι καὶ εἰ μάλα τις πολεμίζοι·ἐν δὲ ἰῇ τιμῇ ἠμὲν κακὸς ἠδὲ καὶ ἐσθλός·κάτθανʼ ὁμῶς ὅ τʼ ἀεργὸς ἀνὴρ ὅ τε πολλὰ ἐοργώς.οὐδέ τί μοι περίκειται, ἐπεὶ πάθον ἄλγεα θυμῷαἰεὶ ἐμὴν ψυχὴν παραβαλλόμενος πολεμίζειν.ὡς δʼ ὄρνις ἀπτῆσι νεοσσοῖσι προφέρῃσιμάστακʼ ἐπεί κε λάβῃσι, κακῶς δʼ ἄρα οἱ πέλει αὐτῇ,ὣς καὶ ἐγὼ πολλὰς μὲν ἀΰπνους νύκτας ἴαυον,ἤματα δʼ αἱματόεντα διέπρησσον πολεμίζωνἀνδράσι μαρνάμενος ὀάρων ἕνεκα σφετεράων.δώδεκα δὴ σὺν νηυσὶ πόλεις ἀλάπαξʼ ἀνθρώπων,πεζὸς δʼ ἕνδεκά φημι κατὰ Τροίην ἐρίβωλον·τάων ἐκ πασέων κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσθλὰἐξελόμην, καὶ πάντα φέρων Ἀγαμέμνονι δόσκονἈτρεΐδῃ· ὃ δʼ ὄπισθε μένων παρὰ νηυσὶ θοῇσιδεξάμενος διὰ παῦρα δασάσκετο, πολλὰ δʼ ἔχεσκεν.ἄλλα δʼ ἀριστήεσσι δίδου γέρα καὶ βασιλεῦσι·τοῖσι μὲν ἔμπεδα κεῖται, ἐμεῦ δʼ ἀπὸ μούνου Ἀχαιῶνεἵλετʼ, ἔχει δʼ ἄλοχον θυμαρέα· τῇ παριαύωντερπέσθω. τί δὲ δεῖ πολεμιζέμεναι ΤρώεσσινἈργείους; τί δὲ λαὸν ἀνήγαγεν ἐνθάδʼ ἀγείραςἈτρεΐδης; ἦ οὐχ Ἑλένης ἕνεκʼ ἠϋκόμοιο;ἦ μοῦνοι φιλέουσʼ ἀλόχους μερόπων ἀνθρώπωνἈτρεΐδαι; ἐπεὶ ὅς τις ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ ἐχέφρωντὴν αὐτοῦ φιλέει καὶ κήδεται, ὡς καὶ ἐγὼ τὴνἐκ θυμοῦ φίλεον δουρικτητήν περ ἐοῦσαν.νῦν δʼ ἐπεὶ ἐκ χειρῶν γέρας εἵλετο καί μʼ ἀπάτησεμή μευ πειράτω εὖ εἰδότος· οὐδέ με πείσει.ἀλλʼ Ὀδυσεῦ σὺν σοί τε καὶ ἄλλοισιν βασιλεῦσιφραζέσθω νήεσσιν ἀλεξέμεναι δήϊον πῦρ.ἦ μὲν δὴ μάλα πολλὰ πονήσατο νόσφιν ἐμεῖο,καὶ δὴ τεῖχος ἔδειμε, καὶ ἤλασε τάφρον ἐπʼ αὐτῷεὐρεῖαν μεγάλην, ἐν δὲ σκόλοπας κατέπηξεν·ἀλλʼ οὐδʼ ὧς δύναται σθένος Ἕκτορος ἀνδροφόνοιοἴσχειν· ὄφρα δʼ ἐγὼ μετʼ Ἀχαιοῖσιν πολέμιζονοὐκ ἐθέλεσκε μάχην ἀπὸ τείχεος ὀρνύμεν Ἕκτωρ,ἀλλʼ ὅσον ἐς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν·ἔνθά ποτʼ οἶον ἔμιμνε, μόγις δέ μευ ἔκφυγεν ὁρμήν.νῦν δʼ ἐπεὶ οὐκ ἐθέλω πολεμιζέμεν Ἕκτορι δίῳαὔριον ἱρὰ Διὶ ῥέξας καὶ πᾶσι θεοῖσινηήσας εὖ νῆας, ἐπὴν ἅλα δὲ προερύσσω,ὄψεαι, αἴ κʼ ἐθέλῃσθα καὶ αἴ κέν τοι τὰ μεμήλῃ,ἦρι μάλʼ Ἑλλήσποντον ἐπʼ ἰχθυόεντα πλεούσαςνῆας ἐμάς, ἐν δʼ ἄνδρας ἐρεσσέμεναι μεμαῶτας·εἰ δέ κεν εὐπλοίην δώῃ κλυτὸς ἐννοσίγαιοςἤματί κε τριτάτῳ Φθίην ἐρίβωλον ἱκοίμην.ἔστι δέ μοι μάλα πολλά, τὰ κάλλιπον ἐνθάδε ἔρρων·ἄλλον δʼ ἐνθένδε χρυσὸν καὶ χαλκὸν ἐρυθρὸνἠδὲ γυναῖκας ἐϋζώνους πολιόν τε σίδηρονἄξομαι, ἅσσʼ ἔλαχόν γε· γέρας δέ μοι, ὅς περ ἔδωκεν,αὖτις ἐφυβρίζων ἕλετο κρείων ἈγαμέμνωνἈτρεΐδης· τῷ πάντʼ ἀγορευέμεν ὡς ἐπιτέλλωἀμφαδόν, ὄφρα καὶ ἄλλοι ἐπισκύζωνται Ἀχαιοὶεἴ τινά που Δαναῶν ἔτι ἔλπεται ἐξαπατήσειναἰὲν ἀναιδείην ἐπιειμένος· οὐδʼ ἂν ἔμοιγετετλαίη κύνεός περ ἐὼν εἰς ὦπα ἰδέσθαι·οὐδέ τί οἱ βουλὰς συμφράσσομαι, οὐδὲ μὲν ἔργον·ἐκ γὰρ δή μʼ ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν· οὐδʼ ἂν ἔτʼ αὖτιςἐξαπάφοιτʼ ἐπέεσσιν· ἅλις δέ οἱ· ἀλλὰ ἕκηλοςἐρρέτω· ἐκ γάρ εὑ φρένας εἵλετο μητίετα Ζεύς.ἐχθρὰ δέ μοι τοῦ δῶρα, τίω δέ μιν ἐν καρὸς αἴσῃ.οὐδʼ εἴ μοι δεκάκις τε καὶ εἰκοσάκις τόσα δοίηὅσσά τέ οἱ νῦν ἔστι, καὶ εἴ ποθεν ἄλλα γένοιτο,οὐδʼ ὅσʼ ἐς Ὀρχομενὸν ποτινίσεται, οὐδʼ ὅσα ΘήβαςΑἰγυπτίας, ὅθι πλεῖστα δόμοις ἐν κτήματα κεῖται,αἵ θʼ ἑκατόμπυλοί εἰσι, διηκόσιοι δʼ ἀνʼ ἑκάσταςἀνέρες ἐξοιχνεῦσι σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν·οὐδʼ εἴ μοι τόσα δοίη ὅσα ψάμαθός τε κόνις τε,οὐδέ κεν ὧς ἔτι θυμὸν ἐμὸν πείσειʼ Ἀγαμέμνωνπρίν γʼ ἀπὸ πᾶσαν ἐμοὶ δόμεναι θυμαλγέα λώβην.κούρην δʼ οὐ γαμέω Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,οὐδʼ εἰ χρυσείῃ Ἀφροδίτῃ κάλλος ἐρίζοι,ἔργα δʼ Ἀθηναίῃ γλαυκώπιδι ἰσοφαρίζοι·οὐδέ μιν ὧς γαμέω· ὃ δʼ Ἀχαιῶν ἄλλον ἑλέσθω,ὅς τις οἷ τʼ ἐπέοικε καὶ ὃς βασιλεύτερός ἐστιν.ἢν γὰρ δή με σαῶσι θεοὶ καὶ οἴκαδʼ ἵκωμαι,Πηλεύς θήν μοι ἔπειτα γυναῖκά γε μάσσεται αὐτός.πολλαὶ Ἀχαιΐδες εἰσὶν ἀνʼ Ἑλλάδα τε Φθίην τεκοῦραι ἀριστήων, οἵ τε πτολίεθρα ῥύονται,τάων ἥν κʼ ἐθέλωμι φίλην ποιήσομʼ ἄκοιτιν.ἔνθα δέ μοι μάλα πολλὸν ἐπέσσυτο θυμὸς ἀγήνωργήμαντα μνηστὴν ἄλοχον ἐϊκυῖαν ἄκοιτινκτήμασι τέρπεσθαι τὰ γέρων ἐκτήσατο Πηλεύς·οὐ γὰρ ἐμοὶ ψυχῆς ἀντάξιον οὐδʼ ὅσα φασὶνἼλιον ἐκτῆσθαι εὖ ναιόμενον πτολίεθροντὸ πρὶν ἐπʼ εἰρήνης, πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν,οὐδʼ ὅσα λάϊνος οὐδὸς ἀφήτορος ἐντὸς ἐέργειΦοίβου Ἀπόλλωνος Πυθοῖ ἔνι πετρηέσσῃ.ληϊστοὶ μὲν γάρ τε βόες καὶ ἴφια μῆλα,κτητοὶ δὲ τρίποδές τε καὶ ἵππων ξανθὰ κάρηνα,ἀνδρὸς δὲ ψυχὴ πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστὴοὔθʼ ἑλετή, ἐπεὶ ἄρ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων.μήτηρ γάρ τέ μέ φησι θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζαδιχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλος δέ.εἰ μέν κʼ αὖθι μένων Τρώων πόλιν ἀμφιμάχωμαι,ὤλετο μέν μοι νόστος, ἀτὰρ κλέος ἄφθιτον ἔσται·εἰ δέ κεν οἴκαδʼ ἵκωμι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,ὤλετό μοι κλέος ἐσθλόν, ἐπὶ δηρὸν δέ μοι αἰὼνἔσσεται, οὐδέ κέ μʼ ὦκα τέλος θανάτοιο κιχείη.καὶ δʼ ἂν τοῖς ἄλλοισιν ἐγὼ παραμυθησαίμηνοἴκαδʼ ἀποπλείειν, ἐπεὶ οὐκέτι δήετε τέκμωρἸλίου αἰπεινῆς· μάλα γάρ ἑθεν εὐρύοπα Ζεὺςχεῖρα ἑὴν ὑπερέσχε, τεθαρσήκασι δὲ λαοί.ἀλλʼ ὑμεῖς μὲν ἰόντες ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶνἀγγελίην ἀπόφασθε· τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ γερόντων·ὄφρʼ ἄλλην φράζωνται ἐνὶ φρεσὶ μῆτιν ἀμείνω,ἥ κέ σφιν νῆάς τε σαῷ καὶ λαὸν Ἀχαιῶννηυσὶν ἔπι γλαφυρῇς, ἐπεὶ οὔ σφισιν ἥδέ γʼ ἑτοίμηἣν νῦν ἐφράσσαντο ἐμεῦ ἀπομηνίσαντος·Φοῖνιξ δʼ αὖθι παρʼ ἄμμι μένων κατακοιμηθήτω,ὄφρά μοι ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδʼ ἕπηταιαὔριον ἢν ἐθέλῃσιν· ἀνάγκῃ δʼ οὔ τί μιν ἄξω.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇμῦθον ἀγασσάμενοι· μάλα γὰρ κρατερῶς ἀπέειπεν·ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε γέρων ἱππηλάτα Φοῖνιξδάκρυʼ ἀναπρήσας· περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν·εἰ μὲν δὴ νόστόν γε μετὰ φρεσὶ φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦβάλλεαι, οὐδέ τι πάμπαν ἀμύνειν νηυσὶ θοῇσιπῦρ ἐθέλεις ἀΐδηλον, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ,πῶς ἂν ἔπειτʼ ἀπὸ σεῖο φίλον τέκος αὖθι λιποίμηνοἶος; σοὶ δέ μʼ ἔπεμπε γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺςἤματι τῷ ὅτε σʼ ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπενήπιον οὔ πω εἰδόθʼ ὁμοιΐου πολέμοιοοὐδʼ ἀγορέων, ἵνα τʼ ἄνδρες ἀριπρεπέες τελέθουσι.τοὔνεκά με προέηκε διδασκέμεναι τάδε πάντα,μύθων τε ῥητῆρʼ ἔμεναι πρηκτῆρά τε ἔργων.ὡς ἂν ἔπειτʼ ἀπὸ σεῖο φίλον τέκος οὐκ ἐθέλοιμιλείπεσθʼ, οὐδʼ εἴ κέν μοι ὑποσταίη θεὸς αὐτὸςγῆρας ἀποξύσας θήσειν νέον ἡβώοντα,οἷον ὅτε πρῶτον λίπον Ἑλλάδα καλλιγύναικαφεύγων νείκεα πατρὸς Ἀμύντορος Ὀρμενίδαο,ὅς μοι παλλακίδος περιχώσατο καλλικόμοιο,τὴν αὐτὸς φιλέεσκεν, ἀτιμάζεσκε δʼ ἄκοιτινμητέρʼ ἐμήν· ἣ δʼ αἰὲν ἐμὲ λισσέσκετο γούνωνπαλλακίδι προμιγῆναι, ἵνʼ ἐχθήρειε γέροντα.τῇ πιθόμην καὶ ἔρεξα· πατὴρ δʼ ἐμὸς αὐτίκʼ ὀϊσθεὶςπολλὰ κατηρᾶτο, στυγερὰς δʼ ἐπεκέκλετʼ Ἐρινῦς,μή ποτε γούνασιν οἷσιν ἐφέσσεσθαι φίλον υἱὸνἐξ ἐμέθεν γεγαῶτα· θεοὶ δʼ ἐτέλειον ἐπαρὰςΖεύς τε καταχθόνιος καὶ ἐπαινὴ Περσεφόνεια.This edition omits lines 458-461.ἔνθʼ ἐμοὶ οὐκέτι πάμπαν ἐρητύετʼ ἐν φρεσὶ θυμὸςπατρὸς χωομένοιο κατὰ μέγαρα στρωφᾶσθαι.ἦ μὲν πολλὰ ἔται καὶ ἀνεψιοὶ ἀμφὶς ἐόντεςαὐτοῦ λισσόμενοι κατερήτυον ἐν μεγάροισι,πολλὰ δὲ ἴφια μῆλα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦςἔσφαζον, πολλοὶ δὲ σύες θαλέθοντες ἀλοιφῇεὑόμενοι τανύοντο διὰ φλογὸς Ἡφαίστοιο,πολλὸν δʼ ἐκ κεράμων μέθυ πίνετο τοῖο γέροντος.εἰνάνυχες δέ μοι ἀμφʼ αὐτῷ παρὰ νύκτας ἴαυον·οἳ μὲν ἀμειβόμενοι φυλακὰς ἔχον, οὐδέ ποτʼ ἔσβηπῦρ, ἕτερον μὲν ὑπʼ αἰθούσῃ εὐερκέος αὐλῆς,ἄλλο δʼ ἐνὶ προδόμῳ, πρόσθεν θαλάμοιο θυράων.ἀλλʼ ὅτε δὴ δεκάτη μοι ἐπήλυθε νὺξ ἐρεβεννή,καὶ τότʼ ἐγὼ θαλάμοιο θύρας πυκινῶς ἀραρυίαςῥήξας ἐξῆλθον, καὶ ὑπέρθορον ἑρκίον αὐλῆςῥεῖα, λαθὼν φύλακάς τʼ ἄνδρας δμῳάς τε γυναῖκας.φεῦγον ἔπειτʼ ἀπάνευθε διʼ Ἑλλάδος εὐρυχόροιο,Φθίην δʼ ἐξικόμην ἐριβώλακα μητέρα μήλωνἐς Πηλῆα ἄναχθʼ· ὃ δέ με πρόφρων ὑπέδεκτο,καί μʼ ἐφίλησʼ ὡς εἴ τε πατὴρ ὃν παῖδα φιλήσῃμοῦνον τηλύγετον πολλοῖσιν ἐπὶ κτεάτεσσι,καί μʼ ἀφνειὸν ἔθηκε, πολὺν δέ μοι ὤπασε λαόν·ναῖον δʼ ἐσχατιὴν Φθίης Δολόπεσσιν ἀνάσσων.καί σε τοσοῦτον ἔθηκα θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦ,ἐκ θυμοῦ φιλέων, ἐπεὶ οὐκ ἐθέλεσκες ἅμʼ ἄλλῳοὔτʼ ἐς δαῖτʼ ἰέναι οὔτʼ ἐν μεγάροισι πάσασθαι,πρίν γʼ ὅτε δή σʼ ἐπʼ ἐμοῖσιν ἐγὼ γούνεσσι καθίσσαςὄψου τʼ ἄσαιμι προταμὼν καὶ οἶνον ἐπισχών.πολλάκι μοι κατέδευσας ἐπὶ στήθεσσι χιτῶναοἴνου ἀποβλύζων ἐν νηπιέῃ ἀλεγεινῇ.ὣς ἐπὶ σοὶ μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησα,τὰ φρονέων ὅ μοι οὔ τι θεοὶ γόνον ἐξετέλειονἐξ ἐμεῦ· ἀλλὰ σὲ παῖδα θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦποιεύμην, ἵνα μοί ποτʼ ἀεικέα λοιγὸν ἀμύνῃς.ἀλλʼ Ἀχιλεῦ δάμασον θυμὸν μέγαν· οὐδέ τί σε χρὴνηλεὲς ἦτορ ἔχειν· στρεπτοὶ δέ τε καὶ θεοὶ αὐτοί,τῶν περ καὶ μείζων ἀρετὴ τιμή τε βίη τε.καὶ μὲν τοὺς θυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσιλοιβῇ τε κνίσῃ τε παρατρωπῶσʼ ἄνθρωποιλισσόμενοι, ὅτε κέν τις ὑπερβήῃ καὶ ἁμάρτῃ.καὶ γάρ τε λιταί εἰσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιοχωλαί τε ῥυσαί τε παραβλῶπές τʼ ὀφθαλμώ,αἵ ῥά τε καὶ μετόπισθʼ ἄτης ἀλέγουσι κιοῦσαι.ἣ δʼ ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος, οὕνεκα πάσαςπολλὸν ὑπεκπροθέει, φθάνει δέ τε πᾶσαν ἐπʼ αἶανβλάπτουσʼ ἀνθρώπους· αἳ δʼ ἐξακέονται ὀπίσσω.ὃς μέν τʼ αἰδέσεται κούρας Διὸς ἆσσον ἰούσας,τὸν δὲ μέγʼ ὤνησαν καί τʼ ἔκλυον εὐχομένοιο·ὃς δέ κʼ ἀνήνηται καί τε στερεῶς ἀποείπῃ,λίσσονται δʼ ἄρα ταί γε Δία Κρονίωνα κιοῦσαιτῷ ἄτην ἅμʼ ἕπεσθαι, ἵνα βλαφθεὶς ἀποτίσῃ.ἀλλʼ Ἀχιλεῦ πόρε καὶ σὺ Διὸς κούρῃσιν ἕπεσθαιτιμήν, ἥ τʼ ἄλλων περ ἐπιγνάμπτει νόον ἐσθλῶν.εἰ μὲν γὰρ μὴ δῶρα φέροι τὰ δʼ ὄπισθʼ ὀνομάζοιἈτρεΐδης, ἀλλʼ αἰὲν ἐπιζαφελῶς χαλεπαίνοι,οὐκ ἂν ἔγωγέ σε μῆνιν ἀπορρίψαντα κελοίμηνἈργείοισιν ἀμυνέμεναι χατέουσί περ ἔμπης·νῦν δʼ ἅμα τʼ αὐτίκα πολλὰ διδοῖ τὰ δʼ ὄπισθεν ὑπέστη,ἄνδρας δὲ λίσσεσθαι ἐπιπροέηκεν ἀρίστουςκρινάμενος κατὰ λαὸν Ἀχαιϊκόν, οἵ τε σοὶ αὐτῷφίλτατοι Ἀργείων· τῶν μὴ σύ γε μῦθον ἐλέγξῃςμηδὲ πόδας· πρὶν δʼ οὔ τι νεμεσσητὸν κεχολῶσθαι.οὕτω καὶ τῶν πρόσθεν ἐπευθόμεθα κλέα ἀνδρῶνἡρώων, ὅτε κέν τινʼ ἐπιζάφελος χόλος ἵκοι·δωρητοί τε πέλοντο παράρρητοί τʼ ἐπέεσσι.μέμνημαι τόδε ἔργον ἐγὼ πάλαι οὔ τι νέον γεὡς ἦν· ἐν δʼ ὑμῖν ἐρέω πάντεσσι φίλοισι.Κουρῆτές τʼ ἐμάχοντο καὶ Αἰτωλοὶ μενεχάρμαιἀμφὶ πόλιν Καλυδῶνα καὶ ἀλλήλους ἐνάριζον,Αἰτωλοὶ μὲν ἀμυνόμενοι Καλυδῶνος ἐραννῆς,Κουρῆτες δὲ διαπραθέειν μεμαῶτες Ἄρηϊ.καὶ γὰρ τοῖσι κακὸν χρυσόθρονος Ἄρτεμις ὦρσεχωσαμένη ὅ οἱ οὔ τι θαλύσια γουνῷ ἀλωῆςΟἰνεὺς ῥέξʼ· ἄλλοι δὲ θεοὶ δαίνυνθʼ ἑκατόμβας,οἴῃ δʼ οὐκ ἔρρεξε Διὸς κούρῃ μεγάλοιο.ἢ λάθετʼ ἢ οὐκ ἐνόησεν· ἀάσατο δὲ μέγα θυμῷ.ἣ δὲ χολωσαμένη δῖον γένος ἰοχέαιραὦρσεν ἔπι χλούνην σῦν ἄγριον ἀργιόδοντα,ὃς κακὰ πόλλʼ ἕρδεσκεν ἔθων Οἰνῆος ἀλωήν·πολλὰ δʼ ὅ γε προθέλυμνα χαμαὶ βάλε δένδρεα μακρὰαὐτῇσιν ῥίζῃσι καὶ αὐτοῖς ἄνθεσι μήλων.τὸν δʼ υἱὸς Οἰνῆος ἀπέκτεινεν Μελέαγροςπολλέων ἐκ πολίων θηρήτορας ἄνδρας ἀγείραςκαὶ κύνας· οὐ μὲν γάρ κε δάμη παύροισι βροτοῖσι·τόσσος ἔην, πολλοὺς δὲ πυρῆς ἐπέβησʼ ἀλεγεινῆς.ἣ δʼ ἀμφʼ αὐτῷ θῆκε πολὺν κέλαδον καὶ ἀϋτὴνἀμφὶ συὸς κεφαλῇ καὶ δέρματι λαχνήεντι,Κουρήτων τε μεσηγὺ καὶ Αἰτωλῶν μεγαθύμων.ὄφρα μὲν οὖν Μελέαγρος ἄρηι φίλος πολέμιζε,τόφρα δὲ Κουρήτεσσι κακῶς ἦν, οὐδὲ δύναντοτείχεος ἔκτοσθεν μίμνειν πολέες περ ἐόντες·ἀλλʼ ὅτε δὴ Μελέαγρον ἔδυ χόλος, ὅς τε καὶ ἄλλωνοἰδάνει ἐν στήθεσσι νόον πύκα περ φρονεόντων,ἤτοι ὃ μητρὶ φίλῃ Ἀλθαίῃ χωόμενος κῆρκεῖτο παρὰ μνηστῇ ἀλόχῳ καλῇ Κλεοπάτρῃκούρῃ Μαρπήσσης καλλισφύρου ΕὐηνίνηςἼδεώ θʼ, ὃς κάρτιστος ἐπιχθονίων γένετʼ ἀνδρῶντῶν τότε· καί ῥα ἄνακτος ἐναντίον εἵλετο τόξονΦοίβου Ἀπόλλωνος καλλισφύρου εἵνεκα νύμφης,τὴν δὲ τότʼ ἐν μεγάροισι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρἈλκυόνην καλέεσκον ἐπώνυμον, οὕνεκʼ ἄρʼ αὐτῆςμήτηρ ἀλκυόνος πολυπενθέος οἶτον ἔχουσακλαῖεν ὅ μιν ἑκάεργος ἀνήρπασε Φοῖβος Ἀπόλλων·τῇ ὅ γε παρκατέλεκτο χόλον θυμαλγέα πέσσωνἐξ ἀρέων μητρὸς κεχολωμένος, ἥ ῥα θεοῖσιπόλλʼ ἀχέουσʼ ἠρᾶτο κασιγνήτοιο φόνοιο,πολλὰ δὲ καὶ γαῖαν πολυφόρβην χερσὶν ἀλοίακικλήσκουσʼ Ἀΐδην καὶ ἐπαινὴν Περσεφόνειανπρόχνυ καθεζομένη, δεύοντο δὲ δάκρυσι κόλποι,παιδὶ δόμεν θάνατον· τῆς δʼ ἠεροφοῖτις Ἐρινὺςἔκλυεν ἐξ Ἐρέβεσφιν ἀμείλιχον ἦτορ ἔχουσα.τῶν δὲ τάχʼ ἀμφὶ πύλας ὅμαδος καὶ δοῦπος ὀρώρειπύργων βαλλομένων· τὸν δὲ λίσσοντο γέροντεςΑἰτωλῶν, πέμπον δὲ θεῶν ἱερῆας ἀρίστους,ἐξελθεῖν καὶ ἀμῦναι ὑποσχόμενοι μέγα δῶρον·ὁππόθι πιότατον πεδίον Καλυδῶνος ἐραννῆς,ἔνθά μιν ἤνωγον τέμενος περικαλλὲς ἑλέσθαιπεντηκοντόγυον, τὸ μὲν ἥμισυ οἰνοπέδοιο,ἥμισυ δὲ ψιλὴν ἄροσιν πεδίοιο ταμέσθαι.πολλὰ δέ μιν λιτάνευε γέρων ἱππηλάτα Οἰνεὺςοὐδοῦ ἐπεμβεβαὼς ὑψηρεφέος θαλάμοιοσείων κολλητὰς σανίδας γουνούμενος υἱόν·πολλὰ δὲ τόν γε κασίγνηται καὶ πότνια μήτηρἐλλίσσονθʼ· ὃ δὲ μᾶλλον ἀναίνετο· πολλὰ δʼ ἑταῖροι,οἵ οἱ κεδνότατοι καὶ φίλτατοι ἦσαν ἁπάντων·ἀλλʼ οὐδʼ ὧς τοῦ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθον,πρίν γʼ ὅτε δὴ θάλαμος πύκʼ ἐβάλλετο, τοὶ δʼ ἐπὶ πύργωνβαῖνον Κουρῆτες καὶ ἐνέπρηθον μέγα ἄστυ.καὶ τότε δὴ Μελέαγρον ἐΰζωνος παράκοιτιςλίσσετʼ ὀδυρομένη, καί οἱ κατέλεξεν ἅπαντακήδεʼ, ὅσʼ ἀνθρώποισι πέλει τῶν ἄστυ ἁλώῃ·ἄνδρας μὲν κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει,τέκνα δέ τʼ ἄλλοι ἄγουσι βαθυζώνους τε γυναῖκας.τοῦ δʼ ὠρίνετο θυμὸς ἀκούοντος κακὰ ἔργα,βῆ δʼ ἰέναι, χροῒ δʼ ἔντεʼ ἐδύσετο παμφανόωντα.ὣς ὃ μὲν Αἰτωλοῖσιν ἀπήμυνεν κακὸν ἦμαρεἴξας ᾧ θυμῷ· τῷ δʼ οὐκέτι δῶρα τέλεσσανπολλά τε καὶ χαρίεντα, κακὸν δʼ ἤμυνε καὶ αὔτως.ἀλλὰ σὺ μή μοι ταῦτα νόει φρεσί, μὴ δέ σε δαίμωνἐνταῦθα τρέψειε φίλος· κάκιον δέ κεν εἴηνηυσὶν καιομένῃσιν ἀμυνέμεν· ἀλλʼ ἐπὶ δώρωνἔρχεο· ἶσον γάρ σε θεῷ τίσουσιν Ἀχαιοί.εἰ δέ κʼ ἄτερ δώρων πόλεμον φθισήνορα δύῃςοὐκέθʼ ὁμῶς τιμῆς ἔσεαι πόλεμόν περ ἀλαλκών.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Φοῖνιξ ἄττα γεραιὲ διοτρεφὲς οὔ τί με ταύτηςχρεὼ τιμῆς· φρονέω δὲ τετιμῆσθαι Διὸς αἴσῃ,ἥ μʼ ἕξει παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν εἰς ὅ κʼ ἀϋτμὴἐν στήθεσσι μένῃ καί μοι φίλα γούνατʼ ὀρώρῃ.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι·μή μοι σύγχει θυμὸν ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύωνἈτρεΐδῃ ἥρωϊ φέρων χάριν· οὐδέ τί σε χρὴτὸν φιλέειν, ἵνα μή μοι ἀπέχθηαι φιλέοντι.καλόν τοι σὺν ἐμοὶ τὸν κήδειν ὅς κʼ ἐμὲ κήδῃ·ἶσον ἐμοὶ βασίλευε καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς.οὗτοι δʼ ἀγγελέουσι, σὺ δʼ αὐτόθι λέξεο μίμνωνεὐνῇ ἔνι μαλακῇ· ἅμα δʼ ἠοῖ φαινομένηφιφρασσόμεθʼ ἤ κε νεώμεθʼ ἐφʼ ἡμέτερʼ ἦ κε μένωμεν.ἦ καὶ Πατρόκλῳ ὅ γʼ ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε σιωπῇΦοίνικι στορέσαι πυκινὸν λέχος, ὄφρα τάχισταἐκ κλισίης νόστοιο μεδοίατο· τοῖσι δʼ ἄρʼ Αἴαςἀντίθεος Τελαμωνιάδης μετὰ μῦθον ἔειπε·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦἴομεν· οὐ γάρ μοι δοκέει μύθοιο τελευτὴτῇδέ γʼ ὁδῷ κρανέεσθαι· ἀπαγγεῖλαι δὲ τάχισταχρὴ μῦθον Δαναοῖσι καὶ οὐκ ἀγαθόν περ ἐόνταοἵ που νῦν ἕαται ποτιδέγμενοι. αὐτάρ Ἀχιλλεὺςἄγριον ἐν στήθεσσι θέτο μεγαλήτορα θυμὸνσχέτλιος, οὐδὲ μετατρέπεται φιλότητος ἑταίρωντῆς ᾗ μιν παρὰ νηυσὶν ἐτίομεν ἔξοχον ἄλλωννηλής· καὶ μέν τίς τε κασιγνήτοιο φονῆοςποινὴν ἢ οὗ παιδὸς ἐδέξατο τεθνηῶτος·καί ῥʼ ὃ μὲν ἐν δήμῳ μένει αὐτοῦ πόλλʼ ἀποτίσας,τοῦ δέ τʼ ἐρητύεται κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρποινὴν δεξαμένῳ· σοὶ δʼ ἄληκτόν τε κακόν τεθυμὸν ἐνὶ στήθεσσι θεοὶ θέσαν εἵνεκα κούρηςοἴης· νῦν δέ τοι ἑπτὰ παρίσχομεν ἔξοχʼ ἀρίστας,ἄλλά τε πόλλʼ ἐπὶ τῇσι· σὺ δʼ ἵλαον ἔνθεο θυμόν,αἴδεσσαι δὲ μέλαθρον· ὑπωρόφιοι δέ τοί εἰμενπληθύος ἐκ Δαναῶν, μέμαμεν δέ τοι ἔξοχον ἄλλωνκήδιστοί τʼ ἔμεναι καὶ φίλτατοι ὅσσοι Ἀχαιοί.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶνπάντά τί μοι κατὰ θυμὸν ἐείσαο μυθήσασθαι·ἀλλά μοι οἰδάνεται κραδίη χόλῳ ὁππότε κείνωνμνήσομαι ὥς μʼ ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξενἈτρεΐδης ὡς εἴ τινʼ ἀτίμητον μετανάστην.ἀλλʼ ὑμεῖς ἔρχεσθε καὶ ἀγγελίην ἀπόφασθε·οὐ γὰρ πρὶν πολέμοιο μεδήσομαι αἱματόεντοςπρίν γʼ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖονΜυρμιδόνων ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθαικτείνοντʼ Ἀργείους, κατά τε σμῦξαι πυρὶ νῆας.ἀμφὶ δέ τοι τῇ ἐμῇ κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃἝκτορα καὶ μεμαῶτα μάχης σχήσεσθαι ὀΐω.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ ἕκαστος ἑλὼν δέπας ἀμφικύπελλονσπείσαντες παρὰ νῆας ἴσαν πάλιν· ἦρχε δʼ Ὀδυσσεύς.Πάτροκλος δʼ ἑτάροισιν ἰδὲ δμωῇσι κέλευσεΦοίνικι στορέσαι πυκινὸν λέχος ὅττι τάχιστα.αἳ δʼ ἐπιπειθόμεναι στόρεσαν λέχος ὡς ἐκέλευσεκώεά τε ῥῆγός τε λίνοιό τε λεπτὸν ἄωτον.ἔνθʼ ὃ γέρων κατέλεκτο καὶ ἠῶ δῖαν ἔμιμνεν.αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς εὗδε μυχῷ κλισίης εὐπήκτου·τῷ δʼ ἄρα παρκατέλεκτο γυνή, τὴν Λεσβόθεν ἦγε,Φόρβαντος θυγάτηρ Διομήδη καλλιπάρῃος.Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἐλέξατο· πὰρ δʼ ἄρα καὶ τῷἾφις ἐΰζωνος, τήν οἱ πόρε δῖος ἈχιλλεὺςΣκῦρον ἑλὼν αἰπεῖαν Ἐνυῆος πτολίεθρον.οἳ δʼ ὅτε δὴ κλισίῃσιν ἐν Ἀτρεΐδαο γένοντο.τοὺς μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶνδειδέχατʼ ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν, ἔκ τʼ ἐρέοντο·πρῶτος δʼ ἐξερέεινεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·εἴπʼ ἄγε μʼ ὦ πολύαινʼ Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶνἤ ῥʼ ἐθέλει νήεσσιν ἀλεξέμεναι δήϊον πῦρ,ἦ ἀπέειπε, χόλος δʼ ἔτʼ ἔχει μεγαλήτορα θυμόν;τὸν δʼ αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονκεῖνός γʼ οὐκ ἐθέλει σβέσσαι χόλον, ἀλλʼ ἔτι μᾶλλονπιμπλάνεται μένεος, σὲ δʼ ἀναίνεται ἠδὲ σὰ δῶρα.αὐτόν σε φράζεσθαι ἐν Ἀργείοισιν ἄνωγενὅππως κεν νῆάς τε σαῷς καὶ λαὸν Ἀχαιῶν·αὐτὸς δʼ ἠπείλησεν ἅμʼ ἠοῖ φαινομένηφινῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδʼ ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας.καὶ δʼ ἂν τοῖς ἄλλοισιν ἔφη παραμυθήσασθαιοἴκαδʼ ἀποπλείειν, ἐπεὶ οὐκέτι δήετε τέκμωρἸλίου αἰπεινῆς· μάλα γάρ ἑθεν εὐρύοπα Ζεὺςχεῖρα ἑὴν ὑπερέσχε, τεθαρσήκασι δὲ λαοί.ὣς ἔφατʼ· εἰσὶ καὶ οἵδε τάδʼ εἰπέμεν, οἵ μοι ἕποντο,Αἴας καὶ κήρυκε δύω πεπνυμένω ἄμφω.Φοῖνιξ δʼ αὖθʼ ὃ γέρων κατελέξατο, ὡς γὰρ ἀνώγει,ὄφρά οἱ ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδʼ ἕπηταιαὔριον, ἢν ἐθέλῃσιν· ἀνάγκῃ δʼ οὔ τί μιν ἄξει.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇμῦθον ἀγασσάμενοι· μάλα γὰρ κρατερῶς ἀγόρευσε.δὴν δʼ ἄνεῳ ἦσαν τετιηότες υἷες Ἀχαιῶν·ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονμὴ ὄφελες λίσσεσθαι ἀμύμονα Πηλεΐωναμυρία δῶρα διδούς· ὃ δʼ ἀγήνωρ ἐστὶ καὶ ἄλλως·νῦν αὖ μιν πολὺ μᾶλλον ἀγηνορίῃσιν ἐνῆκας.ἀλλʼ ἤτοι κεῖνον μὲν ἐάσομεν ἤ κεν ἴῃσινἦ κε μένῃ· τότε δʼ αὖτε μαχήσεται ὁππότε κέν μινθυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἀνώγῃ καὶ θεὸς ὄρσῃ.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·νῦν μὲν κοιμήσασθε τεταρπόμενοι φίλον ἦτορσίτου καὶ οἴνοιο· τὸ γὰρ μένος ἐστὶ καὶ ἀλκή·αὐτὰρ ἐπεί κε φανῇ καλὴ ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,καρπαλίμως πρὸ νεῶν ἐχέμεν λαόν τε καὶ ἵππουςὀτρύνων, καὶ δʼ αὐτὸς ἐνὶ πρώτοισι μάχεσθαι.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνησαν βασιλῆεςμῦθον ἀγασσάμενοι Διομήδεος ἱπποδάμοιο.καὶ τότε δὴ σπείσαντες ἔβαν κλισίην δὲ ἕκαστος,ἔνθα δὲ κοιμήσαντο καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο.

ἄλλοι μὲν παρὰ νηυσὶν ἀριστῆες Παναχαιῶνεὗδον παννύχιοι μαλακῷ δεδμημένοι ὕπνῳ·ἀλλʼ οὐκ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶνὕπνος ἔχε γλυκερὸς πολλὰ φρεσὶν ὁρμαίνοντα.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἀστράπτῃ πόσις Ἥρης ἠϋκόμοιοτεύχων ἢ πολὺν ὄμβρον ἀθέσφατον ἠὲ χάλαζανἢ νιφετόν, ὅτε πέρ τε χιὼν ἐπάλυνεν ἀρούρας,ἠέ ποθι πτολέμοιο μέγα στόμα πευκεδανοῖο,ὣς πυκίνʼ ἐν στήθεσσιν ἀνεστενάχιζʼ Ἀγαμέμνωννειόθεν ἐκ κραδίης, τρομέοντο δέ οἱ φρένες ἐντός.ἤτοι ὅτʼ ἐς πεδίον τὸ Τρωϊκὸν ἀθρήσειε,θαύμαζεν πυρὰ πολλὰ τὰ καίετο Ἰλιόθι πρὸαὐλῶν συρίγγων τʼ ἐνοπὴν ὅμαδόν τʼ ἀνθρώπων.αὐτὰρ ὅτʼ ἐς νῆάς τε ἴδοι καὶ λαὸν Ἀχαιῶν,πολλὰς ἐκ κεφαλῆς προθελύμνους ἕλκετο χαίταςὑψόθʼ ἐόντι Διί, μέγα δʼ ἔστενε κυδάλιμον κῆρ.ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλὴΝέστορʼ ἔπι πρῶτον Νηλήϊον ἐλθέμεν ἀνδρῶν,εἴ τινά οἱ σὺν μῆτιν ἀμύμονα τεκτήναιτο,ἥ τις ἀλεξίκακος πᾶσιν Δαναοῖσι γένοιτο.ὀρθωθεὶς δʼ ἔνδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα,ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,ἀμφὶ δʼ ἔπειτα δαφοινὸν ἑέσσατο δέρμα λέοντοςαἴθωνος μεγάλοιο ποδηνεκές, εἵλετο δʼ ἔγχος.ὣς δʼ αὔτως Μενέλαον ἔχε τρόμος· οὐδὲ γὰρ αὐτῷὕπνος ἐπὶ βλεφάροισιν ἐφίζανε· μή τι πάθοιενἈργεῖοι, τοὶ δὴ ἕθεν εἵνεκα πουλὺν ἐφʼ ὑγρὴνἤλυθον ἐς Τροίην πόλεμον θρασὺν ὁρμαίνοντες.παρδαλέῃ μὲν πρῶτα μετάφρενον εὐρὺ κάλυψεποικίλῃ, αὐτὰρ ἐπὶ στεφάνην κεφαλῆφιν ἀείραςθήκατο χαλκείην, δόρυ δʼ εἵλετο χειρὶ παχείῃ.βῆ δʼ ἴμεν ἀνστήσων ὃν ἀδελφεόν, ὃς μέγα πάντωνἈργείων ἤνασσε, θεὸς δʼ ὣς τίετο δήμῳ.τὸν δʼ εὗρʼ ἀμφʼ ὤμοισι τιθήμενον ἔντεα καλὰνηῒ πάρα πρύμνῃ· τῷ δʼ ἀσπάσιος γένετʼ ἐλθών.τὸν πρότερος προσέειπε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·τίφθʼ οὕτως ἠθεῖε κορύσσεαι; ἦ τινʼ ἑταίρωνὀτρυνέεις Τρώεσσιν ἐπίσκοπον; ἀλλὰ μάλʼ αἰνῶςδείδω μὴ οὔ τίς τοι ὑπόσχηται τόδε ἔργονἄνδρας δυσμενέας σκοπιαζέμεν οἶος ἐπελθὼννύκτα διʼ ἀμβροσίην· μάλα τις θρασυκάρδιος ἔσται.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·χρεὼ βουλῆς ἐμὲ καὶ σὲ διοτρεφὲς ὦ Μενέλαεκερδαλέης, ἥ τίς κεν ἐρύσσεται ἠδὲ σαώσειἈργείους καὶ νῆας, ἐπεὶ Διὸς ἐτράπετο φρήν.Ἑκτορέοις ἄρα μᾶλλον ἐπὶ φρένα θῆχʼ ἱεροῖσιν·οὐ γάρ πω ἰδόμην, οὐδʼ ἔκλυον αὐδήσαντοςἄνδρʼ ἕνα τοσσάδε μέρμερʼ ἐπʼ ἤματι μητίσασθαι,ὅσσʼ Ἕκτωρ ἔρρεξε Διῒ φίλος υἷας Ἀχαιῶναὔτως, οὔτε θεᾶς υἱὸς φίλος οὔτε θεοῖο.ἔργα δʼ ἔρεξʼ ὅσα φημὶ μελησέμεν Ἀργείοισιδηθά τε καὶ δολιχόν· τόσα γὰρ κακὰ μήσατʼ Ἀχαιούς.ἀλλʼ ἴθι νῦν Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα κάλεσσονῥίμφα θέων παρὰ νῆας· ἐγὼ δʼ ἐπὶ Νέστορα δῖονεἶμι, καὶ ὀτρυνέω ἀνστήμεναι, αἴ κʼ ἐθέλῃσινἐλθεῖν ἐς φυλάκων ἱερὸν τέλος ἠδʼ ἐπιτεῖλαι.κείνῳ γάρ κε μάλιστα πιθοίατο· τοῖο γὰρ υἱὸςσημαίνει φυλάκεσσι καὶ Ἰδομενῆος ὀπάωνΜηριόνης· τοῖσιν γὰρ ἐπετράπομέν γε μάλιστα.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·πῶς γάρ μοι μύθῳ ἐπιτέλλεαι ἠδὲ κελεύεις;αὖθι μένω μετὰ τοῖσι δεδεγμένος εἰς ὅ κεν ἔλθῃς,ἦε θέω μετὰ σʼ αὖτις, ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπιτείλω;τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,αὖθι μένειν, μή πως ἀβροτάξομεν ἀλλήλοιινἐρχομένω· πολλαὶ γὰρ ἀνὰ στρατόν εἰσι κέλευθοι.φθέγγεο δʼ ᾗ κεν ἴῃσθα καὶ ἐγρήγορθαι ἄνωχθιπατρόθεν ἐκ γενεῆς ὀνομάζων ἄνδρα ἕκαστονπάντας κυδαίνων· μηδὲ μεγαλίζεο θυμῷ,ἀλλὰ καὶ αὐτοί περ πονεώμεθα· ὧδέ που ἄμμιΖεὺς ἐπὶ γιγνομένοισιν ἵει κακότητα βαρεῖαν.ὣς εἰπὼν ἀπέπεμπεν ἀδελφεὸν εὖ ἐπιτείλας·αὐτὰρ ὃ βῆ ῥʼ ἰέναι μετὰ Νέστορα ποιμένα λαῶν·τὸν δʼ εὗρεν παρά τε κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃεὐνῇ ἔνι μαλακῇ· παρὰ δʼ ἔντεα ποικίλʼ ἔκειτοἀσπὶς καὶ δύο δοῦρε φαεινή τε τρυφάλεια.πὰρ δὲ ζωστὴρ κεῖτο παναίολος, ᾧ ῥʼ ὁ γεραιὸςζώννυθʼ ὅτʼ ἐς πόλεμον φθισήνορα θωρήσσοιτολαὸν ἄγων, ἐπεὶ οὐ μὲν ἐπέτρεπε γήραϊ λυγρῷ.ὀρθωθεὶς δʼ ἄρʼ ἐπʼ ἀγκῶνος κεφαλὴν ἐπαείραςἈτρεΐδην προσέειπε καὶ ἐξερεείνετο μύθῳ·τίς δʼ οὗτος κατὰ νῆας ἀνὰ στρατὸν ἔρχεαι οἶοςνύκτα διʼ ὀρφναίην, ὅτε θʼ εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι,ἠέ τινʼ οὐρήων διζήμενος, ἤ τινʼ ἑταίρων;φθέγγεο, μηδʼ ἀκέων ἐπʼ ἔμʼ ἔρχεο· τίπτε δέ σε χρεώ;τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶνγνώσεαι Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα, τὸν περὶ πάντωνΖεὺς ἐνέηκε πόνοισι διαμπερὲς εἰς ὅ κʼ ἀϋτμὴἐν στήθεσσι μένῃ καί μοι φίλα γούνατʼ ὀρώρῃ.πλάζομαι ὧδʼ ἐπεὶ οὔ μοι ἐπʼ ὄμμασι νήδυμος ὕπνοςἱζάνει, ἀλλὰ μέλει πόλεμος καὶ κήδεʼ Ἀχαιῶν.αἰνῶς γὰρ Δαναῶν περιδείδια, οὐδέ μοι ἦτορἔμπεδον, ἀλλʼ ἀλαλύκτημαι, κραδίη δέ μοι ἔξωστηθέων ἐκθρῴσκει, τρομέει δʼ ὑπὸ φαίδιμα γυῖα.ἀλλʼ εἴ τι δραίνεις, ἐπεὶ οὐδὲ σέ γʼ ὕπνος ἱκάνει,δεῦρʼ ἐς τοὺς φύλακας καταβήομεν, ὄφρα ἴδωμενμὴ τοὶ μὲν καμάτῳ ἀδηκότες ἠδὲ καὶ ὕπνῳκοιμήσωνται, ἀτὰρ φυλακῆς ἐπὶ πάγχυ λάθωνται.δυσμενέες δʼ ἄνδρες σχεδὸν εἵαται· οὐδέ τι ἴδμενμή πως καὶ διὰ νύκτα μενοινήσωσι μάχεσθαι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονοὔ θην Ἕκτορι πάντα νοήματα μητίετα Ζεὺςἐκτελέει, ὅσα πού νυν ἐέλπεται· ἀλλά μιν οἴωκήδεσι μοχθήσειν καὶ πλείοσιν, εἴ κεν Ἀχιλλεὺςἐκ χόλου ἀργαλέοιο μεταστρέψῃ φίλον ἦτορ.σοὶ δὲ μάλʼ ἕψομʼ ἐγώ· ποτὶ δʼ αὖ καὶ ἐγείρομεν ἄλλουςἠμὲν Τυδεΐδην δουρὶ κλυτὸν ἠδʼ Ὀδυσῆαἠδʼ Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος ἄλκιμον υἱόν.ἀλλʼ εἴ τις καὶ τούσδε μετοιχόμενος καλέσειενἀντίθεόν τʼ Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα ἄνακτα·τῶν γὰρ νῆες ἔασιν ἑκαστάτω, οὐδὲ μάλʼ ἐγγύς.ἀλλὰ φίλον περ ἐόντα καὶ αἰδοῖον Μενέλαοννεικέσω, εἴ πέρ μοι νεμεσήσεαι, οὐδʼ ἐπικεύσωὡς εὕδει, σοὶ δʼ οἴῳ ἐπέτρεψεν πονέεσθαι.νῦν ὄφελεν κατὰ πάντας ἀριστῆας πονέεσθαιλισσόμενος· χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτʼ ἀνεκτός.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ὦ γέρον ἄλλοτε μέν σε καὶ αἰτιάασθαι ἄνωγα·πολλάκι γὰρ μεθιεῖ τε καὶ οὐκ ἐθέλει πονέεσθαιοὔτʼ ὄκνῳ εἴκων οὔτʼ ἀφραδίῃσι νόοιο,ἀλλʼ ἐμέ τʼ εἰσορόων καὶ ἐμὴν ποτιδέγμενος ὁρμήν.νῦν δʼ ἐμέο πρότερος μάλʼ ἐπέγρετο καί μοι ἐπέστη·τὸν μὲν ἐγὼ προέηκα καλήμεναι οὓς σὺ μεταλλᾷς.ἀλλʼ ἴομεν· κείνους δὲ κιχησόμεθα πρὸ πυλάωνἐν φυλάκεσσʼ, ἵνα γάρ σφιν ἐπέφραδον ἠγερέθεσθαι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·οὕτως οὔ τίς οἱ νεμεσήσεται οὐδʼ ἀπιθήσειἈργείων, ὅτε κέν τινʼ ἐποτρύνῃ καὶ ἀνώγῃ.ὣς εἰπὼν ἔνδυνε περὶ στήθεσσι χιτῶνα,ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,ἀμφὶ δʼ ἄρα χλαῖναν περονήσατο φοινικόεσσανδιπλῆν ἐκταδίην, οὔλη δʼ ἐπενήνοθε λάχνη.εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,βῆ δʼ ἰέναι κατὰ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.πρῶτον ἔπειτʼ Ὀδυσῆα Διὶ μῆτιν ἀτάλαντονἐξ ὕπνου ἀνέγειρε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρφθεγξάμενος· τὸν δʼ αἶψα περὶ φρένας ἤλυθʼ ἰωή,ἐκ δʼ ἦλθε κλισίης καί σφεας πρὸς μῦθον ἔειπε·τίφθʼ οὕτω κατὰ νῆας ἀνὰ στρατὸν οἶοι ἀλᾶσθενύκτα διʼ ἀμβροσίην, ὅ τι δὴ χρειὼ τόσον ἵκει;τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦμὴ νεμέσα· τοῖον γὰρ ἄχος βεβίηκεν Ἀχαιούς.ἀλλʼ ἕπεʼ, ὄφρα καὶ ἄλλον ἐγείρομεν ὅν τʼ ἐπέοικεβουλὰς βουλεύειν, ἢ φευγέμεν ἠὲ μάχεσθαι.ὣς φάθʼ, ὃ δὲ κλισίην δὲ κιὼν πολύμητις Ὀδυσσεὺςποικίλον ἀμφʼ ὤμοισι σάκος θέτο, βῆ δὲ μετʼ αὐτούς.βὰν δʼ ἐπὶ Τυδεΐδην Διομήδεα· τὸν δὲ κίχανονἐκτὸς ἀπὸ κλισίης σὺν τεύχεσιν· ἀμφὶ δʼ ἑταῖροιεὗδον, ὑπὸ κρασὶν δʼ ἔχον ἀσπίδας· ἔγχεα δέ σφινὄρθʼ ἐπὶ σαυρωτῆρος ἐλήλατο, τῆλε δὲ χαλκὸςλάμφʼ ὥς τε στεροπὴ πατρὸς Διός· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςεὗδʼ, ὑπὸ δʼ ἔστρωτο ῥινὸν βοὸς ἀγραύλοιο,αὐτὰρ ὑπὸ κράτεσφι τάπης τετάνυστο φαεινός.τὸν παρστὰς ἀνέγειρε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,λὰξ ποδὶ κινήσας, ὄτρυνέ τε νείκεσέ τʼ ἄντην·ἔγρεο Τυδέος υἱέ· τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς;οὐκ ἀΐεις ὡς Τρῶες ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιοεἵαται ἄγχι νεῶν, ὀλίγος δʼ ἔτι χῶρος ἐρύκει;ὣς φάθʼ, ὃ δʼ ἐξ ὕπνοιο μάλα κραιπνῶς ἀνόρουσε,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·σχέτλιός ἐσσι γεραιέ· σὺ μὲν πόνου οὔ ποτε λήγεις.οὔ νυ καὶ ἄλλοι ἔασι νεώτεροι υἷες Ἀχαιῶνοἵ κεν ἔπειτα ἕκαστον ἐγείρειαν βασιλήωνπάντῃ ἐποιχόμενοι; σὺ δʼ ἀμήχανός ἐσσι γεραιέ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα φίλος κατὰ μοῖραν ἔειπες.εἰσὶν μέν μοι παῖδες ἀμύμονες, εἰσὶ δὲ λαοὶκαὶ πολέες, τῶν κέν τις ἐποιχόμενος καλέσειεν·ἀλλὰ μάλα μεγάλη χρειὼ βεβίηκεν Ἀχαιούς.νῦν γὰρ δὴ πάντεσσιν ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆςἢ μάλα λυγρὸς ὄλεθρος Ἀχαιοῖς ἠὲ βιῶναι.ἀλλʼ ἴθι νῦν Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος υἱὸνἄνστησον· σὺ γάρ ἐσσι νεώτερος· εἴ μʼ ἐλεαίρεις.ὣς φάθʼ, ὃ δʼ ἀμφʼ ὤμοισιν ἑέσσατο δέρμα λέοντοςαἴθωνος μεγάλοιο ποδηνεκές, εἵλετο δʼ ἔγχος.βῆ δʼ ἰέναι, τοὺς δʼ ἔνθεν ἀναστήσας ἄγεν ἥρως.οἳ δʼ ὅτε δὴ φυλάκεσσιν ἐν ἀγρομένοισιν ἔμιχθεν,οὐδὲ μὲν εὕδοντας φυλάκων ἡγήτορας εὗρον,ἀλλʼ ἐγρηγορτὶ σὺν τεύχεσιν εἵατο πάντες.ὡς δὲ κύνες περὶ μῆλα δυσωρήσωνται ἐν αὐλῇθηρὸς ἀκούσαντες κρατερόφρονος, ὅς τε καθʼ ὕληνἔρχηται διʼ ὄρεσφι· πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ἐπʼ αὐτῷἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν, ἀπό τέ σφισιν ὕπνος ὄλωλεν·ὣς τῶν νήδυμος ὕπνος ἀπὸ βλεφάροιιν ὀλώλεινύκτα φυλασσομένοισι κακήν· πεδίον δὲ γὰρ αἰεὶτετράφαθʼ, ὁππότʼ ἐπὶ Τρώων ἀΐοιεν ἰόντων.τοὺς δʼ ὃ γέρων γήθησεν ἰδὼν θάρσυνέ τε μύθῳκαί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·οὕτω νῦν φίλα τέκνα φυλάσσετε· μηδέ τινʼ ὕπνοςαἱρείτω, μὴ χάρμα γενώμεθα δυσμενέεσσιν.ὣς εἰπὼν τάφροιο διέσσυτο· τοὶ δʼ ἅμʼ ἕποντοἈργείων βασιλῆες ὅσοι κεκλήατο βουλήν.τοῖς δʼ ἅμα Μηριόνης καὶ Νέστορος ἀγλαὸς υἱὸςἤϊσαν· αὐτοὶ γὰρ κάλεον συμμητιάασθαι.τάφρον δʼ ἐκδιαβάντες ὀρυκτὴν ἑδριόωντοἐν καθαρῷ, ὅθι δὴ νεκύων διεφαίνετο χῶροςπιπτόντων· ὅθεν αὖτις ἀπετράπετʼ ὄβριμος Ἕκτωρὀλλὺς Ἀργείους, ὅτε δὴ περὶ νὺξ ἐκάλυψεν.ἔνθα καθεζόμενοι ἔπεʼ ἀλλήλοισι πίφαυσκον·τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ὦ φίλοι οὐκ ἂν δή τις ἀνὴρ πεπίθοιθʼ ἑῷ αὐτοῦθυμῷ τολμήεντι μετὰ Τρῶας μεγαθύμουςἐλθεῖν, εἴ τινά που δηΐων ἕλοι ἐσχατόωντα,ἤ τινά που καὶ φῆμιν ἐνὶ Τρώεσσι πύθοιτο,ἅσσά τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, ἢ μεμάασιναὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν ἀπόπροθεν, ἦε πόλιν δὲἂψ ἀναχωρήσουσιν, ἐπεὶ δαμάσαντό γʼ Ἀχαιούς.ταῦτά κε πάντα πύθοιτο, καὶ ἂψ εἰς ἡμέας ἔλθοιἀσκηθής· μέγα κέν οἱ ὑπουράνιον κλέος εἴηπάντας ἐπʼ ἀνθρώπους, καί οἱ δόσις ἔσσεται ἐσθλή·ὅσσοι γὰρ νήεσσιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοιτῶν πάντων οἱ ἕκαστος ὄϊν δώσουσι μέλαινανθῆλυν ὑπόρρηνον· τῇ μὲν κτέρας οὐδὲν ὁμοῖον,αἰεὶ δʼ ἐν δαίτῃσι καὶ εἰλαπίνῃσι παρέσται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·Νέστορ ἔμʼ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρἀνδρῶν δυσμενέων δῦναι στρατὸν ἐγγὺς ἐόντωνΤρώων· ἀλλʼ εἴ τίς μοι ἀνὴρ ἅμʼ ἕποιτο καὶ ἄλλοςμᾶλλον θαλπωρὴ καὶ θαρσαλεώτερον ἔσται.σύν τε δύʼ ἐρχομένω καί τε πρὸ ὃ τοῦ ἐνόησενὅππως κέρδος ἔῃ· μοῦνος δʼ εἴ πέρ τε νοήσῃἀλλά τέ οἱ βράσσων τε νόος, λεπτὴ δέ τε μῆτις.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἔθελον Διομήδεϊ πολλοὶ ἕπεσθαι.ἠθελέτην Αἴαντε δύω θεράποντες Ἄρηος,ἤθελε Μηριόνης, μάλα δʼ ἤθελε Νέστορος υἱός,ἤθελε δʼ Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαος,ἤθελε δʼ ὁ τλήμων Ὀδυσεὺς καταδῦναι ὅμιλονΤρώων· αἰεὶ γάρ οἱ ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἐτόλμα.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·Τυδεΐδη Διόμηδες ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷτὸν μὲν δὴ ἕταρόν γʼ αἱρήσεαι ὅν κʼ ἐθέλῃσθα,φαινομένων τὸν ἄριστον, ἐπεὶ μεμάασί γε πολλοί.μηδὲ σύ γʼ αἰδόμενος σῇσι φρεσὶ τὸν μὲν ἀρείωκαλλείπειν, σὺ δὲ χείρονʼ ὀπάσσεαι αἰδοῖ εἴκωνἐς γενεὴν ὁρόων, μηδʼ εἰ βασιλεύτερός ἐστιν.ὣς ἔφατʼ, ἔδεισεν δὲ περὶ ξανθῷ Μενελάῳ.τοῖς δʼ αὖτις μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·εἰ μὲν δὴ ἕταρόν γε κελεύετέ μʼ αὐτὸν ἑλέσθαι,πῶς ἂν ἔπειτʼ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην,οὗ πέρι μὲν πρόφρων κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρἐν πάντεσσι πόνοισι, φιλεῖ δέ ἑ Παλλὰς Ἀθήνη.τούτου γʼ ἑσπομένοιο καὶ ἐκ πυρὸς αἰθομένοιοἄμφω νοστήσαιμεν, ἐπεὶ περίοιδε νοῆσαι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·Τυδεΐδη μήτʼ ἄρ με μάλʼ αἴνεε μήτέ τι νείκει·εἰδόσι γάρ τοι ταῦτα μετʼ Ἀργείοις ἀγορεύεις.ἀλλʼ ἴομεν· μάλα γὰρ νὺξ ἄνεται, ἐγγύθι δʼ ἠώς,ἄστρα δὲ δὴ προβέβηκε, παροίχωκεν δὲ πλέων νὺξτῶν δύο μοιράων, τριτάτη δʼ ἔτι μοῖρα λέλειπται.ὣς εἰπόνθʼ ὅπλοισιν ἔνι δεινοῖσιν ἐδύτην.Τυδεΐδῃ μὲν δῶκε μενεπτόλεμος Θρασυμήδηςφάσγανον ἄμφηκες· τὸ δʼ ἑὸν παρὰ νηῒ λέλειπτο·καὶ σάκος· ἀμφὶ δέ οἱ κυνέην κεφαλῆφιν ἔθηκεταυρείην, ἄφαλόν τε καὶ ἄλλοφον, ἥ τε καταῖτυξκέκληται, ῥύεται δὲ κάρη θαλερῶν αἰζηῶν.Μηριόνης δʼ Ὀδυσῆϊ δίδου βιὸν ἠδὲ φαρέτρηνκαὶ ξίφος, ἀμφὶ δέ οἱ κυνέην κεφαλῆφιν ἔθηκεῥινοῦ ποιητήν· πολέσιν δʼ ἔντοσθεν ἱμᾶσινἐντέτατο στερεῶς· ἔκτοσθε δὲ λευκοὶ ὀδόντεςἀργιόδοντος ὑὸς θαμέες ἔχον ἔνθα καὶ ἔνθαεὖ καὶ ἐπισταμένως· μέσσῃ δʼ ἐνὶ πῖλος ἀρήρει.τήν ῥά ποτʼ ἐξ Ἐλεῶνος Ἀμύντορος Ὀρμενίδαοἐξέλετʼ Αὐτόλυκος πυκινὸν δόμον ἀντιτορήσας,Σκάνδειαν δʼ ἄρα δῶκε Κυθηρίῳ Ἀμφιδάμαντι·Ἀμφιδάμας δὲ Μόλῳ δῶκε ξεινήϊον εἶναι,αὐτὰρ ὃ Μηριόνῃ δῶκεν ᾧ παιδὶ φορῆναι·δὴ τότʼ Ὀδυσσῆος πύκασεν κάρη ἀμφιτεθεῖσα.τὼ δʼ ἐπεὶ οὖν ὅπλοισιν ἔνι δεινοῖσιν ἐδύτην,βάν ῥʼ ἰέναι, λιπέτην δὲ κατʼ αὐτόθι πάντας ἀρίστους.τοῖσι δὲ δεξιὸν ἧκεν ἐρῳδιὸν ἐγγὺς ὁδοῖοΠαλλὰς Ἀθηναίη· τοὶ δʼ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοῖσινύκτα διʼ ὀρφναίην, ἀλλὰ κλάγξαντος ἄκουσαν.χαῖρε δὲ τῷ ὄρνιθʼ Ὀδυσεύς, ἠρᾶτο δʼ Ἀθήνῃ·κλῦθί μευ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, ἥ τέ μοι αἰεὶἐν πάντεσσι πόνοισι παρίστασαι, οὐδέ σε λήθωκινύμενος· νῦν αὖτε μάλιστά με φῖλαι Ἀθήνη,δὸς δὲ πάλιν ἐπὶ νῆας ἐϋκλεῖας ἀφικέσθαιῥέξαντας μέγα ἔργον, ὅ κε Τρώεσσι μελήσῃ.δεύτερος αὖτʼ ἠρᾶτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·κέκλυθι νῦν καὶ ἐμεῖο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη·σπεῖό μοι ὡς ὅτε πατρὶ ἅμʼ ἕσπεο Τυδέϊ δίῳἐς Θήβας, ὅτε τε πρὸ Ἀχαιῶν ἄγγελος ᾔει.τοὺς δʼ ἄρʼ ἐπʼ Ἀσωπῷ λίπε χαλκοχίτωνας Ἀχαιούς,αὐτὰρ ὃ μειλίχιον μῦθον φέρε Καδμείοισικεῖσʼ· ἀτὰρ ἂψ ἀπιὼν μάλα μέρμερα μήσατο ἔργασὺν σοὶ δῖα θεά, ὅτε οἱ πρόφρασσα παρέστης.ὣς νῦν μοι ἐθέλουσα παρίσταο καί με φύλασσε.σοὶ δʼ αὖ ἐγὼ ῥέξω βοῦν ἦνιν εὐρυμέτωπονἀδμήτην, ἣν οὔ πω ὑπὸ ζυγὸν ἤγαγεν ἀνήρ·τήν τοι ἐγὼ ῥέξω χρυσὸν κέρασιν περιχεύας.ὣς ἔφαν εὐχόμενοι, τῶν δʼ ἔκλυε Παλλὰς Ἀθήνη.οἳ δʼ ἐπεὶ ἠρήσαντο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,βάν ῥʼ ἴμεν ὥς τε λέοντε δύω διὰ νύκτα μέλαινανἂμ φόνον, ἂν νέκυας, διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα.οὐδὲ μὲν οὐδὲ Τρῶας ἀγήνορας εἴασεν Ἕκτωρεὕδειν, ἀλλʼ ἄμυδις κικλήσκετο πάντας ἀρίστους,ὅσσοι ἔσαν Τρώων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες·τοὺς ὅ γε συγκαλέσας πυκινὴν ἀρτύνετο βουλήν·τίς κέν μοι τόδε ἔργον ὑποσχόμενος τελέσειεδώρῳ ἔπι μεγάλῳ; μισθὸς δέ οἱ ἄρκιος ἔσται.δώσω γὰρ δίφρόν τε δύω τʼ ἐριαύχενας ἵππουςοἵ κεν ἄριστοι ἔωσι θοῇς ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶνὅς τίς κε τλαίη, οἷ τʼ αὐτῷ κῦδος ἄροιτο,νηῶν ὠκυπόρων σχεδὸν ἐλθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαιἠέ φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ,ἦ ἤδη χείρεσσιν ὑφʼ ἡμετέρῃσι δαμέντεςφύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδʼ ἐθέλουσινύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ ἀδηκότες αἰνῷ.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δόλων Εὐμήδεος υἱὸςκήρυκος θείοιο πολύχρυσος πολύχαλκος,ὃς δή τοι εἶδος μὲν ἔην κακός, ἀλλὰ ποδώκης·αὐτὰρ ὃ μοῦνος ἔην μετὰ πέντε κασιγνήτῃσιν.ὅς ῥα τότε Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι μῦθον ἔειπεν·Ἕκτορ ἔμʼ ὀτρύνει κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρνηῶν ὠκυπόρων σχεδὸν ἐλθέμεν ἔκ τε πυθέσθαι.ἀλλʼ ἄγε μοι τὸ σκῆπτρον ἀνάσχεο, καί μοι ὄμοσσονἦ μὲν τοὺς ἵππους τε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷδωσέμεν, οἳ φορέουσιν ἀμύμονα Πηλεΐωνα,σοὶ δʼ ἐγὼ οὐχ ἅλιος σκοπὸς ἔσσομαι οὐδʼ ἀπὸ δόξης·τόφρα γὰρ ἐς στρατὸν εἶμι διαμπερὲς ὄφρʼ ἂν ἵκωμαινῆʼ Ἀγαμεμνονέην, ὅθι που μέλλουσιν ἄριστοιβουλὰς βουλεύειν ἢ φευγέμεν ἠὲ μάχεσθαι.ὣς φάθʼ, ὃ δʼ ἐν χερσὶ σκῆπτρον λάβε καί οἱ ὄμοσσεν·ἴστω νῦν Ζεὺς αὐτὸς ἐρίγδουπος πόσις Ἥρηςμὴ μὲν τοῖς ἵπποισιν ἀνὴρ ἐποχήσεται ἄλλοςΤρώων, ἀλλά σέ φημι διαμπερὲς ἀγλαϊεῖσθαι.ὣς φάτο καί ῥʼ ἐπίορκον ἐπώμοσε, τὸν δʼ ὀρόθυνεν·αὐτίκα δʼ ἀμφʼ ὤμοισιν ἐβάλλετο καμπύλα τόξα,ἕσσατο δʼ ἔκτοσθεν ῥινὸν πολιοῖο λύκοιο,κρατὶ δʼ ἐπὶ κτιδέην κυνέην, ἕλε δʼ ὀξὺν ἄκοντα,βῆ δʼ ἰέναι προτὶ νῆας ἀπὸ στρατοῦ· οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλενἐλθὼν ἐκ νηῶν ἂψ Ἕκτορι μῦθον ἀποίσειν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν κάλλιφʼ ὅμιλον,βῆ ῥʼ ἀνʼ ὁδὸν μεμαώς· τὸν δὲ φράσατο προσιόνταδιογενὴς Ὀδυσεύς, Διομήδεα δὲ προσέειπεν·οὗτός τις Διόμηδες ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεται ἀνήρ,οὐκ οἶδʼ ἢ νήεσσιν ἐπίσκοπος ἡμετέρῃσιν,ἦ τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων.ἀλλʼ ἐῶμέν μιν πρῶτα παρεξελθεῖν πεδίοιοτυτθόν· ἔπειτα δέ κʼ αὐτὸν ἐπαΐξαντες ἕλοιμενκαρπαλίμως· εἰ δʼ ἄμμε παραφθαίησι πόδεσσιν,αἰεί μιν ἐπὶ νῆας ἀπὸ στρατόφι προτιειλεῖνἔγχει ἐπαΐσσων, μή πως προτὶ ἄστυ ἀλύξῃ.ὣς ἄρα φωνήσαντε παρὲξ ὁδοῦ ἐν νεκύεσσικλινθήτην· ὃ δʼ ἄρʼ ὦκα παρέδραμεν ἀφραδίῃσιν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἀπέην ὅσσόν τʼ ἐπὶ οὖρα πέλονταιἡμιόνων· αἱ γάρ τε βοῶν προφερέστεραί εἰσινἑλκέμεναι νειοῖο βαθείης πηκτὸν ἄροτρον·τὼ μὲν ἐπεδραμέτην, ὃ δʼ ἄρʼ ἔστη δοῦπον ἀκούσας.ἔλπετο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀποστρέψοντας ἑταίρουςἐκ Τρώων ἰέναι πάλιν Ἕκτορος ὀτρύναντος.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἄπεσαν δουρηνεκὲς ἢ καὶ ἔλασσον,γνῶ ῥʼ ἄνδρας δηΐους, λαιψηρὰ δὲ γούνατʼ ἐνώμαφευγέμεναι· τοὶ δʼ αἶψα διώκειν ὁρμήθησαν.ὡς δʼ ὅτε καρχαρόδοντε δύω κύνε εἰδότε θήρηςἢ κεμάδʼ ἠὲ λαγωὸν ἐπείγετον ἐμμενὲς αἰεὶχῶρον ἀνʼ ὑλήενθʼ, ὃ δέ τε προθέῃσι μεμηκώς,ὣς τὸν Τυδεΐδης ἠδʼ ὃ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺςλαοῦ ἀποτμήξαντε διώκετον ἐμμενὲς αἰεί.ἀλλʼ ὅτε δὴ τάχʼ ἔμελλε μιγήσεσθαι φυλάκεσσιφεύγων ἐς νῆας, τότε δὴ μένος ἔμβαλʼ ἈθήνηΤυδεΐδῃ, ἵνα μή τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνφθαίη ἐπευξάμενος βαλέειν, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.δουρὶ δʼ ἐπαΐσσων προσέφη κρατερὸς Διομήδης·ἠὲ μένʼ ἠέ σε δουρὶ κιχήσομαι, οὐδέ σέ φημιδηρὸν ἐμῆς ἀπὸ χειρὸς ἀλύξειν αἰπὺν ὄλεθρον.ἦ ῥα καὶ ἔγχος ἀφῆκεν, ἑκὼν δʼ ἡμάρτανε φωτός·δεξιτερὸν δʼ ὑπὲρ ὦμον ἐΰξου δουρὸς ἀκωκὴἐν γαίῃ ἐπάγη· ὃ δʼ ἄρʼ ἔστη τάρβησέν τεβαμβαίνων· ἄραβος δὲ διὰ στόμα γίγνετʼ ὀδόντων·χλωρὸς ὑπαὶ δείους· τὼ δʼ ἀσθμαίνοντε κιχήτην,χειρῶν δʼ ἁψάσθην· ὃ δὲ δακρύσας ἔπος ηὔδα·ζωγρεῖτʼ, αὐτὰρ ἐγὼν ἐμὲ λύσομαι· ἔστι γὰρ ἔνδονχαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,τῶν κʼ ὔμμιν χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποιναεἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·θάρσει, μηδέ τί τοι θάνατος καταθύμιος ἔστω.ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·πῇ δὴ οὕτως ἐπὶ νῆας ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεαι οἶοςνύκτα διʼ ὀρφναίην, ὅτε θʼ εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι;ἤ τινα συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων;ἦ σʼ Ἕκτωρ προέηκε διασκοπιᾶσθαι ἕκαστανῆας ἔπι γλαφυράς; ἦ σʼ αὐτὸν θυμὸς ἀνῆκε;τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Δόλων, ὑπὸ δʼ ἔτρεμε γυῖα·πολλῇσίν μʼ ἄτῃσι παρὲκ νόον ἤγαγεν Ἕκτωρ,ὅς μοι Πηλεΐωνος ἀγαυοῦ μώνυχας ἵππουςδωσέμεναι κατένευσε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ,ἠνώγει δέ μʼ ἰόντα θοὴν διὰ νύκτα μέλαινανἀνδρῶν δυσμενέων σχεδὸν ἐλθέμεν, ἔκ τε πυθέσθαιἠὲ φυλάσσονται νῆες θοαὶ ὡς τὸ πάρος περ,ἦ ἤδη χείρεσσιν ὑφʼ ἡμετέρῃσι δαμέντεςφύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδʼ ἐθέλουσινύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ ἀδηκότες αἰνῷ.τὸν δʼ ἐπιμειδήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·ἦ ῥά νύ τοι μεγάλων δώρων ἐπεμαίετο θυμὸςἵππων Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἳ δʼ ἀλεγεινοὶἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδʼ ὀχέεσθαιἄλλῳ γʼ ἢ Ἀχιλῆϊ, τὸν ἀθανάτη τέκε μήτηρ.ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον·ποῦ νῦν δεῦρο κιὼν λίπες Ἕκτορα ποιμένα λαῶν;ποῦ δέ οἱ ἔντεα κεῖται ἀρήϊα, ποῦ δέ οἱ ἵπποι;πῶς δαὶ τῶν ἄλλων Τρώων φυλακαί τε καὶ εὐναί;ἅσσά τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, ἢ μεμάασιναὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν ἀπόπροθεν, ἦε πόλιν δὲἂψ ἀναχωρήσουσιν, ἐπεὶ δαμάσαντό γʼ Ἀχαιούς.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Δόλων Εὐμήδεος υἱός·τοὶ γὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλʼ ἀτρεκέως καταλέξω.Ἕκτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν, ὅσοι βουληφόροι εἰσί,βουλὰς βουλεύει θείου παρὰ σήματι Ἴλουνόσφιν ἀπὸ φλοίσβου· φυλακὰς δʼ ἃς εἴρεαι ἥρωςοὔ τις κεκριμένη ῥύεται στρατὸν οὐδὲ φυλάσσει.ὅσσαι μὲν Τρώων πυρὸς ἐσχάραι, οἷσιν ἀνάγκηοἷ δʼ ἐγρηγόρθασι φυλασσέμεναί τε κέλονταιἀλλήλοις· ἀτὰρ αὖτε πολύκλητοι ἐπίκουροιεὕδουσι· Τρωσὶν γὰρ ἐπιτραπέουσι φυλάσσειν·οὐ γάρ σφιν παῖδες σχεδὸν εἵαται οὐδὲ γυναῖκες.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·πῶς γὰρ νῦν Τρώεσσι μεμιγμένοι ἱπποδάμοισινεὕδουσʼ ἦ ἀπάνευθε; δίειπέ μοι ὄφρα δαείω.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Δόλων Εὐμήδεος υἱός·τοὶ γὰρ ἐγὼ καὶ ταῦτα μάλʼ ἀτρεκέως καταλέξω.πρὸς μὲν ἁλὸς Κᾶρες καὶ Παίονες ἀγκυλότοξοικαὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες δῖοί τε Πελασγοί,πρὸς Θύμβρης δʼ ἔλαχον Λύκιοι Μυσοί τʼ ἀγέρωχοικαὶ Φρύγες ἱππόμαχοι καὶ Μῄονες ἱπποκορυσταί.ἀλλὰ τί ἢ ἐμὲ ταῦτα διεξερέεσθε ἕκαστα;εἰ γὰρ δὴ μέματον Τρώων καταδῦναι ὅμιλονΘρήϊκες οἷδʼ ἀπάνευθε νεήλυδες ἔσχατοι ἄλλων·ἐν δέ σφιν Ῥῆσος βασιλεὺς πάϊς Ἠϊονῆος.τοῦ δὴ καλλίστους ἵππους ἴδον ἠδὲ μεγίστους·λευκότεροι χιόνος, θείειν δʼ ἀνέμοισιν ὁμοῖοι·ἅρμα δέ οἱ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ εὖ ἤσκηται·τεύχεα δὲ χρύσεια πελώρια θαῦμα ἰδέσθαιἤλυθʼ ἔχων· τὰ μὲν οὔ τι καταθνητοῖσιν ἔοικενἄνδρεσσιν φορέειν, ἀλλʼ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.ἀλλʼ ἐμὲ μὲν νῦν νηυσὶ πελάσσετον ὠκυπόροισιν,ἠέ με δήσαντες λίπετʼ αὐτόθι νηλέϊ δεσμῷ,ὄφρά κεν ἔλθητον καὶ πειρηθῆτον ἐμεῖοἠὲ κατʼ αἶσαν ἔειπον ἐν ὑμῖν, ἦε καὶ οὐκί.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·μὴ δή μοι φύξίν γε Δόλων ἐμβάλλεο θυμῷ·ἐσθλά περ ἀγγείλας, ἐπεὶ ἵκεο χεῖρας ἐς ἁμάς.εἰ μὲν γάρ κέ σε νῦν ἀπολύσομεν ἠὲ μεθῶμεν,ἦ τε καὶ ὕστερον εἶσθα θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνἠὲ διοπτεύσων ἢ ἐναντίβιον πολεμίξων·εἰ δέ κʼ ἐμῇς ὑπὸ χερσὶ δαμεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃς,οὐκέτʼ ἔπειτα σὺ πῆμά ποτʼ ἔσσεαι Ἀργείοισιν.ἦ, καὶ ὃ μέν μιν ἔμελλε γενείου χειρὶ παχείῃἁψάμενος λίσσεσθαι, ὃ δʼ αὐχένα μέσσον ἔλασσεφασγάνῳ ἀΐξας, ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντε·φθεγγομένου δʼ ἄρα τοῦ γε κάρη κονίῃσιν ἐμίχθη.τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κτιδέην κυνέην κεφαλῆφιν ἕλοντοκαὶ λυκέην καὶ τόξα παλίντονα καὶ δόρυ μακρόν·καὶ τά γʼ Ἀθηναίῃ ληΐτιδι δῖος Ὀδυσσεὺςὑψόσʼ ἀνέσχεθε χειρὶ καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·χαῖρε θεὰ τοῖσδεσσι· σὲ γὰρ πρώτην ἐν Ὀλύμπῳπάντων ἀθανάτων ἐπιδωσόμεθʼ· ἀλλὰ καὶ αὖτιςπέμψον ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν ἵππους τε καὶ εὐνάς.ὣς ἄρʼ ἐφώνησεν, καὶ ἀπὸ ἕθεν ὑψόσʼ ἀείραςθῆκεν ἀνὰ μυρίκην· δέελον δʼ ἐπὶ σῆμά τʼ ἔθηκεσυμμάρψας δόνακας μυρίκης τʼ ἐριθηλέας ὄζους,μὴ λάθοι αὖτις ἰόντε θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν.τὼ δὲ βάτην προτέρω διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα,αἶψα δʼ ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν τέλος ἷξον ἰόντες.οἳ δʼ εὗδον καμάτῳ ἀδηκότες, ἔντεα δέ σφινκαλὰ παρʼ αὐτοῖσι χθονὶ κέκλιτο εὖ κατὰ κόσμοντριστοιχί· παρὰ δέ σφιν ἑκάστῳ δίζυγες ἵπποι.Ῥῆσος δʼ ἐν μέσῳ εὗδε, παρʼ αὐτῷ δʼ ὠκέες ἵπποιἐξ ἐπιδιφριάδος πυμάτης ἱμᾶσι δέδεντο.τὸν δʼ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδεϊ δεῖξεν·οὗτός τοι Διόμηδες ἀνήρ, οὗτοι δέ τοι ἵπποι,οὓς νῶϊν πίφαυσκε Δόλων ὃν ἐπέφνομεν ἡμεῖς.ἀλλʼ ἄγε δὴ πρόφερε κρατερὸν μένος· οὐδέ τί σε χρὴἑστάμεναι μέλεον σὺν τεύχεσιν, ἀλλὰ λύʼ ἵππους·ἠὲ σύ γʼ ἄνδρας ἔναιρε, μελήσουσιν δʼ ἐμοὶ ἵπποι.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἔμπνευσε μένος γλαυκῶπις Ἀθήνη,κτεῖνε δʼ ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ὄρνυτʼ ἀεικὴςἄορι θεινομένων, ἐρυθαίνετο δʼ αἵματι γαῖα.ὡς δὲ λέων μήλοισιν ἀσημάντοισιν ἐπελθὼναἴγεσιν ἢ ὀΐεσσι κακὰ φρονέων ἐνορούσῃ,ὣς μὲν Θρήϊκας ἄνδρας ἐπῴχετο Τυδέος υἱὸςὄφρα δυώδεκʼ ἔπεφνεν· ἀτὰρ πολύμητις Ὀδυσσεὺςὅν τινα Τυδεΐδης ἄορι πλήξειε παραστὰςτὸν δʼ Ὀδυσεὺς μετόπισθε λαβὼν ποδὸς ἐξερύσασκε,τὰ φρονέων κατὰ θυμὸν ὅπως καλλίτριχες ἵπποιῥεῖα διέλθοιεν μηδὲ τρομεοίατο θυμῷνεκροῖς ἀμβαίνοντες· ἀήθεσσον γὰρ ἔτʼ αὐτῶν.ἀλλʼ ὅτε δὴ βασιλῆα κιχήσατο Τυδέος υἱός,τὸν τρισκαιδέκατον μελιηδέα θυμὸν ἀπηύραἀσθμαίνοντα· κακὸν γὰρ ὄναρ κεφαλῆφιν ἐπέστητὴν νύκτʼ Οἰνεΐδαο πάϊς διὰ μῆτιν Ἀθήνης.τόφρα δʼ ἄρʼ ὃ τλήμων Ὀδυσεὺς λύε μώνυχας ἵππους,σὺν δʼ ἤειρεν ἱμᾶσι καὶ ἐξήλαυνεν ὁμίλουτόξῳ ἐπιπλήσσων, ἐπεὶ οὐ μάστιγα φαεινὴνποικίλου ἐκ δίφροιο νοήσατο χερσὶν ἑλέσθαι·ῥοίζησεν δʼ ἄρα πιφαύσκων Διομήδεϊ δίῳ.αὐτὰρ ὃ μερμήριζε μένων ὅ τι κύντατον ἕρδοι,ἢ ὅ γε δίφρον ἑλών, ὅθι ποικίλα τεύχεʼ ἔκειτο,ῥυμοῦ ἐξερύοι ἢ ἐκφέροι ὑψόσʼ ἀείρας,ἦ ἔτι τῶν πλεόνων Θρῃκῶν ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.εἷος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα, τόφρα δʼ Ἀθήνηἐγγύθεν ἱσταμένη προσέφη Διομήδεα δῖον·νόστου δὴ μνῆσαι μεγαθύμου Τυδέος υἱὲνῆας ἔπι γλαφυράς, μὴ καὶ πεφοβημένος ἔλθῃς,μή πού τις καὶ Τρῶας ἐγείρῃσιν θεὸς ἄλλος.ὣς φάθʼ, ὃ δὲ ξυνέηκε θεᾶς ὄπα φωνησάσης,καρπαλίμως δʼ ἵππων ἐπεβήσετο· κόψε δʼ Ὀδυσσεὺςτόξῳ· τοὶ δʼ ἐπέτοντο θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωνὡς ἴδʼ Ἀθηναίην μετὰ Τυδέος υἱὸν ἕπουσαν·τῇ κοτέων Τρώων κατεδύσετο πουλὺν ὅμιλον,ὦρσεν δὲ Θρῃκῶν βουληφόρον ἹπποκόωνταῬήσου ἀνεψιὸν ἐσθλόν· ὃ δʼ ἐξ ὕπνου ἀνορούσαςὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον, ὅθʼ ἕστασαν ὠκέες ἵπποι,ἄνδράς τʼ ἀσπαίροντας ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσιν,ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα φίλον τʼ ὀνόμηνεν ἑταῖρον.Τρώων δὲ κλαγγή τε καὶ ἄσπετος ὦρτο κυδοιμὸςθυνόντων ἄμυδις· θηεῦντο δὲ μέρμερα ἔργαὅσσʼ ἄνδρες ῥέξαντες ἔβαν κοίλας ἐπὶ νῆας.οἳ δʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκανον ὅθι σκοπὸν Ἕκτορος ἔκταν,ἔνθʼ Ὀδυσεὺς μὲν ἔρυξε Διῒ φίλος ὠκέας ἵππους,Τυδεΐδης δὲ χαμᾶζε θορὼν ἔναρα βροτόενταἐν χείρεσσʼ Ὀδυσῆϊ τίθει, ἐπεβήσετο δʼ ἵππων·μάστιξεν δʼ ἵππους, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθηννῆας ἔπι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον ἔπλετο θυμῷ.Νέστωρ δὲ πρῶτος κτύπον ἄϊε φώνησέν τε·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςψεύσομαι, ἦ ἔτυμον ἐρέω; κέλεται δέ με θυμός.ἵππων μʼ ὠκυπόδων ἀμφὶ κτύπος οὔατα βάλλει.αἲ γὰρ δὴ Ὀδυσεύς τε καὶ ὃ κρατερὸς Διομήδηςὧδʼ ἄφαρ ἐκ Τρώων ἐλασαίατο μώνυχας ἵππους·ἀλλʼ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή τι πάθωσινἈργείων οἳ ἄριστοι ὑπὸ Τρώων ὀρυμαγδοῦ.οὔ πω πᾶν εἴρητο ἔπος ὅτʼ ἄρʼ ἤλυθον αὐτοί.καί ῥʼ οἳ μὲν κατέβησαν ἐπὶ χθόνα, τοὶ δὲ χαρέντεςδεξιῇ ἠσπάζοντο ἔπεσσί τε μειλιχίοισι·πρῶτος δʼ ἐξερέεινε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·εἴπʼ ἄγε μʼ ὦ πολύαινʼ Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶνὅππως τοῦσδʼ ἵππους λάβετον καταδύντες ὅμιλονΤρώων, ἦ τίς σφωε πόρεν θεὸς ἀντιβολήσας.αἰνῶς ἀκτίνεσσιν ἐοικότες ἠελίοιο.αἰεὶ μὲν Τρώεσσʼ ἐπιμίσγομαι, οὐδέ τί φημιμιμνάζειν παρὰ νηυσὶ γέρων περ ἐὼν πολεμιστής·ἀλλʼ οὔ πω τοίους ἵππους ἴδον οὐδὲ νόησα.ἀλλά τινʼ ὔμμʼ ὀΐω δόμεναι θεὸν ἀντιάσαντα·ἀμφοτέρω γὰρ σφῶϊ φιλεῖ νεφεληγερέτα Ζεὺςκούρη τʼ αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπις Ἀθήνη.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶνῥεῖα θεός γʼ ἐθέλων καὶ ἀμείνονας ἠέ περ οἵδεἵππους δωρήσαιτʼ, ἐπεὶ ἢ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.ἵπποι δʼ οἵδε γεραιὲ νεήλυδες οὓς ἐρεείνειςΘρηΐκιοι· τὸν δέ σφιν ἄνακτʼ ἀγαθὸς Διομήδηςἔκτανε, πὰρ δʼ ἑτάρους δυοκαίδεκα πάντας ἀρίστους.τὸν τρισκαιδέκατον σκοπὸν εἵλομεν ἐγγύθι νηῶν,τόν ῥα διοπτῆρα στρατοῦ ἔμμεναι ἡμετέροιοἝκτωρ τε προέηκε καὶ ἄλλοι Τρῶες ἀγαυοί.ὣς εἰπὼν τάφροιο διήλασε μώνυχας ἵππουςκαγχαλόων· ἅμα δʼ ἄλλοι ἴσαν χαίροντες Ἀχαιοί.οἳ δʼ ὅτε Τυδεΐδεω κλισίην εὔτυκτον ἵκοντο,ἵππους μὲν κατέδησαν ἐϋτμήτοισιν ἱμᾶσιφάτνῃ ἐφʼ ἱππείῃ, ὅθι περ Διομήδεος ἵπποιἕστασαν ὠκύποδες μελιηδέα πυρὸν ἔδοντες·νηῒ δʼ ἐνὶ πρυμνῇ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνοςθῆκʼ Ὀδυσεύς, ὄφρʼ ἱρὸν ἑτοιμασσαίατʼ Ἀθήνῃ.αὐτοὶ δʼ ἱδρῶ πολλὸν ἀπενίζοντο θαλάσσῃἐσβάντες κνήμας τε ἰδὲ λόφον ἀμφί τε μηρούς.αὐτὰρ ἐπεί σφιν κῦμα θαλάσσης ἱδρῶ πολλὸννίψεν ἀπὸ χρωτὸς καὶ ἀνέψυχθεν φίλον ἦτορ,ἔς ῥʼ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο.τὼ δὲ λοεσσαμένω καὶ ἀλειψαμένω λίπʼ ἐλαίῳδείπνῳ ἐφιζανέτην, ἀπὸ δὲ κρητῆρος Ἀθήνῃπλείου ἀφυσσόμενοι λεῖβον μελιηδέα οἶνον.

Ἠὼς δʼ ἐκ λεχέων παρʼ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖοὄρνυθʼ, ἵνʼ ἀθανάτοισι φόως φέροι ἠδὲ βροτοῖσι·Ζεὺς δʼ Ἔριδα προΐαλλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνἀργαλέην, πολέμοιο τέρας μετὰ χερσὶν ἔχουσαν.στῆ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηῒ μελαίνῃ,ἥ ῥʼ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε,ἠμὲν ἐπʼ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαοἠδʼ ἐπʼ Ἀχιλλῆος, τοί ῥʼ ἔσχατα νῆας ἐΐσαςεἴρυσαν ἠνορέῃ πίσυνοι καὶ κάρτεϊ χειρῶνἔνθα στᾶσʼ ἤϋσε θεὰ μέγα τε δεινόν τεὄρθιʼ, Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳκαρδίῃ ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.τοῖσι δʼ ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετʼ ἠὲ νέεσθαιἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.Ἀτρεΐδης δʼ ἐβόησεν ἰδὲ ζώννυσθαι ἄνωγενἈργείους· ἐν δʼ αὐτὸς ἐδύσετο νώροπα χαλκόν.κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν ἔθηκεκαλὰς ἀργυρέοισιν ἐπισφυρίοις ἀραρυίας·δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν ἔδυνε,τόν ποτέ οἱ Κινύρης δῶκε ξεινήϊον εἶναι.πεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέος οὕνεκʼ Ἀχαιοὶἐς Τροίην νήεσσιν ἀναπλεύσεσθαι ἔμελλον·τοὔνεκά οἱ τὸν δῶκε χαριζόμενος βασιλῆϊ.τοῦ δʼ ἤτοι δέκα οἶμοι ἔσαν μέλανος κυάνοιο,δώδεκα δὲ χρυσοῖο καὶ εἴκοσι κασσιτέροιο·κυάνεοι δὲ δράκοντες ὀρωρέχατο προτὶ δειρὴντρεῖς ἑκάτερθʼ ἴρισσιν ἐοικότες, ἅς τε Κρονίωνἐν νέφεϊ στήριξε, τέρας μερόπων ἀνθρώπων.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος· ἐν δέ οἱ ἧλοιχρύσειοι πάμφαινον, ἀτὰρ περὶ κουλεὸν ἦενἀργύρεον χρυσέοισιν ἀορτήρεσσιν ἀρηρός.ἂν δʼ ἕλετʼ ἀμφιβρότην πολυδαίδαλον ἀσπίδα θοῦρινκαλήν, ἣν πέρι μὲν κύκλοι δέκα χάλκεοι ἦσαν,ἐν δέ οἱ ὀμφαλοὶ ἦσαν ἐείκοσι κασσιτέροιολευκοί, ἐν δὲ μέσοισιν ἔην μέλανος κυάνοιο.τῇ δʼ ἐπὶ μὲν Γοργὼ βλοσυρῶπις ἐστεφάνωτοδεινὸν δερκομένη, περὶ δὲ Δεῖμός τε Φόβος τε.τῆς δʼ ἐξ ἀργύρεος τελαμὼν ἦν· αὐτὰρ ἐπʼ αὐτοῦκυάνεος ἐλέλικτο δράκων, κεφαλαὶ δέ οἱ ἦσαντρεῖς ἀμφιστρεφέες ἑνὸς αὐχένος ἐκπεφυυῖαι.κρατὶ δʼ ἐπʼ ἀμφίφαλον κυνέην θέτο τετραφάληρονἵππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν.εἵλετο δʼ ἄλκιμα δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκῷὀξέα· τῆλε δὲ χαλκὸς ἀπʼ αὐτόφιν οὐρανὸν εἴσωλάμπʼ· ἐπὶ δʼ ἐγδούπησαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρητιμῶσαι βασιλῆα πολυχρύσοιο Μυκήνης.ἡνιόχῳ μὲν ἔπειτα ἑῷ ἐπέτελλεν ἕκαστοςἵππους εὖ κατὰ κόσμον ἐρυκέμεν αὖθʼ ἐπὶ τάφρῳ,αὐτοὶ δὲ πρυλέες σὺν τεύχεσι θωρηχθέντεςῥώοντʼ· ἄσβεστος δὲ βοὴ γένετʼ ἠῶθι πρό.φθὰν δὲ μέγʼ ἱππήων ἐπὶ τάφρῳ κοσμηθέντες,ἱππῆες δʼ ὀλίγον μετεκίαθον· ἐν δὲ κυδοιμὸνὦρσε κακὸν Κρονίδης, κατὰ δʼ ὑψόθεν ἧκεν ἐέρσαςαἵματι μυδαλέας ἐξ αἰθέρος, οὕνεκʼ ἔμελλεπολλὰς ἰφθίμους κεφαλὰς Ἄϊδι προϊάψειν.Τρῶες δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιοἝκτορά τʼ ἀμφὶ μέγαν καὶ ἀμύμονα ΠουλυδάμανταΑἰνείαν θʼ, ὃς Τρωσὶ θεὸς ὣς τίετο δήμῳ,τρεῖς τʼ Ἀντηνορίδας Πόλυβον καὶ Ἀγήνορα δῖονἠΐθεόν τʼ Ἀκάμαντʼ ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν.Ἕκτωρ δʼ ἐν πρώτοισι φέρʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην,οἷος δʼ ἐκ νεφέων ἀναφαίνεται οὔλιος ἀστὴρπαμφαίνων, τοτὲ δʼ αὖτις ἔδυ νέφεα σκιόεντα,ὣς Ἕκτωρ ὁτὲ μέν τε μετὰ πρώτοισι φάνεσκεν,ἄλλοτε δʼ ἐν πυμάτοισι κελεύων· πᾶς δʼ ἄρα χαλκῷλάμφʼ ὥς τε στεροπὴ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο.οἳ δʼ, ὥς τʼ ἀμητῆρες ἐναντίοι ἀλλήλοισινὄγμον ἐλαύνωσιν ἀνδρὸς μάκαρος κατʼ ἄρουρανπυρῶν ἢ κριθῶν· τὰ δὲ δράγματα ταρφέα πίπτει·ὣς Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ ἐπʼ ἀλλήλοισι θορόντεςδῄουν, οὐδʼ ἕτεροι μνώοντʼ ὀλοοῖο φόβοιο.ἴσας δʼ ὑσμίνη κεφαλὰς ἔχεν, οἳ δὲ λύκοι ὣςθῦνον· Ἔρις δʼ ἄρʼ ἔχαιρε πολύστονος εἰσορόωσα·οἴη γάρ ῥα θεῶν παρετύγχανε μαρναμένοισιν,οἳ δʼ ἄλλοι οὔ σφιν πάρεσαν θεοί, ἀλλὰ ἕκηλοισφοῖσιν ἐνὶ μεγάροισι καθήατο, ἧχι ἑκάστῳδώματα καλὰ τέτυκτο κατὰ πτύχας Οὐλύμποιο.πάντες δʼ ᾐτιόωντο κελαινεφέα Κρονίωναοὕνεκʼ ἄρα Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι.τῶν μὲν ἄρʼ οὐκ ἀλέγιζε πατήρ· ὃ δὲ νόσφι λιασθεὶςτῶν ἄλλων ἀπάνευθε καθέζετο κύδεϊ γαίωνεἰσορόων Τρώων τε πόλιν καὶ νῆας Ἀχαιῶνχαλκοῦ τε στεροπήν, ὀλλύντάς τʼ ὀλλυμένους τε.ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ,τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός·ἦμος δὲ δρυτόμος περ ἀνὴρ ὁπλίσσατο δεῖπνονοὔρεος ἐν βήσσῃσιν, ἐπεί τʼ ἐκορέσσατο χεῖραςτάμνων δένδρεα μακρά, ἅδος τέ μιν ἵκετο θυμόν,σίτου τε γλυκεροῖο περὶ φρένας ἵμερος αἱρεῖ,τῆμος σφῇ ἀρετῇ Δαναοὶ ῥήξαντο φάλαγγαςκεκλόμενοι ἑτάροισι κατὰ στίχας· ἐν δʼ Ἀγαμέμνωνπρῶτος ὄρουσʼ, ἕλε δʼ ἄνδρα Βιάνορα ποιμένα λαῶναὐτόν, ἔπειτα δʼ ἑταῖρον Ὀϊλῆα πλήξιππον.ἤτοι ὅ γʼ ἐξ ἵππων κατεπάλμενος ἀντίος ἔστη·τὸν δʼ ἰθὺς μεμαῶτα μετώπιον ὀξέϊ δουρὶνύξʼ, οὐδὲ στεφάνη δόρυ οἱ σχέθε χαλκοβάρεια,ἀλλὰ διʼ αὐτῆς ἦλθε καὶ ὀστέου, ἐγκέφαλος δὲἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα.καὶ τοὺς μὲν λίπεν αὖθι ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνστήθεσι παμφαίνοντας, ἐπεὶ περίδυσε χιτῶνας·αὐτὰρ ὃ βῆ Ἶσόν τε καὶ Ἄντιφον ἐξεναρίξωνυἷε δύω Πριάμοιο νόθον καὶ γνήσιον ἄμφωεἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντας· ὃ μὲν νόθος ἡνιόχευεν,Ἄντιφος αὖ παρέβασκε περικλυτός· ὥ ποτʼ ἈχιλλεὺςἼδης ἐν κνημοῖσι δίδη μόσχοισι λύγοισι,ποιμαίνοντʼ ἐπʼ ὄεσσι λαβών, καὶ ἔλυσεν ἀποίνων.δὴ τότε γʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωντὸν μὲν ὑπὲρ μαζοῖο κατὰ στῆθος βάλε δουρί,Ἄντιφον αὖ παρὰ οὖς ἔλασε ξίφει, ἐκ δʼ ἔβαλʼ ἵππων.σπερχόμενος δʼ ἀπὸ τοῖιν ἐσύλα τεύχεα καλὰγιγνώσκων· καὶ γάρ σφε πάρος παρὰ νηυσὶ θοῇσινεἶδεν, ὅτʼ ἐξ Ἴδης ἄγαγεν πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς.ὡς δὲ λέων ἐλάφοιο ταχείης νήπια τέκναῥηϊδίως συνέαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσινἐλθὼν εἰς εὐνήν, ἁπαλόν τέ σφʼ ἦτορ ἀπηύρα·ἣ δʼ εἴ πέρ τε τύχῃσι μάλα σχεδόν, οὐ δύναταί σφιχραισμεῖν· αὐτὴν γάρ μιν ὑπὸ τρόμος αἰνὸς ἱκάνει·καρπαλίμως δʼ ἤϊξε διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕληνσπεύδουσʼ ἱδρώουσα κραταιοῦ θηρὸς ὑφʼ ὁρμῆς·ὣς ἄρα τοῖς οὔ τις δύνατο χραισμῆσαι ὄλεθρονΤρώων, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ὑπʼ Ἀργείοισι φέβοντο.αὐτὰρ ὃ Πείσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον μενεχάρμηνυἱέας Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος, ὅς ῥα μάλισταχρυσὸν Ἀλεξάνδροιο δεδεγμένος ἀγλαὰ δῶραοὐκ εἴασχʼ Ἑλένην δόμεναι ξανθῷ Μενελάῳ,τοῦ περ δὴ δύο παῖδε λάβε κρείων Ἀγαμέμνωνεἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντας, ὁμοῦ δʼ ἔχον ὠκέας ἵππους·ἐκ γάρ σφεας χειρῶν φύγον ἡνία σιγαλόεντα,τὼ δὲ κυκηθήτην· ὃ δʼ ἐναντίον ὦρτο λέων ὣςἈτρεΐδης· τὼ δʼ αὖτʼ ἐκ δίφρου γουναζέσθην·ζώγρει Ἀτρέος υἱέ, σὺ δʼ ἄξια δέξαι ἄποινα·πολλὰ δʼ ἐν Ἀντιμάχοιο δόμοις κειμήλια κεῖταιχαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποινα,εἰ νῶϊ ζωοὺς πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην βασιλῆαμειλιχίοις ἐπέεσσιν· ἀμείλικτον δʼ ὄπʼ ἄκουσαν·εἰ μὲν δὴ Ἀντιμάχοιο δαΐφρονος υἱέες ἐστόν,ὅς ποτʼ ἐνὶ Τρώων ἀγορῇ Μενέλαον ἄνωγενἀγγελίην ἐλθόντα σὺν ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊαὖθι κατακτεῖναι μηδʼ ἐξέμεν ἂψ ἐς Ἀχαιούς,νῦν μὲν δὴ τοῦ πατρὸς ἀεικέα τίσετε λώβην.ἦ, καὶ Πείσανδρον μὲν ἀφʼ ἵππων ὦσε χαμᾶζεδουρὶ βαλὼν πρὸς στῆθος· ὃ δʼ ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη.Ἱππόλοχος δʼ ἀπόρουσε, τὸν αὖ χαμαὶ ἐξενάριξεχεῖρας ἀπὸ ξίφεϊ τμήξας ἀπό τʼ αὐχένα κόψας,ὅλμον δʼ ὣς ἔσσευε κυλίνδεσθαι διʼ ὁμίλου.τοὺς μὲν ἔασʼ· ὃ δʼ ὅθι πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγες,τῇ ῥʼ ἐνόρουσʼ, ἅμα δʼ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί.πεζοὶ μὲν πεζοὺς ὄλεκον φεύγοντας ἀνάγκῃ,ἱππεῖς δʼ ἱππῆας· ὑπὸ δέ σφισιν ὦρτο κονίηἐκ πεδίου, τὴν ὦρσαν ἐρίγδουποι πόδες ἵππωνχαλκῷ δηϊόωντες· ἀτὰρ κρείων Ἀγαμέμνωναἰὲν ἀποκτείνων ἕπετʼ Ἀργείοισι κελεύων.ὡς δʼ ὅτε πῦρ ἀΐδηλον ἐν ἀξύλῳ ἐμπέσῃ ὕλῃ,πάντῃ τʼ εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἳ δέ τε θάμνοιπρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ·ὣς ἄρʼ ὑπʼ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι πῖπτε κάρηναΤρώων φευγόντων, πολλοὶ δʼ ἐριαύχενες ἵπποικείνʼ ὄχεα κροτάλιζον ἀνὰ πτολέμοιο γεφύραςἡνιόχους ποθέοντες ἀμύμονας· οἳ δʼ ἐπὶ γαίῃκείατο, γύπεσσιν πολὺ φίλτεροι ἢ ἀλόχοισιν.Ἕκτορα δʼ ἐκ βελέων ὕπαγε Ζεὺς ἔκ τε κονίηςἔκ τʼ ἀνδροκτασίης ἔκ θʼ αἵματος ἔκ τε κυδοιμοῦ·Ἀτρεΐδης δʼ ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων.οἳ δὲ παρʼ Ἴλου σῆμα παλαιοῦ Δαρδανίδαομέσσον κὰπ πεδίον παρʼ ἐρινεὸν ἐσσεύοντοἱέμενοι πόλιος· ὃ δὲ κεκλήγων ἕπετʼ αἰεὶἈτρεΐδης, λύθρῳ δὲ παλάσσετο χεῖρας ἀάπτους.ἀλλʼ ὅτε δὴ Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκοντο,ἔνθʼ ἄρα δὴ ἵσταντο καὶ ἀλλήλους ἀνέμιμνον.οἳ δʼ ἔτι κὰμ μέσσον πεδίον φοβέοντο βόες ὥς,ἅς τε λέων ἐφόβησε μολὼν ἐν νυκτὸς ἀμολγῷπάσας· τῇ δέ τʼ ἰῇ ἀναφαίνεται αἰπὺς ὄλεθρος·τῆς δʼ ἐξ αὐχένʼ ἔαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσιπρῶτον, ἔπειτα δέ θʼ αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσει·ὣς τοὺς Ἀτρεΐδης ἔφεπε κρείων Ἀγαμέμνωναἰὲν ἀποκτείνων τὸν ὀπίστατον· οἳ δʼ ἐφέβοντο.πολλοὶ δὲ πρηνεῖς τε καὶ ὕπτιοι ἔκπεσον ἵππωνἈτρεΐδεω ὑπὸ χερσί· περὶ πρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν.ἀλλʼ ὅτε δὴ τάχʼ ἔμελλεν ὑπὸ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχοςἵξεσθαι, τότε δή ῥα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τεἼδης ἐν κορυφῇσι καθέζετο πιδηέσσηςοὐρανόθεν καταβάς· ἔχε δʼ ἀστεροπὴν μετὰ χερσίν.Ἶριν δʼ ὄτρυνε χρυσόπτερον ἀγγελέουσαν·βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, τὸν Ἕκτορι μῦθον ἐνίσπες·ὄφρʼ ἂν μέν κεν ὁρᾷ Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶνθύνοντʼ ἐν προμάχοισιν ἐναίροντα στίχας ἀνδρῶν,τόφρʼ ἀναχωρείτω, τὸν δʼ ἄλλον λαὸν ἀνώχθωμάρνασθαι δηΐοισι κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἢ δουρὶ τυπεὶς ἢ βλήμενος ἰῷεἰς ἵππους ἅλεται, τότε οἱ κράτος ἐγγυαλίξωκτείνειν εἰς ὅ κε νῆας ἐϋσσέλμους ἀφίκηταιδύῃ τʼ ἠέλιος καὶ ἐπὶ κνέφας ἱερὸν ἔλθῃ.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις,βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν.εὗρʼ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖονἑσταότʼ ἔν θʼ ἵπποισι καὶ ἅρμασι κολλητοῖσιν·ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσέφη πόδας ὠκέα Ἶρις·Ἕκτορ υἱὲ Πριάμοιο Διὶ μῆτιν ἀτάλαντεΖεύς με πατὴρ προέηκε τεῒν τάδε μυθήσασθαι.ὄφρʼ ἂν μέν κεν ὁρᾷς Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶνθύνοντʼ ἐν προμάχοισιν, ἐναίροντα στίχας ἀνδρῶν,τόφρʼ ὑπόεικε μάχης, τὸν δʼ ἄλλον λαὸν ἄνωχθιμάρνασθαι δηΐοισι κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἢ δουρὶ τυπεὶς ἢ βλήμενος ἰῷεἰς ἵππους ἅλεται, τότε τοι κράτος ἐγγυαλίξεικτείνειν, εἰς ὅ κε νῆας ἐϋσσέλμους ἀφίκηαιδύῃ τʼ ἠέλιος καὶ ἐπὶ κνέφας ἱερὸν ἔλθῃ.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις,Ἕκτωρ δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,πάλλων δʼ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν,Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγας.ἀρτύνθη δὲ μάχη, στὰν δʼ ἀντίοι· ἐν δʼ Ἀγαμέμνωνπρῶτος ὄρουσʼ, ἔθελεν δὲ πολὺ προμάχεσθαι ἁπάντων.ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαιὅς τις δὴ πρῶτος Ἀγαμέμνονος ἀντίον ἦλθενἢ αὐτῶν Τρώων ἠὲ κλειτῶν ἐπικούρων.Ἰφιδάμας Ἀντηνορίδης ἠΰς τε μέγας τεὃς τράφη ἐν Θρῄκῃ ἐριβώλακι μητέρι μήλων·Κισσῆς τόν γʼ ἔθρεψε δόμοις ἔνι τυτθὸν ἐόνταμητροπάτωρ, ὃς τίκτε Θεανὼ καλλιπάρῃον·αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἥβης ἐρικυδέος ἵκετο μέτρον,αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δʼ ὅ γε θυγατέρα ἥν·γήμας δʼ ἐκ θαλάμοιο μετὰ κλέος ἵκετʼ Ἀχαιῶνσὺν δυοκαίδεκα νηυσὶ κορωνίσιν, αἵ οἱ ἕποντο.τὰς μὲν ἔπειτʼ ἐν Περκώτῃ λίπε νῆας ἐΐσας,αὐτὰρ ὃ πεζὸς ἐὼν ἐς Ἴλιον εἰληλούθει·ὅς ῥα τότʼ Ἀτρεΐδεω Ἀγαμέμνονος ἀντίον ἦλθεν.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,Ἀτρεΐδης μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ ἐτράπετʼ ἔγχος,Ἰφιδάμας δὲ κατὰ ζώνην θώρηκος ἔνερθενύξʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἔρεισε βαρείῃ χειρὶ πιθήσας·οὐδʼ ἔτορε ζωστῆρα παναίολον, ἀλλὰ πολὺ πρὶνἀργύρῳ ἀντομένη μόλιβος ὣς ἐτράπετʼ αἰχμή.καὶ τό γε χειρὶ λαβὼν εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνἕλκʼ ἐπὶ οἷ μεμαὼς ὥς τε λίς, ἐκ δʼ ἄρα χειρὸςσπάσσατο· τὸν δʼ ἄορι πλῆξʼ αὐχένα, λῦσε δὲ γυῖα.ὣς ὃ μὲν αὖθι πεσὼν κοιμήσατο χάλκεον ὕπνονοἰκτρὸς ἀπὸ μνηστῆς ἀλόχου, ἀστοῖσιν ἀρήγων,κουριδίης, ἧς οὔ τι χάριν ἴδε, πολλὰ δʼ ἔδωκε·πρῶθʼ ἑκατὸν βοῦς δῶκεν, ἔπειτα δὲ χίλιʼ ὑπέστηαἶγας ὁμοῦ καὶ ὄϊς, τά οἱ ἄσπετα ποιμαίνοντο.δὴ τότε γʼ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων ἐξενάριξε,βῆ δὲ φέρων ἀνʼ ὅμιλον Ἀχαιῶν τεύχεα καλά.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησε Κόων ἀριδείκετος ἀνδρῶνπρεσβυγενὴς Ἀντηνορίδης, κρατερόν ῥά ἑ πένθοςὀφθαλμοὺς ἐκάλυψε κασιγνήτοιο πεσόντος.στῆ δʼ εὐρὰξ σὺν δουρὶ λαθὼν Ἀγαμέμνονα δῖον,νύξε δέ μιν κατὰ χεῖρα μέσην ἀγκῶνος ἔνερθε,ἀντικρὺ δὲ διέσχε φαεινοῦ δουρὸς ἀκωκή.ῥίγησέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ἀλλʼ οὐδʼ ὧς ἀπέληγε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο,ἀλλʼ ἐπόρουσε Κόωνι ἔχων ἀνεμοτρεφὲς ἔγχος.ἤτοι ὃ Ἰφιδάμαντα κασίγνητον καὶ ὄπατρονἕλκε ποδὸς μεμαώς, καὶ ἀΰτει πάντας ἀρίστους·τὸν δʼ ἕλκοντʼ ἀνʼ ὅμιλον ὑπʼ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσηςοὔτησε ξυστῷ χαλκήρεϊ, λῦσε δὲ γυῖα·τοῖο δʼ ἐπʼ Ἰφιδάμαντι κάρη ἀπέκοψε παραστάς.ἔνθʼ Ἀντήνορος υἷες ὑπʼ Ἀτρεΐδῃ βασιλῆϊπότμον ἀναπλήσαντες ἔδυν δόμον Ἄϊδος εἴσω.αὐτὰρ ὃ τῶν ἄλλων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶνἔγχεΐ τʼ ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,ὄφρά οἱ αἷμʼ ἔτι θερμὸν ἀνήνοθεν ἐξ ὠτειλῆς.αὐτὰρ ἐπεὶ τὸ μὲν ἕλκος ἐτέρσετο, παύσατο δʼ αἷμα,ὀξεῖαι δʼ ὀδύναι δῦνον μένος Ἀτρεΐδαο.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ὠδίνουσαν ἔχῃ βέλος ὀξὺ γυναῖκαδριμύ, τό τε προϊεῖσι μογοστόκοι ΕἰλείθυιαιἭρης θυγατέρες πικρὰς ὠδῖνας ἔχουσαι,ὣς ὀξεῖʼ ὀδύναι δῦνον μένος Ἀτρεΐδαο.ἐς δίφρον δʼ ἀνόρουσε, καὶ ἡνιόχῳ ἐπέτελλενηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· ἤχθετο γὰρ κῆρ.ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςὑμεῖς μὲν νῦν νηυσὶν ἀμύνετε ποντοπόροισιφύλοπιν ἀργαλέην, ἐπεὶ οὐκ ἐμὲ μητίετα Ζεὺςεἴασε Τρώεσσι πανημέριον πολεμίζειν.ὣς ἔφαθʼ, ἡνίοχος δʼ ἵμασεν καλλίτριχας ἵππουςνῆας ἔπι γλαφυράς· τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην·ἄφρεον δὲ στήθεα, ῥαίνοντο δὲ νέρθε κονίῃτειρόμενον βασιλῆα μάχης ἀπάνευθε φέροντες.Ἕκτωρ δʼ ὡς ἐνόησʼ Ἀγαμέμνονα νόσφι κιόνταΤρωσί τε καὶ Λυκίοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.οἴχετʼ ἀνὴρ ὤριστος, ἐμοὶ δὲ μέγʼ εὖχος ἔδωκεΖεὺς Κρονίδης· ἀλλʼ ἰθὺς ἐλαύνετε μώνυχας ἵππουςἰφθίμων Δαναῶν, ἵνʼ ὑπέρτερον εὖχος ἄρησθε.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.ὡς δʼ ὅτε πού τις θηρητὴρ κύνας ἀργιόδονταςσεύῃ ἐπʼ ἀγροτέρῳ συῒ καπρίῳ ἠὲ λέοντι,ὣς ἐπʼ Ἀχαιοῖσιν σεῦε Τρῶας μεγαθύμουςἝκτωρ Πριαμίδης βροτολοιγῷ ἶσος Ἄρηϊ.αὐτὸς δʼ ἐν πρώτοισι μέγα φρονέων ἐβεβήκει,ἐν δʼ ἔπεσʼ ὑσμίνῃ ὑπεραέϊ ἶσος ἀέλλῃ,ἥ τε καθαλλομένη ἰοειδέα πόντον ὀρίνει.ἔνθα τίνα πρῶτον, τίνα δʼ ὕστατον ἐξενάριξενἝκτωρ Πριαμίδης, ὅτε οἱ Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν;Ἀσαῖον μὲν πρῶτα καὶ Αὐτόνοον καὶ Ὀπίτηνκαὶ Δόλοπα Κλυτίδην καὶ Ὀφέλτιον ἠδʼ ἈγέλαονΑἴσυμνόν τʼ Ὦρόν τε καὶ Ἱππόνοον μενεχάρμην.τοὺς ἄρʼ ὅ γʼ ἡγεμόνας Δαναῶν ἕλεν, αὐτὰρ ἔπειταπληθύν, ὡς ὁπότε νέφεα Ζέφυρος στυφελίξῃἀργεστᾶο Νότοιο βαθείῃ λαίλαπι τύπτων·πολλὸν δὲ τρόφι κῦμα κυλίνδεται, ὑψόσε δʼ ἄχνησκίδναται ἐξ ἀνέμοιο πολυπλάγκτοιο ἰωῆς·ὣς ἄρα πυκνὰ καρήαθʼ ὑφʼ Ἕκτορι δάμνατο λαῶν.ἔνθά κε λοιγὸς ἔην καὶ ἀμήχανα ἔργα γένοντο,καί νύ κεν ἐν νήεσσι πέσον φεύγοντες Ἀχαιοί,εἰ μὴ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ κέκλετʼ Ὀδυσσεύς·Τυδεΐδη τί παθόντε λελάσμεθα θούριδος ἀλκῆς;ἀλλʼ ἄγε δεῦρο πέπον, παρʼ ἔμʼ ἵσταο· δὴ γὰρ ἔλεγχοςἔσσεται εἴ κεν νῆας ἕλῃ κορυθαίολος Ἕκτωρ.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·ἤτοι ἐγὼ μενέω καὶ τλήσομαι· ἀλλὰ μίνυνθαἡμέων ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ νεφεληγερέτα ΖεὺςΤρωσὶν δὴ βόλεται δοῦναι κράτος ἠέ περ ἡμῖν.ἦ καὶ Θυμβραῖον μὲν ἀφʼ ἵππων ὦσε χαμᾶζεδουρὶ βαλὼν κατὰ μαζὸν ἀριστερόν· αὐτὰρ Ὀδυσσεὺςἀντίθεον θεράποντα Μολίονα τοῖο ἄνακτος.τοὺς μὲν ἔπειτʼ εἴασαν, ἐπεὶ πολέμου ἀπέπαυσαν·τὼ δʼ ἀνʼ ὅμιλον ἰόντε κυδοίμεον, ὡς ὅτε κάπρωἐν κυσὶ θηρευτῇσι μέγα φρονέοντε πέσητον·ὣς ὄλεκον Τρῶας πάλιν ὀρμένω· αὐτὰρ Ἀχαιοὶἀσπασίως φεύγοντες ἀνέπνεον Ἕκτορα δῖον.ἔνθʼ ἑλέτην δίφρόν τε καὶ ἀνέρε δήμου ἀρίστωυἷε δύω Μέροπος Περκωσίου, ὃς περὶ πάντωνᾔδεε μαντοσύνας, οὐδὲ οὓς παῖδας ἔασκεστείχειν ἐς πόλεμον φθισήνορα· τὼ δέ οἱ οὔ τιπειθέσθην· κῆρες γὰρ ἄγον μέλανος θανάτοιο.τοὺς μὲν Τυδεΐδης δουρικλειτὸς Διομήδηςθυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδὼν κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα·Ἱππόδαμον δʼ Ὀδυσεὺς καὶ Ὑπείροχον ἐξενάριξεν.ἔνθά σφιν κατὰ ἶσα μάχην ἐτάνυσσε Κρονίωνἐξ Ἴδης καθορῶν· τοὶ δʼ ἀλλήλους ἐνάριζον.ἤτοι Τυδέος υἱὸς Ἀγάστροφον οὔτασε δουρὶΠαιονίδην ἥρωα κατʼ ἰσχίον· οὐ δέ οἱ ἵπποιἐγγὺς ἔσαν προφυγεῖν, ἀάσατο δὲ μέγα θυμῷ.τοὺς μὲν γὰρ θεράπων ἀπάνευθʼ ἔχεν, αὐτὰρ ὃ πεζὸςθῦνε διὰ προμάχων, εἷος φίλον ὤλεσε θυμόν.Ἕκτωρ δʼ ὀξὺ νόησε κατὰ στίχας, ὦρτο δʼ ἐπʼ αὐτοὺςκεκλήγων· ἅμα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγες.τὸν δὲ ἰδὼν ῥίγησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,αἶψα δʼ Ὀδυσσῆα προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·νῶϊν δὴ τόδε πῆμα κυλίνδεται ὄβριμος Ἕκτωρ·ἀλλʼ ἄγε δὴ στέωμεν καὶ ἀλεξώμεσθα μένοντες.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχοςκαὶ βάλεν, οὐδʼ ἀφάμαρτε τιτυσκόμενος κεφαλῆφιν,ἄκρην κὰκ κόρυθα· πλάγχθη δʼ ἀπὸ χαλκόφι χαλκός,οὐδʼ ἵκετο χρόα καλόν· ἐρύκακε γὰρ τρυφάλειατρίπτυχος αὐλῶπις, τήν οἱ πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων.Ἕκτωρ δʼ ὦκʼ ἀπέλεθρον ἀνέδραμε, μίκτο δʼ ὁμίλῳ,στῆ δὲ γνὺξ ἐριπὼν καὶ ἐρείσατο χειρὶ παχείῃγαίης· ἀμφὶ δὲ ὄσσε κελαινὴ νὺξ ἐκάλυψεν.ὄφρα δὲ Τυδεΐδης μετὰ δούρατος ᾤχετʼ ἐρωὴντῆλε διὰ προμάχων, ὅθι οἱ καταείσατο γαίηςτόφρʼ Ἕκτωρ ἔμπνυτο, καὶ ἂψ ἐς δίφρον ὀρούσαςἐξέλασʼ ἐς πληθύν, καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν.δουρὶ δʼ ἐπαΐσσων προσέφη κρατερὸς Διομήδης·ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον κύον· ἦ τέ τοι ἄγχιἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σʼ ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλωνᾧ μέλλεις εὔχεσθαι ἰὼν ἐς δοῦπον ἀκόντων.ἦ θήν σʼ ἐξανύω γε καὶ ὕστερον ἀντιβολήσας,εἴ πού τις καὶ ἔμοιγε θεῶν ἐπιτάρροθός ἐστι.νῦν αὖ τοὺς ἄλλους ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω.ἦ, καὶ Παιονίδην δουρὶ κλυτὸν ἐξενάριζεν.αὐτὰρ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιοΤυδεΐδῃ ἔπι τόξα τιταίνετο ποιμένι λαῶν,στήλῃ κεκλιμένος ἀνδροκμήτῳ ἐπὶ τύμβῳἼλου Δαρδανίδαο, παλαιοῦ δημογέροντος.ἤτοι ὃ μὲν θώρηκα Ἀγαστρόφου ἰφθίμοιοαἴνυτʼ ἀπὸ στήθεσφι παναίολον ἀσπίδα τʼ ὤμωνκαὶ κόρυθα βριαρήν· ὃ δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκεκαὶ βάλεν, οὐδʼ ἄρα μιν ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός,ταρσὸν δεξιτεροῖο ποδός· διὰ δʼ ἀμπερὲς ἰὸςἐν γαίῃ κατέπηκτο· ὃ δὲ μάλα ἡδὺ γελάσσαςἐκ λόχου ἀμπήδησε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·βέβληαι οὐδʼ ἅλιον βέλος ἔκφυγεν· ὡς ὄφελόν τοινείατον ἐς κενεῶνα βαλὼν ἐκ θυμὸν ἑλέσθαι.οὕτω κεν καὶ Τρῶες ἀνέπνευσαν κακότητος,οἵ τέ σε πεφρίκασι λέονθʼ ὡς μηκάδες αἶγες.τὸν δʼ οὐ ταρβήσας προσέφη κρατερὸς Διομήδης·τοξότα λωβητὴρ κέρᾳ ἀγλαὲ παρθενοπῖπαεἰ μὲν δὴ ἀντίβιον σὺν τεύχεσι πειρηθείης,οὐκ ἄν τοι χραίσμῃσι βιὸς καὶ ταρφέες ἰοί·νῦν δέ μʼ ἐπιγράψας ταρσὸν ποδὸς εὔχεαι αὔτως.οὐκ ἀλέγω, ὡς εἴ με γυνὴ βάλοι ἢ πάϊς ἄφρων·κωφὸν γὰρ βέλος ἀνδρὸς ἀνάλκιδος οὐτιδανοῖο.ἦ τʼ ἄλλως ὑπʼ ἐμεῖο, καὶ εἴ κʼ ὀλίγον περ ἐπαύρῃ,ὀξὺ βέλος πέλεται, καὶ ἀκήριον αἶψα τίθησι.τοῦ δὲ γυναικὸς μέν τʼ ἀμφίδρυφοί εἰσι παρειαί,παῖδες δʼ ὀρφανικοί· ὃ δέ θʼ αἵματι γαῖαν ἐρεύθωνπύθεται, οἰωνοὶ δὲ περὶ πλέες ἠὲ γυναῖκες.ὣς φάτο, τοῦ δʼ Ὀδυσεὺς δουρικλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼνἔστη πρόσθʼ· ὃ δʼ ὄπισθε καθεζόμενος βέλος ὠκὺἐκ ποδὸς ἕλκʼ, ὀδύνη δὲ διὰ χροὸς ἦλθʼ ἀλεγεινή.ἐς δίφρον δʼ ἀνόρουσε, καὶ ἡνιόχῳ ἐπέτελλενηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· ἤχθετο γὰρ κῆρ.οἰώθη δʼ Ὀδυσεὺς δουρὶ κλυτός, οὐδέ τις αὐτῷἈργείων παρέμεινεν, ἐπεὶ φόβος ἔλλαβε πάντας·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγὼ τί πάθω; μέγα μὲν κακὸν αἴ κε φέβωμαιπληθὺν ταρβήσας· τὸ δὲ ῥίγιον αἴ κεν ἁλώωμοῦνος· τοὺς δʼ ἄλλους Δαναοὺς ἐφόβησε Κρονίων.ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;οἶδα γὰρ ὅττι κακοὶ μὲν ἀποίχονται πολέμοιο,ὃς δέ κʼ ἀριστεύῃσι μάχῃ ἔνι τὸν δὲ μάλα χρεὼἑστάμεναι κρατερῶς, ἤ τʼ ἔβλητʼ ἤ τʼ ἔβαλʼ ἄλλον.εἷος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον ἀσπιστάων,ἔλσαν δʼ ἐν μέσσοισι, μετὰ σφίσι πῆμα τιθέντες.ὡς δʼ ὅτε κάπριον ἀμφὶ κύνες θαλεροί τʼ αἰζηοὶσεύωνται, ὃ δέ τʼ εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιοθήγων λευκὸν ὀδόντα μετὰ γναμπτῇσι γένυσσιν,ἀμφὶ δέ τʼ ἀΐσσονται, ὑπαὶ δέ τε κόμπος ὀδόντωνγίγνεται, οἳ δὲ μένουσιν ἄφαρ δεινόν περ ἐόντα,ὥς ῥα τότʼ ἀμφʼ Ὀδυσῆα Διῒ φίλον ἐσσεύοντοΤρῶες· ὃ δὲ πρῶτον μὲν ἀμύμονα Δηϊοπίτηνοὔτασεν ὦμον ὕπερθεν ἐπάλμενος ὀξέϊ δουρί,αὐτὰρ ἔπειτα Θόωνα καὶ Ἔννομον ἐξενάριξε.Χερσιδάμαντα δʼ ἔπειτα καθʼ ἵππων ἀΐξανταδουρὶ κατὰ πρότμησιν ὑπʼ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσηςνύξεν· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.τοὺς μὲν ἔασʼ, ὃ δʼ ἄρʼ Ἱππασίδην Χάροπʼ οὔτασε δουρὶαὐτοκασίγνητον εὐηφενέος Σώκοιο.τῷ δʼ ἐπαλεξήσων Σῶκος κίεν ἰσόθεος φώς,στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπενὦ Ὀδυσεῦ πολύαινε δόλων ἆτʼ ἠδὲ πόνοιοσήμερον ἢ δοιοῖσιν ἐπεύξεαι Ἱππασίδῃσιτοιώδʼ ἄνδρε κατακτείνας καὶ τεύχεʼ ἀπούρας,ἤ κεν ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃς.ὣς εἰπὼν οὔτησε κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην.διὰ μὲν ἀσπίδος ἦλθε φαεινῆς ὄβριμον ἔγχος,καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο,πάντα δʼ ἀπὸ πλευρῶν χρόα ἔργαθεν, οὐδʼ ἔτʼ ἔασεΠαλλὰς Ἀθηναίη μιχθήμεναι ἔγκασι φωτός.γνῶ δʼ Ὀδυσεὺς ὅ οἱ οὔ τι τέλος κατακαίριον ἦλθεν,ἂψ δʼ ἀναχωρήσας Σῶκον πρὸς μῦθον ἔειπεν·ἆ δείλʼ ἦ μάλα δή σε κιχάνεται αἰπὺς ὄλεθρος.ἤτοι μέν ῥʼ ἔμʼ ἔπαυσας ἐπὶ Τρώεσσι μάχεσθαι·σοὶ δʼ ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαινανἤματι τῷδʼ ἔσσεσθαι, ἐμῷ δʼ ὑπὸ δουρὶ δαμένταεὖχος ἐμοὶ δώσειν, ψυχὴν δʼ Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.ἦ, καὶ ὃ μὲν φύγαδʼ αὖτις ὑποστρέψας ἐβεβήκει,τῷ δὲ μεταστρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξενὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσε,δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ὀδυσσεύς·ὦ Σῶχʼ Ἱππάσου υἱὲ δαΐφρονος ἱπποδάμοιοφθῆ σε τέλος θανάτοιο κιχήμενον, οὐδʼ ὑπάλυξας.ἆ δείλʼ οὐ μὲν σοί γε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρὄσσε καθαιρήσουσι θανόντι περ, ἀλλʼ οἰωνοὶὠμησταὶ ἐρύουσι, περὶ πτερὰ πυκνὰ βαλόντες.αὐτὰρ ἔμʼ, εἴ κε θάνω, κτεριοῦσί γε δῖοι Ἀχαιοί.ὣς εἰπὼν Σώκοιο δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχοςἔξω τε χροὸς ἕλκε καὶ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης·αἷμα δέ οἱ σπασθέντος ἀνέσσυτο, κῆδε δὲ θυμόν.Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ὅπως ἴδον αἷμʼ Ὀδυσῆοςκεκλόμενοι καθʼ ὅμιλον ἐπʼ αὐτῷ πάντες ἔβησαν.αὐτὰρ ὅ γʼ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, αὖε δʼ ἑταίρους.τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἤϋσεν ὅσον κεφαλὴ χάδε φωτός,τρὶς δʼ ἄϊεν ἰάχοντος ἄρηι φίλος Μενέλαος.αἶψα δʼ ἄρʼ Αἴαντα προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶνἀμφί μʼ Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ἵκετʼ ἀϋτὴτῷ ἰκέλη ὡς εἴ ἑ βιῴατο μοῦνον ἐόνταΤρῶες ἀποτμήξαντες ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ.ἀλλʼ ἴομεν καθʼ ὅμιλον· ἀλεξέμεναι γὰρ ἄμεινον.δείδω μή τι πάθῃσιν ἐνὶ Τρώεσσι μονωθεὶςἐσθλὸς ἐών, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι γένηται.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ἦρχʼ, ὃ δʼ ἅμʼ ἕσπετο ἰσόθεος φώς.εὗρον ἔπειτʼ Ὀδυσῆα Διῒ φίλον· ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτὸνΤρῶες ἕπονθʼ ὡς εἴ τε δαφοινοὶ θῶες ὄρεσφινἀμφʼ ἔλαφον κεραὸν βεβλημένον, ὅν τʼ ἔβαλʼ ἀνὴρἰῷ ἀπὸ νευρῆς· τὸν μέν τʼ ἤλυξε πόδεσσιφεύγων, ὄφρʼ αἷμα λιαρὸν καὶ γούνατʼ ὀρώρῃ·αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε δαμάσσεται ὠκὺς ὀϊστός,ὠμοφάγοι μιν θῶες ἐν οὔρεσι δαρδάπτουσινἐν νέμεϊ σκιερῷ· ἐπί τε λῖν ἤγαγε δαίμωνσίντην· θῶες μέν τε διέτρεσαν, αὐτὰρ ὃ δάπτει·ὥς ῥα τότʼ ἀμφʼ Ὀδυσῆα δαΐφρονα ποικιλομήτηνΤρῶες ἕπον πολλοί τε καὶ ἄλκιμοι, αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςἀΐσσων ᾧ ἔγχει ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ.Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον,στῆ δὲ παρέξ· Τρῶες δὲ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.ἤτοι τὸν Μενέλαος ἀρήϊος ἔξαγʼ ὁμίλουχειρὸς ἔχων, εἷος θεράπων σχεδὸν ἤλασεν ἵππους.Αἴας δὲ Τρώεσσιν ἐπάλμενος εἷλε ΔόρυκλονΠριαμίδην νόθον υἱόν, ἔπειτα δὲ Πάνδοκον οὖτα,οὖτα δὲ Λύσανδρον καὶ Πύρασον ἠδὲ Πυλάρτην.ὡς δʼ ὁπότε πλήθων ποταμὸς πεδίον δὲ κάτεισιχειμάρρους κατʼ ὄρεσφιν ὀπαζόμενος Διὸς ὄμβρῳ,πολλὰς δὲ δρῦς ἀζαλέας, πολλὰς δέ τε πεύκαςἐσφέρεται, πολλὸν δέ τʼ ἀφυσγετὸν εἰς ἅλα βάλλει,ὣς ἔφεπε κλονέων πεδίον τότε φαίδιμος Αἴας,δαΐζων ἵππους τε καὶ ἀνέρας· οὐδέ πω Ἕκτωρπεύθετʼ, ἐπεί ῥα μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ μάρνατο πάσηςὄχθας πὰρ ποταμοῖο Σκαμάνδρου, τῇ ῥα μάλισταἀνδρῶν πῖπτε κάρηνα, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρειΝέστορά τʼ ἀμφὶ μέγαν καὶ ἀρήϊον Ἰδομενῆα.Ἕκτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν ὁμίλει μέρμερα ῥέζωνἔγχεΐ θʼ ἱπποσύνῃ τε, νέων δʼ ἀλάπαζε φάλαγγας·οὐδʼ ἄν πω χάζοντο κελεύθου δῖοι Ἀχαιοὶεἰ μὴ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιοπαῦσεν ἀριστεύοντα Μαχάονα ποιμένα λαῶν,ἰῷ τριγλώχινι βαλὼν κατὰ δεξιὸν ὦμον.τῷ ῥα περίδεισαν μένεα πνείοντες Ἀχαιοὶμή πώς μιν πολέμοιο μετακλινθέντος ἕλοιεν.αὐτίκα δʼ Ἰδομενεὺς προσεφώνεε Νέστορα δῖον·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶνἄγρει σῶν ὀχέων ἐπιβήσεο, πὰρ δὲ Μαχάωνβαινέτω, ἐς νῆας δὲ τάχιστʼ ἔχε μώνυχας ἵππους·ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλωνἰούς τʼ ἐκτάμνειν ἐπί τʼ ἤπια φάρμακα πάσσειν.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ.αὐτίκα δʼ ὧν ὀχέων ἐπεβήσετο, πὰρ δὲ Μαχάωνβαῖνʼ Ἀσκληπιοῦ υἱὸς ἀμύμονος ἰητῆρος·μάστιξεν δʼ ἵππους, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθηννῆας ἔπι γλαφυράς· τῇ γὰρ φίλον ἔπλετο θυμῷ.Κεβριόνης δὲ Τρῶας ὀρινομένους ἐνόησενἝκτορι παρβεβαώς, καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν·Ἕκτορ νῶϊ μὲν ἐνθάδʼ ὁμιλέομεν Δαναοῖσινἐσχατιῇ πολέμοιο δυσηχέος· οἳ δὲ δὴ ἄλλοιΤρῶες ὀρίνονται ἐπιμὶξ ἵπποι τε καὶ αὐτοί.Αἴας δὲ κλονέει Τελαμώνιος· εὖ δέ μιν ἔγνων·εὐρὺ γὰρ ἀμφʼ ὤμοισιν ἔχει σάκος· ἀλλὰ καὶ ἡμεῖςκεῖσʼ ἵππους τε καὶ ἅρμʼ ἰθύνομεν, ἔνθα μάλισταἱππῆες πεζοί τε κακὴν ἔριδα προβαλόντεςἀλλήλους ὀλέκουσι, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὄρωρεν.ὣς ἄρα φωνήσας ἵμασεν καλλίτριχας ἵππουςμάστιγι λιγυρῇ· τοὶ δὲ πληγῆς ἀΐοντεςῥίμφʼ ἔφερον θοὸν ἅρμα μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺςστείβοντες νέκυάς τε καὶ ἀσπίδας· αἵματι δʼ ἄξωννέρθεν ἅπας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περὶ δίφρον,ἃς ἄρʼ ἀφʼ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγες ἔβαλλοναἵ τʼ ἀπʼ ἐπισσώτρων. ὃ δὲ ἵετο δῦναι ὅμιλονἀνδρόμεον ῥῆξαί τε μετάλμενος· ἐν δὲ κυδοιμὸνἧκε κακὸν Δαναοῖσι, μίνυνθα δὲ χάζετο δουρός.αὐτὰρ ὃ τῶν ἄλλων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶνἔγχεΐ τʼ ἄορί τε μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν,Αἴαντος δʼ ἀλέεινε μάχην Τελαμωνιάδαο.Ζεὺς δὲ πατὴρ Αἴανθʼ ὑψίζυγος ἐν φόβον ὦρσε·στῆ δὲ ταφών, ὄπιθεν δὲ σάκος βάλεν ἑπταβόειον,τρέσσε δὲ παπτήνας ἐφʼ ὁμίλου θηρὶ ἐοικὼςἐντροπαλιζόμενος ὀλίγον γόνυ γουνὸς ἀμείβων.ὡς δʼ αἴθωνα λέοντα βοῶν ἀπὸ μεσσαύλοιοἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται,οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαιπάννυχοι ἐγρήσσοντες· ὃ δὲ κρειῶν ἐρατίζωνἰθύει, ἀλλʼ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντεςἀντίον ἀΐσσουσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶνκαιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·ἠῶθεν δʼ ἀπὸ νόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ·ὣς Αἴας τότʼ ἀπὸ Τρώων τετιημένος ἦτορἤϊε πόλλʼ ἀέκων· περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὡς δʼ ὅτʼ ὄνος παρʼ ἄρουραν ἰὼν ἐβιήσατο παῖδαςνωθής, ᾧ δὴ πολλὰ περὶ ῥόπαλʼ ἀμφὶς ἐάγῃ,κείρει τʼ εἰσελθὼν βαθὺ λήϊον· οἳ δέ τε παῖδεςτύπτουσιν ῥοπάλοισι· βίη δέ τε νηπίη αὐτῶν·σπουδῇ τʼ ἐξήλασσαν, ἐπεί τʼ ἐκορέσσατο φορβῆς·ὣς τότʼ ἔπειτʼ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱὸνΤρῶες ὑπέρθυμοι πολυηγερέες τʼ ἐπίκουροινύσσοντες ξυστοῖσι μέσον σάκος αἰὲν ἕποντο.Αἴας δʼ ἄλλοτε μὲν μνησάσκετο θούριδος ἀλκῆςαὖτις ὑποστρεφθείς, καὶ ἐρητύσασκε φάλαγγαςΤρώων ἱπποδάμων· ὁτὲ δὲ τρωπάσκετο φεύγειν.πάντας δὲ προέεργε θοὰς ἐπὶ νῆας ὁδεύειν,αὐτὸς δὲ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν θῦνε μεσηγὺἱστάμενος· τὰ δὲ δοῦρα θρασειάων ἀπὸ χειρῶνἄλλα μὲν ἐν σάκεϊ μεγάλῳ πάγεν ὄρμενα πρόσσω,πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγύ, πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖν,ἐν γαίῃ ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησʼ Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱὸςΕὐρύπυλος πυκινοῖσι βιαζόμενον βελέεσσι,στῆ ῥα παρʼ αὐτὸν ἰών, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ,καὶ βάλε Φαυσιάδην Ἀπισάονα ποιμένα λαῶνἧπαρ ὑπὸ πραπίδων, εἶθαρ δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσεν·Εὐρύπυλος δʼ ἐπόρουσε καὶ αἴνυτο τεύχεʼ ἀπʼ ὤμων.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησεν Ἀλέξανδρος θεοειδὴςτεύχεʼ ἀπαινύμενον Ἀπισάονος, αὐτίκα τόξονἕλκετʼ ἐπʼ Εὐρυπύλῳ, καί μιν βάλε μηρὸν ὀϊστῷδεξιόν· ἐκλάσθη δὲ δόναξ, ἐβάρυνε δὲ μηρόν.ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων,ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςστῆτʼ ἐλελιχθέντες καὶ ἀμύνετε νηλεὲς ἦμαρΑἴανθʼ, ὃς βελέεσσι βιάζεται, οὐδέ ἕ φημιφεύξεσθʼ ἐκ πολέμοιο δυσηχέος· ἀλλὰ μάλʼ ἄντηνἵστασθʼ ἀμφʼ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.ὣς ἔφατʼ Εὐρύπυλος βεβλημένος· οἳ δὲ παρʼ αὐτὸνπλησίοι ἔστησαν σάκεʼ ὤμοισι κλίναντεςδούρατʼ ἀνασχόμενοι· τῶν δʼ ἀντίος ἤλυθεν Αἴας.στῆ δὲ μεταστρεφθείς, ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων.ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·Νέστορα δʼ ἐκ πολέμοιο φέρον Νηλήϊαι ἵπποιἱδρῶσαι, ἦγον δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.τὸν δὲ ἰδὼν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·ἑστήκει γὰρ ἐπὶ πρυμνῇ μεγακήτεϊ νηῒεἰσορόων πόνον αἰπὺν ἰῶκά τε δακρυόεσσαν.αἶψα δʼ ἑταῖρον ἑὸν Πατροκλῆα προσέειπεφθεγξάμενος παρὰ νηός· ὃ δὲ κλισίηθεν ἀκούσαςἔκμολεν ἶσος Ἄρηϊ, κακοῦ δʼ ἄρα οἱ πέλεν ἀρχή.τὸν πρότερος προσέειπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·τίπτέ με κικλήσκεις Ἀχιλεῦ; τί δέ σε χρεὼ ἐμεῖο;τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·δῖε Μενοιτιάδη τῷ ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷνῦν ὀΐω περὶ γούνατʼ ἐμὰ στήσεσθαι Ἀχαιοὺςλισσομένους· χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτʼ ἀνεκτός.ἀλλʼ ἴθι νῦν Πάτροκλε Διῒ φίλε Νέστορʼ ἔρειοὅν τινα τοῦτον ἄγει βεβλημένον ἐκ πολέμοιο·ἤτοι μὲν τά γʼ ὄπισθε Μαχάονι πάντα ἔοικετῷ Ἀσκληπιάδῃ, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὄμματα φωτός·ἵπποι γάρ με παρήϊξαν πρόσσω μεμαυῖαι.ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθʼ ἑταίρῳ,βῆ δὲ θέειν παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν.οἳ δʼ ὅτε δὴ κλισίην Νηληϊάδεω ἀφίκοντο,αὐτοὶ μέν ῥʼ ἀπέβησαν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν,ἵππους δʼ Εὐρυμέδων θεράπων λύε τοῖο γέροντοςἐξ ὀχέων· τοὶ δʼ ἱδρῶ ἀπεψύχοντο χιτώνωνστάντε ποτὶ πνοιὴν παρὰ θῖνʼ ἁλός· αὐτὰρ ἔπειταἐς κλισίην ἐλθόντες ἐπὶ κλισμοῖσι κάθιζον.τοῖσι δὲ τεῦχε κυκειῶ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδη,τὴν ἄρετʼ ἐκ Τενέδοιο γέρων, ὅτε πέρσεν Ἀχιλλεύς,θυγατέρʼ Ἀρσινόου μεγαλήτορος, ἥν οἱ Ἀχαιοὶἔξελον οὕνεκα βουλῇ ἀριστεύεσκεν ἁπάντων.ἥ σφωϊν πρῶτον μὲν ἐπιπροΐηλε τράπεζανκαλὴν κυανόπεζαν ἐΰξοον, αὐτὰρ ἐπʼ αὐτῆςχάλκειον κάνεον, ἐπὶ δὲ κρόμυον ποτῷ ὄψον,ἠδὲ μέλι χλωρόν, παρὰ δʼ ἀλφίτου ἱεροῦ ἀκτήν,πὰρ δὲ δέπας περικαλλές, ὃ οἴκοθεν ἦγʼ ὁ γεραιός,χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον· οὔατα δʼ αὐτοῦτέσσαρʼ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστονχρύσειαι νεμέθοντο, δύω δʼ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν.ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζηςπλεῖον ἐόν, Νέστωρ δʼ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν.ἐν τῷ ῥά σφι κύκησε γυνὴ ἐϊκυῖα θεῇσινοἴνῳ Πραμνείῳ, ἐπὶ δʼ αἴγειον κνῆ τυρὸνκνήστι χαλκείῃ, ἐπὶ δʼ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνε,πινέμεναι δʼ ἐκέλευσεν, ἐπεί ῥʼ ὥπλισσε κυκειῶ.τὼ δʼ ἐπεὶ οὖν πίνοντʼ ἀφέτην πολυκαγκέα δίψανμύθοισιν τέρποντο πρὸς ἀλλήλους ἐνέποντες,Πάτροκλος δὲ θύρῃσιν ἐφίστατο ἰσόθεος φώς.τὸν δὲ ἰδὼν ὁ γεραιὸς ἀπὸ θρόνου ὦρτο φαεινοῦ,ἐς δʼ ἄγε χειρὸς ἑλών, κατὰ δʼ ἑδριάασθαι ἄνωγε.Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἀναίνετο εἶπέ τε μῦθον·οὐχ ἕδος ἐστὶ γεραιὲ διοτρεφές, οὐδέ με πείσεις.αἰδοῖος νεμεσητὸς ὅ με προέηκε πυθέσθαιὅν τινα τοῦτον ἄγεις βεβλημένον· ἀλλὰ καὶ αὐτὸςγιγνώσκω, ὁρόω δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.νῦν δὲ ἔπος ἐρέων πάλιν ἄγγελος εἶμʼ Ἀχιλῆϊ.εὖ δὲ σὺ οἶσθα γεραιὲ διοτρεφές, οἷος ἐκεῖνοςδεινὸς ἀνήρ· τάχα κεν καὶ ἀναίτιον αἰτιόῳτο.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·τίπτε τὰρ ὧδʼ Ἀχιλεὺς ὀλοφύρεται υἷας Ἀχαιῶν,ὅσσοι δὴ βέλεσιν βεβλήαται; οὐδέ τι οἶδεπένθεος, ὅσσον ὄρωρε κατὰ στρατόν· οἳ γὰρ ἄριστοιἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.βέβληται μὲν ὃ Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδης,οὔτασται δʼ Ὀδυσεὺς δουρὶ κλυτὸς ἠδʼ Ἀγαμέμνων·βέβληται δὲ καὶ Εὐρύπυλος κατὰ μηρὸν ὀϊστῷ·τοῦτον δʼ ἄλλον ἐγὼ νέον ἤγαγον ἐκ πολέμοιοἰῷ ἀπὸ νευρῆς βεβλημένον. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςἐσθλὸς ἐὼν Δαναῶν οὐ κήδεται οὐδʼ ἐλεαίρει.ἦ μένει εἰς ὅ κε δὴ νῆες θοαὶ ἄγχι θαλάσσηςἈργείων ἀέκητι πυρὸς δηΐοιο θέρωνται,αὐτοί τε κτεινώμεθʼ ἐπισχερώ; οὐ γὰρ ἐμὴ ἲςἔσθʼ οἵη πάρος ἔσκεν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσιν.εἴθʼ ὣς ἡβώοιμι βίη δέ μοι ἔμπεδος εἴηὡς ὁπότʼ Ἠλείοισι καὶ ἡμῖν νεῖκος ἐτύχθηἀμφὶ βοηλασίῃ, ὅτʼ ἐγὼ κτάνον Ἰτυμονῆαἐσθλὸν Ὑπειροχίδην, ὃς ἐν Ἤλιδι ναιετάασκε,ῥύσιʼ ἐλαυνόμενος· ὃ δʼ ἀμύνων ᾗσι βόεσσινἔβλητʼ ἐν πρώτοισιν ἐμῆς ἀπὸ χειρὸς ἄκοντι,κὰδ δʼ ἔπεσεν, λαοὶ δὲ περίτρεσαν ἀγροιῶται.ληΐδα δʼ ἐκ πεδίου συνελάσσαμεν ἤλιθα πολλὴνπεντήκοντα βοῶν ἀγέλας, τόσα πώεα οἰῶν,τόσσα συῶν συβόσια, τόσʼ αἰπόλια πλατέʼ αἰγῶν,ἵππους δὲ ξανθὰς ἑκατὸν καὶ πεντήκονταπάσας θηλείας, πολλῇσι δὲ πῶλοι ὑπῆσαν.καὶ τὰ μὲν ἠλασάμεσθα Πύλον Νηλήϊον εἴσωἐννύχιοι προτὶ ἄστυ· γεγήθει δὲ φρένα Νηλεύς,οὕνεκά μοι τύχε πολλὰ νέῳ πόλεμον δὲ κιόντι.κήρυκες δʼ ἐλίγαινον ἅμʼ ἠοῖ φαινομένηφιτοὺς ἴμεν οἷσι χρεῖος ὀφείλετʼ ἐν Ἤλιδι δίῃ·οἳ δὲ συναγρόμενοι Πυλίων ἡγήτορες ἄνδρεςδαίτρευον· πολέσιν γὰρ Ἐπειοὶ χρεῖος ὄφειλον,ὡς ἡμεῖς παῦροι κεκακωμένοι ἐν Πύλῳ ἦμεν·ἐλθὼν γάρ ῥʼ ἐκάκωσε βίη Ἡρακληείητῶν προτέρων ἐτέων, κατὰ δʼ ἔκταθεν ὅσσοι ἄριστοι·δώδεκα γὰρ Νηλῆος ἀμύμονος υἱέες ἦμεν·τῶν οἶος λιπόμην, οἳ δʼ ἄλλοι πάντες ὄλοντο.ταῦθʼ ὑπερηφανέοντες Ἐπειοὶ χαλκοχίτωνεςἡμέας ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανόωντο.ἐκ δʼ ὃ γέρων ἀγέλην τε βοῶν καὶ πῶϋ μέγʼ οἰῶνεἵλετο κρινάμενος τριηκόσιʼ ἠδὲ νομῆας.καὶ γὰρ τῷ χρεῖος μέγʼ ὀφείλετʼ ἐν Ἤλιδι δίῃτέσσαρες ἀθλοφόροι ἵπποι αὐτοῖσιν ὄχεσφινἐλθόντες μετʼ ἄεθλα· περὶ τρίποδος γὰρ ἔμελλονθεύσεσθαι· τοὺς δʼ αὖθι ἄναξ ἀνδρῶν Αὐγείαςκάσχεθε, τὸν δʼ ἐλατῆρʼ ἀφίει ἀκαχήμενον ἵππων.τῶν ὃ γέρων ἐπέων κεχολωμένος ἠδὲ καὶ ἔργωνἐξέλετʼ ἄσπετα πολλά· τὰ δʼ ἄλλʼ ἐς δῆμον ἔδωκεδαιτρεύειν, μή τίς οἱ ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.ἡμεῖς μὲν τὰ ἕκαστα διείπομεν, ἀμφί τε ἄστυἕρδομεν ἱρὰ θεοῖς· οἳ δὲ τρίτῳ ἤματι πάντεςἦλθον ὁμῶς αὐτοί τε πολεῖς καὶ μώνυχες ἵπποιπανσυδίῃ· μετὰ δέ σφι Μολίονε θωρήσσοντοπαῖδʼ ἔτʼ ἐόντʼ, οὔ πω μάλα εἰδότε θούριδος ἀλκῆς.ἔστι δέ τις Θρυόεσσα πόλις αἰπεῖα κολώνητηλοῦ ἐπʼ Ἀλφειῷ, νεάτη Πύλου ἠμαθόεντος·τὴν ἀμφεστρατόωντο διαρραῖσαι μεμαῶτες.ἀλλʼ ὅτε πᾶν πεδίον μετεκίαθον, ἄμμι δʼ Ἀθήνηἄγγελος ἦλθε θέουσʼ ἀπʼ Ὀλύμπου θωρήσσεσθαιἔννυχος, οὐδʼ ἀέκοντα Πύλον κάτα λαὸν ἄγειρενἀλλὰ μάλʼ ἐσσυμένους πολεμίζειν. οὐδέ με Νηλεὺςεἴα θωρήσσεσθαι, ἀπέκρυψεν δέ μοι ἵππους·οὐ γάρ πώ τί μʼ ἔφη ἴδμεν πολεμήϊα ἔργα.ἀλλὰ καὶ ὧς ἱππεῦσι μετέπρεπον ἡμετέροισικαὶ πεζός περ ἐών, ἐπεὶ ὧς ἄγε νεῖκος Ἀθήνη.ἔστι δέ τις ποταμὸς Μινυήϊος εἰς ἅλα βάλλωνἐγγύθεν Ἀρήνης, ὅθι μείναμεν Ἠῶ δῖανἱππῆες Πυλίων, τὰ δʼ ἐπέρρεον ἔθνεα πεζῶν.ἔνθεν πανσυδίῃ σὺν τεύχεσι θωρηχθέντεςἔνδιοι ἱκόμεσθʼ ἱερὸν ῥόον Ἀλφειοῖο.ἔνθα Διὶ ῥέξαντες ὑπερμενεῖ ἱερὰ καλά,ταῦρον δʼ Ἀλφειῷ, ταῦρον δὲ Ποσειδάωνι,αὐτὰρ Ἀθηναίη γλαυκώπιδι βοῦν ἀγελαίην,δόρπον ἔπειθʼ ἑλόμεσθα κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσι,καὶ κατεκοιμήθημεν ἐν ἔντεσιν οἷσιν ἕκαστοςἀμφὶ ῥοὰς ποταμοῖο. ἀτὰρ μεγάθυμοι Ἐπειοὶἀμφέσταν δὴ ἄστυ διαρραῖσαι μεμαῶτες·ἀλλά σφι προπάροιθε φάνη μέγα ἔργον Ἄρηος·εὖτε γὰρ ἠέλιος φαέθων ὑπερέσχεθε γαίης,συμφερόμεσθα μάχῃ Διί τʼ εὐχόμενοι καὶ Ἀθήνῃ.ἀλλʼ ὅτε δὴ Πυλίων καὶ Ἐπειῶν ἔπλετο νεῖκος,πρῶτος ἐγὼν ἕλον ἄνδρα, κόμισσα δὲ μώνυχας ἵππους,Μούλιον αἰχμητήν· γαμβρὸς δʼ ἦν Αὐγείαο,πρεσβυτάτην δὲ θύγατρʼ εἶχε ξανθὴν Ἀγαμήδην,ἣ τόσα φάρμακα ᾔδη ὅσα τρέφει εὐρεῖα χθών.τὸν μὲν ἐγὼ προσιόντα βάλον χαλκήρεϊ δουρί,ἤριπε δʼ ἐν κονίῃσιν· ἐγὼ δʼ ἐς δίφρον ὀρούσαςστῆν ῥα μετὰ προμάχοισιν· ἀτὰρ μεγάθυμοι Ἐπειοὶἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος, ἐπεὶ ἴδον ἄνδρα πεσόνταἡγεμόνʼ ἱππήων, ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.αὐτὰρ ἐγὼν ἐπόρουσα κελαινῇ λαίλαπι ἶσος,πεντήκοντα δʼ ἕλον δίφρους, δύο δʼ ἀμφὶς ἕκαστονφῶτες ὀδὰξ ἕλον οὖδας ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ δαμέντες.καί νύ κεν Ἀκτορίωνε Μολίονε παῖδʼ ἀλάπαξα,εἰ μή σφωε πατὴρ εὐρὺ κρείων ἐνοσίχθωνἐκ πολέμου ἐσάωσε καλύψας ἠέρι πολλῇ.ἔνθα Ζεὺς Πυλίοισι μέγα κράτος ἐγγυάλιξε·τόφρα γὰρ οὖν ἑπόμεσθα διὰ σπιδέος πεδίοιοκτείνοντές τʼ αὐτοὺς ἀνά τʼ ἔντεα καλὰ λέγοντες,ὄφρʼ ἐπὶ Βουπρασίου πολυπύρου βήσαμεν ἵππουςπέτρης τʼ Ὠλενίης, καὶ Ἀλησίου ἔνθα κολώνηκέκληται· ὅθεν αὖτις ἀπέτραπε λαὸν Ἀθήνη.ἔνθʼ ἄνδρα κτείνας πύματον λίπον· αὐτὰρ Ἀχαιοὶἂψ ἀπὸ Βουπρασίοιο Πύλονδʼ ἔχον ὠκέας ἵππους,πάντες δʼ εὐχετόωντο θεῶν Διὶ Νέστορί τʼ ἀνδρῶν.ὣς ἔον, εἴ ποτʼ ἔον γε, μετʼ ἀνδράσιν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςοἶος τῆς ἀρετῆς ἀπονήσεται· ἦ τέ μιν οἴωπολλὰ μετακλαύσεσθαι ἐπεί κʼ ἀπὸ λαὸς ὄληται.ὦ πέπον ἦ μὲν σοί γε Μενοίτιος ὧδʼ ἐπέτελλενἤματι τῷ ὅτε σʼ ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπε,νῶϊ δέ τʼ ἔνδον ἐόντες ἐγὼ καὶ δῖος Ὀδυσσεὺςπάντα μάλʼ ἐν μεγάροις ἠκούομεν ὡς ἐπέτελλε.Πηλῆος δʼ ἱκόμεσθα δόμους εὖ ναιετάονταςλαὸν ἀγείροντες κατʼ Ἀχαιΐδα πουλυβότειραν.ἔνθα δʼ ἔπειθʼ ἥρωα Μενοίτιον εὕρομεν ἔνδονἠδὲ σέ, πὰρ δʼ Ἀχιλῆα· γέρων δʼ ἱππηλάτα Πηλεὺςπίονα μηρία καῖε βοὸς Διὶ τερπικεραύνῳαὐλῆς ἐν χόρτῳ· ἔχε δὲ χρύσειον ἄλεισονσπένδων αἴθοπα οἶνον ἐπʼ αἰθομένοις ἱεροῖσι.σφῶϊ μὲν ἀμφὶ βοὸς ἕπετον κρέα, νῶϊ δʼ ἔπειταστῆμεν ἐνὶ προθύροισι· ταφὼν δʼ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεύς,ἐς δʼ ἄγε χειρὸς ἑλών, κατὰ δʼ ἑδριάασθαι ἄνωγε,ξείνιά τʼ εὖ παρέθηκεν, ἅ τε ξείνοις θέμις ἐστίν.αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπημεν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,ἦρχον ἐγὼ μύθοιο κελεύων ὔμμʼ ἅμʼ ἕπεσθαι·σφὼ δὲ μάλʼ ἠθέλετον, τὼ δʼ ἄμφω πόλλʼ ἐπέτελλον.Πηλεὺς μὲν ᾧ παιδὶ γέρων ἐπέτελλʼ Ἀχιλῆϊαἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων·σοὶ δʼ αὖθʼ ὧδʼ ἐπέτελλε Μενοίτιος Ἄκτορος υἱός·τέκνον ἐμὸν γενεῇ μὲν ὑπέρτερός ἐστιν Ἀχιλλεύς,πρεσβύτερος δὲ σύ ἐσσι· βίῃ δʼ ὅ γε πολλὸν ἀμείνων.ἀλλʼ εὖ οἱ φάσθαι πυκινὸν ἔπος ἠδʼ ὑποθέσθαικαί οἱ σημαίνειν· ὃ δὲ πείσεται εἰς ἀγαθόν περ.ὣς ἐπέτελλʼ ὃ γέρων, σὺ δὲ λήθεαι· ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦνταῦτʼ εἴποις Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι αἴ κε πίθηται.τίς δʼ οἶδʼ εἴ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ὀρίναιςπαρειπών; ἀγαθὴ δὲ παραίφασίς ἐστιν ἑταίρου.εἰ δέ τινα φρεσὶν ᾗσι θεοπροπίην ἀλεείνεικαί τινά οἱ πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ,ἀλλὰ σέ περ προέτω, ἅμα δʼ ἄλλος λαὸς ἑπέσθωΜυρμιδόνων, αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαι·καί τοι τεύχεα καλὰ δότω πόλεμον δὲ φέρεσθαι,αἴ κέ σε τῷ εἴσκοντες ἀπόσχωνται πολέμοιοΤρῶες, ἀναπνεύσωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶντειρόμενοι· ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο.ῥεῖα δέ κʼ ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ἀϋτῇὤσαισθε προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε,βῆ δὲ θέειν παρὰ νῆας ἐπʼ Αἰακίδην Ἀχιλῆα.ἀλλʼ ὅτε δὴ κατὰ νῆας Ὀδυσσῆος θείοιοἷξε θέων Πάτροκλος, ἵνά σφʼ ἀγορή τε θέμις τεἤην, τῇ δὴ καί σφι θεῶν ἐτετεύχατο βωμοί,ἔνθά οἱ Εὐρύπυλος βεβλημένος ἀντεβόλησεδιογενὴς Εὐαιμονίδης κατὰ μηρὸν ὀϊστῷσκάζων ἐκ πολέμου· κατὰ δὲ νότιος ῥέεν ἱδρὼςὤμων καὶ κεφαλῆς, ἀπὸ δʼ ἕλκεος ἀργαλέοιοαἷμα μέλαν κελάρυζε· νόος γε μὲν ἔμπεδος ἦεν.τὸν δὲ ἰδὼν ᾤκτειρε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός,καί ῥʼ ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἆ δειλοὶ Δαναῶν ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςὣς ἄρʼ ἐμέλλετε τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴηςἄσειν ἐν Τροίῃ ταχέας κύνας ἀργέτι δημῷ.ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ διοτρεφὲς Εὐρύπυλʼ ἥρως,ἤ ῥʼ ἔτι που σχήσουσι πελώριον Ἕκτορʼ Ἀχαιοί,ἦ ἤδη φθίσονται ὑπʼ αὐτοῦ δουρὶ δαμέντες;τὸν δʼ αὖτʼ Εὐρύπυλος βεβλημένος ἀντίον ηὔδα·οὐκέτι διογενὲς Πατρόκλεες ἄλκαρ Ἀχαιῶνἔσσεται, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέονται.οἳ μὲν γὰρ δὴ πάντες, ὅσοι πάρος ἦσαν ἄριστοι,ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τεχερσὶν ὕπο Τρώων· τῶν δὲ σθένος ὄρνυται αἰέν.ἀλλʼ ἐμὲ μὲν σὺ σάωσον ἄγων ἐπὶ νῆα μέλαιναν,μηροῦ δʼ ἔκταμʼ ὀϊστόν, ἀπʼ αὐτοῦ δʼ αἷμα κελαινὸννίζʼ ὕδατι λιαρῷ, ἐπὶ δʼ ἤπια φάρμακα πάσσεἐσθλά, τά σε προτί φασιν Ἀχιλλῆος δεδιδάχθαι,ὃν Χείρων ἐδίδαξε δικαιότατος Κενταύρων.ἰητροὶ μὲν γὰρ Ποδαλείριος ἠδὲ Μαχάωντὸν μὲν ἐνὶ κλισίῃσιν ὀΐομαι ἕλκος ἔχονταχρηΐζοντα καὶ αὐτὸν ἀμύμονος ἰητῆροςκεῖσθαι· ὃ δʼ ἐν πεδίῳ Τρώων μένει ὀξὺν Ἄρηα.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·πῶς τὰρ ἔοι τάδε ἔργα; τί ῥέξομεν Εὐρύπυλʼ ἥρως;ἔρχομαι ὄφρʼ Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι μῦθον ἐνίσπωὃν Νέστωρ ἐπέτελλε Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶν·ἀλλʼ οὐδʼ ὧς περ σεῖο μεθήσω τειρομένοιο.ἦ, καὶ ὑπὸ στέρνοιο λαβὼν ἄγε ποιμένα λαῶνἐς κλισίην· θεράπων δὲ ἰδὼν ὑπέχευε βοείας.ἔνθά μιν ἐκτανύσας ἐκ μηροῦ τάμνε μαχαίρῃὀξὺ βέλος περιπευκές, ἀπʼ αὐτοῦ δʼ αἷμα κελαινὸννίζʼ ὕδατι λιαρῷ, ἐπὶ δὲ ῥίζαν βάλε πικρὴνχερσὶ διατρίψας ὀδυνήφατον, ἥ οἱ ἁπάσαςἔσχʼ ὀδύνας· τὸ μὲν ἕλκος ἐτέρσετο, παύσατο δʼ αἷμα.

ὣς ὃ μὲν ἐν κλισίῃσι Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸςἰᾶτʼ Εὐρύπυλον βεβλημένον· οἳ δὲ μάχοντοἈργεῖοι καὶ Τρῶες ὁμιλαδόν· οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλετάφρος ἔτι σχήσειν Δαναῶν καὶ τεῖχος ὕπερθενεὐρύ, τὸ ποιήσαντο νεῶν ὕπερ, ἀμφὶ δὲ τάφρονἤλασαν· οὐδὲ θεοῖσι δόσαν κλειτὰς ἑκατόμβας·ὄφρά σφιν νῆάς τε θοὰς καὶ ληΐδα πολλὴνἐντὸς ἔχον ῥύοιτο· θεῶν δʼ ἀέκητι τέτυκτοἀθανάτων· τὸ καὶ οὔ τι πολὺν χρόνον ἔμπεδον ἦεν.ὄφρα μὲν Ἕκτωρ ζωὸς ἔην καὶ μήνιʼ Ἀχιλλεὺςκαὶ Πριάμοιο ἄνακτος ἀπόρθητος πόλις ἔπλεν,τόφρα δὲ καὶ μέγα τεῖχος Ἀχαιῶν ἔμπεδον ἦεν.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μὲν Τρώων θάνον ὅσσοι ἄριστοι,πολλοὶ δʼ Ἀργείων οἳ μὲν δάμεν, οἳ δὲ λίποντο,πέρθετο δὲ Πριάμοιο πόλις δεκάτῳ ἐνιαυτῷ,Ἀργεῖοι δʼ ἐν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδʼ ἔβησαν,δὴ τότε μητιόωντο Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλωντεῖχος ἀμαλδῦναι ποταμῶν μένος εἰσαγαγόντες.ὅσσοι ἀπʼ Ἰδαίων ὀρέων ἅλα δὲ προρέουσι,Ῥῆσός θʼ Ἑπτάπορός τε Κάρησός τε Ῥοδίος τεΓρήνικός τε καὶ Αἴσηπος δῖός τε Σκάμανδροςκαὶ Σιμόεις, ὅθι πολλὰ βοάγρια καὶ τρυφάλειαικάππεσον ἐν κονίῃσι καὶ ἡμιθέων γένος ἀνδρῶν·τῶν πάντων ὁμόσε στόματʼ ἔτραπε Φοῖβος Ἀπόλλων,ἐννῆμαρ δʼ ἐς τεῖχος ἵει ῥόον· ὗε δʼ ἄρα Ζεὺςσυνεχές, ὄφρά κε θᾶσσον ἁλίπλοα τείχεα θείη.αὐτὸς δʼ ἐννοσίγαιος ἔχων χείρεσσι τρίαινανἡγεῖτʼ, ἐκ δʼ ἄρα πάντα θεμείλια κύμασι πέμπεφιτρῶν καὶ λάων, τὰ θέσαν μογέοντες Ἀχαιοί,λεῖα δʼ ἐποίησεν παρʼ ἀγάρροον Ἑλλήσποντον,αὖτις δʼ ἠϊόνα μεγάλην ψαμάθοισι κάλυψετεῖχος ἀμαλδύνας· ποταμοὺς δʼ ἔτρεψε νέεσθαικὰρ ῥόον, ᾗ περ πρόσθεν ἵεν καλλίρροον ὕδωρ.ὣς ἄρʼ ἔμελλον ὄπισθε Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλωνθησέμεναι· τότε δʼ ἀμφὶ μάχη ἐνοπή τε δεδήειτεῖχος ἐΰδμητον, κανάχιζε δὲ δούρατα πύργωνβαλλόμενʼ· Ἀργεῖοι δὲ Διὸς μάστιγι δαμέντεςνηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐελμένοι ἰσχανόωντοἝκτορα δειδιότες, κρατερὸν μήστωρα φόβοιο·αὐτὰρ ὅ γʼ ὡς τὸ πρόσθεν ἐμάρνατο ἶσος ἀέλλῃ·ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἔν τε κύνεσσι καὶ ἀνδράσι θηρευτῇσικάπριος ἠὲ λέων στρέφεται σθένεϊ βλεμεαίνων·οἳ δέ τε πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντεςἀντίον ἵστανται καὶ ἀκοντίζουσι θαμειὰςαἰχμὰς ἐκ χειρῶν· τοῦ δʼ οὔ ποτε κυδάλιμον κῆρταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται, ἀγηνορίη δέ μιν ἔκτα·ταρφέα τε στρέφεται στίχας ἀνδρῶν πειρητίζων·ὅππῃ τʼ ἰθύσῃ τῇ εἴκουσι στίχες ἀνδρῶν·ὣς Ἕκτωρ ἀνʼ ὅμιλον ἰὼν ἐλλίσσεθʼ ἑταίρουςτάφρον ἐποτρύνων διαβαινέμεν· οὐδέ οἱ ἵπποιτόλμων ὠκύποδες, μάλα δὲ χρεμέτιζον ἐπʼ ἄκρῳχείλει ἐφεσταότες· ἀπὸ γὰρ δειδίσσετο τάφροςεὐρεῖʼ, οὔτʼ ἄρʼ ὑπερθορέειν σχεδὸν οὔτε περῆσαιῥηϊδίη· κρημνοὶ γὰρ ἐπηρεφέες περὶ πᾶσανἕστασαν ἀμφοτέρωθεν, ὕπερθεν δὲ σκολόπεσσινὀξέσιν ἠρήρει, τοὺς ἵστασαν υἷες Ἀχαιῶνπυκνοὺς καὶ μεγάλους δηΐων ἀνδρῶν ἀλεωρήν.ἔνθʼ οὔ κεν ῥέα ἵππος ἐΰτροχον ἅρμα τιταίνωνἐσβαίη, πεζοὶ δὲ μενοίνεον εἰ τελέουσι.δὴ τότε Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς·Ἕκτορ τʼ ἠδʼ ἄλλοι Τρώων ἀγοὶ ἠδʼ ἐπικούρωνἀφραδέως διὰ τάφρον ἐλαύνομεν ὠκέας ἵππους·ἣ δὲ μάλʼ ἀργαλέη περάαν· σκόλοπες γὰρ ἐν αὐτῇὀξέες ἑστᾶσιν, ποτὶ δʼ αὐτοὺς τεῖχος Ἀχαιῶν,ἔνθʼ οὔ πως ἔστιν καταβήμεναι οὐδὲ μάχεσθαιἱππεῦσι· στεῖνος γάρ, ὅθι τρώσεσθαι ὀΐω.εἰ μὲν γὰρ τοὺς πάγχυ κακὰ φρονέων ἀλαπάζειΖεὺς ὑψιβρεμέτης, Τρώεσσι δὲ ἵετʼ ἀρήγειν,ἦ τʼ ἂν ἔγωγʼ ἐθέλοιμι καὶ αὐτίκα τοῦτο γενέσθαι,νωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς·εἰ δέ χʼ ὑποστρέψωσι, παλίωξις δὲ γένηταιἐκ νηῶν καὶ τάφρῳ ἐνιπλήξωμεν ὀρυκτῇ,οὐκέτʼ ἔπειτʼ ὀΐω οὐδʼ ἄγγελον ἀπονέεσθαιἄψορρον προτὶ ἄστυ ἑλιχθέντων ὑπʼ Ἀχαιῶν.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·ἵππους μὲν θεράποντες ἐρυκόντων ἐπὶ τάφρῳ,αὐτοὶ δὲ πρυλέες σὺν τεύχεσι θωρηχθέντεςἝκτορι πάντες ἑπώμεθʼ ἀολλέες· αὐτὰρ Ἀχαιοὶοὐ μενέουσʼ εἰ δή σφιν ὀλέθρου πείρατʼ ἐφῆπται.ὣς φάτο Πουλυδάμας, ἅδε δʼ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων,αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε.οὐδὲ μὲν ἄλλοι Τρῶες ἐφʼ ἵππων ἠγερέθοντο,ἀλλʼ ἀπὸ πάντες ὄρουσαν, ἐπεὶ ἴδον Ἕκτορα δῖον.ἡνιόχῳ μὲν ἔπειτα ἑῷ ἐπέτελλεν ἕκαστοςἵππους εὖ κατὰ κόσμον ἐρυκέμεν αὖθʼ ἐπὶ τάφρῳ·οἳ δὲ διαστάντες σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντεςπένταχα κοσμηθέντες ἅμʼ ἡγεμόνεσσιν ἕποντο.οἳ μὲν ἅμʼ Ἕκτορʼ ἴσαν καὶ ἀμύμονι Πουλυδάμαντι,οἳ πλεῖστοι καὶ ἄριστοι ἔσαν, μέμασαν δὲ μάλιστατεῖχος ῥηξάμενοι κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ μάχεσθαι.καί σφιν Κεβριόνης τρίτος εἵπετο· πὰρ δʼ ἄρʼ ὄχεσφινἄλλον Κεβριόναο χερείονα κάλλιπεν Ἕκτωρ.τῶν δʼ ἑτέρων Πάρις ἦρχε καὶ Ἀλκάθοος καὶ Ἀγήνωρ,τῶν δὲ τρίτων Ἕλενος καὶ Δηΐφοβος θεοειδὴςυἷε δύω Πριάμοιο· τρίτος δʼ ἦν Ἄσιος ἥρωςἌσιος Ὑρτακίδης, ὃν Ἀρίσβηθεν φέρον ἵπποιαἴθωνες μεγάλοι ποταμοῦ ἄπο Σελλήεντος.τῶν δὲ τετάρτων ἦρχεν ἐῢς πάϊς ἈγχίσαοΑἰνείας, ἅμα τῷ γε δύω Ἀντήνορος υἷεἈρχέλοχός τʼ Ἀκάμας τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.Σαρπηδὼν δʼ ἡγήσατʼ ἀγακλειτῶν ἐπικούρων,πρὸς δʼ ἕλετο Γλαῦκον καὶ ἀρήϊον Ἀστεροπαῖον·οἳ γάρ οἱ εἴσαντο διακριδὸν εἶναι ἄριστοιτῶν ἄλλων μετά γʼ αὐτόν· ὃ δʼ ἔπρεπε καὶ διὰ πάντων.οἳ δʼ ἐπεὶ ἀλλήλους ἄραρον τυκτῇσι βόεσσιβάν ῥʼ ἰθὺς Δαναῶν λελιημένοι, οὐδʼ ἔτʼ ἔφαντοσχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.ἔνθʼ ἄλλοι Τρῶες τηλεκλειτοί τʼ ἐπίκουροιβουλῇ Πουλυδάμαντος ἀμωμήτοιο πίθοντο·ἀλλʼ οὐχ Ὑρτακίδης ἔθελʼ Ἄσιος ὄρχαμος ἀνδρῶναὖθι λιπεῖν ἵππους τε καὶ ἡνίοχον θεράποντα,ἀλλὰ σὺν αὐτοῖσιν πέλασεν νήεσσι θοῇσινήπιος, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλε κακὰς ὑπὸ κῆρας ἀλύξαςἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν ἀγαλλόμενος παρὰ νηῶνἂψ ἀπονοστήσειν προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν·πρόσθεν γάρ μιν μοῖρα δυσώνυμος ἀμφεκάλυψενἔγχεϊ Ἰδομενῆος ἀγαυοῦ Δευκαλίδαο.εἴσατο γὰρ νηῶν ἐπʼ ἀριστερά, τῇ περ Ἀχαιοὶἐκ πεδίου νίσοντο σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφι·τῇ ῥʼ ἵππους τε καὶ ἅρμα διήλασεν, οὐδὲ πύλῃσινεὗρʼ ἐπικεκλιμένας σανίδας καὶ μακρὸν ὀχῆα,ἀλλʼ ἀναπεπταμένας ἔχον ἀνέρες, εἴ τινʼ ἑταίρωνἐκ πολέμου φεύγοντα σαώσειαν μετὰ νῆας.τῇ ῥʼ ἰθὺς φρονέων ἵππους ἔχε, τοὶ δʼ ἅμʼ ἕποντοὀξέα κεκλήγοντες· ἔφαντο γὰρ οὐκ ἔτʼ Ἀχαιοὺςσχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαινήπιοι, ἐν δὲ πύλῃσι δύʼ ἀνέρας εὗρον ἀρίστουςυἷας ὑπερθύμους Λαπιθάων αἰχμητάων,τὸν μὲν Πειριθόου υἷα κρατερὸν Πολυποίτην,τὸν δὲ Λεοντῆα βροτολοιγῷ ἶσον Ἄρηϊ.τὼ μὲν ἄρα προπάροιθε πυλάων ὑψηλάωνἕστασαν ὡς ὅτε τε δρύες οὔρεσιν ὑψικάρηνοι,αἵ τʼ ἄνεμον μίμνουσι καὶ ὑετὸν ἤματα πάνταῥίζῃσιν μεγάλῃσι διηνεκέεσσʼ ἀραρυῖαι·ὣς ἄρα τὼ χείρεσσι πεποιθότες ἠδὲ βίηφιμίμνον ἐπερχόμενον μέγαν Ἄσιον οὐδὲ φέβοντο.οἳ δʼ ἰθὺς πρὸς τεῖχος ἐΰδμητον βόας αὔαςὑψόσʼ ἀνασχόμενοι ἔκιον μεγάλῳ ἀλαλητῷἌσιον ἀμφὶ ἄνακτα καὶ Ἰαμενὸν καὶ ὈρέστηνἈσιάδην τʼ Ἀδάμαντα Θόωνά τε Οἰνόμαόν τε.οἳ δʼ ἤτοι εἷος μὲν ἐϋκνήμιδας Ἀχαιοὺςὄρνυον ἔνδον ἐόντες ἀμύνεσθαι περὶ νηῶν·αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῖχος ἐπεσσυμένους ἐνόησανΤρῶας, ἀτὰρ Δαναῶν γένετο ἰαχή τε φόβος τε,ἐκ δὲ τὼ ἀΐξαντε πυλάων πρόσθε μαχέσθηνἀγροτέροισι σύεσσιν ἐοικότε, τώ τʼ ἐν ὄρεσσινἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν δέχαται κολοσυρτὸν ἰόντα,δοχμώ τʼ ἀΐσσοντε περὶ σφίσιν ἄγνυτον ὕληνπρυμνὴν ἐκτάμνοντες, ὑπαὶ δέ τε κόμπος ὀδόντωνγίγνεται εἰς ὅ κέ τίς τε βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕληται·ὣς τῶν κόμπει χαλκὸς ἐπὶ στήθεσσι φαεινὸςἄντην βαλλομένων· μάλα γὰρ κρατερῶς ἐμάχοντολαοῖσιν καθύπερθε πεποιθότες ἠδὲ βίηφιν.οἳ δʼ ἄρα χερμαδίοισιν ἐϋδμήτων ἀπὸ πύργωνβάλλον ἀμυνόμενοι σφῶν τʼ αὐτῶν καὶ κλισιάωννηῶν τʼ ὠκυπόρων· νιφάδες δʼ ὡς πῖπτον ἔραζε,ἅς τʼ ἄνεμος ζαὴς νέφεα σκιόεντα δονήσαςταρφειὰς κατέχευεν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ·ὣς τῶν ἐκ χειρῶν βέλεα ῥέον ἠμὲν Ἀχαιῶνἠδὲ καὶ ἐκ Τρώων· κόρυθες δʼ ἀμφʼ αὖον ἀΰτευνβαλλομένων μυλάκεσσι καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι.δή ῥα τότʼ ᾤμωξεν καὶ ὣ πεπλήγετο μηρὼἌσιος Ὑρτακίδης, καὶ ἀλαστήσας ἔπος ηὔδα·Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά νυ καὶ σὺ φιλοψευδὴς ἐτέτυξοπάγχυ μάλʼ· οὐ γὰρ ἔγωγʼ ἐφάμην ἥρωας Ἀχαιοὺςσχήσειν ἡμέτερόν γε μένος καὶ χεῖρας ἀάπτους.οἳ δʼ, ὥς τε σφῆκες μέσον αἰόλοι ἠὲ μέλισσαιοἰκία ποιήσωνται ὁδῷ ἔπι παιπαλοέσσῃ,οὐδʼ ἀπολείπουσιν κοῖλον δόμον, ἀλλὰ μένοντεςἄνδρας θηρητῆρας ἀμύνονται περὶ τέκνων,ὣς οἵ γʼ οὐκ ἐθέλουσι πυλάων καὶ δύʼ ἐόντεχάσσασθαι πρίν γʼ ἠὲ κατακτάμεν ἠὲ ἁλῶναι.ὣς ἔφατʼ, οὐδὲ Διὸς πεῖθε φρένα ταῦτʼ ἀγορεύων·Ἕκτορι γάρ οἱ θυμὸς ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι.ἄλλοι δʼ ἀμφʼ ἄλλῃσι μάχην ἐμάχοντο πύλῃσιν·ἀργαλέον δέ με ταῦτα θεὸν ὣς πάντʼ ἀγορεῦσαι·πάντῃ γὰρ περὶ τεῖχος ὀρώρει θεσπιδαὲς πῦρλάϊνον· Ἀργεῖοι δὲ καὶ ἀχνύμενοί περ ἀνάγκῃνηῶν ἠμύνοντο· θεοὶ δʼ ἀκαχήατο θυμὸνπάντες ὅσοι Δαναοῖσι μάχης ἐπιτάρροθοι ἦσαν.σὺν δʼ ἔβαλον Λαπίθαι πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα.ἔνθʼ αὖ Πειριθόου υἱὸς κρατερὸς Πολυποίτηςδουρὶ βάλεν Δάμασον κυνέης διὰ χαλκοπαρῄου·οὐδʼ ἄρα χαλκείη κόρυς ἔσχεθεν, ἀλλὰ διὰ πρὸαἰχμὴ χαλκείη ῥῆξʼ ὀστέον, ἐγκέφαλος δὲἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα·αὐτὰρ ἔπειτα Πύλωνα καὶ Ὄρμενον ἐξενάριξεν.υἱὸν δʼ Ἀντιμάχοιο Λεοντεὺς ὄζος ἌρηοςἹππόμαχον βάλε δουρὶ κατὰ ζωστῆρα τυχήσας.αὖτις δʼ ἐκ κολεοῖο ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺἈντιφάτην μὲν πρῶτον ἐπαΐξας διʼ ὁμίλουπλῆξʼ αὐτοσχεδίην· ὃ δʼ ἄρʼ ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη·αὐτὰρ ἔπειτα Μένωνα καὶ Ἰαμενὸν καὶ Ὀρέστηνπάντας ἐπασσυτέρους πέλασε χθονὶ πουλυβοτείρῃ.ὄφρʼ οἳ τοὺς ἐνάριζον ἀπʼ ἔντεα μαρμαίροντα,τόφρʼ οἳ Πουλυδάμαντι καὶ Ἕκτορι κοῦροι ἕποντο,οἳ πλεῖστοι καὶ ἄριστοι ἔσαν, μέμασαν δὲ μάλιστατεῖχός τε ῥήξειν καὶ ἐνιπρήσειν πυρὶ νῆας,οἵ ῥʼ ἔτι μερμήριζον ἐφεσταότες παρὰ τάφρῳ.ὄρνις γάρ σφιν ἐπῆλθε περησέμεναι μεμαῶσιναἰετὸς ὑψιπέτης ἐπʼ ἀριστερὰ λαὸν ἐέργωνφοινήεντα δράκοντα φέρων ὀνύχεσσι πέλωρονζωὸν ἔτʼ ἀσπαίροντα, καὶ οὔ πω λήθετο χάρμης,κόψε γὰρ αὐτὸν ἔχοντα κατὰ στῆθος παρὰ δειρὴνἰδνωθεὶς ὀπίσω· ὃ δʼ ἀπὸ ἕθεν ἧκε χαμᾶζεἀλγήσας ὀδύνῃσι, μέσῳ δʼ ἐνὶ κάββαλʼ ὁμίλῳ,αὐτὸς δὲ κλάγξας πέτετο πνοιῇς ἀνέμοιο.Τρῶες δʼ ἐρρίγησαν ὅπως ἴδον αἰόλον ὄφινκείμενον ἐν μέσσοισι Διὸς τέρας αἰγιόχοιο.δὴ τότε Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς·Ἕκτορ ἀεὶ μέν πώς μοι ἐπιπλήσσεις ἀγορῇσινἐσθλὰ φραζομένῳ, ἐπεὶ οὐδὲ μὲν οὐδὲ ἔοικεδῆμον ἐόντα παρὲξ ἀγορευέμεν, οὔτʼ ἐνὶ βουλῇοὔτέ ποτʼ ἐν πολέμῳ, σὸν δὲ κράτος αἰὲν ἀέξειν·νῦν αὖτʼ ἐξερέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα.μὴ ἴομεν Δαναοῖσι μαχησόμενοι περὶ νηῶν.ὧδε γὰρ ἐκτελέεσθαι ὀΐομαι, εἰ ἐτεόν γεΤρωσὶν ὅδʼ ὄρνις ἦλθε περησέμεναι μεμαῶσιναἰετὸς ὑψιπέτης ἐπʼ ἀριστερὰ λαὸν ἐέργωνφοινήεντα δράκοντα φέρων ὀνύχεσσι πέλωρονζωόν· ἄφαρ δʼ ἀφέηκε πάρος φίλα οἰκίʼ ἱκέσθαι,οὐδʼ ἐτέλεσσε φέρων δόμεναι τεκέεσσιν ἑοῖσιν.ὣς ἡμεῖς, εἴ πέρ τε πύλας καὶ τεῖχος Ἀχαιῶνῥηξόμεθα σθένεϊ μεγάλῳ, εἴξωσι δʼ Ἀχαιοί,οὐ κόσμῳ παρὰ ναῦφιν ἐλευσόμεθʼ αὐτὰ κέλευθα·πολλοὺς γὰρ Τρώων καταλείψομεν, οὕς κεν Ἀχαιοὶχαλκῷ δῃώσωσιν ἀμυνόμενοι περὶ νηῶν.ὧδέ χʼ ὑποκρίναιτο θεοπρόπος, ὃς σάφα θυμῷεἰδείη τεράων καί οἱ πειθοίατο λαοί.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·Πουλυδάμα, σὺ μὲν οὐκ ἔτʼ ἐμοὶ φίλα ταῦτʼ ἀγορεύεις·οἶσθα καὶ ἄλλον μῦθον ἀμείνονα τοῦδε νοῆσαι.εἰ δʼ ἐτεὸν δὴ τοῦτον ἀπὸ σπουδῆς ἀγορεύεις,ἐξ ἄρα δή τοι ἔπειτα θεοὶ φρένας ὤλεσαν αὐτοί,ὃς κέλεαι Ζηνὸς μὲν ἐριγδούποιο λαθέσθαιβουλέων, ἅς τέ μοι αὐτὸς ὑπέσχετο καὶ κατένευσε·τύνη δʼ οἰωνοῖσι τανυπτερύγεσσι κελεύειςπείθεσθαι, τῶν οὔ τι μετατρέπομʼ οὐδʼ ἀλεγίζωεἴτʼ ἐπὶ δεξίʼ ἴωσι πρὸς ἠῶ τʼ ἠέλιόν τε,εἴτʼ ἐπʼ ἀριστερὰ τοί γε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα.ἡμεῖς δὲ μεγάλοιο Διὸς πειθώμεθα βουλῇ,ὃς πᾶσι θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισιν ἀνάσσει.εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης.τίπτε σὺ δείδοικας πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα;εἴ περ γάρ τʼ ἄλλοι γε περὶ κτεινώμεθα πάντεςνηυσὶν ἐπʼ Ἀργείων, σοὶ δʼ οὐ δέος ἔστʼ ἀπολέσθαι·οὐ γάρ τοι κραδίη μενεδήϊος οὐδὲ μαχήμων.εἰ δὲ σὺ δηϊοτῆτος ἀφέξεαι, ἠέ τινʼ ἄλλονπαρφάμενος ἐπέεσσιν ἀποτρέψεις πολέμοιο,αὐτίκʼ ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσεις.ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο, τοὶ δʼ ἅμʼ ἕποντοἠχῇ θεσπεσίῃ· ἐπὶ δὲ Ζεὺς τερπικέραυνοςὦρσεν ἀπʼ Ἰδαίων ὀρέων ἀνέμοιο θύελλαν,ἥ ῥʼ ἰθὺς νηῶν κονίην φέρεν· αὐτὰρ Ἀχαιῶνθέλγε νόον, Τρωσὶν δὲ καὶ Ἕκτορι κῦδος ὄπαζε.τοῦ περ δὴ τεράεσσι πεποιθότες ἠδὲ βίηφιῥήγνυσθαι μέγα τεῖχος Ἀχαιῶν πειρήτιζον.κρόσσας μὲν πύργων ἔρυον, καὶ ἔρειπον ἐπάλξεις,στήλας τε προβλῆτας ἐμόχλεον, ἃς ἄρʼ Ἀχαιοὶπρώτας ἐν γαίῃ θέσαν ἔμμεναι ἔχματα πύργων.τὰς οἵ γʼ αὐέρυον, ἔλποντο δὲ τεῖχος Ἀχαιῶνῥήξειν· οὐδέ νύ πω Δαναοὶ χάζοντο κελεύθου,ἀλλʼ οἵ γε ῥινοῖσι βοῶν φράξαντες ἐπάλξειςβάλλον ἀπʼ αὐτάων δηΐους ὑπὸ τεῖχος ἰόντας.ἀμφοτέρω δʼ Αἴαντε κελευτιόωντʼ ἐπὶ πύργωνπάντοσε φοιτήτην μένος ὀτρύνοντες Ἀχαιῶν.ἄλλον μειλιχίοις, ἄλλον στερεοῖς ἐπέεσσινείκεον, ὅν τινα πάγχυ μάχης μεθιέντα ἴδοιεν·ὦ φίλοι Ἀργείων ὅς τʼ ἔξοχος ὅς τε μεσήειςὅς τε χερειότερος, ἐπεὶ οὔ πω πάντες ὁμοῖοιἀνέρες ἐν πολέμῳ, νῦν ἔπλετο ἔργον ἅπασι·καὶ δʼ αὐτοὶ τόδε που γιγνώσκετε. μή τις ὀπίσσωτετράφθω ποτὶ νῆας ὁμοκλητῆρος ἀκούσας,ἀλλὰ πρόσω ἵεσθε καὶ ἀλλήλοισι κέλεσθε,αἴ κε Ζεὺς δώῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴςνεῖκος ἀπωσαμένους δηΐους προτὶ ἄστυ δίεσθαι.ὣς τώ γε προβοῶντε μάχην ὄτρυνον Ἀχαιῶν.τῶν δʼ, ὥς τε νιφάδες χιόνος πίπτωσι θαμειαὶἤματι χειμερίῳ, ὅτε τʼ ὤρετο μητίετα Ζεὺςνιφέμεν ἀνθρώποισι πιφαυσκόμενος τὰ ἃ κῆλα·κοιμήσας δʼ ἀνέμους χέει ἔμπεδον, ὄφρα καλύψῃὑψηλῶν ὀρέων κορυφὰς καὶ πρώονας ἄκρουςκαὶ πεδία λωτοῦντα καὶ ἀνδρῶν πίονα ἔργα,καί τʼ ἐφʼ ἁλὸς πολιῆς κέχυται λιμέσιν τε καὶ ἀκταῖς,κῦμα δέ μιν προσπλάζον ἐρύκεται· ἄλλά τε πάνταεἴλυται καθύπερθʼ, ὅτʼ ἐπιβρίσῃ Διὸς ὄμβρος·ὣς τῶν ἀμφοτέρωσε λίθοι πωτῶντο θαμειαί,αἱ μὲν ἄρʼ ἐς Τρῶας, αἱ δʼ ἐκ Τρώων ἐς Ἀχαιούς,βαλλομένων· τὸ δὲ τεῖχος ὕπερ πᾶν δοῦπος ὀρώρει.οὐδʼ ἄν πω τότε γε Τρῶες καὶ φαίδιμος Ἕκτωρτείχεος ἐρρήξαντο πύλας καὶ μακρὸν ὀχῆα,εἰ μὴ ἄρʼ υἱὸν ἑὸν Σαρπηδόνα μητίετα Ζεὺςὦρσεν ἐπʼ Ἀργείοισι λέονθʼ ὣς βουσὶν ἕλιξιν.αὐτίκα δʼ ἀσπίδα μὲν πρόσθʼ ἔσχετο πάντοσʼ ἐΐσηνκαλὴν χαλκείην ἐξήλατον, ἣν ἄρα χαλκεὺςἤλασεν, ἔντοσθεν δὲ βοείας ῥάψε θαμειὰςχρυσείῃς ῥάβδοισι διηνεκέσιν περὶ κύκλον.τὴν ἄρʼ ὅ γε πρόσθε σχόμενος δύο δοῦρε τινάσσωνβῆ ῥʼ ἴμεν ὥς τε λέων ὀρεσίτροφος, ὅς τʼ ἐπιδευὴςδηρὸν ἔῃ κρειῶν, κέλεται δέ ἑ θυμὸς ἀγήνωρμήλων πειρήσοντα καὶ ἐς πυκινὸν δόμον ἐλθεῖν·εἴ περ γάρ χʼ εὕρῃσι παρʼ αὐτόφι βώτορας ἄνδραςσὺν κυσὶ καὶ δούρεσσι φυλάσσοντας περὶ μῆλα,οὔ ῥά τʼ ἀπείρητος μέμονε σταθμοῖο δίεσθαι,ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ ἢ ἥρπαξε μετάλμενος, ἠὲ καὶ αὐτὸςἔβλητʼ ἐν πρώτοισι θοῆς ἀπὸ χειρὸς ἄκοντι·ὥς ῥα τότʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα θυμὸς ἀνῆκετεῖχος ἐπαΐξαι διά τε ῥήξασθαι ἐπάλξεις.αὐτίκα δὲ Γλαῦκον προσέφη παῖδʼ Ἱππολόχοιο·Γλαῦκε τί ἢ δὴ νῶϊ τετιμήμεσθα μάλισταἕδρῃ τε κρέασίν τε ἰδὲ πλείοις δεπάεσσινἐν Λυκίῃ, πάντες δὲ θεοὺς ὣς εἰσορόωσι,καὶ τέμενος νεμόμεσθα μέγα Ξάνθοιο παρʼ ὄχθαςκαλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης πυροφόροιο;τὼ νῦν χρὴ Λυκίοισι μέτα πρώτοισιν ἐόνταςἑστάμεν ἠδὲ μάχης καυστείρης ἀντιβολῆσαι,ὄφρά τις ὧδʼ εἴπῃ Λυκίων πύκα θωρηκτάων·οὐ μὰν ἀκλεέες Λυκίην κάτα κοιρανέουσινἡμέτεροι βασιλῆες, ἔδουσί τε πίονα μῆλαοἶνόν τʼ ἔξαιτον μελιηδέα· ἀλλʼ ἄρα καὶ ἲςἐσθλή, ἐπεὶ Λυκίοισι μέτα πρώτοισι μάχονται.ὦ πέπον εἰ μὲν γὰρ πόλεμον περὶ τόνδε φυγόντεαἰεὶ δὴ μέλλοιμεν ἀγήρω τʼ ἀθανάτω τεἔσσεσθʼ, οὔτέ κεν αὐτὸς ἐνὶ πρώτοισι μαχοίμηνοὔτέ κε σὲ στέλλοιμι μάχην ἐς κυδιάνειραν·νῦν δʼ ἔμπης γὰρ κῆρες ἐφεστᾶσιν θανάτοιομυρίαι, ἃς οὐκ ἔστι φυγεῖν βροτὸν οὐδʼ ὑπαλύξαι,ἴομεν ἠέ τῳ εὖχος ὀρέξομεν ἠέ τις ἡμῖν.ὣς ἔφατʼ, οὐδὲ Γλαῦκος ἀπετράπετʼ οὐδʼ ἀπίθησε·τὼ δʼ ἰθὺς βήτην Λυκίων μέγα ἔθνος ἄγοντε.τοὺς δὲ ἰδὼν ῥίγησʼ υἱὸς Πετεῶο Μενεσθεύς·τοῦ γὰρ δὴ πρὸς πύργον ἴσαν κακότητα φέροντες.πάπτηνεν δʼ ἀνὰ πύργον Ἀχαιῶν εἴ τινʼ ἴδοιτοἡγεμόνων, ὅς τίς οἱ ἀρὴν ἑτάροισιν ἀμύναι·ἐς δʼ ἐνόησʼ Αἴαντε δύω πολέμου ἀκορήτωἑσταότας, Τεῦκρόν τε νέον κλισίηθεν ἰόνταἐγγύθεν· ἀλλʼ οὔ πώς οἱ ἔην βώσαντι γεγωνεῖν·τόσσος γὰρ κτύπος ἦεν, ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἷκε,βαλλομένων σακέων τε καὶ ἱπποκόμων τρυφαλειῶνκαὶ πυλέων· πᾶσαι γὰρ ἐπώχατο, τοὶ δὲ κατʼ αὐτὰςἱστάμενοι πειρῶντο βίῃ ῥήξαντες ἐσελθεῖν.αἶψα δʼ ἐπʼ Αἴαντα προΐει κήρυκα Θοώτην·ἔρχεο δῖε Θοῶτα, θέων Αἴαντα κάλεσσον,ἀμφοτέρω μὲν μᾶλλον· ὃ γάρ κʼ ὄχʼ ἄριστον ἁπάντωνεἴη, ἐπεὶ τάχα τῇδε τετεύξεται αἰπὺς ὄλεθρος.ὧδε γὰρ ἔβρισαν Λυκίων ἀγοί, οἳ τὸ πάρος περζαχρηεῖς τελέθουσι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας.εἰ δέ σφιν καὶ κεῖθι πόνος καὶ νεῖκος ὄρωρεν,ἀλλά περ οἶος ἴτω Τελαμώνιος ἄλκιμος Αἴας,καί οἱ Τεῦκρος ἅμα σπέσθω τόξων ἐῢ εἰδώς.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα οἱ κῆρυξ ἀπίθησεν ἀκούσας,βῆ δὲ θέειν παρὰ τεῖχος Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων,στῆ δὲ παρʼ Αἰάντεσσι κιών, εἶθαρ δὲ προσηύδα·Αἴαντʼ Ἀργείων ἡγήτορε χαλκοχιτώνωνἠνώγει Πετεῶο διοτρεφέος φίλος υἱὸςκεῖσʼ ἴμεν, ὄφρα πόνοιο μίνυνθά περ ἀντιάσητονἀμφοτέρω μὲν μᾶλλον· ὃ γάρ κʼ ὄχʼ ἄριστον ἁπάντωνεἴη, ἐπεὶ τάχα κεῖθι τετεύξεται αἰπὺς ὄλεθρος·ὧδε γὰρ ἔβρισαν Λυκίων ἀγοί, οἳ τὸ πάρος περζαχρηεῖς τελέθουσι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας.εἰ δὲ καὶ ἐνθάδε περ πόλεμος καὶ νεῖκος ὄρωρεν,ἀλλά περ οἶος ἴτω Τελαμώνιος ἄλκιμος Αἴας,καί οἱ Τεῦκρος ἅμα σπέσθω τόξων ἐῢ εἰδώς.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε μέγας Τελαμώνιος Αἴας.αὐτίκʼ Ὀϊλιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Αἶαν σφῶϊ μὲν αὖθι, σὺ καὶ κρατερὸς Λυκομήδης,ἑσταότες Δαναοὺς ὀτρύνετον ἶφι μάχεσθαι·αὐτὰρ ἐγὼ κεῖσʼ εἶμι καὶ ἀντιόω πολέμοιο·αἶψα δʼ ἐλεύσομαι αὖτις, ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπαμύνω.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη Τελαμώνιος Αἴας,καί οἱ Τεῦκρος ἅμʼ ᾖε κασίγνητος καὶ ὄπατρος·τοῖς δʼ ἅμα Πανδίων Τεύκρου φέρε καμπύλα τόξα.εὖτε Μενεσθῆος μεγαθύμου πύργον ἵκοντοτείχεος ἐντὸς ἰόντες, ἐπειγομένοισι δʼ ἵκοντο,οἳ δʼ ἐπʼ ἐπάλξεις βαῖνον ἐρεμνῇ λαίλαπι ἶσοιἴφθιμοι Λυκίων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες·σὺν δʼ ἐβάλοντο μάχεσθαι ἐναντίον, ὦρτο δʼ ἀϋτή.Αἴας δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἄνδρα κατέκταΣαρπήδοντος ἑταῖρον Ἐπικλῆα μεγάθυμονμαρμάρῳ ὀκριόεντι βαλών, ὅ ῥα τείχεος ἐντὸςκεῖτο μέγας παρʼ ἔπαλξιν ὑπέρτατος· οὐδέ κέ μιν ῥέαχείρεσσʼ ἀμφοτέρῃς ἔχοι ἀνὴρ οὐδὲ μάλʼ ἡβῶν,οἷοι νῦν βροτοί εἰσʼ· ὃ δʼ ἄρʼ ὑψόθεν ἔμβαλʼ ἀείρας,θλάσσε δὲ τετράφαλον κυνέην, σὺν δʼ ὀστέʼ ἄραξεπάντʼ ἄμυδις κεφαλῆς· ὃ δʼ ἄρʼ ἀρνευτῆρι ἐοικὼςκάππεσʼ ἀφʼ ὑψηλοῦ πύργου, λίπε δʼ ὀστέα θυμός.Τεῦκρος δὲ Γλαῦκον κρατερὸν παῖδʼ Ἱππολόχοιοἰῷ ἐπεσσύμενον βάλε τείχεος ὑψηλοῖο,ᾗ ῥʼ ἴδε γυμνωθέντα βραχίονα, παῦσε δὲ χάρμης.ἂψ δʼ ἀπὸ τείχεος ἆλτο λαθών, ἵνα μή τις Ἀχαιῶνβλήμενον ἀθρήσειε καὶ εὐχετόῳτʼ ἐπέεσσι.Σαρπήδοντι δʼ ἄχος γένετο Γλαύκου ἀπιόντοςαὐτίκʼ ἐπεί τʼ ἐνόησεν· ὅμως δʼ οὐ λήθετο χάρμης,ἀλλʼ ὅ γε Θεστορίδην Ἀλκμάονα δουρὶ τυχήσαςνύξʼ, ἐκ δʼ ἔσπασεν ἔγχος· ὃ δʼ ἑσπόμενος πέσε δουρὶπρηνής, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ,Σαρπηδὼν δʼ ἄρʼ ἔπαλξιν ἑλὼν χερσὶ στιβαρῇσινἕλχʼ, ἣ δʼ ἕσπετο πᾶσα διαμπερές, αὐτὰρ ὕπερθετεῖχος ἐγυμνώθη, πολέεσσι δὲ θῆκε κέλευθον.τὸν δʼ Αἴας καὶ Τεῦκρος ὁμαρτήσανθʼ ὃ μὲν ἰῷβεβλήκει τελαμῶνα περὶ στήθεσσι φαεινὸνἀσπίδος ἀμφιβρότης· ἀλλὰ Ζεὺς κῆρας ἄμυνεπαιδὸς ἑοῦ, μὴ νηυσὶν ἔπι πρύμνῃσι δαμείη·Αἴας δʼ ἀσπίδα νύξεν ἐπάλμενος, οὐδὲ διὰ πρὸἤλυθεν ἐγχείη, στυφέλιξε δέ μιν μεμαῶτα.χώρησεν δʼ ἄρα τυτθὸν ἐπάλξιος· οὐδʼ ὅ γε πάμπανχάζετʼ, ἐπεί οἱ θυμὸς ἐέλπετο κῦδος ἀρέσθαι.κέκλετο δʼ ἀντιθέοισιν ἑλιξάμενος Λυκίοισιν·ὦ Λύκιοι τί τʼ ἄρʼ ὧδε μεθίετε θούριδος ἀλκῆς;ἀργαλέον δέ μοί ἐστι καὶ ἰφθίμῳ περ ἐόντιμούνῳ ῥηξαμένῳ θέσθαι παρὰ νηυσὶ κέλευθον·ἀλλʼ ἐφομαρτεῖτε· πλεόνων δέ τι ἔργον ἄμεινον.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ ἄνακτος ὑποδείσαντες ὁμοκλὴνμᾶλλον ἐπέβρισαν βουληφόρον ἀμφὶ ἄνακτα.Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγαςτείχεος ἔντοσθεν, μέγα δέ σφισι φαίνετο ἔργον·οὔτε γὰρ ἴφθιμοι Λύκιοι Δαναῶν ἐδύναντοτεῖχος ῥηξάμενοι θέσθαι παρὰ νηυσὶ κέλευθον,οὔτέ ποτʼ αἰχμηταὶ Δαναοὶ Λυκίους ἐδύναντοτείχεος ἂψ ὤσασθαι, ἐπεὶ τὰ πρῶτα πέλασθεν.ἀλλʼ ὥς τʼ ἀμφʼ οὔροισι δύʼ ἀνέρε δηριάασθονμέτρʼ ἐν χερσὶν ἔχοντες ἐπιξύνῳ ἐν ἀρούρῃ,ὥ τʼ ὀλίγῳ ἐνὶ χώρῳ ἐρίζητον περὶ ἴσης,ὣς ἄρα τοὺς διέεργον ἐπάλξιες· οἳ δʼ ὑπὲρ αὐτέωνδῄουν ἀλλήλων ἀμφὶ στήθεσσι βοείαςἀσπίδας εὐκύκλους λαισήϊά τε πτερόεντα.πολλοὶ δʼ οὐτάζοντο κατὰ χρόα νηλέϊ χαλκῷ,ἠμὲν ὅτεῳ στρεφθέντι μετάφρενα γυμνωθείημαρναμένων, πολλοὶ δὲ διαμπερὲς ἀσπίδος αὐτῆς.πάντῃ δὴ πύργοι καὶ ἐπάλξιες αἵματι φωτῶνἐρράδατʼ ἀμφοτέρωθεν ἀπὸ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν.ἀλλʼ οὐδʼ ὧς ἐδύναντο φόβον ποιῆσαι Ἀχαιῶν,ἀλλʼ ἔχον ὥς τε τάλαντα γυνὴ χερνῆτις ἀληθής,ἥ τε σταθμὸν ἔχουσα καὶ εἴριον ἀμφὶς ἀνέλκειἰσάζουσʼ, ἵνα παισὶν ἀεικέα μισθὸν ἄρηται·ὣς μὲν τῶν ἐπὶ ἶσα μάχη τέτατο πτόλεμός τε,πρίν γʼ ὅτε δὴ Ζεὺς κῦδος ὑπέρτερον Ἕκτορι δῶκεΠριαμίδῃ, ὃς πρῶτος ἐσήλατο τεῖχος Ἀχαιῶν.ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Τρώεσσι γεγωνώς·ὄρνυσθʼ ἱππόδαμοι Τρῶες, ῥήγνυσθε δὲ τεῖχοςἈργείων καὶ νηυσὶν ἐνίετε θεσπιδαὲς πῦρ.ὣς φάτʼ ἐποτρύνων, οἳ δʼ οὔασι πάντες ἄκουον,ἴθυσαν δʼ ἐπὶ τεῖχος ἀολλέες· οἳ μὲν ἔπειτακροσσάων ἐπέβαινον ἀκαχμένα δούρατʼ ἔχοντες,Ἕκτωρ δʼ ἁρπάξας λᾶαν φέρεν, ὅς ῥα πυλάωνἑστήκει πρόσθε πρυμνὸς παχύς, αὐτὰρ ὕπερθενὀξὺς ἔην· τὸν δʼ οὔ κε δύʼ ἀνέρε δήμου ἀρίστωῥηϊδίως ἐπʼ ἄμαξαν ἀπʼ οὔδεος ὀχλίσσειαν,οἷοι νῦν βροτοί εἰσʼ· ὃ δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος.τόν οἱ ἐλαφρὸν ἔθηκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω.ὡς δʼ ὅτε ποιμὴν ῥεῖα φέρει πόκον ἄρσενος οἰὸςχειρὶ λαβὼν ἑτέρῃ, ὀλίγον τέ μιν ἄχθος ἐπείγει,ὣς Ἕκτωρ ἰθὺς σανίδων φέρε λᾶαν ἀείρας,αἵ ῥα πύλας εἴρυντο πύκα στιβαρῶς ἀραρυίαςδικλίδας ὑψηλάς· δοιοὶ δʼ ἔντοσθεν ὀχῆεςεἶχον ἐπημοιβοί, μία δὲ κληῒς ἐπαρήρει.στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰών, καὶ ἐρεισάμενος βάλε μέσσαςεὖ διαβάς, ἵνα μή οἱ ἀφαυρότερον βέλος εἴη,ῥῆξε δʼ ἀπʼ ἀμφοτέρους θαιρούς· πέσε δὲ λίθος εἴσωβριθοσύνῃ, μέγα δʼ ἀμφὶ πύλαι μύκον, οὐδʼ ἄρʼ ὀχῆεςἐσχεθέτην, σανίδες δὲ διέτμαγεν ἄλλυδις ἄλληλᾶος ὑπὸ ῥιπῆς· ὃ δʼ ἄρʼ ἔσθορε φαίδιμος Ἕκτωρνυκτὶ θοῇ ἀτάλαντος ὑπώπια· λάμπε δὲ χαλκῷσμερδαλέῳ, τὸν ἕεστο περὶ χροΐ, δοιὰ δὲ χερσὶδοῦρʼ ἔχεν· οὔ κέν τίς μιν ἐρύκακεν ἀντιβολήσαςνόσφι θεῶν ὅτʼ ἐσᾶλτο πύλας· πυρὶ δʼ ὄσσε δεδήει.κέκλετο δὲ Τρώεσσιν ἑλιξάμενος καθʼ ὅμιλοντεῖχος ὑπερβαίνειν· τοὶ δʼ ὀτρύνοντι πίθοντο.αὐτίκα δʼ οἳ μὲν τεῖχος ὑπέρβασαν, οἳ δὲ κατʼ αὐτὰςποιητὰς ἐσέχυντο πύλας· Δαναοὶ δὲ φόβηθεννῆας ἀνὰ γλαφυράς, ὅμαδος δʼ ἀλίαστος ἐτύχθη.

Ζεὺς δʼ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα νηυσὶ πέλασσε,τοὺς μὲν ἔα παρὰ τῇσι πόνον τʼ ἐχέμεν καὶ ὀϊζὺννωλεμέως, αὐτὸς δὲ πάλιν τρέπεν ὄσσε φαεινὼνόσφιν ἐφʼ ἱπποπόλων Θρῃκῶν καθορώμενος αἶανΜυσῶν τʼ ἀγχεμάχων καὶ ἀγαυῶν ἱππημολγῶνγλακτοφάγων Ἀβίων τε δικαιοτάτων ἀνθρώπων.ἐς Τροίην δʼ οὐ πάμπαν ἔτι τρέπεν ὄσσε φαεινώ·οὐ γὰρ ὅ γʼ ἀθανάτων τινα ἔλπετο ὃν κατὰ θυμὸνἐλθόντʼ ἢ Τρώεσσιν ἀρηξέμεν ἢ Δαναοῖσιν.οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κρείων ἐνοσίχθων·καὶ γὰρ ὃ θαυμάζων ἧστο πτόλεμόν τε μάχην τεὑψοῦ ἐπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς Σάμου ὑληέσσηςΘρηϊκίης· ἔνθεν γὰρ ἐφαίνετο πᾶσα μὲν Ἴδη,φαίνετο δὲ Πριάμοιο πόλις καὶ νῆες Ἀχαιῶν.ἔνθʼ ἄρʼ ὅ γʼ ἐξ ἁλὸς ἕζετʼ ἰών, ἐλέαιρε δʼ ἈχαιοὺςΤρωσὶν δαμναμένους, Διὶ δὲ κρατερῶς ἐνεμέσσα.αὐτίκα δʼ ἐξ ὄρεος κατεβήσετο παιπαλόεντοςκραιπνὰ ποσὶ προβιβάς· τρέμε δʼ οὔρεα μακρὰ καὶ ὕληποσσὶν ὑπʼ ἀθανάτοισι Ποσειδάωνος ἰόντος.τρὶς μὲν ὀρέξατʼ ἰών, τὸ δὲ τέτρατον ἵκετο τέκμωρΑἰγάς, ἔνθα δέ οἱ κλυτὰ δώματα βένθεσι λίμνηςχρύσεα μαρμαίροντα τετεύχαται ἄφθιτα αἰεί.ἔνθʼ ἐλθὼν ὑπʼ ὄχεσφι τιτύσκετο χαλκόποδʼ ἵππωὠκυπέτα χρυσέῃσιν ἐθείρῃσιν κομόωντε,χρυσὸν δʼ αὐτὸς ἔδυνε περὶ χροΐ, γέντο δʼ ἱμάσθληνχρυσείην εὔτυκτον, ἑοῦ δʼ ἐπεβήσετο δίφρου,βῆ δʼ ἐλάαν ἐπὶ κύματʼ· ἄταλλε δὲ κήτεʼ ὑπʼ αὐτοῦπάντοθεν ἐκ κευθμῶν, οὐδʼ ἠγνοίησεν ἄνακτα·γηθοσύνῃ δὲ θάλασσα διίστατο· τοὶ δὲ πέτοντοῥίμφα μάλʼ, οὐδʼ ὑπένερθε διαίνετο χάλκεος ἄξων·τὸν δʼ ἐς Ἀχαιῶν νῆας ἐΰσκαρθμοι φέρον ἵπποι.ἔστι δέ τι σπέος εὐρὺ βαθείης βένθεσι λίμνηςμεσσηγὺς Τενέδοιο καὶ Ἴμβρου παιπαλοέσσης·ἔνθʼ ἵππους ἔστησε Ποσειδάων ἐνοσίχθωνλύσας ἐξ ὀχέων, παρὰ δʼ ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρἔδμεναι· ἀμφὶ δὲ ποσσὶ πέδας ἔβαλε χρυσείαςἀρρήκτους ἀλύτους, ὄφρʼ ἔμπεδον αὖθι μένοιεννοστήσαντα ἄνακτα· ὃ δʼ ἐς στρατὸν ᾤχετʼ Ἀχαιῶν.Τρῶες δὲ φλογὶ ἶσοι ἀολλέες ἠὲ θυέλλῃἝκτορι Πριαμίδῃ ἄμοτον μεμαῶτες ἕποντοἄβρομοι αὐΐαχοι· ἔλποντο δὲ νῆας Ἀχαιῶναἱρήσειν, κτενέειν δὲ παρʼ αὐτόθι πάντας ἀρίστους.ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἐννοσίγαιοςἈργείους ὄτρυνε βαθείης ἐξ ἁλὸς ἐλθὼνεἰσάμενος Κάλχαντι δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·Αἴαντε πρώτω προσέφη μεμαῶτε καὶ αὐτώ·Αἴαντε σφὼ μέν τε σαώσετε λαὸν Ἀχαιῶνἀλκῆς μνησαμένω, μὴ δὲ κρυεροῖο φόβοιο.ἄλλῃ μὲν γὰρ ἔγωγʼ οὐ δείδια χεῖρας ἀάπτουςΤρώων, οἳ μέγα τεῖχος ὑπερκατέβησαν ὁμίλῳ·ἕξουσιν γὰρ πάντας ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί·τῇ δὲ δὴ αἰνότατον περιδείδια μή τι πάθωμεν,ᾗ ῥʼ ὅ γʼ ὁ λυσσώδης φλογὶ εἴκελος ἡγεμονεύειἝκτωρ, ὃς Διὸς εὔχετʼ ἐρισθενέος πάϊς εἶναι.σφῶϊν δʼ ὧδε θεῶν τις ἐνὶ φρεσὶ ποιήσειεναὐτώ θʼ ἑστάμεναι κρατερῶς καὶ ἀνωγέμεν ἄλλους·τώ κε καὶ ἐσσύμενόν περ ἐρωήσαιτʼ ἀπὸ νηῶνὠκυπόρων, εἰ καί μιν Ὀλύμπιος αὐτὸς ἐγείρει.ἦ καὶ σκηπανίῳ γαιήοχος ἐννοσίγαιοςἀμφοτέρω κεκοπὼς πλῆσεν μένεος κρατεροῖο,γυῖα δʼ ἔθηκεν ἐλαφρὰ πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν.αὐτὸς δʼ ὥς τʼ ἴρηξ ὠκύπτερος ὦρτο πέτεσθαι,ὅς ῥά τʼ ἀπʼ αἰγίλιπος πέτρης περιμήκεος ἀρθεὶςὁρμήσῃ πεδίοιο διώκειν ὄρνεον ἄλλο,ὣς ἀπὸ τῶν ἤϊξε Ποσειδάων ἐνοσίχθων.τοῖιν δʼ ἔγνω πρόσθεν Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας,αἶψα δʼ ἄρʼ Αἴαντα προσέφη Τελαμώνιον υἱόν·Αἶαν ἐπεί τις νῶϊ θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιμάντεϊ εἰδόμενος κέλεται παρὰ νηυσὶ μάχεσθαι,οὐδʼ ὅ γε Κάλχας ἐστὶ θεοπρόπος οἰωνιστής·ἴχνια γὰρ μετόπισθε ποδῶν ἠδὲ κνημάωνῥεῖʼ ἔγνων ἀπιόντος· ἀρίγνωτοι δὲ θεοί περ·καὶ δʼ ἐμοὶ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισιμᾶλλον ἐφορμᾶται πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι,μαιμώωσι δʼ ἔνερθε πόδες καὶ χεῖρες ὕπερθε.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη Τελαμώνιος Αἴας·οὕτω νῦν καὶ ἐμοὶ περὶ δούρατι χεῖρες ἄαπτοιμαιμῶσιν, καί μοι μένος ὤρορε, νέρθε δὲ ποσσὶνἔσσυμαι ἀμφοτέροισι· μενοινώω δὲ καὶ οἶοςἝκτορι Πριαμίδῃ ἄμοτον μεμαῶτι μάχεσθαι.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευονχάρμῃ γηθόσυνοι, τήν σφιν θεὸς ἔμβαλε θυμῷ·τόφρα δὲ τοὺς ὄπιθεν γαιήοχος ὦρσεν Ἀχαιούς,οἳ παρὰ νηυσὶ θοῇσιν ἀνέψυχον φίλον ἦτορ.τῶν ῥʼ ἅμα τʼ ἀργαλέῳ καμάτῳ φίλα γυῖα λέλυντο,καί σφιν ἄχος κατὰ θυμὸν ἐγίγνετο δερκομένοισιΤρῶας, τοὶ μέγα τεῖχος ὑπερκατέβησαν ὁμίλῳ.τοὺς οἵ γʼ εἰσορόωντες ὑπʼ ὀφρύσι δάκρυα λεῖβον·οὐ γὰρ ἔφαν φεύξεσθαι ὑπʼ ἐκ κακοῦ· ἀλλʼ ἐνοσίχθωνῥεῖα μετεισάμενος κρατερὰς ὄτρυνε φάλαγγας.Τεῦκρον ἔπι πρῶτον καὶ Λήϊτον ἦλθε κελεύωνΠηνέλεών θʼ ἥρωα Θόαντά τε Δηΐπυρόν τεΜηριόνην τε καὶ Ἀντίλοχον μήστωρας ἀϋτῆς·τοὺς ὅ γʼ ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·αἰδὼς Ἀργεῖοι, κοῦροι νέοι· ὔμμιν ἔγωγεμαρναμένοισι πέποιθα σαωσέμεναι νέας ἁμάς·εἰ δʼ ὑμεῖς πολέμοιο μεθήσετε λευγαλέοιο,νῦν δὴ εἴδεται ἦμαρ ὑπὸ Τρώεσσι δαμῆναι.ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαιδεινόν, ὃ οὔ ποτʼ ἔγωγε τελευτήσεσθαι ἔφασκον,Τρῶας ἐφʼ ἡμετέρας ἰέναι νέας, οἳ τὸ πάρος περφυζακινῇς ἐλάφοισιν ἐοίκεσαν, αἵ τε καθʼ ὕληνθώων παρδαλίων τε λύκων τʼ ἤϊα πέλονταιαὔτως ἠλάσκουσαι ἀνάλκιδες, οὐδʼ ἔπι χάρμη·ὣς Τρῶες τὸ πρίν γε μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶνμίμνειν οὐκ ἐθέλεσκον ἐναντίον, οὐδʼ ἠβαιόν·νῦν δὲ ἑκὰς πόλιος κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ μάχονταιἡγεμόνος κακότητι μεθημοσύνῃσί τε λαῶν,οἳ κείνῳ ἐρίσαντες ἀμυνέμεν οὐκ ἐθέλουσινηῶν ὠκυπόρων, ἀλλὰ κτείνονται ἀνʼ αὐτάς.ἀλλʼ εἰ δὴ καὶ πάμπαν ἐτήτυμον αἴτιός ἐστινἥρως Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνοὕνεκʼ ἀπητίμησε ποδώκεα Πηλεΐωνα,ἡμέας γʼ οὔ πως ἔστι μεθιέμεναι πολέμοιο.ἀλλʼ ἀκεώμεθα θᾶσσον· ἀκεσταί τοι φρένες ἐσθλῶν.ὑμεῖς δʼ οὐκ ἔτι καλὰ μεθίετε θούριδος ἀλκῆςπάντες ἄριστοι ἐόντες ἀνὰ στρατόν. οὐδʼ ἂν ἔγωγεἀνδρὶ μαχεσσαίμην ὅς τις πολέμοιο μεθείηλυγρὸς ἐών· ὑμῖν δὲ νεμεσσῶμαι περὶ κῆρι.ὦ πέπονες τάχα δή τι κακὸν ποιήσετε μεῖζοντῇδε μεθημοσύνῃ· ἀλλʼ ἐν φρεσὶ θέσθε ἕκαστοςαἰδῶ καὶ νέμεσιν· δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ὄρωρεν.Ἕκτωρ δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴν ἀγαθὸς πολεμίζεικαρτερός, ἔρρηξεν δὲ πύλας καὶ μακρὸν ὀχῆα.ὥς ῥα κελευτιόων γαιήοχος ὦρσεν Ἀχαιούς.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ Αἴαντας δοιοὺς ἵσταντο φάλαγγεςκαρτεραί, ἃς οὔτʼ ἄν κεν Ἄρης ὀνόσαιτο μετελθὼνοὔτε κʼ Ἀθηναίη λαοσσόος· οἳ γὰρ ἄριστοικρινθέντες Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα δῖον ἔμιμνον,φράξαντες δόρυ δουρί, σάκος σάκεϊ προθελύμνῳ·ἀσπὶς ἄρʼ ἀσπίδʼ ἔρειδε, κόρυς κόρυν, ἀνέρα δʼ ἀνήρ·ψαῦον δʼ ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισινευόντων, ὡς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν·ἔγχεα δʼ ἐπτύσσοντο θρασειάων ἀπὸ χειρῶνσειόμενʼ· οἳ δʼ ἰθὺς φρόνεον, μέμασαν δὲ μάχεσθαι.Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες, ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρἀντικρὺ μεμαώς, ὀλοοίτροχος ὣς ἀπὸ πέτρης,ὅν τε κατὰ στεφάνης ποταμὸς χειμάρροος ὤσῃῥήξας ἀσπέτῳ ὄμβρῳ ἀναιδέος ἔχματα πέτρης·ὕψι δʼ ἀναθρῴσκων πέτεται, κτυπέει δέ θʼ ὑπʼ αὐτοῦὕλη· ὃ δʼ ἀσφαλέως θέει ἔμπεδον, εἷος ἵκηταιἰσόπεδον, τότε δʼ οὔ τι κυλίνδεται ἐσσύμενός περ·ὣς Ἕκτωρ εἷος μὲν ἀπείλει μέχρι θαλάσσηςῥέα διελεύσεσθαι κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶνκτείνων· ἀλλʼ ὅτε δὴ πυκινῇς ἐνέκυρσε φάλαγξιστῆ ῥα μάλʼ ἐγχριμφθείς· οἳ δʼ ἀντίοι υἷες Ἀχαιῶννύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισινὦσαν ἀπὸ σφείων· ὃ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Τρώεσσι γεγωνώς·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶπαρμένετʼ· οὔ τοι δηρὸν ἐμὲ σχήσουσιν Ἀχαιοὶκαὶ μάλα πυργηδὸν σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες,ἀλλʼ ὀΐω χάσσονται ὑπʼ ἔγχεος, εἰ ἐτεόν μεὦρσε θεῶν ὤριστος, ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.Δηΐφοβος δʼ ἐν τοῖσι μέγα φρονέων ἐβεβήκειΠριαμίδης, πρόσθεν δʼ ἔχεν ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηνκοῦφα ποσὶ προβιβὰς καὶ ὑπασπίδια προποδίζων.Μηριόνης δʼ αὐτοῖο τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷκαὶ βάλεν, οὐδʼ ἀφάμαρτε, κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηνταυρείην· τῆς δʼ οὔ τι διήλασεν, ἀλλὰ πολὺ πρὶνἐν καυλῷ ἐάγη δολιχὸν δόρυ· Δηΐφοβος δὲἀσπίδα ταυρείην σχέθʼ ἀπὸ ἕο, δεῖσε δὲ θυμῷἔγχος Μηριόναο δαΐφρονος· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςἂψ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο, χώσατο δʼ αἰνῶςἀμφότερον, νίκης τε καὶ ἔγχεος ὃ ξυνέαξε.βῆ δʼ ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶνοἰσόμενος δόρυ μακρόν, ὅ οἱ κλισίηφι λέλειπτο.οἳ δʼ ἄλλοι μάρναντο, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρει.Τεῦκρος δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἄνδρα κατέκταἼμβριον αἰχμητὴν πολυΐππου Μέντορος υἱόν·ναῖε δὲ Πήδαιον πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν,κούρην δὲ Πριάμοιο νόθην ἔχε, Μηδεσικάστην·αὐτὰρ ἐπεὶ Δαναῶν νέες ἤλυθον ἀμφιέλισσαι,ἂψ ἐς Ἴλιον ἦλθε, μετέπρεπε δὲ Τρώεσσι,ναῖε δὲ πὰρ Πριάμῳ· ὃ δέ μιν τίεν ἶσα τέκεσσι.τόν ῥʼ υἱὸς Τελαμῶνος ὑπʼ οὔατος ἔγχεϊ μακρῷνύξʼ, ἐκ δʼ ἔσπασεν ἔγχος· ὃ δʼ αὖτʼ ἔπεσεν μελίη ὣςἥ τʼ ὄρεος κορυφῇ ἕκαθεν περιφαινομένοιοχαλκῷ ταμνομένη τέρενα χθονὶ φύλλα πελάσσῃ·ὣς πέσεν, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.Τεῦκρος δʼ ὁρμήθη μεμαὼς ἀπὸ τεύχεα δῦσαι·Ἕκτωρ δʼ ὁρμηθέντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχοςτυτθόν· ὃ δʼ Ἀμφίμαχον Κτεάτου υἷʼ Ἀκτορίωνοςνισόμενον πόλεμον δὲ κατὰ στῆθος βάλε δουρί·δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.Ἕκτωρ δʼ ὁρμήθη κόρυθα κροτάφοις ἀραρυῖανκρατὸς ἀφαρπάξαι μεγαλήτορος Ἀμφιμάχοιο·Αἴας δʼ ὁρμηθέντος ὀρέξατο δουρὶ φαεινῷἝκτορος· ἀλλʼ οὔ πῃ χροὸς εἴσατο, πᾶς δʼ ἄρα χαλκῷσμερδαλέῳ κεκάλυφθʼ· ὃ δʼ ἄρʼ ἀσπίδος ὀμφαλὸν οὖτα,ὦσε δέ μιν σθένεϊ μεγάλῳ· ὃ δὲ χάσσατʼ ὀπίσσωνεκρῶν ἀμφοτέρων, τοὺς δʼ ἐξείρυσσαν Ἀχαιοί.Ἀμφίμαχον μὲν ἄρα Στιχίος δῖός τε Μενεσθεὺςἀρχοὶ Ἀθηναίων κόμισαν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν·Ἴμβριον αὖτʼ Αἴαντε μεμαότε θούριδος ἀλκῆςὥς τε δύʼ αἶγα λέοντε κυνῶν ὕπο καρχαροδόντωνἁρπάξαντε φέρητον ἀνὰ ῥωπήϊα πυκνὰὑψοῦ ὑπὲρ γαίης μετὰ γαμφηλῇσιν ἔχοντε,ὥς ῥα τὸν ὑψοῦ ἔχοντε δύω Αἴαντε κορυστὰτεύχεα συλήτην· κεφαλὴν δʼ ἁπαλῆς ἀπὸ δειρῆςκόψεν Ὀϊλιάδης κεχολωμένος Ἀμφιμάχοιο,ἧκε δέ μιν σφαιρηδὸν ἑλιξάμενος διʼ ὁμίλου·Ἕκτορι δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν ἐν κονίῃσι.καὶ τότε δὴ περὶ κῆρι Ποσειδάων ἐχολώθηυἱωνοῖο πεσόντος ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι,βῆ δʼ ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶνὀτρυνέων Δαναούς, Τρώεσσι δὲ κήδεα τεῦχεν.Ἰδομενεὺς δʼ ἄρα οἱ δουρικλυτὸς ἀντεβόλησενἐρχόμενος παρʼ ἑταίρου, ὅ οἱ νέον ἐκ πολέμοιοἦλθε κατʼ ἰγνύην βεβλημένος ὀξέϊ χαλκῷ.τὸν μὲν ἑταῖροι ἔνεικαν, ὃ δʼ ἰητροῖς ἐπιτείλαςἤϊεν ἐς κλισίην· ἔτι γὰρ πολέμοιο μενοίναἀντιάαν· τὸν δὲ προσέφη κρείων ἐνοσίχθωνεἰσάμενος φθογγὴν Ἀνδραίμονος υἷϊ Θόαντιὃς πάσῃ Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ ΚαλυδῶνιΑἰτωλοῖσιν ἄνασσε, θεὸς δʼ ὣς τίετο δήμῳ·Ἰδομενεῦ Κρητῶν βουληφόρε ποῦ τοι ἀπειλαὶοἴχονται, τὰς Τρωσὶν ἀπείλεον υἷες Ἀχαιῶν;τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·ὦ Θόαν οὔ τις ἀνὴρ νῦν γʼ αἴτιος, ὅσσον ἔγωγεγιγνώσκω· πάντες γὰρ ἐπιστάμεθα πτολεμίζειν.οὔτέ τινα δέος ἴσχει ἀκήριον οὔτέ τις ὄκνῳεἴκων ἀνδύεται πόλεμον κακόν· ἀλλά που οὕτωμέλλει δὴ φίλον εἶναι ὑπερμενέϊ Κρονίωνινωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς.ἀλλὰ Θόαν, καὶ γὰρ τὸ πάρος μενεδήϊος ἦσθα,ὀτρύνεις δὲ καὶ ἄλλον ὅθι μεθιέντα ἴδηαι·τὼ νῦν μήτʼ ἀπόληγε κέλευέ τε φωτὶ ἑκάστῳ.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ἰδομενεῦ μὴ κεῖνος ἀνὴρ ἔτι νοστήσειενἐκ Τροίης, ἀλλʼ αὖθι κυνῶν μέλπηθρα γένοιτο,ὅς τις ἐπʼ ἤματι τῷδε ἑκὼν μεθίῃσι μάχεσθαι.ἀλλʼ ἄγε τεύχεα δεῦρο λαβὼν ἴθι· ταῦτα δʼ ἅμα χρὴσπεύδειν, αἴ κʼ ὄφελός τι γενώμεθα καὶ δύʼ ἐόντε.συμφερτὴ δʼ ἀρετὴ πέλει ἀνδρῶν καὶ μάλα λυγρῶν,νῶϊ δὲ καί κʼ ἀγαθοῖσιν ἐπισταίμεσθα μάχεσθαι.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν·Ἰδομενεὺς δʼ ὅτε δὴ κλισίην εὔτυκτον ἵκανεδύσετο τεύχεα καλὰ περὶ χροΐ, γέντο δὲ δοῦρε,βῆ δʼ ἴμεν ἀστεροπῇ ἐναλίγκιος, ἥν τε Κρονίωνχειρὶ λαβὼν ἐτίναξεν ἀπʼ αἰγλήεντος Ὀλύμπουδεικνὺς σῆμα βροτοῖσιν· ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαί·ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος.Μηριόνης δʼ ἄρα οἱ θεράπων ἐῢς ἀντεβόλησενἐγγὺς ἔτι κλισίης· μετὰ γὰρ δόρυ χάλκεον ᾔειοἰσόμενος· τὸν δὲ προσέφη σθένος Ἰδομενῆος·Μηριόνη Μόλου υἱὲ πόδας ταχὺ φίλταθʼ ἑταίρωντίπτʼ ἦλθες πόλεμόν τε λιπὼν καὶ δηϊοτῆτα;ἠέ τι βέβληαι, βέλεος δέ σε τείρει ἀκωκή,ἦέ τευ ἀγγελίης μετʼ ἔμʼ ἤλυθες; οὐδέ τοι αὐτὸςἧσθαι ἐνὶ κλισίῃσι λιλαίομαι, ἀλλὰ μάχεσθαι.τὸν δʼ αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·Ἰδομενεῦ, Κρητῶν βουληφόρε χαλκοχιτώνων,ἔρχομαι εἴ τί τοι ἔγχος ἐνὶ κλισίῃσι λέλειπταιοἰσόμενος· τό νυ γὰρ κατεάξαμεν ὃ πρὶν ἔχεσκονἀσπίδα Δηϊφόβοιο βαλὼν ὑπερηνορέοντος.τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·δούρατα δʼ αἴ κʼ ἐθέλῃσθα καὶ ἓν καὶ εἴκοσι δήειςἑσταότʼ ἐν κλισίῃ πρὸς ἐνώπια παμφανόωνταΤρώϊα, τὰ κταμένων ἀποαίνυμαι· οὐ γὰρ ὀΐωἀνδρῶν δυσμενέων ἑκὰς ἱστάμενος πολεμίζειν.τώ μοι δούρατά τʼ ἔστι καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαικαὶ κόρυθες καὶ θώρηκες λαμπρὸν γανόωντες.τὸν δʼ αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·καί τοι ἐμοὶ παρά τε κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃπόλλʼ ἔναρα Τρώων· ἀλλʼ οὐ σχεδόν ἐστιν ἑλέσθαι.οὐδὲ γὰρ οὐδʼ ἐμέ φημι λελασμένον ἔμμεναι ἀλκῆς,ἀλλὰ μετὰ πρώτοισι μάχην ἀνὰ κυδιάνειρανἵσταμαι, ὁππότε νεῖκος ὀρώρηται πολέμοιο.ἄλλόν πού τινα μᾶλλον Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνλήθω μαρνάμενος, σὲ δὲ ἴδμεναι αὐτὸν ὀΐω.τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·οἶδʼ ἀρετὴν οἷός ἐσσι· τί σε χρὴ ταῦτα λέγεσθαι;εἰ γὰρ νῦν παρὰ νηυσὶ λεγοίμεθα πάντες ἄριστοιἐς λόχον, ἔνθα μάλιστʼ ἀρετὴ διαείδεται ἀνδρῶν,ἔνθʼ ὅ τε δειλὸς ἀνὴρ ὅς τʼ ἄλκιμος ἐξεφαάνθη·τοῦ μὲν γάρ τε κακοῦ τρέπεται χρὼς ἄλλυδις ἄλλῃ,οὐδέ οἱ ἀτρέμας ἧσθαι ἐρητύετʼ ἐν φρεσὶ θυμός,ἀλλὰ μετοκλάζει καὶ ἐπʼ ἀμφοτέρους πόδας ἵζει,ἐν δέ τέ οἱ κραδίη μεγάλα στέρνοισι πατάσσεικῆρας ὀϊομένῳ, πάταγος δέ τε γίγνετʼ ὀδόντων·τοῦ δʼ ἀγαθοῦ οὔτʼ ἂρ τρέπεται χρὼς οὔτέ τι λίηνταρβεῖ, ἐπειδὰν πρῶτον ἐσίζηται λόχον ἀνδρῶν,ἀρᾶται δὲ τάχιστα μιγήμεναι ἐν δαῒ λυγρῇ·οὐδέ κεν ἔνθα τεόν γε μένος καὶ χεῖρας ὄνοιτο.εἴ περ γάρ κε βλεῖο πονεύμενος ἠὲ τυπείηςοὐκ ἂν ἐν αὐχένʼ ὄπισθε πέσοι βέλος οὐδʼ ἐνὶ νώτῳ,ἀλλά κεν ἢ στέρνων ἢ νηδύος ἀντιάσειεπρόσσω ἱεμένοιο μετὰ προμάχων ὀαριστύν.ἀλλʼ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα νηπύτιοι ὣςἑσταότες, μή πού τις ὑπερφιάλως νεμεσήσῃ·ἀλλὰ σύ γε κλισίην δὲ κιὼν ἕλευ ὄβριμον ἔγχος.ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊκαρπαλίμως κλισίηθεν ἀνείλετο χάλκεον ἔγχος,βῆ δὲ μετʼ Ἰδομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.οἷος δὲ βροτολοιγὸς Ἄρης πόλεμον δὲ μέτεισι,τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱὸς ἅμα κρατερὸς καὶ ἀταρβὴςἕσπετο, ὅς τʼ ἐφόβησε ταλάφρονά περ πολεμιστήν·τὼ μὲν ἄρʼ ἐκ Θρῄκης Ἐφύρους μέτα θωρήσσεσθον,ἠὲ μετὰ Φλεγύας μεγαλήτορας· οὐδʼ ἄρα τώ γεἔκλυον ἀμφοτέρων, ἑτέροισι δὲ κῦδος ἔδωκαν·τοῖοι Μηριόνης τε καὶ Ἰδομενεὺς ἀγοὶ ἀνδρῶνἤϊσαν ἐς πόλεμον κεκορυθμένοι αἴθοπι χαλκῷ.τὸν καὶ Μηριόνης πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπε·Δευκαλίδη πῇ τὰρ μέμονας καταδῦναι ὅμιλον;ἢ ἐπὶ δεξιόφιν παντὸς στρατοῦ, ἦ ἀνὰ μέσσους,ἦ ἐπʼ ἀριστερόφιν; ἐπεὶ οὔ ποθι ἔλπομαι οὕτωδεύεσθαι πολέμοιο κάρη κομόωντας Ἀχαιούς.τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·νηυσὶ μὲν ἐν μέσσῃσιν ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἄλλοιΑἴαντές τε δύω Τεῦκρός θʼ, ὃς ἄριστος Ἀχαιῶντοξοσύνῃ, ἀγαθὸς δὲ καὶ ἐν σταδίῃ ὑσμίνῃ·οἵ μιν ἅδην ἐλόωσι καὶ ἐσσύμενον πολέμοιοἝκτορα Πριαμίδην, καὶ εἰ μάλα καρτερός ἐστιν.αἰπύ οἱ ἐσσεῖται μάλα περ μεμαῶτι μάχεσθαικείνων νικήσαντι μένος καὶ χεῖρας ἀάπτουςνῆας ἐνιπρῆσαι, ὅτε μὴ αὐτός γε Κρονίωνἐμβάλοι αἰθόμενον δαλὸν νήεσσι θοῇσιν.ἀνδρὶ δέ κʼ οὐκ εἴξειε μέγας Τελαμώνιος Αἴας,ὃς θνητός τʼ εἴη καὶ ἔδοι Δημήτερος ἀκτὴνχαλκῷ τε ῥηκτὸς μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν.οὐδʼ ἂν Ἀχιλλῆϊ ῥηξήνορι χωρήσειενἔν γʼ αὐτοσταδίῃ· ποσὶ δʼ οὔ πως ἔστιν ἐρίζειν.νῶϊν δʼ ὧδʼ ἐπʼ ἀριστέρʼ ἔχε στρατοῦ, ὄφρα τάχισταεἴδομεν ἠέ τῳ εὖχος ὀρέξομεν, ἦέ τις ἡμῖν.ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊἦρχʼ ἴμεν, ὄφρʼ ἀφίκοντο κατὰ στρατὸν ᾗ μιν ἀνώγει,οἳ δʼ ὡς Ἰδομενῆα ἴδον φλογὶ εἴκελον ἀλκὴναὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισι,κεκλόμενοι καθʼ ὅμιλον ἐπʼ αὐτῷ πάντες ἔβησαν·τῶν δʼ ὁμὸν ἵστατο νεῖκος ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιν.ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ λιγέων ἀνέμων σπέρχωσιν ἄελλαιἤματι τῷ ὅτε τε πλείστη κόνις ἀμφὶ κελεύθους,οἵ τʼ ἄμυδις κονίης μεγάλην ἱστᾶσιν ὀμίχλην,ὣς ἄρα τῶν ὁμόσʼ ἦλθε μάχη, μέμασαν δʼ ἐνὶ θυμῷἀλλήλους καθʼ ὅμιλον ἐναιρέμεν ὀξέϊ χαλκῷ.ἔφριξεν δὲ μάχη φθισίμβροτος ἐγχείῃσιμακρῇς, ἃς εἶχον ταμεσίχροας· ὄσσε δʼ ἄμερδεναὐγὴ χαλκείη κορύθων ἄπο λαμπομενάωνθωρήκων τε νεοσμήκτων σακέων τε φαεινῶνἐρχομένων ἄμυδις· μάλα κεν θρασυκάρδιος εἴηὃς τότε γηθήσειεν ἰδὼν πόνον οὐδʼ ἀκάχοιτο.τὼ δʼ ἀμφὶς φρονέοντε δύω Κρόνου υἷε κραταιὼἀνδράσιν ἡρώεσσιν ἐτεύχετον ἄλγεα λυγρά.Ζεὺς μέν ῥα Τρώεσσι καὶ Ἕκτορι βούλετο νίκηνκυδαίνων Ἀχιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ τι πάμπανἤθελε λαὸν ὀλέσθαι Ἀχαιϊκὸν Ἰλιόθι πρό,ἀλλὰ Θέτιν κύδαινε καὶ υἱέα καρτερόθυμον.Ἀργείους δὲ Ποσειδάων ὀρόθυνε μετελθὼνλάθρῃ ὑπεξαναδὺς πολιῆς ἁλός· ἤχθετο γάρ ῥαΤρωσὶν δαμναμένους, Διὶ δὲ κρατερῶς ἐνεμέσσα.ἦ μὰν ἀμφοτέροισιν ὁμὸν γένος ἠδʼ ἴα πάτρη,ἀλλὰ Ζεὺς πρότερος γεγόνει καὶ πλείονα ᾔδη.τώ ῥα καὶ ἀμφαδίην μὲν ἀλεξέμεναι ἀλέεινε,λάθρῃ δʼ αἰὲν ἔγειρε κατὰ στρατὸν ἀνδρὶ ἐοικώς.τοὶ δʼ ἔριδος κρατερῆς καὶ ὁμοιΐου πτολέμοιοπεῖραρ ἐπαλλάξαντες ἐπʼ ἀμφοτέροισι τάνυσσανἄρρηκτόν τʼ ἄλυτόν τε, τὸ πολλῶν γούνατʼ ἔλυσεν.ἔνθα μεσαιπόλιός περ ἐὼν Δαναοῖσι κελεύσαςἸδομενεὺς Τρώεσσι μετάλμενος ἐν φόβον ὦρσε.πέφνε γὰρ Ὀθρυονῆα Καβησόθεν ἔνδον ἐόντα,ὅς ῥα νέον πολέμοιο μετὰ κλέος εἰληλούθει,ᾔτεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστηνΚασσάνδρην ἀνάεδνον, ὑπέσχετο δὲ μέγα ἔργον,ἐκ Τροίης ἀέκοντας ἀπωσέμεν υἷας Ἀχαιῶν.τῷ δʼ ὁ γέρων Πρίαμος ὑπό τʼ ἔσχετο καὶ κατένευσεδωσέμεναι· ὃ δὲ μάρναθʼ ὑποσχεσίῃσι πιθήσας.Ἰδομενεὺς δʼ αὐτοῖο τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷ,καὶ βάλεν ὕψι βιβάντα τυχών· οὐδʼ ἤρκεσε θώρηξχάλκεος, ὃν φορέεσκε, μέσῃ δʼ ἐν γαστέρι πῆξε.δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἐπεύξατο φώνησέν τε·Ὀθρυονεῦ περὶ δή σε βροτῶν αἰνίζομʼ ἁπάντωνεἰ ἐτεὸν δὴ πάντα τελευτήσεις ὅσʼ ὑπέστηςΔαρδανίδῃ Πριάμῳ· ὃ δʼ ὑπέσχετο θυγατέρα ἥν.καί κέ τοι ἡμεῖς ταῦτά γʼ ὑποσχόμενοι τελέσαιμεν,δοῖμεν δʼ Ἀτρεΐδαο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστηνἌργεος ἐξαγαγόντες ὀπυιέμεν, εἴ κε σὺν ἄμμινἸλίου ἐκπέρσῃς εὖ ναιόμενον πτολίεθρον.ἀλλʼ ἕπεʼ, ὄφρʼ ἐπὶ νηυσὶ συνώμεθα ποντοπόροισινἀμφὶ γάμῳ, ἐπεὶ οὔ τοι ἐεδνωταὶ κακοί εἰμεν.ὣς εἰπὼν ποδὸς ἕλκε κατὰ κρατερὴν ὑσμίνηνἥρως Ἰδομενεύς· τῷ δʼ Ἄσιος ἦλθʼ ἐπαμύντωρπεζὸς πρόσθʼ ἵππων· τὼ δὲ πνείοντε κατʼ ὤμωναἰὲν ἔχʼ ἡνίοχος θεράπων· ὃ δὲ ἵετο θυμῷἸδομενῆα βαλεῖν· ὃ δέ μιν φθάμενος βάλε δουρὶλαιμὸν ὑπʼ ἀνθερεῶνα, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν.ἤριπε δʼ ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἢ ἀχερωῒςἠὲ πίτυς βλωθρή, τήν τʼ οὔρεσι τέκτονες ἄνδρεςἐξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι·ὣς ὃ πρόσθʼ ἵππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθεὶςβεβρυχὼς κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης.ἐκ δέ οἱ ἡνίοχος πλήγη φρένας ἃς πάρος εἶχεν,οὐδʼ ὅ γʼ ἐτόλμησεν δηΐων ὑπὸ χεῖρας ἀλύξαςἂψ ἵππους στρέψαι, τὸν δʼ Ἀντίλοχος μενεχάρμηςδουρὶ μέσον περόνησε τυχών· οὐδʼ ἤρκεσε θώρηξχάλκεος ὃν φορέεσκε, μέσῃ δʼ ἐν γαστέρι πῆξεν.αὐτὰρ ὃ ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου,ἵππους δʼ Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱὸςἐξέλασε Τρώων μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.Δηΐφοβος δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθεν ἸδομενῆοςἈσίου ἀχνύμενος, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχοςἸδομενεύς· κρύφθη γὰρ ὑπʼ ἀσπίδι πάντοσʼ ἐΐσῃ,τὴν ἄρʼ ὅ γε ῥινοῖσι βοῶν καὶ νώροπι χαλκῷδινωτὴν φορέεσκε, δύω κανόνεσσʼ ἀραρυῖαν·τῇ ὕπο πᾶς ἐάλη, τὸ δʼ ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,καρφαλέον δέ οἱ ἀσπὶς ἐπιθρέξαντος ἄϋσενἔγχεος· οὐδʼ ἅλιόν ῥα βαρείης χειρὸς ἀφῆκεν,ἀλλʼ ἔβαλʼ Ἱππασίδην Ὑψήνορα ποιμένα λαῶνἧπαρ ὑπὸ πραπίδων, εἶθαρ δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσε.Δηΐφοβος δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·οὐ μὰν αὖτʼ ἄτιτος κεῖτʼ Ἄσιος, ἀλλά ἕ φημιεἰς Ἄϊδός περ ἰόντα πυλάρταο κρατεροῖογηθήσειν κατὰ θυμόν, ἐπεί ῥά οἱ ὤπασα πομπόν.ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο,Ἀντιλόχῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·ἀλλʼ οὐδʼ ἀχνύμενός περ ἑοῦ ἀμέλησεν ἑταίρου,ἀλλὰ θέων περίβη καί οἱ σάκος ἀμφεκάλυψε.τὸν μὲν ἔπειθʼ ὑποδύντε δύω ἐρίηρες ἑταῖροιΜηκιστεὺς Ἐχίοιο πάϊς καὶ δῖος Ἀλάστωρ,νῆας ἔπι γλαφυρὰς φερέτην βαρέα στενάχοντα.Ἰδομενεὺς δʼ οὐ λῆγε μένος μέγα, ἵετο δʼ αἰεὶἠέ τινα Τρώων ἐρεβεννῇ νυκτὶ καλύψαιἢ αὐτὸς δουπῆσαι ἀμύνων λοιγὸν Ἀχαιοῖς.ἔνθʼ Αἰσυήταο διοτρεφέος φίλον υἱὸνἥρωʼ Ἀλκάθοον, γαμβρὸς δʼ ἦν Ἀγχίσαο,πρεσβυτάτην δʼ ὤπυιε θυγατρῶν Ἱπποδάμειαντὴν περὶ κῆρι φίλησε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρἐν μεγάρῳ· πᾶσαν γὰρ ὁμηλικίην ἐκέκαστοκάλλεϊ καὶ ἔργοισιν ἰδὲ φρεσί· τοὔνεκα καί μινγῆμεν ἀνὴρ ὤριστος ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ·τὸν τόθʼ ὑπʼ Ἰδομενῆϊ Ποσειδάων ἐδάμασσεθέλξας ὄσσε φαεινά, πέδησε δὲ φαίδιμα γυῖα·οὔτε γὰρ ἐξοπίσω φυγέειν δύνατʼ οὔτʼ ἀλέασθαι,ἀλλʼ ὥς τε στήλην ἢ δένδρεον ὑψιπέτηλονἀτρέμας ἑσταότα στῆθος μέσον οὔτασε δουρὶἥρως Ἰδομενεύς, ῥῆξεν δέ οἱ ἀμφὶ χιτῶναχάλκεον, ὅς οἱ πρόσθεν ἀπὸ χροὸς ἤρκει ὄλεθρον·δὴ τότε γʼ αὖον ἄϋσεν ἐρεικόμενος περὶ δουρί.δούπησεν δὲ πεσών, δόρυ δʼ ἐν κραδίῃ ἐπεπήγει,ἥ ῥά οἱ ἀσπαίρουσα καὶ οὐρίαχον πελέμιζενἔγχεος· ἔνθα δʼ ἔπειτʼ ἀφίει μένος ὄβριμος Ἄρης·Ἰδομενεὺς δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσαςΔηΐφοβʼ ἦ ἄρα δή τι ἐΐσκομεν ἄξιον εἶναιτρεῖς ἑνὸς ἀντὶ πεφάσθαι; ἐπεὶ σύ περ εὔχεαι οὕτω.δαιμόνιʼ ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἐναντίον ἵστασʼ ἐμεῖο,ὄφρα ἴδῃ οἷος Ζηνὸς γόνος ἐνθάδʼ ἱκάνω,ὃς πρῶτον Μίνωα τέκε Κρήτῃ ἐπίουρον·Μίνως δʼ αὖ τέκεθʼ υἱὸν ἀμύμονα Δευκαλίωνα,Δευκαλίων δʼ ἐμὲ τίκτε πολέσσʼ ἄνδρεσσιν ἄνακταΚρήτῃ ἐν εὐρείῃ· νῦν δʼ ἐνθάδε νῆες ἔνεικανσοί τε κακὸν καὶ πατρὶ καὶ ἄλλοισι Τρώεσσιν.ὣς φάτο, Δηΐφοβος δὲ διάνδιχα μερμήριξενἤ τινά που Τρώων ἑταρίσσαιτο μεγαθύμωνἂψ ἀναχωρήσας, ἦ πειρήσαιτο καὶ οἶος.ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναιβῆναι ἐπʼ Αἰνείαν· τὸν δʼ ὕστατον εὗρεν ὁμίλουἑσταότʼ· αἰεὶ γὰρ Πριάμῳ ἐπεμήνιε δίῳοὕνεκʼ ἄρʼ ἐσθλὸν ἐόντα μετʼ ἀνδράσιν οὔ τι τίεσκεν.ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Αἰνεία Τρώων βουληφόρε νῦν σε μάλα χρὴγαμβρῷ ἀμυνέμεναι, εἴ πέρ τί σε κῆδος ἱκάνει.ἀλλʼ ἕπευ Ἀλκαθόῳ ἐπαμύνομεν, ὅς σε πάρος γεγαμβρὸς ἐὼν ἔθρεψε δόμοις ἔνι τυτθὸν ἐόντα·τὸν δέ τοι Ἰδομενεὺς δουρικλυτὸς ἐξενάριξεν.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε,βῆ δὲ μετʼ Ἰδομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.ἀλλʼ οὐκ Ἰδομενῆα φόβος λάβε τηλύγετον ὥς,ἀλλʼ ἔμενʼ ὡς ὅτε τις σῦς οὔρεσιν ἀλκὶ πεποιθώς,ὅς τε μένει κολοσυρτὸν ἐπερχόμενον πολὺν ἀνδρῶνχώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, φρίσσει δέ τε νῶτον ὕπερθεν·ὀφθαλμὼ δʼ ἄρα οἱ πυρὶ λάμπετον· αὐτὰρ ὀδόνταςθήγει, ἀλέξασθαι μεμαὼς κύνας ἠδὲ καὶ ἄνδρας·ὣς μένεν Ἰδομενεὺς δουρικλυτός, οὐδʼ ὑπεχώρει,Αἰνείαν ἐπιόντα βοηθόον· αὖε δʼ ἑταίρουςἈσκάλαφόν τʼ ἐσορῶν Ἀφαρῆά τε Δηΐπυρόν τεΜηριόνην τε καὶ Ἀντίλοχον μήστωρας ἀϋτῆς·τοὺς ὅ γʼ ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·δεῦτε φίλοι, καί μʼ οἴῳ ἀμύνετε· δείδια δʼ αἰνῶςΑἰνείαν ἐπιόντα πόδας ταχύν, ὅς μοι ἔπεισιν,ὃς μάλα καρτερός ἐστι μάχῃ ἔνι φῶτας ἐναίρειν·καὶ δʼ ἔχει ἥβης ἄνθος, ὅ τε κράτος ἐστὶ μέγιστον.εἰ γὰρ ὁμηλικίη γε γενοίμεθα τῷδʼ ἐπὶ θυμῷαἶψά κεν ἠὲ φέροιτο μέγα κράτος, ἠὲ φεροίμην.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἕνα φρεσὶ θυμὸν ἔχοντεςπλησίοι ἔστησαν, σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες.Αἰνείας δʼ ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισιΔηΐφοβόν τε Πάριν τʼ ἐσορῶν καὶ Ἀγήνορα δῖον,οἵ οἱ ἅμʼ ἡγεμόνες Τρώων ἔσαν· αὐτὰρ ἔπειταλαοὶ ἕπονθʼ, ὡς εἴ τε μετὰ κτίλον ἕσπετο μῆλαπιόμενʼ ἐκ βοτάνης· γάνυται δʼ ἄρα τε φρένα ποιμήν·ὣς Αἰνείᾳ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι γεγήθειὡς ἴδε λαῶν ἔθνος ἐπισπόμενον ἑοῖ αὐτῷ.οἳ δʼ ἀμφʼ Ἀλκαθόῳ αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησανμακροῖσι ξυστοῖσι· περὶ στήθεσσι δὲ χαλκὸςσμερδαλέον κονάβιζε τιτυσκομένων καθʼ ὅμιλονἀλλήλων· δύο δʼ ἄνδρες ἀρήϊοι ἔξοχον ἄλλωνΑἰνείας τε καὶ Ἰδομενεὺς ἀτάλαντοι Ἄρηϊἵεντʼ ἀλλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ.Αἰνείας δὲ πρῶτος ἀκόντισεν Ἰδομενῆος·ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος,αἰχμὴ δʼ Αἰνείαο κραδαινομένη κατὰ γαίηςᾤχετʼ, ἐπεί ῥʼ ἅλιον στιβαρῆς ἀπὸ χειρὸς ὄρουσεν.Ἰδομενεὺς δʼ ἄρα Οἰνόμαον βάλε γαστέρα μέσσην,ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον, διὰ δʼ ἔντερα χαλκὸςἤφυσʼ· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.Ἰδομενεὺς δʼ ἐκ μὲν νέκυος δολιχόσκιον ἔγχοςἐσπάσατʼ, οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλὰὤμοιιν ἀφελέσθαι· ἐπείγετο γὰρ βελέεσσιν.οὐ γὰρ ἔτʼ ἔμπεδα γυῖα ποδῶν ἦν ὁρμηθέντι,οὔτʼ ἄρʼ ἐπαΐξαι μεθʼ ἑὸν· βέλος οὔτʼ ἀλέασθαι.τώ ῥα καὶ ἐν σταδίῃ μὲν ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ,τρέσσαι δʼ οὐκ ἔτι ῥίμφα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο.τοῦ δὲ βάδην ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷΔηΐφοβος· δὴ γάρ οἱ ἔχεν κότον ἐμμενὲς αἰεί.ἀλλʼ ὅ γε καὶ τόθʼ ἅμαρτεν, ὃ δʼ Ἀσκάλαφον βάλε δουρὶυἱὸν Ἐνυαλίοιο· διʼ ὤμου δʼ ὄβριμον ἔγχοςἔσχεν· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.οὐδʼ ἄρα πώ τι πέπυστο βριήπυος ὄβριμος Ἄρηςυἷος ἑοῖο πεσόντος ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ,ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ ἄκρῳ Ὀλύμπῳ ὑπὸ χρυσέοισι νέφεσσινἧστο Διὸς βουλῇσιν ἐελμένος, ἔνθά περ ἄλλοιἀθάνατοι θεοὶ ἦσαν ἐεργόμενοι πολέμοιο.οἳ δʼ ἀμφʼ Ἀσκαλάφῳ αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησαν·Δηΐφοβος μὲν ἀπʼ Ἀσκαλάφου πήληκα φαεινὴνἥρπασε, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊδουρὶ βραχίονα τύψεν ἐπάλμενος, ἐκ δʼ ἄρα χειρὸςαὐλῶπις τρυφάλεια χαμαὶ βόμβησε πεσοῦσα.Μηριόνης δʼ ἐξ αὖτις ἐπάλμενος αἰγυπιὸς ὣςἐξέρυσε πρυμνοῖο βραχίονος ὄβριμον ἔγχος,ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο. τὸν δὲ Πολίτηςαὐτοκασίγνητος περὶ μέσσῳ χεῖρε τιτήναςἐξῆγεν πολέμοιο δυσηχέος, ὄφρʼ ἵκεθʼ ἵππουςὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλʼ ἔχοντες·οἳ τόν γε προτὶ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντατειρόμενον· κατὰ δʼ αἷμα νεουτάτου ἔρρεε χειρός.οἳ δʼ ἄλλοι μάρναντο, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρει.ἔνθʼ Αἰνέας Ἀφαρῆα Καλητορίδην ἐπορούσαςλαιμὸν τύψʼ ἐπὶ οἷ τετραμμένον ὀξέϊ δουρί·ἐκλίνθη δʼ ἑτέρωσε κάρη, ἐπὶ δʼ ἀσπὶς ἑάφθηκαὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ θάνατος χύτο θυμοραϊστής.Ἀντίλοχος δὲ Θόωνα μεταστρεφθέντα δοκεύσαςοὔτασʼ ἐπαΐξας, ἀπὸ δὲ φλέβα πᾶσαν ἔκερσεν,ἥ τʼ ἀνὰ νῶτα θέουσα διαμπερὲς αὐχένʼ ἱκάνει·τὴν ἀπὸ πᾶσαν ἔκερσεν· ὃ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσικάππεσεν, ἄμφω χεῖρε φίλοις ἑτάροισι πετάσσας.Ἀντίλοχος δʼ ἐπόρουσε, καὶ αἴνυτο τεύχεʼ ἀπʼ ὤμωνπαπταίνων· Τρῶες δὲ περισταδὸν ἄλλοθεν ἄλλοςοὔταζον σάκος εὐρὺ παναίολον, οὐδὲ δύναντοεἴσω ἐπιγράψαι τέρενα χρόα νηλέϊ χαλκῷἈντιλόχου· πέρι γάρ ῥα Ποσειδάων ἐνοσίχθωνΝέστορος υἱὸν ἔρυτο καὶ ἐν πολλοῖσι βέλεσσιν.οὐ μὲν γάρ ποτʼ ἄνευ δηΐων ἦν, ἀλλὰ κατʼ αὐτοὺςστρωφᾶτʼ· οὐδέ οἱ ἔγχος ἔχʼ ἀτρέμας, ἀλλὰ μάλʼ αἰεὶσειόμενον ἐλέλικτο· τιτύσκετο δὲ φρεσὶν ᾗσινἤ τευ ἀκοντίσσαι, ἠὲ σχεδὸν ὁρμηθῆναι.ἀλλʼ οὐ λῆθʼ Ἀδάμαντα τιτυσκόμενος καθʼ ὅμιλονἈσιάδην, ὅ οἱ οὖτα μέσον σάκος ὀξέϊ χαλκῷἐγγύθεν ὁρμηθείς· ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴνκυανοχαῖτα Ποσειδάων βιότοιο μεγήρας.καὶ τὸ μὲν αὐτοῦ μεῖνʼ ὥς τε σκῶλος πυρίκαυστοςἐν σάκει Ἀντιλόχοιο, τὸ δʼ ἥμισυ κεῖτʼ ἐπὶ γαίης·ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων·Μηριόνης δʼ ἀπιόντα μετασπόμενος βάλε δουρὶαἰδοίων τε μεσηγὺ καὶ ὀμφαλοῦ, ἔνθα μάλισταγίγνετʼ Ἄρης ἀλεγεινὸς ὀϊζυροῖσι βροτοῖσιν.ἔνθά οἱ ἔγχος ἔπηξεν· ὃ δʼ ἑσπόμενος περὶ δουρὶἤσπαιρʼ ὡς ὅτε βοῦς τόν τʼ οὔρεσι βουκόλοι ἄνδρεςἰλλάσιν οὐκ ἐθέλοντα βίῃ δήσαντες ἄγουσιν·ὣς ὃ τυπεὶς ἤσπαιρε μίνυνθά περ, οὔ τι μάλα δήν,ὄφρά οἱ ἐκ χροὸς ἔγχος ἀνεσπάσατʼ ἐγγύθεν ἐλθὼνἥρως Μηριόνης· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.Δηΐπυρον δʼ Ἕλενος ξίφεϊ σχεδὸν ἤλασε κόρσηνΘρηϊκίῳ μεγάλῳ, ἀπὸ δὲ τρυφάλειαν ἄραξεν.ἣ μὲν ἀποπλαγχθεῖσα χαμαὶ πέσε, καί τις Ἀχαιῶνμαρναμένων μετὰ ποσσὶ κυλινδομένην ἐκόμισσε·τὸν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψεν.Ἀτρεΐδην δʼ ἄχος εἷλε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·βῆ δʼ ἐπαπειλήσας Ἑλένῳ ἥρωϊ ἄνακτιὀξὺ δόρυ κραδάων· ὃ δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκε.τὼ δʼ ἄρʼ ὁμαρτήδην ὃ μὲν ἔγχεϊ ὀξυόεντιἵετʼ ἀκοντίσσαι, ὃ δʼ ἀπὸ νευρῆφιν ὀϊστῷ.Πριαμίδης μὲν ἔπειτα κατὰ στῆθος βάλεν ἰῷθώρηκος γύαλον, ἀπὸ δʼ ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός.ὡς δʼ ὅτʼ ἀπὸ πλατέος πτυόφιν μεγάλην κατʼ ἀλωὴνθρῴσκωσιν κύαμοι μελανόχροες ἢ ἐρέβινθοιπνοιῇ ὕπο λιγυρῇ καὶ λικμητῆρος ἐρωῇ,ὣς ἀπὸ θώρηκος Μενελάου κυδαλίμοιοπολλὸν ἀποπλαγχθεὶς ἑκὰς ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός.Ἀτρεΐδης δʼ ἄρα χεῖρα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοςτὴν βάλεν ᾗ ῥʼ ἔχε τόξον ἐΰξοον· ἐν δʼ ἄρα τόξῳἀντικρὺ διὰ χειρὸς ἐλήλατο χάλκεον ἔγχος.ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνωνχεῖρα παρακρεμάσας· τὸ δʼ ἐφέλκετο μείλινον ἔγχος.καὶ τὸ μὲν ἐκ χειρὸς ἔρυσεν μεγάθυμος Ἀγήνωρ,αὐτὴν δὲ ξυνέδησεν ἐϋστρεφεῖ οἰὸς ἀώτῳσφενδόνῃ, ἣν ἄρα οἱ θεράπων ἔχε ποιμένι λαῶν.Πείσανδρος δʼ ἰθὺς Μενελάου κυδαλίμοιοἤϊε· τὸν δʼ ἄγε μοῖρα κακὴ θανάτοιο τέλος δὲσοὶ Μενέλαε δαμῆναι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντεςἈτρεΐδης μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ ἐτράπετʼ ἔγχος,Πείσανδρος δὲ σάκος Μενελάου κυδαλίμοιοοὔτασεν, οὐδὲ διὰ πρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαι·ἔσχεθε γὰρ σάκος εὐρύ, κατεκλάσθη δʼ ἐνὶ καυλῷἔγχος· ὃ δὲ φρεσὶν ᾗσι χάρη καὶ ἐέλπετο νίκην.Ἀτρεΐδης δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ἀργυρόηλονἆλτʼ ἐπὶ Πεισάνδρῳ· ὃ δʼ ὑπʼ ἀσπίδος εἵλετο καλὴνἀξίνην εὔχαλκον ἐλαΐνῳ ἀμφὶ πελέκκῳμακρῷ ἐϋξέστῳ· ἅμα δʼ ἀλλήλων ἐφίκοντο.ἤτοι ὃ μὲν κόρυθος φάλον ἤλασεν ἱπποδασείηςἄκρον ὑπὸ λόφον αὐτόν, ὃ δὲ προσιόντα μέτωπονῥινὸς ὕπερ πυμάτης· λάκε δʼ ὀστέα, τὼ δέ οἱ ὄσσεπὰρ ποσὶν αἱματόεντα χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν,ἰδνώθη δὲ πεσών· ὃ δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνωντεύχεά τʼ ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·λείψετέ θην οὕτω γε νέας Δαναῶν ταχυπώλωνΤρῶες ὑπερφίαλοι δεινῆς ἀκόρητοι ἀϋτῆς,ἄλλης μὲν λώβης τε καὶ αἴσχεος οὐκ ἐπιδευεῖςἣν ἐμὲ λωβήσασθε κακαὶ κύνες, οὐδέ τι θυμῷΖηνὸς ἐριβρεμέτεω χαλεπὴν ἐδείσατε μῆνινξεινίου, ὅς τέ ποτʼ ὔμμι διαφθέρσει πόλιν αἰπήν·οἵ μευ κουριδίην ἄλοχον καὶ κτήματα πολλὰμὰψ οἴχεσθʼ ἀνάγοντες, ἐπεὶ φιλέεσθε παρʼ αὐτῇ·νῦν αὖτʼ ἐν νηυσὶν μενεαίνετε ποντοπόροισιπῦρ ὀλοὸν βαλέειν, κτεῖναι δʼ ἥρωας Ἀχαιούς.ἀλλά ποθι σχήσεσθε καὶ ἐσσύμενοί περ Ἄρηος.Ζεῦ πάτερ ἦ τέ σέ φασι περὶ φρένας ἔμμεναι ἄλλωνἀνδρῶν ἠδὲ θεῶν· σέο δʼ ἐκ τάδε πάντα πέλονται·οἷον δὴ ἄνδρεσσι χαρίζεαι ὑβριστῇσιΤρωσίν, τῶν μένος αἰὲν ἀτάσθαλον, οὐδὲ δύνανταιφυλόπιδος κορέσασθαι ὁμοιΐου πτολέμοιο.πάντων μὲν κόρος ἐστὶ καὶ ὕπνου καὶ φιλότητοςμολπῆς τε γλυκερῆς καὶ ἀμύμονος ὀρχηθμοῖο,τῶν πέρ τις καὶ μᾶλλον ἐέλδεται ἐξ ἔρον εἷναιἢ πολέμου· Τρῶες δὲ μάχης ἀκόρητοι ἔασιν.ὣς εἰπὼν τὰ μὲν ἔντεʼ ἀπὸ χροὸς αἱματόεντασυλήσας ἑτάροισι δίδου Μενέλαος ἀμύμων,αὐτὸς δʼ αὖτʼ ἐξ αὖτις ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχθη.ἔνθά οἱ υἱὸς ἐπᾶλτο Πυλαιμένεος βασιλῆοςἉρπαλίων, ὅ ῥα πατρὶ φίλῳ ἕπετο πτολεμίξωνἐς τροίην, οὐδʼ αὖτις ἀφίκετο πατρίδα γαῖαν·ὅς ῥα τότʼ Ἀτρεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶἐγγύθεν, οὐδὲ διὰ πρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαιἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνωνπάντοσε παπταίνων μή τις χρόα χαλκῷ ἐπαύρῃ.Μηριόνης δʼ ἀπιόντος ἵει χαλκήρεʼ ὀϊστόν,καί ῥʼ ἔβαλε γλουτὸν κάτα δεξιόν· αὐτὰρ ὀϊστὸςἀντικρὺ κατὰ κύστιν ὑπʼ ὀστέον ἐξεπέρησεν.ἑζόμενος δὲ κατʼ αὖθι φίλων ἐν χερσὶν ἑταίρωνθυμὸν ἀποπνείων, ὥς τε σκώληξ ἐπὶ γαίῃκεῖτο ταθείς· ἐκ δʼ αἷμα μέλαν ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.τὸν μὲν Παφλαγόνες μεγαλήτορες ἀμφεπένοντο,ἐς δίφρον δʼ ἀνέσαντες ἄγον προτὶ Ἴλιον ἱρὴνἀχνύμενοι· μετὰ δέ σφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων,ποινὴ δʼ οὔ τις παιδὸς ἐγίγνετο τεθνηῶτος.τοῦ δὲ Πάρις μάλα θυμὸν ἀποκταμένοιο χολώθη·ξεῖνος γάρ οἱ ἔην πολέσιν μετὰ Παφλαγόνεσσι·τοῦ ὅ γε χωόμενος προΐει χαλκήρεʼ ὀϊστόν.ἦν δέ τις Εὐχήνωρ Πολυΐδου μάντιος υἱὸςἀφνειός τʼ ἀγαθός τε Κορινθόθι οἰκία ναίων,ὅς ῥʼ εὖ εἰδὼς κῆρʼ ὀλοὴν ἐπὶ νηὸς ἔβαινε·πολλάκι γάρ οἱ ἔειπε γέρων ἀγαθὸς Πολύϊδοςνούσῳ ὑπʼ ἀργαλέῃ φθίσθαι οἷς ἐν μεγάροισιν,ἢ μετʼ Ἀχαιῶν νηυσὶν ὑπὸ Τρώεσσι δαμῆναι·τώ ῥʼ ἅμα τʼ ἀργαλέην θωὴν ἀλέεινεν Ἀχαιῶννοῦσόν τε στυγερήν, ἵνα μὴ πάθοι ἄλγεα θυμῷ.τὸν βάλʼ ὑπὸ γναθμοῖο. καὶ οὔατος· ὦκα δὲ θυμὸςᾤχετʼ ἀπὸ μελέων, στυγερὸς δʼ ἄρα μιν σκότος εἷλεν.ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·Ἕκτωρ δʼ οὐκ ἐπέπυστο Διῒ φίλος, οὐδέ τι ᾔδηὅττί ῥά οἱ νηῶν ἐπʼ ἀριστερὰ δηϊόωντολαοὶ ὑπʼ Ἀργείων. τάχα δʼ ἂν καὶ κῦδος Ἀχαιῶνἔπλετο· τοῖος γὰρ γαιήοχος ἐννοσίγαιοςὄτρυνʼ Ἀργείους, πρὸς δὲ σθένει αὐτὸς ἄμυνεν·ἀλλʼ ἔχεν ᾗ τὰ πρῶτα πύλας καὶ τεῖχος ἐσᾶλτοῥηξάμενος Δαναῶν πυκινὰς στίχας ἀσπιστάων,ἔνθʼ ἔσαν Αἴαντός τε νέες καὶ Πρωτεσιλάουθῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς εἰρυμέναι· αὐτὰρ ὕπερθετεῖχος ἐδέδμητο χθαμαλώτατον, ἔνθα μάλισταζαχρηεῖς γίγνοντο μάχῃ αὐτοί τε καὶ ἵπποι.ἔνθα δὲ Βοιωτοὶ καὶ Ἰάονες ἑλκεχίτωνεςΛοκροὶ καὶ Φθῖοι καὶ φαιδιμόεντες Ἐπειοὶσπουδῇ ἐπαΐσσοντα νεῶν ἔχον, οὐδὲ δύναντοὦσαι ἀπὸ σφείων φλογὶ εἴκελον Ἕκτορα δῖονοἳ μὲν Ἀθηναίων προλελεγμένοι· ἐν δʼ ἄρα τοῖσινἦρχʼ υἱὸς Πετεῶο Μενεσθεύς, οἳ δʼ ἅμʼ ἕποντοΦείδας τε Στιχίος τε Βίας τʼ ἐΰς· αὐτὰρ ἘπειῶνΦυλεΐδης τε Μέγης Ἀμφίων τε Δρακίος τε,πρὸ Φθίων δὲ Μέδων τε μενεπτόλεμός τε Ποδάρκης.ἤτοι ὃ μὲν νόθος υἱὸς Ὀϊλῆος θείοιοἔσκε Μέδων Αἴαντος ἀδελφεός· αὐτὰρ ἔναιενἐν Φυλάκῃ γαίης ἄπο πατρίδος ἄνδρα κατακτὰςγνωτὸν μητρυιῆς Ἐριώπιδος, ἣν ἔχʼ Ὀϊλεύς·αὐτὰρ ὃ Ἰφίκλοιο πάϊς τοῦ Φυλακίδαο.οἳ μὲν πρὸ Φθίων μεγαθύμων θωρηχθέντεςναῦφιν ἀμυνόμενοι μετὰ Βοιωτῶν ἐμάχοντο·Αἴας δʼ οὐκέτι πάμπαν Ὀϊλῆος ταχὺς υἱὸςἵστατʼ ἀπʼ Αἴαντος Τελαμωνίου οὐδʼ ἠβαιόν,ἀλλʼ ὥς τʼ ἐν νειῷ βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρονἶσον θυμὸν ἔχοντε τιταίνετον· ἀμφὶ δʼ ἄρά σφιπρυμνοῖσιν κεράεσσι πολὺς ἀνακηκίει ἱδρώς·τὼ μέν τε ζυγὸν οἶον ἐΰξοον ἀμφὶς ἐέργειἱεμένω κατὰ ὦλκα· τέμει δέ τε τέλσον ἀρούρης·ὣς τὼ παρβεβαῶτε μάλʼ ἕστασαν ἀλλήλοιιν.ἀλλʼ ἤτοι Τελαμωνιάδῃ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶλαοὶ ἕπονθʼ ἕταροι, οἵ οἱ σάκος ἐξεδέχοντοὁππότε μιν κάματός τε καὶ ἱδρὼς γούναθʼ ἵκοιτο.οὐδʼ ἄρʼ Ὀϊλιάδῃ μεγαλήτορι Λοκροὶ ἕποντο·οὐ γάρ σφι σταδίῃ ὑσμίνῃ μίμνε φίλον κῆρ·οὐ γὰρ ἔχον κόρυθας χαλκήρεας ἱπποδασείας,οὐδʼ ἔχον ἀσπίδας εὐκύκλους καὶ μείλινα δοῦρα,ἀλλʼ ἄρα τόξοισιν καὶ ἐϋστρεφεῖ οἶος ἀώτῳἼλιον εἰς ἅμʼ ἕποντο πεποιθότες, οἷσιν ἔπειταταρφέα βάλλοντες Τρώων ῥήγνυντο φάλαγγας·δή ῥα τόθʼ οἳ μὲν πρόσθε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισιμάρναντο Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ,οἳ δʼ ὄπιθεν βάλλοντες ἐλάνθανον· οὐδέ τι χάρμηςΤρῶες μιμνήσκοντο· συνεκλόνεον γὰρ ὀϊστοί.ἔνθά κε λευγαλέως νηῶν ἄπο καὶ κλισιάωνΤρῶες ἐχώρησαν προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν,εἰ μὴ Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς·Ἕκτορ ἀμήχανός ἐσσι παραρρητοῖσι πιθέσθαι.οὕνεκά τοι περὶ δῶκε θεὸς πολεμήϊα ἔργατοὔνεκα καὶ βουλῇ ἐθέλεις περιίδμεναι ἄλλων·ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα δυνήσεαι αὐτὸς ἑλέσθαι.ἄλλῳ μὲν γὰρ ἔδωκε θεὸς πολεμήϊα ἔργα,ἄλλῳ δʼ ὀρχηστύν, ἑτέρῳ κίθαριν καὶ ἀοιδήν,ἄλλῳ δʼ ἐν στήθεσσι τιθεῖ νόον εὐρύοπα Ζεὺςἐσθλόν, τοῦ δέ τε πολλοὶ ἐπαυρίσκοντʼ ἄνθρωποι,καί τε πολέας ἐσάωσε, μάλιστα δὲ καὐτὸς ἀνέγνω.αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα·πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηε·Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ἐπεὶ κατὰ τεῖχος ἔβησανοἳ μὲν ἀφεστᾶσιν σὺν τεύχεσιν, οἳ δὲ μάχονταιπαυρότεροι πλεόνεσσι κεδασθέντες κατὰ νῆας.ἀλλʼ ἀναχασσάμενος κάλει ἐνθάδε πάντας ἀρίστους·ἔνθεν δʼ ἂν μάλα πᾶσαν ἐπιφρασσαίμεθα βουλὴνἤ κεν ἐνὶ νήεσσι πολυκλήϊσι πέσωμεναἴ κʼ ἐθέλῃσι θεὸς δόμεναι κράτος, ἦ κεν ἔπειταπὰρ νηῶν ἔλθωμεν ἀπήμονες. ἦ γὰρ ἔγωγεδείδω μὴ τὸ χθιζὸν ἀποστήσωνται Ἀχαιοὶχρεῖος, ἐπεὶ παρὰ νηυσὶν ἀνὴρ ἆτος πολέμοιομίμνει, ὃν οὐκέτι πάγχυ μάχης σχήσεσθαι ὀΐω.ὣς φάτο Πουλυδάμας, ἅδε δʼ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων,αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζεκαί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Πουλυδάμα σὺ μὲν αὐτοῦ ἐρύκακε πάντας ἀρίστους,αὐτὰρ ἐγὼ κεῖσʼ εἶμι καὶ ἀντιόω πολέμοιο·αἶψα δʼ ἐλεύσομαι αὖτις ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπιτείλω.ἦ ῥα, καὶ ὁρμήθη ὄρεϊ νιφόεντι ἐοικὼςκεκλήγων, διὰ δὲ Τρώων πέτετʼ ἠδʼ ἐπικούρων.οἳ δʼ ἐς Πανθοΐδην ἀγαπήνορα Πουλυδάμανταπάντες ἐπεσσεύοντʼ, ἐπεὶ Ἕκτορος ἔκλυον αὐδήν.αὐτὰρ ὃ Δηΐφοβόν τε βίην θʼ Ἑλένοιο ἄνακτοςἈσιάδην τʼ Ἀδάμαντα καὶ Ἄσιον Ὑρτάκου υἱὸνφοίτα ἀνὰ προμάχους διζήμενος, εἴ που ἐφεύροι.τοὺς δʼ εὗρʼ οὐκέτι πάμπαν ἀπήμονας οὐδʼ ἀνολέθρους·ἀλλʼ οἳ μὲν δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶνχερσὶν ὑπʼ Ἀργείων κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες,οἳ δʼ ἐν τείχει ἔσαν βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.τὸν δὲ τάχʼ εὗρε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ δακρυοέσσηςδῖον Ἀλέξανδρον Ἑλένης πόσιν ἠϋκόμοιοθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη αἰσχροῖς ἐπέεσσι·Δύσπαρι εἶδος ἄριστε γυναιμανὲς ἠπεροπευτὰποῦ τοι Δηΐφοβός τε βίη θʼ Ἑλένοιο ἄνακτοςἈσιάδης τʼ Ἀδάμας ἠδʼ Ἄσιος Ὑρτάκου υἱός;ποῦ δέ τοι Ὀθρυονεύς; νῦν ὤλετο πᾶσα κατʼ ἄκρηςἼλιος αἰπεινή· νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·Ἕκτορ ἐπεί τοι θυμὸς ἀναίτιον αἰτιάασθαι,ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιομέλλω, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ πάμπαν ἀνάλκιδα γείνατο μήτηρ·ἐξ οὗ γὰρ παρὰ νηυσὶ μάχην ἤγειρας ἑταίρων,ἐκ τοῦ δʼ ἐνθάδʼ ἐόντες ὁμιλέομεν Δαναοῖσινωλεμέως· ἕταροι δὲ κατέκταθεν οὓς σὺ μεταλλᾷς.οἴω Δηΐφοβός τε βίη θʼ Ἑλένοιο ἄνακτοςοἴχεσθον, μακρῇσι τετυμμένω ἐγχείῃσινἀμφοτέρω κατὰ χεῖρα· φόνον δʼ ἤμυνε Κρονίων.νῦν δʼ ἄρχʼ ὅππῃ σε κραδίη θυμός τε κελεύει·ἡμεῖς δʼ ἐμμεμαῶτες ἅμʼ ἑψόμεθʼ, οὐδέ τί φημιἀλκῆς δευήσεσθαι, ὅση δύναμίς γε πάρεστι.πὰρ δύναμιν δʼ οὐκ ἔστι καὶ ἐσσύμενον πολεμίζειν.ὣς εἰπὼν παρέπεισεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρως·βὰν δʼ ἴμεν ἔνθα μάλιστα μάχη καὶ φύλοπις ἦενἀμφί τε Κεβριόνην καὶ ἀμύμονα ΠουλυδάμανταΦάλκην Ὀρθαῖόν τε καὶ ἀντίθεον ΠολυφήτηνΠάλμύν τʼ Ἀσκάνιόν τε Μόρυν θʼ υἷʼ Ἱπποτίωνος,οἵ ῥʼ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοὶἠοῖ τῇ προτέρῃ· τότε δὲ Ζεὺς ὦρσε μάχεσθαι.οἳ δʼ ἴσαν ἀργαλέων ἀνέμων ἀτάλαντοι ἀέλλῃ,ἥ ῥά θʼ ὑπὸ βροντῆς πατρὸς Διὸς εἶσι πέδον δέ,θεσπεσίῳ δʼ ὁμάδῳ ἁλὶ μίσγεται, ἐν δέ τε πολλὰκύματα παφλάζοντα πολυφλοίσβοιο θαλάσσηςκυρτὰ φαληριόωντα, πρὸ μέν τʼ ἄλλʼ, αὐτὰρ ἐπʼ ἄλλα·ὣς Τρῶες πρὸ μὲν ἄλλοι ἀρηρότες, αὐτὰρ ἐπʼ ἄλλοι,χαλκῷ μαρμαίροντες ἅμʼ ἡγεμόνεσσιν ἕποντο.Ἕκτωρ δʼ ἡγεῖτο βροτολοιγῷ ἶσος ἌρηϊΠριαμίδης· πρόσθεν δʼ ἔχεν ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηνῥινοῖσιν πυκινήν, πολλὸς δʼ ἐπελήλατο χαλκός·ἀμφὶ δέ οἱ κροτάφοισι φαεινὴ σείετο πήληξ.πάντῃ δʼ ἀμφὶ φάλαγγας ἐπειρᾶτο προποδίζων,εἴ πώς οἱ εἴξειαν ὑπασπίδια προβιβῶντι·ἀλλʼ οὐ σύγχει θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.Αἴας δὲ πρῶτος προκαλέσσατο μακρὰ βιβάσθων·δαιμόνιε σχεδὸν ἐλθέ· τί ἢ δειδίσσεαι αὔτωςἈργείους; οὔ τοί τι μάχης ἀδαήμονές εἰμεν,ἀλλὰ Διὸς μάστιγι κακῇ ἐδάμημεν Ἀχαιοί.ἦ θήν πού τοι θυμὸς ἐέλπεται ἐξαλαπάξειννῆας· ἄφαρ δέ τε χεῖρες ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἡμῖν.ἦ κε πολὺ φθαίη εὖ ναιομένη πόλις ὑμὴχερσὶν ὑφʼ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.σοὶ δʼ αὐτῷ φημὶ σχεδὸν ἔμμεναι ὁππότε φεύγωνἀρήσῃ Διὶ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιθάσσονας ἰρήκων ἔμεναι καλλίτριχας ἵππους,οἵ σε πόλιν δʼ οἴσουσι κονίοντες πεδίοιο.ὣς ἄρα οἱ εἰπόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνιςαἰετὸς ὑψιπέτης· ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς Ἀχαιῶνθάρσυνος οἰωνῷ· ὃ δʼ ἀμείβετο φαίδιμος Ἕκτωρ·Αἶαν ἁμαρτοεπὲς βουγάϊε ποῖον ἔειπες·εἰ γὰρ ἐγὼν οὕτω γε Διὸς πάϊς αἰγιόχοιοεἴην ἤματα πάντα, τέκοι δέ με πότνια Ἥρη,τιοίμην δʼ ὡς τίετʼ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων,ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισιπᾶσι μάλʼ, ἐν δὲ σὺ τοῖσι πεφήσεαι, αἴ κε ταλάσσῃςμεῖναι ἐμὸν δόρυ μακρόν, ὅ τοι χρόα λειριόενταδάψει· ἀτὰρ Τρώων κορέεις κύνας ἠδʼ οἰωνοὺςδημῷ καὶ σάρκεσσι πεσὼν ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο· τοὶ δʼ ἅμʼ ἕποντοἠχῇ θεσπεσίῃ, ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς ὄπισθεν.Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐπίαχον, οὐδὲ λάθοντοἀλκῆς, ἀλλʼ ἔμενον Τρώων ἐπιόντας ἀρίστους.ἠχὴ δʼ ἀμφοτέρων ἵκετʼ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς.

Νέστορα δʼ οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπης,ἀλλʼ Ἀσκληπιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·φράζεο δῖε Μαχᾶον ὅπως ἔσται τάδε ἔργα·μείζων δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴ θαλερῶν αἰζηῶν.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνονεἰς ὅ κε θερμὰ λοετρὰ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδηθερμήνῃ καὶ λούσῃ ἄπο βρότον αἱματόεντα·αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν.ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος ἑοῖοκείμενον ἐν κλισίῃ Θρασυμήδεος ἱπποδάμοιοχαλκῷ παμφαῖνον· ὃ δʼ ἔχʼ ἀσπίδα πατρὸς ἑοῖο.εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,στῆ δʼ ἐκτὸς κλισίης, τάχα δʼ εἴσιδεν ἔργον ἀεικὲςτοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθεΤρῶας ὑπερθύμους· ἐρέριπτο δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν.ὡς δʼ ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷὀσσόμενον λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθααὔτως, οὐδʼ ἄρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε,πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον,ὣς ὃ γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸνδιχθάδιʼ, ἢ μεθʼ ὅμιλον ἴοι Δαναῶν ταχυπώλων,ἦε μετʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν.ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναιβῆναι ἐπʼ Ἀτρεΐδην. οἳ δʼ ἀλλήλους ἐνάριζονμαρνάμενοι· λάκε δέ σφι περὶ χροῒ χαλκὸς ἀτειρὴςνυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλῆεςπὰρ νηῶν ἀνιόντες ὅσοι βεβλήατο χαλκῷΤυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων.πολλὸν γάρ ῥʼ ἀπάνευθε μάχης εἰρύατο νῆεςθῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς· τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δὲεἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπὶ πρύμνῃσιν ἔδειμαν.οὐδὲ γὰρ οὐδʼ εὐρύς περ ἐὼν ἐδυνήσατο πάσαςαἰγιαλὸς νῆας χαδέειν, στείνοντο δὲ λαοί·τώ ῥα προκρόσσας ἔρυσαν, καὶ πλῆσαν ἁπάσηςἠϊόνος στόμα μακρόν, ὅσον συνεέργαθον ἄκραι.τώ ῥʼ οἵ γʼ ὀψείοντες ἀϋτῆς καὶ πολέμοιοἔγχει ἐρειδόμενοι κίον ἀθρόοι· ἄχνυτο δέ σφιθυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν. ὃ δὲ ξύμβλητο γεραιὸςΝέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.τὸν καὶ φωνήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶντίπτε λιπὼν πόλεμον φθισήνορα δεῦρʼ ἀφικάνεις;δείδω μὴ δή μοι τελέσῃ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ,ὥς ποτʼ ἐπηπείλησεν ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύωνμὴ πρὶν πὰρ νηῶν προτὶ Ἴλιον ἀπονέεσθαιπρὶν πυρὶ νῆας ἐνιπρῆσαι, κτεῖναι δὲ καὶ αὐτούς.κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.ὢ πόποι ἦ ῥα καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶἐν θυμῷ βάλλονται ἐμοὶ χόλον ὥς περ Ἀχιλλεὺςοὐδʼ ἐθέλουσι μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ἦ δὴ ταῦτά γʼ ἑτοῖμα τετεύχαται, οὐδέ κεν ἄλλωςΖεὺς ὑψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο.τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν, ᾧ ἐπέπιθμενἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·οἳ δʼ ἐπὶ νηυσὶ θοῇσι μάχην ἀλίαστον ἔχουσινωλεμές· οὐδʼ ἂν ἔτι γνοίης μάλα περ σκοπιάζωνὁπποτέρωθεν Ἀχαιοὶ ὀρινόμενοι κλονέονται,ὡς ἐπιμὶξ κτείνονται, ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἵκει.ἡμεῖς δὲ φραζώμεθʼ ὅπως ἔσται τάδε ἔργαεἴ τι νόος ῥέξει· πόλεμον δʼ οὐκ ἄμμε κελεύωδύμεναι· οὐ γάρ πως βεβλημένον ἐστὶ μάχεσθαι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·Νέστορ ἐπεὶ δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσι μάχονται,τεῖχος δʼ οὐκ ἔχραισμε τετυγμένον, οὐδέ τι τάφρος,ᾗ ἔπι πολλὰ πάθον Δαναοί, ἔλποντο δὲ θυμῷἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναινωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς.ᾔδεα μὲν γὰρ ὅτε πρόφρων Δαναοῖσιν ἄμυνεν,οἶδα δὲ νῦν ὅτε τοὺς μὲν ὁμῶς μακάρεσσι θεοῖσικυδάνει, ἡμέτερον δὲ μένος καὶ χεῖρας ἔδησεν.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύαται ἄγχι θαλάσσηςἕλκωμεν, πάσας δὲ ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,ὕψι δʼ ἐπʼ εὐνάων ὁρμίσσομεν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃνὺξ ἀβρότη, ἢν καὶ τῇ ἀπόσχωνται πολέμοιοΤρῶες· ἔπειτα δέ κεν ἐρυσαίμεθα νῆας ἁπάσας.οὐ γάρ τις νέμεσις φυγέειν κακόν, οὐδʼ ἀνὰ νύκτα.βέλτερον ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλώῃ.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων·οὐλόμενʼ αἴθʼ ὤφελλες ἀεικελίου στρατοῦ ἄλλουσημαίνειν, μὴ δʼ ἄμμιν ἀνασσέμεν, οἷσιν ἄρα Ζεὺςἐκ νεότητος ἔδωκε καὶ ἐς γῆρας τολυπεύεινἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα ἕκαστος.οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιανκαλλείψειν, ἧς εἵνεκʼ ὀϊζύομεν κακὰ πολλά;σίγα, μή τίς τʼ ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσῃμῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε διὰ στόμα πάμπαν ἄγοιτοὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσὶν ἄρτια βάζεινσκηπτοῦχός τʼ εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοὶτοσσοίδʼ ὅσσοισιν σὺ μετʼ Ἀργείοισιν ἀνάσσεις·νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες·ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ ἀϋτῆςνῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδʼ ἑλκέμεν, ὄφρʼ ἔτι μᾶλλονΤρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται ἐπικρατέουσί περ ἔμπης,ἡμῖν δʼ αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ. οὐ γὰρ Ἀχαιοὶσχήσουσιν πόλεμον νηῶν ἅλα δʼ ἑλκομενάων,ἀλλʼ ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης.ἔνθά κε σὴ βουλὴ δηλήσεται ὄρχαμε λαῶν.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ὦ Ὀδυσεῦ μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπῇἀργαλέῃ· ἀτὰρ οὐ μὲν ἐγὼν ἀέκοντας ἄνωγανῆας ἐϋσσέλμους ἅλα δʼ ἑλκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.νῦν δʼ εἴη ὃς τῆσδέ γʼ ἀμείνονα μῆτιν ἐνίσποιἢ νέος ἠὲ παλαιός· ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·ἐγγὺς ἀνήρ· οὐ δηθὰ ματεύσομεν· αἴ κʼ ἐθέλητεπείθεσθαι, καὶ μή τι κότῳ ἀγάσησθε ἕκαστοςοὕνεκα δὴ γενεῆφι νεώτατός εἰμι μεθʼ ὑμῖν·πατρὸς δʼ ἐξ ἀγαθοῦ καὶ ἐγὼ γένος εὔχομαι εἶναιΤυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτει.πορθεῖ γὰρ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο,οἴκεον δʼ ἐν Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ ΚαλυδῶνιἌγριος ἠδὲ Μέλας, τρίτατος δʼ ἦν ἱππότα Οἰνεὺςπατρὸς ἐμοῖο πατήρ· ἀρετῇ δʼ ἦν ἔξοχος αὐτῶν.ἀλλʼ ὃ μὲν αὐτόθι μεῖνε, πατὴρ δʼ ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθηπλαγχθείς· ὡς γάρ που Ζεὺς ἤθελε καὶ θεοὶ ἄλλοι.Ἀδρήστοιο δʼ ἔγημε θυγατρῶν, ναῖε δὲ δῶμαἀφνειὸν βιότοιο, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραιπυροφόροι, πολλοὶ δὲ φυτῶν ἔσαν ὄρχατοι ἀμφίς,πολλὰ δέ οἱ πρόβατʼ ἔσκε· κέκαστο δὲ πάντας Ἀχαιοὺςἐγχείῃ· τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν, εἰ ἐτεόν περ.τὼ οὐκ ἄν με γένος γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φάντεςμῦθον ἀτιμήσαιτε πεφασμένον ὅν κʼ ἐῢ εἴπω.δεῦτʼ ἴομεν πόλεμον δὲ καὶ οὐτάμενοί περ ἀνάγκῃ.ἔνθα δʼ ἔπειτʼ αὐτοὶ μὲν ἐχώμεθα δηϊοτῆτοςἐκ βελέων, μή πού τις ἐφʼ ἕλκεϊ ἕλκος ἄρηται·ἄλλους δʼ ὀτρύνοντες ἐνήσομεν, οἳ τὸ πάρος περθυμῷ ἦρα φέροντες ἀφεστᾶσʼ οὐδὲ μάχονται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·βὰν δʼ ἴμεν, ἦρχε δʼ ἄρά σφιν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,ἀλλὰ μετʼ αὐτοὺς ἦλθε παλαιῷ φωτὶ ἐοικώς,δεξιτερὴν δʼ ἕλε χεῖρʼ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἀτρεΐδη νῦν δή που Ἀχιλλῆος ὀλοὸν κῆργηθεῖ ἐνὶ στήθεσσι φόνον καὶ φύζαν Ἀχαιῶνδερκομένῳ, ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι φρένες οὐδʼ ἠβαιαί.ἀλλʼ ὃ μὲν ὣς ἀπόλοιτο, θεὸς δέ ἑ σιφλώσειε·σοὶ δʼ οὔ πω μάλα πάγχυ θεοὶ μάκαρες κοτέουσιν,ἀλλʼ ἔτι που Τρώων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςεὐρὺ κονίσουσιν πεδίον, σὺ δʼ ἐπόψεαι αὐτὸςφεύγοντας προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.ὣς εἰπὼν μέγʼ ἄϋσεν ἐπεσσύμενος πεδίοιο.ὅσσόν τʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοιἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος,τόσσην ἐκ στήθεσφιν ὄπα κρείων ἐνοσίχθωνἧκεν· Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳκαρδίῃ, ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.Ἥρη δʼ εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσιστᾶσʼ ἐξ Οὐλύμποιο ἀπὸ ῥίου· αὐτίκα δʼ ἔγνωτὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην ἀνὰ κυδιάνειραναὐτοκασίγνητον καὶ δαέρα, χαῖρε δὲ θυμῷ·Ζῆνα δʼ ἐπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος Ἴδηςἥμενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ ἔπλετο θυμῷ.μερμήριξε δʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρηὅππως ἐξαπάφοιτο Διὸς νόον αἰγιόχοιο·ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλὴἐλθεῖν εἰς Ἴδην εὖ ἐντύνασαν ἓ αὐτήν,εἴ πως ἱμείραιτο παραδραθέειν φιλότητιᾗ χροιῇ, τῷ δʼ ὕπνον ἀπήμονά τε λιαρόν τεχεύῃ ἐπὶ βλεφάροισιν ἰδὲ φρεσὶ πευκαλίμῃσι.βῆ δʼ ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱὸς ἔτευξενἭφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεκληῗδι κρυπτῇ, τὴν δʼ οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν·ἔνθʼ ἥ γʼ εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς.ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντοςλύματα πάντα κάθηρεν, ἀλείψατο δὲ λίπʼ ἐλαίῳἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν·τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατὰ χαλκοβατὲς δῶἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετʼ ἀϋτμή.τῷ ῥʼ ἥ γε χρόα καλὸν ἀλειψαμένη ἰδὲ χαίταςπεξαμένη χερσὶ πλοκάμους ἔπλεξε φαεινοὺςκαλοὺς ἀμβροσίους ἐκ κράατος ἀθανάτοιο.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἀμβρόσιον ἑανὸν ἕσαθʼ, ὅν οἱ Ἀθήνηἔξυσʼ ἀσκήσασα, τίθει δʼ ἐνὶ δαίδαλα πολλά·χρυσείῃς δʼ ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο.ζώσατο δὲ ζώνῃ ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυίῃ,ἐν δʼ ἄρα ἕρματα ἧκεν ἐϋτρήτοισι λοβοῖσιτρίγληνα μορόεντα· χάρις δʼ ἀπελάμπετο πολλή.κρηδέμνῳ δʼ ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάωνκαλῷ νηγατέῳ· λευκὸν δʼ ἦν ἠέλιος ὥς·ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ θήκατο κόσμονβῆ ῥʼ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δʼ Ἀφροδίτηντῶν ἄλλων ἀπάνευθε θεῶν πρὸς μῦθον ἔειπε·ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο φίλον τέκος ὅττί κεν εἴπω,ἦέ κεν ἀρνήσαιο κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ,οὕνεκʼ ἐγὼ Δαναοῖσι, σὺ δὲ Τρώεσσιν ἀρήγεις;τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιοαὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.τὴν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·δὸς νῦν μοι φιλότητα καὶ ἵμερον, ᾧ τε σὺ πάνταςδαμνᾷ ἀθανάτους ἠδὲ θνητοὺς ἀνθρώπους.εἶμι γὰρ ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,οἵ μʼ ἐν σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλονδεξάμενοι Ῥείας, ὅτε τε Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺςγαίης νέρθε καθεῖσε καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης·τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονταιεὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.εἰ κείνω ἐπέεσσι παραιπεπιθοῦσα φίλον κῆρεἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι ὁμωθῆναι φιλότητι,αἰεί κέ σφι φίλη τε καὶ αἰδοίη καλεοίμην.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη·οὐκ ἔστʼ οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι·Ζηνὸς γὰρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαύεις.ἦ, καὶ ἀπὸ στήθεσφιν ἐλύσατο κεστὸν ἱμάνταποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο·ἔνθʼ ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δʼ ἵμερος, ἐν δʼ ὀαριστὺςπάρφασις, ἥ τʼ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσὶν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·τῆ νῦν τοῦτον ἱμάντα τεῷ ἐγκάτθεο κόλπῳποικίλον, ᾧ ἔνι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημιἄπρηκτόν γε νέεσθαι, ὅ τι φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,μειδήσασα δʼ ἔπειτα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ.ἣ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη,Ἥρη δʼ ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο,Πιερίην δʼ ἐπιβᾶσα καὶ Ἠμαθίην ἐρατεινὴνσεύατʼ ἐφʼ ἱπποπόλων Θρῃκῶν ὄρεα νιφόενταἀκροτάτας κορυφάς· οὐδὲ χθόνα μάρπτε ποδοῖιν·ἐξ Ἀθόω δʼ ἐπὶ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα,Λῆμνον δʼ εἰσαφίκανε πόλιν θείοιο Θόαντος.ἔνθʼ Ὕπνῳ ξύμβλητο κασιγνήτῳ Θανάτοιο,ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·Ὕπνε ἄναξ πάντων τε θεῶν πάντων τʼ ἀνθρώπων,ἠμὲν δή ποτʼ ἐμὸν ἔπος ἔκλυες, ἠδʼ ἔτι καὶ νῦνπείθευ· ἐγὼ δέ κέ τοι ἰδέω χάριν ἤματα πάντα.κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπʼ ὀφρύσιν ὄσσε φαεινὼαὐτίκʼ ἐπεί κεν ἐγὼ παραλέξομαι ἐν φιλότητι.δῶρα δέ τοι δώσω καλὸν θρόνον ἄφθιτον αἰεὶχρύσεον· Ἥφαιστος δέ κʼ ἐμὸς πάϊς ἀμφιγυήειςτεύξειʼ ἀσκήσας, ὑπὸ δὲ θρῆνυν ποσὶν ἥσει,τῷ κεν ἐπισχοίης λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε νήδυμος Ὕπνος·Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιοἄλλον μέν κεν ἔγωγε θεῶν αἰειγενετάωνῥεῖα κατευνήσαιμι, καὶ ἂν ποταμοῖο ῥέεθραὨκεανοῦ, ὅς περ γένεσις πάντεσσι τέτυκται·Ζηνὸς δʼ οὐκ ἂν ἔγωγε Κρονίονος ἆσσον ἱκοίμηνοὐδὲ κατευνήσαιμʼ, ὅτε μὴ αὐτός γε κελεύοι.ἤδη γάρ με καὶ ἄλλο τεὴ ἐπίνυσσεν ἐφετμὴἤματι τῷ ὅτε κεῖνος ὑπέρθυμος Διὸς υἱὸςἔπλεεν Ἰλιόθεν Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξας.ἤτοι ἐγὼ μὲν ἔλεξα Διὸς νόον αἰγιόχοιονήδυμος ἀμφιχυθείς· σὺ δέ οἱ κακὰ μήσαο θυμῷὄρσασʼ ἀργαλέων ἀνέμων ἐπὶ πόντον ἀήτας,καί μιν ἔπειτα Κόων δʼ εὖ ναιομένην ἀπένεικαςνόσφι φίλων πάντων. ὃ δʼ ἐπεγρόμενος χαλέπαινεῥιπτάζων κατὰ δῶμα θεούς, ἐμὲ δʼ ἔξοχα πάντωνζήτει· καί κέ μʼ ἄϊστον ἀπʼ αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ,εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν ἐσάωσε καὶ ἀνδρῶν·τὴν ἱκόμην φεύγων, ὃ δʼ ἐπαύσατο χωόμενός περ.ἅζετο γὰρ μὴ Νυκτὶ θοῇ ἀποθύμια ἕρδοι.νῦν αὖ τοῦτό μʼ ἄνωγας ἀμήχανον ἄλλο τελέσσαι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε βοῶπις πότνια Ἥρη·Ὕπνε τί ἢ δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς;ἦ φῂς ὣς Τρώεσσιν ἀρηξέμεν εὐρύοπα Ζῆνὡς Ἡρακλῆος περιχώσατο παῖδος ἑοῖο;ἀλλʼ ἴθʼ, ἐγὼ δέ κέ τοι Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράωνδώσω ὀπυιέμεναι καὶ σὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν.ὣς φάτο, χήρατο δʼ Ὕπνος, ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·ἄγρει νῦν μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ,χειρὶ δὲ τῇ ἑτέρῃ μὲν ἕλε χθόνα πουλυβότειραν,τῇ δʼ ἑτέρῃ ἅλα μαρμαρέην, ἵνα νῶϊν ἅπαντεςμάρτυροι ὦσʼ οἳ ἔνερθε θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες,ἦ μὲν ἐμοὶ δώσειν Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράωνΠασιθέην, ἧς τʼ αὐτὸς ἐέλδομαι ἤματα πάντα.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,ὄμνυε δʼ ὡς ἐκέλευε, θεοὺς δʼ ὀνόμηνεν ἅπανταςτοὺς ὑποταρταρίους οἳ Τιτῆνες καλέονται.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,τὼ βήτην Λήμνου τε καὶ Ἴμβρου ἄστυ λιπόντεἠέρα ἑσσαμένω ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον.Ἴδην δʼ ἱκέσθην πολυπίδακα μητέρα θηρῶνΛεκτόν, ὅθι πρῶτον λιπέτην ἅλα· τὼ δʼ ἐπὶ χέρσουβήτην, ἀκροτάτη δὲ ποδῶν ὕπο σείετο ὕλη.ἔνθʼ Ὕπνος μὲν ἔμεινε πάρος Διὸς ὄσσε ἰδέσθαιεἰς ἐλάτην ἀναβὰς περιμήκετον, ἣ τότʼ ἐν Ἴδῃμακροτάτη πεφυυῖα διʼ ἠέρος αἰθέρʼ ἵκανεν·ἔνθʼ ἧστʼ ὄζοισιν πεπυκασμένος εἰλατίνοισινὄρνιθι λιγυρῇ ἐναλίγκιος, ἥν τʼ ἐν ὄρεσσιχαλκίδα κικλήσκουσι θεοί, ἄνδρες δὲ κύμινδιν.Ἥρη δὲ κραιπνῶς προσεβήσετο Γάργαρον ἄκρονἼδης ὑψηλῆς· ἴδε δὲ νεφεληγερέτα Ζεύς.ὡς δʼ ἴδεν, ὥς μιν ἔρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν,οἷον ὅτε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητιεἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκῆας.στῆ δʼ αὐτῆς προπάροιθεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·Ἥρη πῇ μεμαυῖα κατʼ Οὐλύμπου τόδʼ ἱκάνεις;ἵπποι δʼ οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κʼ ἐπιβαίης.τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·ἔρχομαι ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,οἵ με σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλον·τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονταιεὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.ἵπποι δʼ ἐν πρυμνωρείῃ πολυπίδακος Ἴδηςἑστᾶσʼ, οἵ μʼ οἴσουσιν ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν.νῦν δὲ σεῦ εἵνεκα δεῦρο κατʼ Οὐλύμπου τόδʼ ἱκάνω,μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπῇοἴχωμαι πρὸς δῶμα βαθυρρόου Ὠκεανοῖο.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·Ἥρη κεῖσε μὲν ἔστι καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι,νῶϊ δʼ ἄγʼ ἐν φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε.οὐ γάρ πώ ποτέ μʼ ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸςθυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν,οὐδʼ ὁπότʼ ἠρασάμην Ἰξιονίης ἀλόχοιο,ἣ τέκε Πειρίθοον θεόφιν μήστωρʼ ἀτάλαντον·οὐδʼ ὅτε περ Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης,ἣ τέκε Περσῆα πάντων ἀριδείκετον ἀνδρῶν·οὐδʼ ὅτε Φοίνικος κούρης τηλεκλειτοῖο,ἣ τέκε μοι Μίνων τε καὶ ἀντίθεον Ῥαδάμανθυν·οὐδʼ ὅτε περ Σεμέλης οὐδʼ Ἀλκμήνης ἐνὶ Θήβῃ,ἥ ῥʼ Ἡρακλῆα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα·ἣ δὲ Διώνυσον Σεμέλη τέκε χάρμα βροτοῖσιν·οὐδʼ ὅτε Δήμητρος καλλιπλοκάμοιο ἀνάσσης,οὐδʼ ὁπότε Λητοῦς ἐρικυδέος, οὐδὲ σεῦ αὐτῆς,ὡς σέο νῦν ἔραμαι καί με γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ.τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.εἰ νῦν ἐν φιλότητι λιλαίεαι εὐνηθῆναιἼδης ἐν κορυφῇσι, τὰ δὲ προπέφανται ἅπαντα·πῶς κʼ ἔοι εἴ τις νῶϊ θεῶν αἰειγενετάωνεὕδοντʼ ἀθρήσειε, θεοῖσι δὲ πᾶσι μετελθὼνπεφράδοι; οὐκ ἂν ἔγωγε τεὸν πρὸς δῶμα νεοίμηνἐξ εὐνῆς ἀνστᾶσα, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη.ἀλλʼ εἰ δή ῥʼ ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ,ἔστιν τοι θάλαμος, τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξενἭφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεν·ἔνθʼ ἴομεν κείοντες, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν εὐνή.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·Ἥρη μήτε θεῶν τό γε δείδιθι μήτέ τινʼ ἀνδρῶνὄψεσθαι· τοῖόν τοι ἐγὼ νέφος ἀμφικαλύψωχρύσεον· οὐδʼ ἂν νῶϊ διαδράκοι Ἠέλιός περ,οὗ τε καὶ ὀξύτατον πέλεται φάος εἰσοράασθαι.ἦ ῥα καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν·τοῖσι δʼ ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην,λωτόν θʼ ἑρσήεντα ἰδὲ κρόκον ἠδʼ ὑάκινθονπυκνὸν καὶ μαλακόν, ὃς ἀπὸ χθονὸς ὑψόσʼ ἔεργε.τῷ ἔνι λεξάσθην, ἐπὶ δὲ νεφέλην ἕσσαντοκαλὴν χρυσείην· στιλπναὶ δʼ ἀπέπιπτον ἔερσαι.ὣς ὃ μὲν ἀτρέμας εὗδε πατὴρ ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳ,ὕπνῳ καὶ φιλότητι δαμείς, ἔχε δʼ ἀγκὰς ἄκοιτιν·βῆ δὲ θέειν ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν νήδυμος Ὕπνοςἀγγελίην ἐρέων γαιηόχῳ ἐννοσιγαίῳ·ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·πρόφρων νῦν Δαναοῖσι Ποσείδαον ἐπάμυνε,καί σφιν κῦδος ὄπαζε μίνυνθά περ, ὄφρʼ ἔτι εὕδειΖεύς, ἐπεὶ αὐτῷ ἐγὼ μαλακὸν περὶ κῶμʼ ἐκάλυψα·Ἥρη δʼ ἐν φιλότητι παρήπαφεν εὐνηθῆναι.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ᾤχετʼ ἐπὶ κλυτὰ φῦλʼ ἀνθρώπων,τὸν δʼ ἔτι μᾶλλον ἀνῆκεν ἀμυνέμεναι Δαναοῖσιν.αὐτίκα δʼ ἐν πρώτοισι μέγα προθορὼν ἐκέλευσεν·Ἀργεῖοι καὶ δʼ αὖτε μεθίεμεν Ἕκτορι νίκηνΠριαμίδῃ, ἵνα νῆας ἕλῃ καὶ κῦδος ἄρηται;ἀλλʼ ὃ μὲν οὕτω φησὶ καὶ εὔχεται οὕνεκʼ Ἀχιλλεὺςνηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι μένει κεχολωμένος ἦτορ·κείνου δʼ οὔ τι λίην ποθὴ ἔσσεται, εἴ κεν οἳ ἄλλοιἡμεῖς ὀτρυνώμεθʼ ἀμυνέμεν ἀλλήλοισιν.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·ἀσπίδες ὅσσαι ἄρισται ἐνὶ στρατῷ ἠδὲ μέγισταιἑσσάμενοι, κεφαλὰς δὲ παναίθῃσιν κορύθεσσικρύψαντες, χερσίν τε τὰ μακρότατʼ ἔγχεʼ ἑλόντεςἴομεν· αὐτὰρ ἐγὼν ἡγήσομαι, οὐδʼ ἔτι φημὶἝκτορα Πριαμίδην μενέειν μάλα περ μεμαῶτα.ὃς δέ κʼ ἀνὴρ μενέχαρμος, ἔχει δʼ ὀλίγον σάκος ὤμῳ,χείρονι φωτὶ δότω, ὃ δʼ ἐν ἀσπίδι μείζονι δύτω.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·τοὺς δʼ αὐτοὶ βασιλῆες ἐκόσμεον οὐτάμενοί περΤυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων·οἰχόμενοι δʼ ἐπὶ πάντας ἀρήϊα τεύχεʼ ἄμειβον·ἐσθλὰ μὲν ἐσθλὸς ἔδυνε, χέρεια δὲ χείρονι δόσκεν.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἕσσαντο περὶ χροῒ νώροπα χαλκὸνβάν ῥʼ ἴμεν· ἦρχε δʼ ἄρά σφι Ποσειδάων ἐνοσίχθωνδεινὸν ἄορ τανύηκες ἔχων ἐν χειρὶ παχείῃεἴκελον ἀστεροπῇ· τῷ δʼ οὐ θέμις ἐστὶ μιγῆναιἐν δαῒ λευγαλέῃ, ἀλλὰ δέος ἰσχάνει ἄνδρας.Τρῶας δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐκόσμει φαίδιμος Ἕκτωρ.δή ῥα τότʼ αἰνοτάτην ἔριδα πτολέμοιο τάνυσσανκυανοχαῖτα Ποσειδάων καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ,ἤτοι ὃ μὲν Τρώεσσιν, ὃ δʼ Ἀργείοισιν ἀρήγων.ἐκλύσθη δὲ θάλασσα ποτὶ κλισίας τε νέας τεἈργείων· οἳ δὲ ξύνισαν μεγάλῳ ἀλαλητῷ.οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοάᾳ ποτὶ χέρσονποντόθεν ὀρνύμενον πνοιῇ Βορέω ἀλεγεινῇ·οὔτε πυρὸς τόσσός γε ποτὶ βρόμος αἰθομένοιοοὔρεος ἐν βήσσῃς, ὅτε τʼ ὤρετο καιέμεν ὕλην·οὔτʼ ἄνεμος τόσσόν γε περὶ δρυσὶν ὑψικόμοισιἠπύει, ὅς τε μάλιστα μέγα βρέμεται χαλεπαίνων,ὅσση ἄρα Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἔπλετο φωνὴδεινὸν ἀϋσάντων, ὅτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.Αἴαντος δὲ πρῶτος ἀκόντισε φαίδιμος Ἕκτωρἔγχει, ἐπεὶ τέτραπτο πρὸς ἰθύ οἱ, οὐδʼ ἀφάμαρτε,τῇ ῥα δύω τελαμῶνε περὶ στήθεσσι τετάσθην,ἤτοι ὃ μὲν σάκεος, ὃ δὲ φασγάνου ἀργυροήλου·τώ οἱ ῥυσάσθην τέρενα χρόα. χώσατο δʼ Ἕκτωρ,ὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων.τὸν μὲν ἔπειτʼ ἀπιόντα μέγας Τελαμώνιος Αἴαςχερμαδίῳ, τά ῥα πολλὰ θοάων ἔχματα νηῶνπὰρ ποσὶ μαρναμένων ἐκυλίνδετο, τῶν ἓν ἀείραςστῆθος βεβλήκει ὑπὲρ ἄντυγος ἀγχόθι δειρῆς,στρόμβον δʼ ὣς ἔσσευε βαλών, περὶ δʼ ἔδραμε πάντῃ.ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ πληγῆς πατρὸς Διὸς ἐξερίπῃ δρῦςπρόρριζος, δεινὴ δὲ θεείου γίγνεται ὀδμὴἐξ αὐτῆς, τὸν δʼ οὔ περ ἔχει θράσος ὅς κεν ἴδηταιἐγγὺς ἐών, χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός,ὣς ἔπεσʼ Ἕκτορος ὦκα χαμαὶ μένος ἐν κονίῃσι·χειρὸς δʼ ἔκβαλεν ἔγχος, ἐπʼ αὐτῷ δʼ ἀσπὶς ἑάφθηκαὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.οἳ δὲ μέγα ἰάχοντες ἐπέδραμον υἷες Ἀχαιῶνἐλπόμενοι ἐρύεσθαι, ἀκόντιζον δὲ θαμειὰςαἰχμάς· ἀλλʼ οὔ τις ἐδυνήσατο ποιμένα λαῶνοὐτάσαι οὐδὲ βαλεῖν· πρὶν γὰρ περίβησαν ἄριστοιΠουλυδάμας τε καὶ Αἰνείας καὶ δῖος ἈγήνωρΣαρπηδών τʼ ἀρχὸς Λυκίων καὶ Γλαῦκος ἀμύμων.τῶν δʼ ἄλλων οὔ τίς εὑ ἀκήδεσεν, ἀλλὰ πάροιθενἀσπίδας εὐκύκλους σχέθον αὐτοῦ. τὸν δʼ ἄρʼ ἑταῖροιχερσὶν ἀείραντες φέρον ἐκ πόνου, ὄφρʼ ἵκεθʼ ἵππουςὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλʼ ἔχοντες·οἳ τόν γε προτὶ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντα.ἀλλʼ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖοΞάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς,ἔνθά μιν ἐξ ἵππων πέλασαν χθονί, κὰδ δέ οἱ ὕδωρχεῦαν· ὃ δʼ ἀμπνύνθη καὶ ἀνέδρακεν ὀφθαλμοῖσιν,ἑζόμενος δʼ ἐπὶ γοῦνα κελαινεφὲς αἷμʼ ἀπέμεσσεν·αὖτις δʼ ἐξοπίσω πλῆτο χθονί, τὼ δέ οἱ ὄσσενὺξ ἐκάλυψε μέλαινα· βέλος δʼ ἔτι θυμὸν ἐδάμνα.Ἀργεῖοι δʼ ὡς οὖν ἴδον Ἕκτορα νόσφι κιόνταμᾶλλον ἐπὶ Τρώεσσι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.ἔνθα πολὺ πρώτιστος Ὀϊλῆος ταχὺς ΑἴαςΣάτνιον οὔτασε δουρὶ μετάλμενος ὀξυόεντιἨνοπίδην, ὃν ἄρα νύμφη τέκε νηῒς ἀμύμωνἬνοπι βουκολέοντι παρʼ ὄχθας Σατνιόεντος.τὸν μὲν Ὀϊλιάδης δουρὶ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼνοὖτα κατὰ λαπάρην· ὃ δʼ ἀνετράπετʼ, ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷΤρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν ὑσμίνην.τῷ δʼ ἐπὶ Πουλυδάμας ἐγχέσπαλος ἦλθεν ἀμύντωρΠανθοΐδης, βάλε δὲ Προθοήνορα δεξιὸν ὦμονυἱὸν Ἀρηϊλύκοιο, διʼ ὤμου δʼ ὄβριμον ἔγχοςἔσχεν, ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.Πουλυδάμας δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·οὐ μὰν αὖτʼ ὀΐω μεγαθύμου Πανθοΐδαοχειρὸς ἄπο στιβαρῆς ἅλιον πηδῆσαι ἄκοντα,ἀλλά τις Ἀργείων κόμισε χροΐ, καί μιν ὀΐωαὐτῷ σκηπτόμενον κατίμεν δόμον Ἄϊδος εἴσω.ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο·Αἴαντι δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινετῷ Τελαμωνιάδῃ· τοῦ γὰρ πέσεν ἄγχι μάλιστα.καρπαλίμως δʼ ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.Πουλυδάμας δʼ αὐτὸς μὲν ἀλεύατο κῆρα μέλαινανλικριφὶς ἀΐξας, κόμισεν δʼ Ἀντήνορος υἱὸςἈρχέλοχος· τῷ γάρ ῥα θεοὶ βούλευσαν ὄλεθρον.τόν ῥʼ ἔβαλεν κεφαλῆς τε καὶ αὐχένος ἐν συνεοχμῷ,νείατον ἀστράγαλον, ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντε·τοῦ δὲ πολὺ προτέρη κεφαλὴ στόμα τε ῥῖνές τεοὔδεϊ πλῆντʼ ἤ περ κνῆμαι καὶ γοῦνα πεσόντος.Αἴας δʼ αὖτʼ ἐγέγωνεν ἀμύμονι Πουλυδάμαντι·φράζεο Πουλυδάμα καί μοι νημερτὲς ἐνίσπεςἦ ῥʼ οὐχ οὗτος ἀνὴρ Προθοήνορος ἀντὶ πεφάσθαιἄξιος; οὐ μέν μοι κακὸς εἴδεται οὐδὲ κακῶν ἔξ,ἀλλὰ κασίγνητος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιοἢ πάϊς· αὐτῷ γὰρ γενεὴν ἄγχιστα ἐῴκει.ἦ ῥʼ εὖ γιγνώσκων, Τρῶας δʼ ἄχος ἔλλαβε θυμόν.ἔνθʼ Ἀκάμας Πρόμαχον Βοιώτιον οὔτασε δουρὶἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς· ὃ δʼ ὕφελκε ποδοῖιν.τῷ δʼ Ἀκάμας ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·Ἀργεῖοι ἰόμωροι ἀπειλάων ἀκόρητοιοὔ θην οἴοισίν γε πόνος τʼ ἔσεται καὶ ὀϊζὺςἡμῖν, ἀλλά ποθʼ ὧδε κατακτενέεσθε καὶ ὔμμες.φράζεσθʼ ὡς ὑμῖν Πρόμαχος δεδμημένος εὕδειἔγχει ἐμῷ, ἵνα μή τι κασιγνήτοιό γε ποινὴδηρὸν ἄτιτος ἔῃ· τὼ καί κέ τις εὔχεται ἀνὴργνωτὸν ἐνὶ μεγάροισιν ἀρῆς ἀλκτῆρα λιπέσθαι.ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο·Πηνέλεῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·ὁρμήθη δʼ Ἀκάμαντος· ὃ δʼ οὐχ ὑπέμεινεν ἐρωὴνΠηνελέωο ἄνακτος· ὃ δʼ οὔτασεν Ἰλιονῆαυἱὸν Φόρβαντος πολυμήλου, τόν ῥα μάλισταἙρμείας Τρώων ἐφίλει καὶ κτῆσιν ὄπασσε·τῷ δʼ ἄρʼ ὑπὸ μήτηρ μοῦνον τέκεν Ἰλιονῆα.τὸν τόθʼ ὑπʼ ὀφρύος οὖτα κατʼ ὀφθαλμοῖο θέμεθλα,ἐκ δʼ ὦσε γλήνην· δόρυ δʼ ὀφθαλμοῖο διὰ πρὸκαὶ διὰ ἰνίου ἦλθεν, ὃ δʼ ἕζετο χεῖρε πετάσσαςἄμφω· Πηνέλεως δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺαὐχένα μέσσον ἔλασσεν, ἀπήραξεν δὲ χαμᾶζεαὐτῇ σὺν πήληκι κάρη· ἔτι δʼ ὄβριμον ἔγχοςἦεν ἐν ὀφθαλμῷ· ὃ δὲ φὴ κώδειαν ἀνασχὼνπέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·εἰπέμεναί μοι Τρῶες ἀγαυοῦ Ἰλιονῆοςπατρὶ φίλῳ καὶ μητρὶ γοήμεναι ἐν μεγάροισιν·οὐδὲ γὰρ ἣ Προμάχοιο δάμαρ Ἀλεγηνορίδαοἀνδρὶ φίλῳ ἐλθόντι γανύσσεται, ὁππότε κεν δὴἐκ Τροίης σὺν νηυσὶ νεώμεθα κοῦροι Ἀχαιῶν.ὣς φάτο, τοὺς δʼ ἄρα πάντας ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα,πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπῃ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον.ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαιὅς τις δὴ πρῶτος βροτόεντʼ ἀνδράγριʼ Ἀχαιῶνἤρατʼ, ἐπεί ῥʼ ἔκλινε μάχην κλυτὸς ἐννοσίγαιος.Αἴας ῥα πρῶτος Τελαμώνιος Ὕρτιον οὖταΓυρτιάδην Μυσῶν ἡγήτορα καρτεροθύμων·Φάλκην δʼ Ἀντίλοχος καὶ Μέρμερον ἐξενάριξε·Μηριόνης δὲ Μόρυν τε καὶ Ἱπποτίωνα κατέκτα,Τεῦκρος δὲ Προθόωνά τʼ ἐνήρατο καὶ Περιφήτην·Ἀτρεΐδης δʼ ἄρʼ ἔπειθʼ Ὑπερήνορα ποιμένα λαῶνοὖτα κατὰ λαπάρην, διὰ δʼ ἔντερα χαλκὸς ἄφυσσεδῃώσας· ψυχὴ δὲ κατʼ οὐταμένην ὠτειλὴνἔσσυτʼ ἐπειγομένη, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.πλείστους δʼ Αἴας εἷλεν Ὀϊλῆος ταχὺς υἱός·οὐ γάρ οἵ τις ὁμοῖος ἐπισπέσθαι ποσὶν ἦενἀνδρῶν τρεσσάντων, ὅτε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ.

αὐτὰρ ἐπεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησανφεύγοντες, πολλοὶ δὲ δάμεν Δαναῶν ὑπὸ χερσίν,οἳ μὲν δὴ παρʼ ὄχεσφιν ἐρητύοντο μένοντεςχλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι· ἔγρετο δὲ ΖεὺςἼδης ἐν κορυφῇσι παρὰ χρυσοθρόνου Ἥρης,στῆ δʼ ἄρʼ ἀναΐξας, ἴδε δὲ Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺςτοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθενἈργείους, μετὰ δέ σφι Ποσειδάωνα ἄνακτα·Ἕκτορα δʼ ἐν πεδίῳ ἴδε κείμενον, ἀμφὶ δʼ ἑταῖροιεἵαθʼ, ὃ δʼ ἀργαλέῳ ἔχετʼ ἄσθματι κῆρ ἀπινύσσωναἷμʼ ἐμέων, ἐπεὶ οὔ μιν ἀφαυρότατος βάλʼ Ἀχαιῶν.τὸν δὲ ἰδὼν ἐλέησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,δεινὰ δʼ ὑπόδρα ἰδὼν Ἥρην πρὸς μῦθον ἔειπεν·ἦ μάλα δὴ κακότεχνος ἀμήχανε σὸς δόλος ἭρηἝκτορα δῖον ἔπαυσε μάχης, ἐφόβησε δὲ λαούς.οὐ μὰν οἶδʼ εἰ αὖτε κακορραφίης ἀλεγεινῆςπρώτη ἐπαύρηαι καί σε πληγῇσιν ἱμάσσω.ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε τʼ ἐκρέμω ὑψόθεν, ἐκ δὲ ποδοῖινἄκμονας ἧκα δύω, περὶ χερσὶ δὲ δεσμὸν ἴηλαχρύσεον ἄρρηκτον; σὺ δʼ ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσινἐκρέμω· ἠλάστεον δὲ θεοὶ κατὰ μακρὸν Ὄλυμπον,λῦσαι δʼ οὐκ ἐδύναντο παρασταδόν· ὃν δὲ λάβοιμιῥίπτασκον τεταγὼν ἀπὸ βηλοῦ ὄφρʼ ἂν ἵκηταιγῆν ὀλιγηπελέων· ἐμὲ δʼ οὐδʼ ὧς θυμὸν ἀνίειἀζηχὴς ὀδύνη Ἡρακλῆος θείοιο,τὸν σὺ ξὺν Βορέῃ ἀνέμῳ πεπιθοῦσα θυέλλαςπέμψας ἐπʼ ἀτρύγετον πόντον κακὰ μητιόωσα,καί μιν ἔπειτα Κόων δʼ εὖ ναιομένην ἀπένεικας.τὸν μὲν ἐγὼν ἔνθεν ῥυσάμην καὶ ἀνήγαγον αὖτιςἌργος ἐς ἱππόβοτον καὶ πολλά περ ἀθλήσαντα.τῶν σʼ αὖτις μνήσω ἵνʼ ἀπολλήξῃς ἀπατάων,ὄφρα ἴδῃ ἤν τοι χραίσμῃ φιλότης τε καὶ εὐνή,ἣν ἐμίγης ἐλθοῦσα θεῶν ἄπο καί μʼ ἀπάτησας.ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἴστω νῦν τόδε Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεκαὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστοςὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσι,σή θʼ ἱερὴ κεφαλὴ καὶ νωΐτερον λέχος αὐτῶνκουρίδιον, τὸ μὲν οὐκ ἂν ἐγώ ποτε μὰψ ὀμόσαιμι·μὴ διʼ ἐμὴν ἰότητα Ποσειδάων ἐνοσίχθωνπημαίνει Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα, τοῖσι δʼ ἀρήγει,ἀλλά που αὐτὸν θυμὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει,τειρομένους δʼ ἐπὶ νηυσὶν ἰδὼν ἐλέησεν Ἀχαιούς.αὐτάρ τοι καὶ κείνῳ ἐγὼ παραμυθησαίμηντῇ ἴμεν ᾗ κεν δὴ σὺ κελαινεφὲς ἡγεμονεύῃς.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,καί μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·εἰ μὲν δὴ σύ γʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρηἶσον ἐμοὶ φρονέουσα μετʼ ἀθανάτοισι καθίζοις,τώ κε Ποσειδάων γε, καὶ εἰ μάλα βούλεται ἄλλῃ,αἶψα μεταστρέψειε νόον μετὰ σὸν καὶ ἐμὸν κῆρ.ἀλλʼ εἰ δή ῥʼ ἐτεόν γε καὶ ἀτρεκέως ἀγορεύεις,ἔρχεο νῦν μετὰ φῦλα θεῶν, καὶ δεῦρο κάλεσσονἾρίν τʼ ἐλθέμεναι καὶ Ἀπόλλωνα κλυτότοξον,ὄφρʼ ἣ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνἔλθῃ, καὶ εἴπῃσι Ποσειδάωνι ἄνακτιπαυσάμενον πολέμοιο τὰ ἃ πρὸς δώμαθʼ ἱκέσθαι,Ἕκτορα δʼ ὀτρύνῃσι μάχην ἐς Φοῖβος Ἀπόλλων,αὖτις δʼ ἐμπνεύσῃσι μένος, λελάθῃ δʼ ὀδυνάωναἳ νῦν μιν τείρουσι κατὰ φρένας, αὐτὰρ Ἀχαιοὺςαὖτις ἀποστρέψῃσιν ἀνάλκιδα φύζαν ἐνόρσας,φεύγοντες δʼ ἐν νηυσὶ πολυκλήϊσι πέσωσιΠηλεΐδεω Ἀχιλῆος· ὃ δʼ ἀνστήσει ὃν ἑταῖρονΠάτροκλον· τὸν δὲ κτενεῖ ἔγχεϊ φαίδιμος ἝκτωρἸλίου προπάροιθε πολέας ὀλέσαντʼ αἰζηοὺςτοὺς ἄλλους, μετὰ δʼ υἱὸν ἐμὸν Σαρπηδόνα δῖον.τοῦ δὲ χολωσάμενος κτενεῖ Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεύς.ἐκ τοῦ δʼ ἄν τοι ἔπειτα παλίωξιν παρὰ νηῶναἰὲν ἐγὼ τεύχοιμι διαμπερὲς εἰς ὅ κʼ ἈχαιοὶἼλιον αἰπὺ ἕλοιεν Ἀθηναίης διὰ βουλάς.τὸ πρὶν δʼ οὔτʼ ἄρʼ ἐγὼ παύω χόλον οὔτέ τινʼ ἄλλονἀθανάτων Δαναοῖσιν ἀμυνέμεν ἐνθάδʼ ἐάσωπρίν γε τὸ Πηλεΐδαο τελευτηθῆναι ἐέλδωρ,ὥς οἱ ὑπέστην πρῶτον, ἐμῷ δʼ ἐπένευσα κάρητι,ἤματι τῷ ὅτʼ ἐμεῖο θεὰ Θέτις ἥψατο γούνων,λισσομένη τιμῆσαι Ἀχιλλῆα πτολίπορθον.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος, ὅς τʼ ἐπὶ πολλὴνγαῖαν ἐληλουθὼς φρεσὶ πευκαλίμῃσι νοήσῃἔνθʼ εἴην ἢ ἔνθα, μενοινήῃσί τε πολλά,ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο πότνια Ἥρη·ἵκετο δʼ αἰπὺν Ὄλυμπον, ὁμηγερέεσσι δʼ ἐπῆλθενἀθανάτοισι θεοῖσι Διὸς δόμῳ· οἳ δὲ ἰδόντεςπάντες ἀνήϊξαν καὶ δεικανόωντο δέπασσιν.ἣ δʼ ἄλλους μὲν ἔασε, Θέμιστι δὲ καλλιπαρῄῳδέκτο δέπας· πρώτη γὰρ ἐναντίη ἦλθε θέουσα,καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἥρη τίπτε βέβηκας; ἀτυζομένῃ δὲ ἔοικας·ἦ μάλα δή σʼ ἐφόβησε Κρόνου πάϊς, ὅς τοι ἀκοίτης.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα θεὰ λευκώλενος Ἥρη·μή με θεὰ Θέμι ταῦτα διείρεο· οἶσθα καὶ αὐτὴοἷος κείνου θυμὸς ὑπερφίαλος καὶ ἀπηνής.ἀλλὰ σύ γʼ ἄρχε θεοῖσι δόμοις ἔνι δαιτὸς ἐΐσης·ταῦτα δὲ καὶ μετὰ πᾶσιν ἀκούσεαι ἀθανάτοισινοἷα Ζεὺς κακὰ ἔργα πιφαύσκεται· οὐδέ τί φημιπᾶσιν ὁμῶς θυμὸν κεχαρησέμεν, οὔτε βροτοῖσινοὔτε θεοῖς, εἴ πέρ τις ἔτι νῦν δαίνυται εὔφρων.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσα καθέζετο πότνια Ἥρη,ὄχθησαν δʼ ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοί· ἣ δʼ ἐγέλασσεχείλεσιν, οὐδὲ μέτωπον ἐπʼ ὀφρύσι κυανέῃσινἰάνθη· πᾶσιν δὲ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα·νήπιοι οἳ Ζηνὶ μενεαίνομεν ἀφρονέοντες·ἦ ἔτι μιν μέμαμεν καταπαυσέμεν ἆσσον ἰόντεςἢ ἔπει ἠὲ βίῃ· ὃ δʼ ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίζειοὐδʼ ὄθεται· φησὶν γὰρ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσικάρτεΐ τε σθένεΐ τε διακριδὸν εἶναι ἄριστος.τὼ ἔχεθʼ ὅττί κεν ὔμμι κακὸν πέμπῃσιν ἑκάστῳ.ἤδη γὰρ νῦν ἔλπομʼ Ἄρηΐ γε πῆμα τετύχθαι·υἱὸς γάρ οἱ ὄλωλε μάχῃ ἔνι φίλτατος ἀνδρῶνἈσκάλαφος, τόν φησιν ὃν ἔμμεναι ὄβριμος Ἄρης.ὣς ἔφατʼ, αὐτὰρ Ἄρης θαλερὼ πεπλήγετο μηρὼχερσὶ καταπρηνέσσʼ, ὀλοφυρόμενος δʼ ἔπος ηὔδα·μὴ νῦν μοι νεμεσήσετʼ Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςτίσασθαι φόνον υἷος ἰόντʼ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν,εἴ πέρ μοι καὶ μοῖρα Διὸς πληγέντι κεραυνῷκεῖσθαι ὁμοῦ νεκύεσσι μεθʼ αἵματι καὶ κονίῃσιν.ὣς φάτο, καί ῥʼ ἵππους κέλετο Δεῖμόν τε Φόβον τεζευγνύμεν, αὐτὸς δʼ ἔντεʼ ἐδύσετο παμφανόωντα.ἔνθά κʼ ἔτι μείζων τε καὶ ἀργαλεώτερος ἄλλοςπὰρ Διὸς ἀθανάτοισι χόλος καὶ μῆνις ἐτύχθη,εἰ μὴ Ἀθήνη πᾶσι περιδείσασα θεοῖσινὦρτο διὲκ προθύρου, λίπε δὲ θρόνον ἔνθα θάασσε,τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κεφαλῆς κόρυθʼ εἵλετο καὶ σάκος ὤμων,ἔγχος δʼ ἔστησε στιβαρῆς ἀπὸ χειρὸς ἑλοῦσαχάλκεον· ἣ δʼ ἐπέεσσι καθάπτετο θοῦρον Ἄρηα·μαινόμενε φρένας ἠλὲ διέφθορας· ἦ νύ τοι αὔτωςοὔατʼ ἀκουέμεν ἐστί, νόος δʼ ἀπόλωλε καὶ αἰδώς.οὐκ ἀΐεις ἅ τέ φησι θεὰ λευκώλενος Ἥρηἣ δὴ νῦν πὰρ Ζηνὸς Ὀλυμπίου εἰλήλουθεν;ἦ ἐθέλεις αὐτὸς μὲν ἀναπλήσας κακὰ πολλὰἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ καὶ ἀχνύμενός περ ἀνάγκῃ,αὐτὰρ τοῖς ἄλλοισι κακὸν μέγα πᾶσι φυτεῦσαι;αὐτίκα γὰρ Τρῶας μὲν ὑπερθύμους καὶ Ἀχαιοὺςλείψει, ὃ δʼ ἡμέας εἶσι κυδοιμήσων ἐς Ὄλυμπον,μάρψει δʼ ἑξείης ὅς τʼ αἴτιος ὅς τε καὶ οὐκί.τώ σʼ αὖ νῦν κέλομαι μεθέμεν χόλον υἷος ἑῆος·ἤδη γάρ τις τοῦ γε βίην καὶ χεῖρας ἀμείνωνἢ πέφατʼ, ἢ καὶ ἔπειτα πεφήσεται· ἀργαλέον δὲπάντων ἀνθρώπων ῥῦσθαι γενεήν τε τόκον τε.ὣς εἰποῦσʼ ἵδρυσε θρόνῳ ἔνι θοῦρον Ἄρηα.Ἥρη δʼ Ἀπόλλωνα καλέσσατο δώματος ἐκτὸςἾρίν θʼ, ἥ τε θεοῖσι μετάγγελος ἀθανάτοισι,καί σφεας φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ζεὺς σφὼ εἰς Ἴδην κέλετʼ ἐλθέμεν ὅττι τάχιστα·αὐτὰρ ἐπὴν ἔλθητε, Διός τʼ εἰς ὦπα ἴδησθε,ἕρδειν ὅττί κε κεῖνος ἐποτρύνῃ καὶ ἀνώγῃ.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσα πάλιν κίε πότνια Ἥρη,ἕζετο δʼ εἰνὶ θρόνῳ· τὼ δʼ ἀΐξαντε πετέσθην.Ἴδην δʼ ἵκανον πολυπίδακα μητέρα θηρῶν,εὗρον δʼ εὐρύοπα Κρονίδην ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳἥμενον· ἀμφὶ δέ μιν θυόεν νέφος ἐστεφάνωτο.τὼ δὲ πάροιθʼ ἐλθόντε Διὸς νεφεληγερέταοστήτην· οὐδέ σφωϊν ἰδὼν ἐχολώσατο θυμῷ,ὅττί οἱ ὦκʼ ἐπέεσσι φίλης ἀλόχοιο πιθέσθην.Ἶριν δὲ προτέρην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, Ποσειδάωνι ἄνακτιπάντα τάδʼ ἀγγεῖλαι, μὴ δὲ ψευδάγγελος εἶναι.παυσάμενόν μιν ἄνωχθι μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἔρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν ἢ εἰς ἅλα δῖαν.εἰ δέ μοι οὐκ ἐπέεσσʼ ἐπιπείσεται, ἀλλʼ ἀλογήσει,φραζέσθω δὴ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸνμή μʼ οὐδὲ κρατερός περ ἐὼν ἐπιόντα ταλάσσῃμεῖναι, ἐπεί εὑ φημὶ βίῃ πολὺ φέρτερος εἶναικαὶ γενεῇ πρότερος· τοῦ δʼ οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορἶσον ἐμοὶ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις,βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἐκ νεφέων πτῆται νιφὰς ἠὲ χάλαζαψυχρὴ ὑπὸ ῥιπῆς αἰθρηγενέος Βορέαο,ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο ὠκέα Ἶρις,ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσέφη κλυτὸν ἐννοσίγαιον·ἀγγελίην τινά τοι γαιήοχε κυανοχαῖταἦλθον δεῦρο φέρουσα παραὶ Διὸς αἰγιόχοιο.παυσάμενόν σʼ ἐκέλευσε μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἔρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν ἢ εἰς ἅλα δῖαν.εἰ δέ οἱ οὐκ ἐπέεσσʼ ἐπιπείσεαι, ἀλλʼ ἀλογήσεις,ἠπείλει καὶ κεῖνος ἐναντίβιον πολεμίξωνἐνθάδʼ ἐλεύσεσθαι· σὲ δʼ ὑπεξαλέασθαι ἄνωγεχεῖρας, ἐπεὶ σέο φησὶ βίῃ πολὺ φέρτερος εἶναικαὶ γενεῇ πρότερος· σὸν δʼ οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορἶσόν οἱ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη κλυτὸς ἐννοσίγαιος·ὢ πόποι ἦ ῥʼ ἀγαθός περ ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπενεἴ μʼ ὁμότιμον ἐόντα βίῃ ἀέκοντα καθέξει.τρεῖς γάρ τʼ ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελφεοὶ οὓς τέκετο ῬέαΖεὺς καὶ ἐγώ, τρίτατος δʼ Ἀΐδης ἐνέροισιν ἀνάσσων.τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται, ἕκαστος δʼ ἔμμορε τιμῆς·ἤτοι ἐγὼν ἔλαχον πολιὴν ἅλα ναιέμεν αἰεὶπαλλομένων, Ἀΐδης δʼ ἔλαχε ζόφον ἠερόεντα,Ζεὺς δʼ ἔλαχʼ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσι·γαῖα δʼ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος.τώ ῥα καὶ οὔ τι Διὸς βέομαι φρεσίν, ἀλλὰ ἕκηλοςκαὶ κρατερός περ ἐὼν μενέτω τριτάτῃ ἐνὶ μοίρῃ.χερσὶ δὲ μή τί με πάγχυ κακὸν ὣς δειδισσέσθω·θυγατέρεσσιν γάρ τε καὶ υἱάσι βέλτερον εἴηἐκπάγλοις ἐπέεσσιν ἐνισσέμεν οὓς τέκεν αὐτός,οἵ ἑθεν ὀτρύνοντος ἀκούσονται καὶ ἀνάγκῃ.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·οὕτω γὰρ δή τοι γαιήοχε κυανοχαῖτατόνδε φέρω Διὶ μῦθον ἀπηνέα τε κρατερόν τε,ἦ τι μεταστρέψεις; στρεπταὶ μέν τε φρένες ἐσθλῶν.οἶσθʼ ὡς πρεσβυτέροισιν Ἐρινύες αἰὲν ἕπονται.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ἶρι θεὰ μάλα τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπες·ἐσθλὸν καὶ τὸ τέτυκται ὅτʼ ἄγγελος αἴσιμα εἰδῇ.ἀλλὰ τόδʼ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνειὁππότʼ ἂν ἰσόμορον καὶ ὁμῇ πεπρωμένον αἴσῃνεικείειν ἐθέλῃσι χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν.ἀλλʼ ἤτοι νῦν μέν κε νεμεσσηθεὶς ὑποείξω·ἄλλο δέ τοι ἐρέω, καὶ ἀπειλήσω τό γε θυμῷ·αἴ κεν ἄνευ ἐμέθεν καὶ Ἀθηναίης ἀγελείηςἭρης Ἑρμείω τε καὶ Ἡφαίστοιο ἄνακτοςἸλίου αἰπεινῆς πεφιδήσεται, οὐδʼ ἐθελήσειἐκπέρσαι, δοῦναι δὲ μέγα κράτος Ἀργείοισιν,ἴστω τοῦθʼ ὅτι νῶϊν ἀνήκεστος χόλος ἔσται.ὣς εἰπὼν λίπε λαὸν Ἀχαιϊκὸν ἐννοσίγαιος,δῦνε δὲ πόντον ἰών, πόθεσαν δʼ ἥρωες Ἀχαιοί.καὶ τότʼ Ἀπόλλωνα προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ἔρχεο νῦν φίλε Φοῖβε μεθʼ Ἕκτορα χαλκοκορυστήν·ἤδη μὲν γάρ τοι γαιήοχος ἐννοσίγαιοςοἴχεται εἰς ἅλα δῖαν ἀλευάμενος χόλον αἰπὺνἡμέτερον· μάλα γάρ κε μάχης ἐπύθοντο καὶ ἄλλοι,οἵ περ ἐνέρτεροί εἰσι θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες.ἀλλὰ τόδʼ ἠμὲν ἐμοὶ πολὺ κέρδιον ἠδέ οἱ αὐτῷἔπλετο, ὅττι πάροιθε νεμεσσηθεὶς ὑπόειξεχεῖρας ἐμάς, ἐπεὶ οὔ κεν ἀνιδρωτί γʼ ἐτελέσθη.ἀλλὰ σύ γʼ ἐν χείρεσσι λάβʼ αἰγίδα θυσσανόεσσαν,τῇ μάλʼ ἐπισσείων φοβέειν ἥρωας Ἀχαιούς·σοὶ δʼ αὐτῷ μελέτω ἑκατηβόλε φαίδιμος Ἕκτωρ·τόφρα γὰρ οὖν οἱ ἔγειρε μένος μέγα, ὄφρʼ ἂν Ἀχαιοὶφεύγοντες νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκωνται.κεῖθεν δʼ αὐτὸς ἐγὼ φράσομαι ἔργον τε ἔπος τε,ὥς κε καὶ αὖτις Ἀχαιοὶ ἀναπνεύσωσι πόνοιο.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων,βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ἴρηκι ἐοικὼςὠκέϊ φασσοφόνῳ, ὅς τʼ ὤκιστος πετεηνῶν.εὗρʼ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖονἥμενον, οὐδʼ ἔτι κεῖτο, νέον δʼ ἐσαγείρετο θυμόν,ἀμφὶ ἓ γιγνώσκων ἑτάρους· ἀτὰρ ἆσθμα καὶ ἱδρὼςπαύετʼ, ἐπεί μιν ἔγειρε Διὸς νόος αἰγιόχοιο.ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·Ἕκτορ υἱὲ Πριάμοιο, τί ἢ δὲ σὺ νόσφιν ἀπʼ ἄλλωνἧσʼ ὀλιγηπελέων; ἦ πού τί σε κῆδος ἱκάνει;τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε θεῶν ὅς μʼ εἴρεαι ἄντην;οὐκ ἀΐεις ὅ με νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶνοὓς ἑτάρους ὀλέκοντα βοὴν ἀγαθὸς βάλεν Αἴαςχερμαδίῳ πρὸς στῆθος, ἔπαυσε δὲ θούριδος ἀλκῆς;καὶ δὴ ἔγωγʼ ἐφάμην νέκυας καὶ δῶμʼ Ἀΐδαοἤματι τῷδʼ ἵξεσθαι, ἐπεὶ φίλον ἄϊον ἦτορ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων·θάρσει νῦν· τοῖόν τοι ἀοσσητῆρα Κρονίωνἐξ Ἴδης προέηκε παρεστάμεναι καὶ ἀμύνεινΦοῖβον Ἀπόλλωνα χρυσάορον, ὅς σε πάρος περῥύομʼ, ὁμῶς αὐτόν τε καὶ αἰπεινὸν πτολίεθρον.ἀλλʼ ἄγε νῦν ἱππεῦσιν ἐπότρυνον πολέεσσινηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν ὠκέας ἵππους·αὐτὰρ ἐγὼ προπάροιθε κιὼν ἵπποισι κέλευθονπᾶσαν λειανέω, τρέψω δʼ ἥρωας Ἀχαιούς.ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν.ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃδεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνωνεἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖοκυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖταιὤμοις ἀΐσσονται· ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼςῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·ὣς Ἕκτωρ λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμαὀτρύνων ἱππῆας, ἐπεὶ θεοῦ ἔκλυεν αὐδήν.οἳ δʼ ὥς τʼ ἢ ἔλαφον κεραὸν ἢ ἄγριον αἶγαἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται·τὸν μέν τʼ ἠλίβατος πέτρη καὶ δάσκιος ὕληεἰρύσατʼ, οὐδʼ ἄρα τέ σφι κιχήμεναι αἴσιμον ἦεν·τῶν δέ θʼ ὑπὸ ἰαχῆς ἐφάνη λὶς ἠϋγένειοςεἰς ὁδόν, αἶψα δὲ πάντας ἀπέτραπε καὶ μεμαῶτας·ὣς Δαναοὶ εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντονύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδον Ἕκτορʼ ἐποιχόμενον στίχας ἀνδρῶντάρβησαν, πᾶσιν δὲ παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός.τοῖσι δʼ ἔπειτʼ ἀγόρευε Θόας Ἀνδραίμονος υἱός,Αἰτωλῶν ὄχʼ ἄριστος ἐπιστάμενος μὲν ἄκοντιἐσθλὸς δʼ ἐν σταδίῃ· ἀγορῇ δέ ἑ παῦροι Ἀχαιῶννίκων, ὁππότε κοῦροι ἐρίσσειαν περὶ μύθων·ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι,οἷον δʼ αὖτʼ ἐξαῦτις ἀνέστη κῆρας ἀλύξαςἝκτωρ· ἦ θήν μιν μάλα ἔλπετο θυμὸς ἑκάστουχερσὶν ὑπʼ Αἴαντος θανέειν Τελαμωνιάδαο.ἀλλά τις αὖτε θεῶν ἐρρύσατο καὶ ἐσάωσενἝκτορʼ, ὃ δὴ πολλῶν Δαναῶν ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσεν,ὡς καὶ νῦν ἔσσεσθαι ὀΐομαι· οὐ γὰρ ἄτερ γεΖηνὸς ἐριγδούπου πρόμος ἵσταται ὧδε μενοινῶν.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.πληθὺν μὲν ποτὶ νῆας ἀνώξομεν ἀπονέεσθαι·αὐτοὶ δʼ, ὅσσοι ἄριστοι ἐνὶ στρατῷ εὐχόμεθʼ εἶναι,στήομεν, εἴ κεν πρῶτον ἐρύξομεν ἀντιάσαντεςδούρατʼ ἀνασχόμενοι· τὸν δʼ οἴω καὶ μεμαῶταθυμῷ δείσεσθαι Δαναῶν καταδῦναι ὅμιλον.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·οἳ μὲν ἄρʼ ἀμφʼ Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα ἄνακταΤεῦκρον Μηριόνην τε Μέγην τʼ ἀτάλαντον Ἄρηϊὑσμίνην ἤρτυνον ἀριστῆας καλέσαντεςἝκτορι καὶ Τρώεσσιν ἐναντίον· αὐτὰρ ὀπίσσωἣ πληθὺς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἀπονέοντο.Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες, ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρμακρὰ βιβάς· πρόσθεν δὲ κίʼ αὐτοῦ Φοῖβος Ἀπόλλωνεἱμένος ὤμοιιν νεφέλην, ἔχε δʼ αἰγίδα θοῦρινδεινὴν ἀμφιδάσειαν ἀριπρεπέʼ, ἣν ἄρα χαλκεὺςἭφαιστος Διὶ δῶκε φορήμεναι ἐς φόβον ἀνδρῶν·τὴν ἄρʼ ὅ γʼ ἐν χείρεσσιν ἔχων ἡγήσατο λαῶν.Ἀργεῖοι δʼ ὑπέμειναν ἀολλέες, ὦρτο δʼ ἀϋτὴὀξεῖʼ ἀμφοτέρωθεν, ἀπὸ νευρῆφι δʼ ὀϊστοὶθρῷσκον· πολλὰ δὲ δοῦρα θρασειάων ἀπὸ χειρῶνἄλλα μὲν ἐν χροῒ πήγνυτʼ ἀρηϊθόων αἰζηῶν,πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγὺ πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖνἐν γαίῃ ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.ὄφρα μὲν αἰγίδα χερσὶν ἔχʼ ἀτρέμα Φοῖβος Ἀπόλλων,τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός.αὐτὰρ ἐπεὶ κατʼ ἐνῶπα ἰδὼν Δαναῶν ταχυπώλωνσεῖσʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἄϋσε μάλα μέγα, τοῖσι δὲ θυμὸνἐν στήθεσσιν ἔθελξε, λάθοντο δὲ θούριδος ἀλκῆς.οἳ δʼ ὥς τʼ ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶϋ μέγʼ οἰῶνθῆρε δύω κλονέωσι μελαίνης νυκτὸς ἀμολγῷἐλθόντʼ ἐξαπίνης σημάντορος οὐ παρεόντος,ὣς ἐφόβηθεν Ἀχαιοὶ ἀνάλκιδες· ἐν γὰρ Ἀπόλλωνἧκε φόβον, Τρωσὶν δὲ καὶ Ἕκτορι κῦδος ὄπαζεν.ἔνθα δʼ ἀνὴρ ἕλεν ἄνδρα κεδασθείσης ὑσμίνης.Ἕκτωρ μὲν Στιχίον τε καὶ Ἀρκεσίλαον ἔπεφνε,τὸν μὲν Βοιωτῶν ἡγήτορα χαλκοχιτώνων,τὸν δὲ Μενεσθῆος μεγαθύμου πιστὸν ἑταῖρον·Αἰνείας δὲ Μέδοντα καὶ Ἴασον ἐξενάριξεν.ἤτοι ὃ μὲν νόθος υἱὸς Ὀϊλῆος θείοιοἔσκε Μέδων Αἴαντος ἀδελφεός· αὐτὰρ ἔναιενἐν Φυλάκῃ γαίης ἄπο πατρίδος ἄνδρα κατακτὰςγνωτὸν μητρυιῆς Ἐριώπιδος, ἣν ἔχʼ Ὀϊλεύς·Ἴασος αὖτʼ ἀρχὸς μὲν Ἀθηναίων ἐτέτυκτο,υἱὸς δὲ Σφήλοιο καλέσκετο Βουκολίδαο.Μηκιστῆ δʼ ἕλε Πουλυδάμας, Ἐχίον δὲ Πολίτηςπρώτῃ ἐν ὑσμίνῃ, Κλονίον δʼ ἕλε δῖος Ἀγήνωρ.Δηΐοχον δὲ Πάρις βάλε νείατον ὦμον ὄπισθεφεύγοντʼ ἐν προμάχοισι, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν.ὄφρʼ οἳ τοὺς ἐνάριζον ἀπʼ ἔντεα, τόφρα δʼ Ἀχαιοὶτάφρῳ καὶ σκολόπεσσιν ἐνιπλήξαντες ὀρυκτῇἔνθα καὶ ἔνθα φέβοντο, δύοντο δὲ τεῖχος ἀνάγκῃ.Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσαςνηυσὶν ἐπισσεύεσθαι, ἐᾶν δʼ ἔναρα βροτόεντα·ὃν δʼ ἂν ἐγὼν ἀπάνευθε νεῶν ἑτέρωθι νοήσω,αὐτοῦ οἱ θάνατον μητίσομαι, οὐδέ νυ τόν γεγνωτοί τε γνωταί τε πυρὸς λελάχωσι θανόντα,ἀλλὰ κύνες ἐρύουσι πρὸ ἄστεος ἡμετέροιο.ὣς εἰπὼν μάστιγι κατωμαδὸν ἤλασεν ἵππουςκεκλόμενος Τρώεσσι κατὰ στίχας· οἳ δὲ σὺν αὐτῷπάντες ὁμοκλήσαντες ἔχον ἐρυσάρματας ἵππουςἠχῇ θεσπεσίῃ· προπάροιθε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλωνῥεῖʼ ὄχθας καπέτοιο βαθείης ποσσὶν ἐρείπωνἐς μέσσον κατέβαλλε, γεφύρωσεν δὲ κέλευθονμακρὴν ἠδʼ εὐρεῖαν, ὅσον τʼ ἐπὶ δουρὸς ἐρωὴγίγνεται, ὁππότʼ ἀνὴρ σθένεος πειρώμενος ᾗσι.τῇ ῥʼ οἵ γε προχέοντο φαλαγγηδόν, πρὸ δʼ Ἀπόλλωναἰγίδʼ ἔχων ἐρίτιμον· ἔρειπε δὲ τεῖχος Ἀχαιῶνῥεῖα μάλʼ, ὡς ὅτε τις ψάμαθον πάϊς ἄγχι θαλάσσης,ὅς τʼ ἐπεὶ οὖν ποιήσῃ ἀθύρματα νηπιέῃσινἂψ αὖτις συνέχευε ποσὶν καὶ χερσὶν ἀθύρων.ὥς ῥα σὺ ἤϊε Φοῖβε πολὺν κάματον καὶ ὀϊζὺνσύγχεας Ἀργείων, αὐτοῖσι δὲ φύζαν ἐνῶρσας.ὣς οἳ μὲν παρὰ νηυσὶν ἐρητύοντο μένοντες,ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσιχεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλʼ εὐχετόωντο ἕκαστος·Νέστωρ αὖτε μάλιστα Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶνεὔχετο χεῖρʼ ὀρέγων εἰς οὐρανὸν ἀστερόεντα·Ζεῦ πάτερ εἴ ποτέ τίς τοι ἐν Ἄργεΐ περ πολυπύρῳἢ βοὸς ἢ οἰὸς κατὰ πίονα μηρία καίωνεὔχετο νοστῆσαι, σὺ δʼ ὑπέσχεο καὶ κατένευσας,τῶν μνῆσαι καὶ ἄμυνον Ὀλύμπιε νηλεὲς ἦμαρ,μηδʼ οὕτω Τρώεσσιν ἔα δάμνασθαι Ἀχαιούς.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, μέγα δʼ ἔκτυπε μητίετα Ζεύς,ἀράων ἀΐων Νηληϊάδαο γέροντος.Τρῶες δʼ ὡς ἐπύθοντο Διὸς κτύπον αἰγιόχοιο,μᾶλλον ἐπʼ Ἀργείοισι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.οἳ δʼ ὥς τε μέγα κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιονηὸς ὑπὲρ τοίχων καταβήσεται, ὁππότʼ ἐπείγῃἲς ἀνέμου· ἣ γάρ τε μάλιστά γε κύματʼ ὀφέλλει·ὣς Τρῶες μεγάλῃ ἰαχῇ κατὰ τεῖχος ἔβαινον,ἵππους δʼ εἰσελάσαντες ἐπὶ πρύμνῃσι μάχοντοἔγχεσιν ἀμφιγύοις αὐτοσχεδόν, οἳ μὲν ἀφʼ ἵππων,οἳ δʼ ἀπὸ νηῶν ὕψι μελαινάων ἐπιβάντεςμακροῖσι ξυστοῖσι, τά ῥά σφʼ ἐπὶ νηυσὶν ἔκειτοναύμαχα κολλήεντα, κατὰ στόμα εἱμένα χαλκῷ.Πάτροκλος δʼ εἷος μὲν Ἀχαιοί τε Τρῶές τετείχεος ἀμφεμάχοντο θοάων ἔκτοθι νηῶν,τόφρʼ ὅ γʼ ἐνὶ κλισίῃ ἀγαπήνορος Εὐρυπύλοιοἧστό τε καὶ τὸν ἔτερπε λόγοις, ἐπὶ δʼ ἕλκεϊ λυγρῷφάρμακʼ ἀκέσματʼ ἔπασσε μελαινάων ὀδυνάων.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῖχος ἐπεσσυμένους ἐνόησεΤρῶας, ἀτὰρ Δαναῶν γένετο ἰαχή τε φόβος τε,ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα καὶ ὣ πεπλήγετο μηρὼχερσὶ καταπρηνέσσʼ, ὀλοφυρόμενος δʼ ἔπος ηὔδα·Εὐρύπυλʼ οὐκ ἔτι τοι δύναμαι χατέοντί περʼ ἔμπηςἐνθάδε παρμενέμεν· δὴ γὰρ μέγα νεῖκος ὄρωρεν·ἀλλὰ σὲ μὲν θεράπων ποτιτερπέτω, αὐτὰρ ἔγωγεσπεύσομαι εἰς Ἀχιλῆα, ἵνʼ ὀτρύνω πολεμίζειν.τίς δʼ οἶδʼ εἴ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ὀρίνωπαρειπών; ἀγαθὴ δὲ παραίφασίς ἐστιν ἑταίρου.τὸν μὲν ἄρʼ ὣς εἰπόντα πόδες φέρον· αὐτὰρ ἈχαιοὶΤρῶας ἐπερχομένους μένον ἔμπεδον, οὐδʼ ἐδύναντοπαυροτέρους περ ἐόντας ἀπώσασθαι παρὰ νηῶν·οὐδέ ποτε Τρῶες Δαναῶν ἐδύναντο φάλαγγαςῥηξάμενοι κλισίῃσι μιγήμεναι ἠδὲ νέεσσιν.ἀλλʼ ὥς τε στάθμη δόρυ νήϊον ἐξιθύνειτέκτονος ἐν παλάμῃσι δαήμονος, ὅς ῥά τε πάσηςεὖ εἰδῇ σοφίης ὑποθημοσύνῃσιν Ἀθήνης,ὣς μὲν τῶν ἐπὶ ἶσα μάχη τέτατο πτόλεμός τε·ἄλλοι δʼ ἀμφʼ ἄλλῃσι μάχην ἐμάχοντο νέεσσιν,Ἕκτωρ δʼ ἄντʼ Αἴαντος ἐείσατο κυδαλίμοιο.τὼ δὲ μιῆς περὶ νηὸς ἔχον πόνον, οὐδὲ δύναντοοὔθʼ ὃ τὸν ἐξελάσαι καὶ ἐνιπρῆσαι πυρὶ νῆαοὔθʼ ὃ τὸν ἂψ ὤσασθαι, ἐπεί ῥʼ ἐπέλασσέ γε δαίμων.ἔνθʼ υἷα Κλυτίοιο Καλήτορα φαίδιμος Αἴαςπῦρ ἐς νῆα φέροντα κατὰ στῆθος βάλε δουρί.δούπησεν δὲ πεσών, δαλὸς δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.Ἕκτωρ δʼ ὡς ἐνόησεν ἀνεψιὸν ὀφθαλμοῖσινἐν κονίῃσι πεσόντα νεὸς προπάροιθε μελαίνης,Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶμὴ δή πω χάζεσθε μάχης ἐν στείνεϊ τῷδε,ἀλλʼ υἷα Κλυτίοιο σαώσατε, μή μιν Ἀχαιοὶτεύχεα συλήσωσι νεῶν ἐν ἀγῶνι πεσόντα.ὣς εἰπὼν Αἴαντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.τοῦ μὲν ἅμαρθʼ, ὃ δʼ ἔπειτα Λυκόφρονα Μάστορος υἱὸνΑἴαντος θεράποντα Κυθήριον, ὅς ῥα παρʼ αὐτῷναῖʼ, ἐπεὶ ἄνδρα κατέκτα Κυθήροισι ζαθέοισι,τόν ῥʼ ἔβαλεν κεφαλὴν ὑπὲρ οὔατος ὀξέϊ χαλκῷἑσταότʼ ἄγχʼ Αἴαντος· ὃ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσινηὸς ἄπο πρυμνῆς χαμάδις πέσε, λύντο δὲ γυῖα.Αἴας δʼ ἐρρίγησε, κασίγνητον δὲ προσηύδα·Τεῦκρε πέπον δὴ νῶϊν ἀπέκτατο πιστὸς ἑταῖροςΜαστορίδης, ὃν νῶϊ Κυθηρόθεν ἔνδον ἐόνταἶσα φίλοισι τοκεῦσιν ἐτίομεν ἐν μεγάροισι·τὸν δʼ Ἕκτωρ μεγάθυμος ἀπέκτανε. ποῦ νύ τοι ἰοὶὠκύμοροι καὶ τόξον ὅ τοι πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων;ὣς φάθʼ, ὃ δὲ ξυνέηκε, θέων δέ οἱ ἄγχι παρέστη,τόξον ἔχων ἐν χειρὶ παλίντονον ἠδὲ φαρέτρηνἰοδόκον· μάλα δʼ ὦκα βέλεα Τρώεσσιν ἐφίει.καί ῥʼ ἔβαλε Κλεῖτον Πεισήνορος ἀγλαὸν υἱὸνΠουλυδάμαντος ἑταῖρον ἀγαυοῦ Πανθοΐδαοἡνία χερσὶν ἔχοντα· ὃ μὲν πεπόνητο καθʼ ἵππους·τῇ γὰρ ἔχʼ ᾗ ῥα πολὺ πλεῖσται κλονέοντο φάλαγγεςἝκτορι καὶ Τρώεσσι χαριζόμενος· τάχα δʼ αὐτῷἦλθε κακόν, τό οἱ οὔ τις ἐρύκακεν ἱεμένων περ.αὐχένι γάρ οἱ ὄπισθε πολύστονος ἔμπεσεν ἰός·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποικείνʼ ὄχεα κροτέοντες. ἄναξ δʼ ἐνόησε τάχισταΠουλυδάμας, καὶ πρῶτος ἐναντίος ἤλυθεν ἵππων.τοὺς μὲν ὅ γʼ Ἀστυνόῳ Προτιάονος υἱέϊ δῶκε,πολλὰ δʼ ἐπότρυνε σχεδὸν ἴσχειν εἰσορόωνταἵππους· αὐτὸς δʼ αὖτις ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχθη.Τεῦκρος δʼ ἄλλον ὀϊστὸν ἐφʼ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇαἴνυτο, καί κεν ἔπαυσε μάχης ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν,εἴ μιν ἀριστεύοντα βαλὼν ἐξείλετο θυμόν.ἀλλʼ οὐ λῆθε Διὸς πυκινὸν νόον, ὅς ῥʼ ἐφύλασσενἝκτορʼ, ἀτὰρ Τεῦκρον Τελαμώνιον εὖχος ἀπηύρα,ὅς οἱ ἐϋστρεφέα νευρὴν ἐν ἀμύμονι τόξῳῥῆξʼ ἐπὶ τῷ ἐρύοντι· παρεπλάγχθη δέ οἱ ἄλλῃἰὸς χαλκοβαρής, τόξον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.Τεῦκρος δʼ ἐρρίγησε, κασίγνητον δὲ προσηύδα·ὢ πόποι ἦ δὴ πάγχυ μάχης ἐπὶ μήδεα κείρειδαίμων ἡμετέρης, ὅ τέ μοι βιὸν ἔκβαλε χειρός,νευρὴν δʼ ἐξέρρηξε νεόστροφον, ἣν ἐνέδησαπρώϊον, ὄφρʼ ἀνέχοιτο θαμὰ θρῴσκοντας ὀϊστούς.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας·ὦ πέπον ἀλλὰ βιὸν μὲν ἔα καὶ ταρφέας ἰοὺςκεῖσθαι, ἐπεὶ συνέχευε θεὸς Δαναοῖσι μεγήρας·αὐτὰρ χερσὶν ἑλὼν δολιχὸν δόρυ καὶ σάκος ὤμῳμάρναό τε Τρώεσσι καὶ ἄλλους ὄρνυθι λαούς.μὴ μὰν ἀσπουδί γε δαμασσάμενοί περ ἕλοιεννῆας ἐϋσσέλμους, ἀλλὰ μνησώμεθα χάρμης.ὣς φάθʼ, ὃ δὲ τόξον μὲν ἐνὶ κλισίῃσιν ἔθηκεν,αὐτὰρ ὅ γʼ ἀμφʼ ὤμοισι σάκος θέτο τετραθέλυμνον,κρατὶ δʼ ἐπʼ ἰφθίμῳ κυνέην εὔτυκτον ἔθηκενἵππουριν, δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν·εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,βῆ δʼ ἰέναι, μάλα δʼ ὦκα θέων Αἴαντι παρέστη.Ἕκτωρ δʼ ὡς εἶδεν Τεύκρου βλαφθέντα βέλεμνα,Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆςνῆας ἀνὰ γλαφυράς· δὴ γὰρ ἴδον ὀφθαλμοῖσινἀνδρὸς ἀριστῆος Διόθεν βλαφθέντα βέλεμνα.ῥεῖα δʼ ἀρίγνωτος Διὸς ἀνδράσι γίγνεται ἀλκή,ἠμὲν ὁτέοισιν κῦδος ὑπέρτερον ἐγγυαλίξῃ,ἠδʼ ὅτινας μινύθῃ τε καὶ οὐκ ἐθέλῃσιν ἀμύνειν,ὡς νῦν Ἀργείων μινύθει μένος, ἄμμι δʼ ἀρήγει.ἀλλὰ μάχεσθʼ ἐπὶ νηυσὶν ἀολλέες· ὃς δέ κεν ὑμέωνβλήμενος ἠὲ τυπεὶς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃτεθνάτω· οὔ οἱ ἀεικὲς ἀμυνομένῳ περὶ πάτρηςτεθνάμεν· ἀλλʼ ἄλοχός τε σόη καὶ παῖδες ὀπίσσω,καὶ οἶκος καὶ κλῆρος ἀκήρατος, εἴ κεν Ἀχαιοὶοἴχωνται σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.Αἴας δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισιν·αἰδὼς Ἀργεῖοι· νῦν ἄρκιον ἢ ἀπολέσθαιἠὲ σαωθῆναι καὶ ἀπώσασθαι κακὰ νηῶν.ἦ ἔλπεσθʼ ἢν νῆας ἕλῃ κορυθαίολος Ἕκτωρἐμβαδὸν ἵξεσθαι ἣν πατρίδα γαῖαν ἕκαστος;ἦ οὐκ ὀτρύνοντος ἀκούετε λαὸν ἅπανταἝκτορος, ὃς δὴ νῆας ἐνιπρῆσαι μενεαίνει;οὐ μὰν ἔς γε χορὸν κέλετʼ ἐλθέμεν, ἀλλὰ μάχεσθαι.ἡμῖν δʼ οὔ τις τοῦδε νόος καὶ μῆτις ἀμείνωνἢ αὐτοσχεδίῃ μῖξαι χεῖράς τε μένος τε.βέλτερον ἢ ἀπολέσθαι ἕνα χρόνον ἠὲ βιῶναιἢ δηθὰ στρεύγεσθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτιὧδʼ αὔτως παρὰ νηυσὶν ὑπʼ ἀνδράσι χειροτέροισιν.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.ἔνθʼ Ἕκτωρ μὲν ἕλε Σχεδίον Περιμήδεος υἱὸνἀρχὸν Φωκήων, Αἴας δʼ ἕλε Λαοδάμανταἡγεμόνα πρυλέων Ἀντήνορος ἀγλαὸν υἱόν·Πουλυδάμας δʼ Ὦτον Κυλλήνιον ἐξενάριξεΦυλεΐδεω ἕταρον, μεγαθύμων ἀρχὸν Ἐπειῶν.τῷ δὲ Μέγης ἐπόρουσεν ἰδών· ὃ δʼ ὕπαιθα λιάσθηΠουλυδάμας· καὶ τοῦ μὲν ἀπήμβροτεν· οὐ γὰρ Ἀπόλλωνεἴα Πάνθου υἱὸν ἐνὶ προμάχοισι δαμῆναι·αὐτὰρ ὅ γε Κροίσμου στῆθος μέσον οὔτασε δουρί.δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλα.τόφρα δὲ τῷ ἐπόρουσε Δόλοψ αἰχμῆς ἐῢ εἰδὼςΛαμπετίδης, ὃν Λάμπος ἐγείνατο φέρτατον υἱὸνΛαομεδοντιάδης εὖ εἰδότα θούριδος ἀλκῆς,ὃς τότε Φυλεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶἐγγύθεν ὁρμηθείς· πυκινὸς δέ οἱ ἤρκεσε θώρηξ,τόν ῥʼ ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα· τόν ποτε Φυλεὺςἤγαγεν ἐξ Ἐφύρης, ποταμοῦ ἄπο Σελλήεντος.ξεῖνος γάρ οἱ ἔδωκεν ἄναξ ἀνδρῶν Εὐφήτηςἐς πόλεμον φορέειν δηΐων ἀνδρῶν ἀλεωρήν·ὅς οἱ καὶ τότε παιδὸς ἀπὸ χροὸς ἤρκεσʼ ὄλεθρον.τοῦ δὲ Μέγης κόρυθος χαλκήρεος ἱπποδασείηςκύμβαχον ἀκρότατον νύξʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντι,ῥῆξε δʼ ἀφʼ ἵππειον λόφον αὐτοῦ· πᾶς δὲ χαμᾶζεκάππεσεν ἐν κονίῃσι νέον φοίνικι φαεινός.εἷος ὃ τῷ πολέμιζε μένων, ἔτι δʼ ἔλπετο νίκην,τόφρα δέ οἱ Μενέλαος ἀρήϊος ἦλθεν ἀμύντωρ,στῆ δʼ εὐρὰξ σὺν δουρὶ λαθών, βάλε δʼ ὦμον ὄπισθεν·αἰχμὴ δὲ στέρνοιο διέσσυτο μαιμώωσαπρόσσω ἱεμένη· ὃ δʼ ἄρα πρηνὴς ἐλιάσθη.τὼ μὲν ἐεισάσθην χαλκήρεα τεύχεʼ ἀπʼ ὤμωνσυλήσειν· Ἕκτωρ δὲ κασιγνήτοισι κέλευσεπᾶσι μάλα, πρῶτον δʼ Ἱκεταονίδην ἐνένιπενἴφθιμον Μελάνιππον. ὃ δʼ ὄφρα μὲν εἰλίποδας βοῦςβόσκʼ ἐν Περκώτῃ δηΐων ἀπὸ νόσφιν ἐόντων·αὐτὰρ ἐπεὶ Δαναῶν νέες ἤλυθον ἀμφιέλισσαι,ἂψ εἰς Ἴλιον ἦλθε, μετέπρεπε δὲ Τρώεσσι,ναῖε δὲ πὰρ Πριάμῳ, ὃ δέ μιν τίεν ἶσα τέκεσσι·τόν ῥʼ Ἕκτωρ ἐνένιπεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·οὕτω δὴ Μελάνιππε μεθήσομεν; οὐδέ νυ σοί περἐντρέπεται φίλον ἦτορ ἀνεψιοῦ κταμένοιο;οὐχ ὁράᾳς οἷον Δόλοπος περὶ τεύχεʼ ἕπουσιν;ἀλλʼ ἕπευ· οὐ γὰρ ἔτʼ ἔστιν ἀποσταδὸν Ἀργείοισιμάρνασθαι, πρίν γʼ ἠὲ κατακτάμεν ἠὲ κατʼ ἄκρηςἼλιον αἰπεινὴν ἑλέειν κτάσθαι τε πολίτας.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ἦρχʼ, ὃ δʼ ἅμʼ ἕσπετο ἰσόθεος φώς·Ἀργείους δʼ ὄτρυνε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·ὦ φίλοι ἀνέρες ἔστε, καὶ αἰδῶ θέσθʼ ἐνὶ θυμῷ,ἀλλήλους τʼ αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας.αἰδομένων δʼ ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται·φευγόντων δʼ οὔτʼ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτέ τις ἀλκή.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ καὶ αὐτοὶ ἀλέξασθαι μενέαινον,ἐν θυμῷ δʼ ἐβάλοντο ἔπος, φράξαντο δὲ νῆαςἕρκεϊ χαλκείῳ· ἐπὶ δὲ Ζεὺς Τρῶας ἔγειρεν.Ἀντίλοχον δʼ ὄτρυνε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·Ἀντίλοχʼ οὔ τις σεῖο νεώτερος ἄλλος Ἀχαιῶν,οὔτε ποσὶν θάσσων οὔτʼ ἄλκιμος ὡς σὺ μάχεσθαι·εἴ τινά που Τρώων ἐξάλμενος ἄνδρα βάλοισθα.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἀπέσσυτο, τὸν δʼ ὀρόθυνεν·ἐκ δʼ ἔθορε προμάχων, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷἀμφὶ ἓ παπτήνας· ὑπὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντοἀνδρὸς ἀκοντίσσαντος· ὃ δʼ οὐχ ἅλιον βέλος ἧκεν,ἀλλʼ Ἱκετάονος υἱὸν ὑπέρθυμον Μελάνιπποννισόμενον πόλεμον δὲ βάλε στῆθος παρὰ μαζόν.δούπησεν δὲ πεσών, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.Ἀντίλοχος δʼ ἐπόρουσε κύων ὥς, ὅς τʼ ἐπὶ νεβρῷβλημένῳ ἀΐξῃ, τόν τʼ ἐξ εὐνῆφι θορόνταθηρητὴρ ἐτύχησε βαλών, ὑπέλυσε δὲ γυῖα·ὣς ἐπὶ σοὶ Μελάνιππε θόρʼ Ἀντίλοχος μενεχάρμηςτεύχεα συλήσων· ἀλλʼ οὐ λάθεν Ἕκτορα δῖον,ὅς ῥά οἱ ἀντίος ἦλθε θέων ἀνὰ δηϊοτῆτα.Ἀντίλοχος δʼ οὐ μεῖνε θοός περ ἐὼν πολεμιστής,ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ ἔτρεσε θηρὶ κακὸν ῥέξαντι ἐοικώς,ὅς τε κύνα κτείνας ἢ βουκόλον ἀμφὶ βόεσσιφεύγει πρίν περ ὅμιλον ἀολλισθήμεναι ἀνδρῶν·ὣς τρέσε Νεστορίδης, ἐπὶ δὲ Τρῶές τε καὶ Ἕκτωρἠχῇ θεσπεσίῃ βέλεα στονόεντα χέοντο·στῆ δὲ μεταστρεφθείς, ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων.Τρῶες δὲ λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισινηυσὶν ἐπεσσεύοντο, Διὸς δʼ ἐτέλειον ἐφετμάς,ὅ σφισιν αἰὲν ἔγειρε μένος μέγα, θέλγε δὲ θυμὸνἈργείων καὶ κῦδος ἀπαίνυτο, τοὺς δʼ ὀρόθυνεν.Ἕκτορι γάρ οἱ θυμὸς ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαιΠριαμίδῃ, ἵνα νηυσὶ κορωνίσι θεσπιδαὲς πῦρἐμβάλοι ἀκάματον, Θέτιδος δʼ ἐξαίσιον ἀρὴνπᾶσαν ἐπικρήνειε· τὸ γὰρ μένε μητίετα Ζεὺςνηὸς καιομένης σέλας ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι.ἐκ γὰρ δὴ τοῦ μέλλε παλίωξιν παρὰ νηῶνθησέμεναι Τρώων, Δαναοῖσι δὲ κῦδος ὀρέξειν.τὰ φρονέων νήεσσιν ἔπι γλαφυρῇσιν ἔγειρενἝκτορα Πριαμίδην μάλα περ μεμαῶτα καὶ αὐτόν.μαίνετο δʼ ὡς ὅτʼ Ἄρης ἐγχέσπαλος ἢ ὀλοὸν πῦροὔρεσι μαίνηται βαθέης ἐν τάρφεσιν ὕλης·ἀφλοισμὸς δὲ περὶ στόμα γίγνετο, τὼ δέ οἱ ὄσσελαμπέσθην βλοσυρῇσιν ὑπʼ ὀφρύσιν, ἀμφὶ δὲ πήληξσμερδαλέον κροτάφοισι τινάσσετο μαρναμένοιοἝκτορος· αὐτὸς γάρ οἱ ἀπʼ αἰθέρος ἦεν ἀμύντωρΖεύς, ὅς μιν πλεόνεσσι μετʼ ἀνδράσι μοῦνον ἐόντατίμα καὶ κύδαινε. μινυνθάδιος γὰρ ἔμελλενἔσσεσθʼ· ἤδη γάρ οἱ ἐπόρνυε μόρσιμον ἦμαρΠαλλὰς Ἀθηναίη ὑπὸ Πηλεΐδαο βίηφιν.καί ῥʼ ἔθελεν ῥῆξαι στίχας ἀνδρῶν πειρητίζων,ᾗ δὴ πλεῖστον ὅμιλον ὅρα καὶ τεύχεʼ ἄριστα·ἀλλʼ οὐδʼ ὧς δύνατο ῥῆξαι μάλα περ μενεαίνων·ἴσχον γὰρ πυργηδὸν ἀρηρότες, ἠΰτε πέτρηἠλίβατος μεγάλη πολιῆς ἁλὸς ἐγγὺς ἐοῦσα,ἥ τε μένει λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθακύματά τε τροφόεντα, τά τε προσερεύγεται αὐτήν·ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδὲ φέβοντο.αὐτὰρ ὃ λαμπόμενος πυρὶ πάντοθεν ἔνθορʼ ὁμίλῳ,ἐν δʼ ἔπεσʼ ὡς ὅτε κῦμα θοῇ ἐν νηῒ πέσῃσιλάβρον ὑπαὶ νεφέων ἀνεμοτρεφές· ἣ δέ τε πᾶσαἄχνῃ ὑπεκρύφθη, ἀνέμοιο δὲ δεινὸς ἀήτηἱστίῳ ἐμβρέμεται, τρομέουσι δέ τε φρένα ναῦταιδειδιότες· τυτθὸν γὰρ ὑπʼ ἐκ θανάτοιο φέρονται·ὣς ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.αὐτὰρ ὅ γʼ ὥς τε λέων ὀλοόφρων βουσὶν ἐπελθών,αἵ ῥά τʼ ἐν εἱαμενῇ ἕλεος μεγάλοιο νέμονταιμυρίαι, ἐν δέ τε τῇσι νομεὺς οὔ πω σάφα εἰδὼςθηρὶ μαχέσσασθαι ἕλικος βοὸς ἀμφὶ φονῇσιν·ἤτοι ὃ μὲν πρώτῃσι καὶ ὑστατίῃσι βόεσσιναἰὲν ὁμοστιχάει, ὃ δέ τʼ ἐν μέσσῃσιν ὀρούσαςβοῦν ἔδει, αἳ δέ τε πᾶσαι ὑπέτρεσαν· ὣς τότʼ Ἀχαιοὶθεσπεσίως ἐφόβηθεν ὑφʼ Ἕκτορι καὶ Διὶ πατρὶπάντες, ὃ δʼ οἶον ἔπεφνε Μυκηναῖον Περιφήτην,Κοπρῆος φίλον υἱόν, ὃς Εὐρυσθῆος ἄνακτοςἀγγελίης οἴχνεσκε βίῃ Ἡρακληείῃ.τοῦ γένετʼ ἐκ πατρὸς πολὺ χείρονος υἱὸς ἀμείνωνπαντοίας ἀρετάς, ἠμὲν πόδας ἠδὲ μάχεσθαι,καὶ νόον ἐν πρώτοισι Μυκηναίων ἐτέτυκτο·ὅς ῥα τόθʼ Ἕκτορι κῦδος ὑπέρτερον ἐγγυάλιξε.στρεφθεὶς γὰρ μετόπισθεν ἐν ἀσπίδος ἄντυγι πάλτο,τὴν αὐτὸς φορέεσκε ποδηνεκέʼ ἕρκος ἀκόντων·τῇ ὅ γʼ ἐνὶ βλαφθεὶς πέσεν ὕπτιος, ἀμφὶ δὲ πήληξσμερδαλέον κονάβησε περὶ κροτάφοισι πεσόντος.Ἕκτωρ δʼ ὀξὺ νόησε, θέων δέ οἱ ἄγχι παρέστη,στήθεϊ δʼ ἐν δόρυ πῆξε, φίλων δέ μιν ἐγγὺς ἑταίρωνκτεῖνʼ· οἳ δʼ οὐκ ἐδύναντο καὶ ἀχνύμενοί περ ἑταίρουχραισμεῖν· αὐτοὶ γὰρ μάλα δείδισαν Ἕκτορα δῖον.εἰσωποὶ δʼ ἐγένοντο νεῶν, περὶ δʼ ἔσχεθον ἄκραινῆες ὅσαι πρῶται εἰρύατο· τοὶ δʼ ἐπέχυντο.Ἀργεῖοι δὲ νεῶν μὲν ἐχώρησαν καὶ ἀνάγκῃτῶν πρωτέων, αὐτοῦ δὲ παρὰ κλισίῃσιν ἔμεινανἁθρόοι, οὐδὲ κέδασθεν ἀνὰ στρατόν· ἴσχε γὰρ αἰδὼςκαὶ δέος· ἀζηχὲς γὰρ ὁμόκλεον ἀλλήλοισι.Νέστωρ αὖτε μάλιστα Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶνλίσσεθʼ ὑπὲρ τοκέων γουνούμενος ἄνδρα ἕκαστον·ὦ φίλοι ἀνέρες ἔστε καὶ αἰδῶ θέσθʼ ἐνὶ θυμῷἄλλων ἀνθρώπων, ἐπὶ δὲ μνήσασθε ἕκαστοςπαίδων ἠδʼ ἀλόχων καὶ κτήσιος ἠδὲ τοκήων,ἠμὲν ὅτεῳ ζώουσι καὶ ᾧ κατατεθνήκασι·τῶν ὕπερ ἐνθάδʼ ἐγὼ γουνάζομαι οὐ παρεόντωνἑστάμεναι κρατερῶς, μὴ δὲ τρωπᾶσθε φόβον δέ.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.τοῖσι δʼ ἀπʼ ὀφθαλμῶν νέφος ἀχλύος ὦσεν Ἀθήνηθεσπέσιον· μάλα δέ σφι φόως γένετʼ ἀμφοτέρωθενἠμὲν πρὸς νηῶν καὶ ὁμοιΐου πολέμοιο.Ἕκτορα δὲ φράσσαντο βοὴν ἀγαθὸν καὶ ἑταίρους,ἠμὲν ὅσοι μετόπισθεν ἀφέστασαν οὐδὲ μάχοντο,ἠδʼ ὅσσοι παρὰ νηυσὶ μάχην ἐμάχοντο θοῇσιν.οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ Αἴαντι μεγαλήτορι ἥνδανε θυμῷἑστάμεν ἔνθά περ ἄλλοι ἀφέστασαν υἷες Ἀχαιῶν·ἀλλʼ ὅ γε νηῶν ἴκριʼ ἐπῴχετο μακρὰ βιβάσθων,νώμα δὲ ξυστὸν μέγα ναύμαχον ἐν παλάμῃσικολλητὸν βλήτροισι δυωκαιεικοσίπηχυ.ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἵπποισι κελητίζειν ἐῢ εἰδώς,ὅς τʼ ἐπεὶ ἐκ πολέων πίσυρας συναείρεται ἵππους,σεύας ἐκ πεδίοιο μέγα προτὶ ἄστυ δίηταιλαοφόρον καθʼ ὁδόν· πολέες τέ ἑ θηήσαντοἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες· ὃ δʼ ἔμπεδον ἀσφαλὲς αἰεὶθρῴσκων ἄλλοτʼ ἐπʼ ἄλλον ἀμείβεται, οἳ δὲ πέτονται·ὣς Αἴας ἐπὶ πολλὰ θοάων ἴκρια νηῶνφοίτα μακρὰ βιβάς, φωνὴ δέ οἱ αἰθέρʼ ἵκανεν,αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευενηυσί τε καὶ κλισίῃσιν ἀμυνέμεν. οὐδὲ μὲν Ἕκτωρμίμνεν ἐνὶ Τρώων ὁμάδῳ πύκα θωρηκτάων·ἀλλʼ ὥς τʼ ὀρνίθων πετεηνῶν αἰετὸς αἴθωνἔθνος ἐφορμᾶται ποταμὸν πάρα βοσκομενάωνχηνῶν ἢ γεράνων ἢ κύκνων δουλιχοδείρων,ὣς Ἕκτωρ ἴθυσε νεὸς κυανοπρῴροιοἀντίος ἀΐξας· τὸν δὲ Ζεὺς ὦσεν ὄπισθεχειρὶ μάλα μεγάλῃ, ὄτρυνε δὲ λαὸν ἅμʼ αὐτῷ.αὖτις δὲ δριμεῖα μάχη παρὰ νηυσὶν ἐτύχθη·φαίης κʼ ἀκμῆτας καὶ ἀτειρέας ἀλλήλοισινἄντεσθʼ ἐν πολέμῳ, ὡς ἐσσυμένως ἐμάχοντο.τοῖσι δὲ μαρναμένοισιν ὅδʼ ἦν νόος· ἤτοι Ἀχαιοὶοὐκ ἔφασαν φεύξεσθαι ὑπʼ ἐκ κακοῦ, ἀλλʼ ὀλέεσθαι,Τρωσὶν δʼ ἔλπετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἑκάστουνῆας ἐνιπρήσειν κτενέειν θʼ ἥρωας Ἀχαιούς.οἳ μὲν τὰ φρονέοντες ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν·Ἕκτωρ δὲ πρυμνῆς νεὸς ἥψατο ποντοπόροιοκαλῆς ὠκυάλου, ἣ Πρωτεσίλαον ἔνεικενἐς Τροίην, οὐδʼ αὖτις ἀπήγαγε πατρίδα γαῖαν.τοῦ περ δὴ περὶ νηὸς Ἀχαιοί τε Τρῶές τεδῄουν ἀλλήλους αὐτοσχεδόν· οὐδʼ ἄρα τοί γετόξων ἀϊκὰς ἀμφὶς μένον οὐδʼ ἔτʼ ἀκόντων,ἀλλʼ οἵ γʼ ἐγγύθεν ἱστάμενοι ἕνα θυμὸν ἔχοντεςὀξέσι δὴ πελέκεσσι καὶ ἀξίνῃσι μάχοντοκαὶ ξίφεσιν μεγάλοισι καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.πολλὰ δὲ φάσγανα καλὰ μελάνδετα κωπήενταἄλλα μὲν ἐκ χειρῶν χαμάδις πέσον, ἄλλα δʼ ἀπʼ ὤμωνἀνδρῶν μαρναμένων· ῥέε δʼ αἵματι γαῖα μέλαινα.Ἕκτωρ δὲ πρύμνηθεν ἐπεὶ λάβεν οὐχὶ μεθίειἄφλαστον μετὰ χερσὶν ἔχων, Τρωσὶν δὲ κέλευεν·οἴσετε πῦρ, ἅμα δʼ αὐτοὶ ἀολλέες ὄρνυτʼ ἀϋτήν·νῦν ἡμῖν πάντων Ζεὺς ἄξιον ἦμαρ ἔδωκενῆας ἑλεῖν, αἳ δεῦρο θεῶν ἀέκητι μολοῦσαιἡμῖν πήματα πολλὰ θέσαν, κακότητι γερόντων,οἵ μʼ ἐθέλοντα μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιναὐτόν τʼ ἰσχανάασκον ἐρητύοντό τε λαόν·ἀλλʼ εἰ δή ῥα τότε βλάπτε φρένας εὐρύοπα Ζεὺςἡμετέρας, νῦν αὐτὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα μᾶλλον ἐπʼ Ἀργείοισιν ὄρουσαν.Αἴας δʼ οὐκέτʼ ἔμιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσιν·ἀλλʼ ἀνεχάζετο τυτθόν, ὀϊόμενος θανέεσθαιθρῆνυν ἐφʼ ἑπταπόδην, λίπε δʼ ἴκρια νηὸς ἐΐσης.ἔνθʼ ἄρʼ ὅ γʼ ἑστήκει δεδοκημένος, ἔγχεϊ δʼ αἰεὶΤρῶας ἄμυνε νεῶν, ὅς τις φέροι ἀκάματον πῦρ·αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευε·ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηοςἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.ἠέ τινάς φαμεν εἶναι ἀοσσητῆρας ὀπίσσω,ἦέ τι τεῖχος ἄρειον, ὅ κʼ ἀνδράσι λοιγὸν ἀμύναι;οὐ μέν τι σχεδόν ἐστι πόλις πύργοις ἀραρυῖα,ᾗ κʼ ἀπαμυναίμεσθʼ ἑτεραλκέα δῆμον ἔχοντες·ἀλλʼ ἐν γὰρ Τρώων πεδίῳ πύκα θωρηκτάωνπόντῳ κεκλιμένοι ἑκὰς ἥμεθα πατρίδος αἴης·τὼ ἐν χερσὶ φόως, οὐ μειλιχίῃ πολέμοιο.ἦ, καὶ μαιμώων ἔφεπʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντι.ὅς τις δὲ Τρώων κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ φέροιτοσὺν πυρὶ κηλείῳ, χάριν Ἕκτορος ὀτρύναντος,τὸν δʼ Αἴας οὔτασκε δεδεγμένος ἔγχεϊ μακρῷ·δώδεκα δὲ προπάροιθε νεῶν αὐτοσχεδὸν οὖτα.

ὣς οἳ μὲν περὶ νηὸς ἐϋσσέλμοιο μάχοντο·Πάτροκλος δʼ Ἀχιλῆϊ παρίστατο ποιμένι λαῶνδάκρυα θερμὰ χέων ὥς τε κρήνη μελάνυδρος,ἥ τε κατʼ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ.τὸν δὲ ἰδὼν ᾤκτιρε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·τίπτε δεδάκρυσαι Πατρόκλεες, ἠΰτε κούρηνηπίη, ἥ θʼ ἅμα μητρὶ θέουσʼ ἀνελέσθαι ἀνώγειεἱανοῦ ἁπτομένη, καί τʼ ἐσσυμένην κατερύκει,δακρυόεσσα δέ μιν ποτιδέρκεται, ὄφρʼ ἀνέληται·τῇ ἴκελος Πάτροκλε τέρεν κατὰ δάκρυον εἴβεις.ἠέ τι Μυρμιδόνεσσι πιφαύσκεαι, ἢ ἐμοὶ αὐτῷ,ἦέ τινʼ ἀγγελίην Φθίης ἐξέκλυες οἶος;ζώειν μὰν ἔτι φασὶ Μενοίτιον Ἄκτορος υἱόν,ζώει δʼ Αἰακίδης Πηλεὺς μετὰ Μυρμιδόνεσσι;τῶν κε μάλʼ ἀμφοτέρων ἀκαχοίμεθα τεθνηώτων.ἦε σύ γʼ Ἀργείων ὀλοφύρεαι, ὡς ὀλέκονταινηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ὑπερβασίης ἕνεκα σφῆς;ἐξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ, ἵνα εἴδομεν ἄμφω.τὸν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφης Πατρόκλεες ἱππεῦ·ὦ Ἀχιλεῦ Πηλῆος υἱὲ μέγα φέρτατʼ Ἀχαιῶνμὴ νεμέσα· τοῖον γὰρ ἄχος βεβίηκεν Ἀχαιούς.οἳ μὲν γὰρ δὴ πάντες, ὅσοι πάρος ἦσαν ἄριστοι,ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.βέβληται μὲν ὃ Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδης,οὔτασται δʼ Ὀδυσεὺς δουρικλυτὸς ἠδʼ Ἀγαμέμνων,βέβληται δὲ καὶ Εὐρύπυλος κατὰ μηρὸν ὀϊστῷ.τοὺς μέν τʼ ἰητροὶ πολυφάρμακοι ἀμφιπένονταιἕλκεʼ ἀκειόμενοι· σὺ δʼ ἀμήχανος ἔπλευ Ἀχιλλεῦ.μὴ ἐμέ γʼ οὖν οὗτός γε λάβοι χόλος, ὃν σὺ φυλάσσειςαἰναρέτη· τί σευ ἄλλος ὀνήσεται ὀψίγονός περαἴ κε μὴ Ἀργείοισιν ἀεικέα λοιγὸν ἀμύνῃς;νηλεές, οὐκ ἄρα σοί γε πατὴρ ἦν ἱππότα Πηλεύς,οὐδὲ Θέτις μήτηρ· γλαυκὴ δέ σε τίκτε θάλασσαπέτραι τʼ ἠλίβατοι, ὅτι τοι νόος ἐστὶν ἀπηνής.εἰ δέ τινα φρεσὶ σῇσι θεοπροπίην ἀλεείνειςκαί τινά τοι πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ,ἀλλʼ ἐμέ περ πρόες ὦχʼ, ἃμα δʼ ἄλλον λαὸν ὄπασσονΜυρμιδόνων, ἤν πού τι φόως Δαναοῖσι γένωμαι.δὸς δέ μοι ὤμοιιν τὰ σὰ τεύχεα θωρηχθῆναι,αἴ κʼ ἐμὲ σοὶ ἴσκοντες ἀπόσχωνται πολέμοιοΤρῶες, ἀναπνεύσωσι δʼ Ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶντειρόμενοι· ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο.ῥεῖα δέ κʼ ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ἀϋτῇὤσαιμεν προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.ὣς φάτο λισσόμενος μέγα νήπιος· ἦ γὰρ ἔμελλενοἷ αὐτῷ θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα λιτέσθαι.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·ὤ μοι διογενὲς Πατρόκλεες οἷον ἔειπες·οὔτε θεοπροπίης ἐμπάζομαι ἥν τινα οἶδα,οὔτέ τί μοι πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ·ἀλλὰ τόδʼ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνει,ὁππότε δὴ τὸν ὁμοῖον ἀνὴρ ἐθέλῃσιν ἀμέρσαικαὶ γέρας ἂψ ἀφελέσθαι, ὅ τε κράτεϊ προβεβήκῃ·αἰνὸν ἄχος τό μοί ἐστιν, ἐπεὶ πάθον ἄλγεα θυμῷ.κούρην ἣν ἄρα μοι γέρας ἔξελον υἷες Ἀχαιῶν,δουρὶ δʼ ἐμῷ κτεάτισσα πόλιν εὐτείχεα πέρσας,τὴν ἂψ ἐκ χειρῶν ἕλετο κρείων ἈγαμέμνωνἈτρεΐδης ὡς εἴ τινʼ ἀτίμητον μετανάστην.ἀλλὰ τὰ μὲν προτετύχθαι ἐάσομεν· οὐδʼ ἄρα πως ἦνἀσπερχὲς κεχολῶσθαι ἐνὶ φρεσίν· ἤτοι ἔφην γεοὐ πρὶν μηνιθμὸν καταπαυσέμεν, ἀλλʼ ὁπότʼ ἂν δὴνῆας ἐμὰς ἀφίκηται ἀϋτή τε πτόλεμός τε.τύνη δʼ ὤμοιιν μὲν ἐμὰ κλυτὰ τεύχεα δῦθι,ἄρχε δὲ Μυρμιδόνεσσι φιλοπτολέμοισι μάχεσθαι,εἰ δὴ κυάνεον Τρώων νέφος ἀμφιβέβηκενηυσὶν ἐπικρατέως, οἳ δὲ ῥηγμῖνι θαλάσσηςκεκλίαται, χώρης ὀλίγην ἔτι μοῖραν ἔχοντεςἈργεῖοι, Τρώων δὲ πόλις ἐπὶ πᾶσα βέβηκεθάρσυνος· οὐ γὰρ ἐμῆς κόρυθος λεύσσουσι μέτωπονἐγγύθι λαμπομένης· τάχα κεν φεύγοντες ἐναύλουςπλήσειαν νεκύων, εἴ μοι κρείων Ἀγαμέμνωνἤπια εἰδείη· νῦν δὲ στρατὸν ἀμφιμάχονται.οὐ γὰρ Τυδεΐδεω Διομήδεος ἐν παλάμῃσιμαίνεται ἐγχείη Δαναῶν ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι·οὐδέ πω Ἀτρεΐδεω ὀπὸς ἔκλυον αὐδήσαντοςἐχθρῆς ἐκ κεφαλῆς· ἀλλʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιοΤρωσὶ κελεύοντος περιάγνυται, οἳ δʼ ἀλαλητῷπᾶν πεδίον κατέχουσι μάχῃ νικῶντες Ἀχαιούς.ἀλλὰ καὶ ὧς Πάτροκλε νεῶν ἄπο λοιγὸν ἀμύνωνἔμπεσʼ ἐπικρατέως, μὴ δὴ πυρὸς αἰθομένοιονῆας ἐνιπρήσωσι, φίλον δʼ ἀπὸ νόστον ἕλωνται.πείθεο δʼ ὥς τοι ἐγὼ μύθου τέλος ἐν φρεσὶ θείω,ὡς ἄν μοι τιμὴν μεγάλην καὶ κῦδος ἄρηαιπρὸς πάντων Δαναῶν, ἀτὰρ οἳ περικαλλέα κούρηνἂψ ἀπονάσσωσιν, ποτὶ δʼ ἀγλαὰ δῶρα πόρωσιν.ἐκ νηῶν ἐλάσας ἰέναι πάλιν· εἰ δέ κεν αὖ τοιδώῃ κῦδος ἀρέσθαι ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης,μὴ σύ γʼ ἄνευθεν ἐμεῖο λιλαίεσθαι πολεμίζεινΤρωσὶ φιλοπτολέμοισιν· ἀτιμότερον δέ με θήσεις·μὴ δʼ ἐπαγαλλόμενος πολέμῳ καὶ δηϊοτῆτιΤρῶας ἐναιρόμενος προτὶ Ἴλιον ἡγεμονεύειν,μή τις ἀπʼ Οὐλύμποιο θεῶν αἰειγενετάωνἐμβήῃ· μάλα τούς γε φιλεῖ ἑκάεργος Ἀπόλλων·ἀλλὰ πάλιν τρωπᾶσθαι, ἐπὴν φάος ἐν νήεσσιθήῃς, τοὺς δʼ ἔτʼ ἐᾶν πεδίον κάτα δηριάασθαι.αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλονμήτέ τις οὖν Τρώων θάνατον φύγοι ὅσσοι ἔασι,μήτέ τις Ἀργείων, νῶϊν δʼ ἐκδῦμεν ὄλεθρον,ὄφρʼ οἶοι Τροίης ἱερὰ κρήδεμνα λύωμεν.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,Αἴας δʼ οὐκ ἔτʼ ἔμιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσι·δάμνα μιν Ζηνός τε νόος καὶ Τρῶες ἀγαυοὶβάλλοντες· δεινὴν δὲ περὶ κροτάφοισι φαεινὴπήληξ βαλλομένη καναχὴν ἔχε, βάλλετο δʼ αἰεὶκὰπ φάλαρʼ εὐποίηθʼ· ὃ δʼ ἀριστερὸν ὦμον ἔκαμνενἔμπεδον αἰὲν ἔχων σάκος αἰόλον· οὐδὲ δύναντοἀμφʼ αὐτῷ πελεμίξαι ἐρείδοντες βελέεσσιν.αἰεὶ δʼ ἀργαλέῳ ἔχετʼ ἄσθματι, κὰδ δέ οἱ ἱδρὼςπάντοθεν ἐκ μελέων πολὺς ἔρρεεν, οὐδέ πῃ εἶχενἀμπνεῦσαι· πάντῃ δὲ κακὸν κακῷ ἐστήρικτο.ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαι,ὅππως δὴ πρῶτον πῦρ ἔμπεσε νηυσὶν Ἀχαιῶν.Ἕκτωρ Αἴαντος δόρυ μείλινον ἄγχι παραστὰςπλῆξʼ ἄορι μεγάλῳ αἰχμῆς παρὰ καυλὸν ὄπισθεν,ἀντικρὺ δʼ ἀπάραξε· τὸ μὲν Τελαμώνιος Αἴαςπῆλʼ αὔτως ἐν χειρὶ κόλον δόρυ, τῆλε δʼ ἀπʼ αὐτοῦαἰχμὴ χαλκείη χαμάδις βόμβησε πεσοῦσα.γνῶ δʼ Αἴας κατὰ θυμὸν ἀμύμονα ῥίγησέν τεἔργα θεῶν, ὅ ῥα πάγχυ μάχης ἐπὶ μήδεα κεῖρεΖεὺς ὑψιβρεμέτης, Τρώεσσι δὲ βούλετο νίκην·χάζετο δʼ ἐκ βελέων. τοὶ δʼ ἔμβαλον ἀκάματον πῦρνηῒ θοῇ· τῆς δʼ αἶψα κατʼ ἀσβέστη κέχυτο φλόξ.ὣς τὴν μὲν πρυμνὴν πῦρ ἄμφεπεν· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςμηρὼ πληξάμενος Πατροκλῆα προσέειπεν·ὄρσεο διογενὲς Πατρόκλεες ἱπποκέλευθε·λεύσσω δὴ παρὰ νηυσὶ πυρὸς δηΐοιο ἰωήν·μὴ δὴ νῆας ἕλωσι καὶ οὐκέτι φυκτὰ πέλωνται·δύσεο τεύχεα θᾶσσον, ἐγὼ δέ κε λαὸν ἀγείρω.ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ κορύσσετο νώροπι χαλκῷ.κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν ἔθηκεκαλάς, ἀργυρέοισιν ἐπισφυρίοις ἀραρυίας·δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν ἔδυνεποικίλον ἀστερόεντα ποδώκεος Αἰακίδαο.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος ἀργυρόηλονχάλκεον, αὐτὰρ ἔπειτα σάκος μέγα τε στιβαρόν τε·κρατὶ δʼ ἐπʼ ἰφθίμῳ κυνέην εὔτυκτον ἔθηκενἵππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν.εἵλετο δʼ ἄλκιμα δοῦρε, τά οἱ παλάμηφιν ἀρήρει.ἔγχος δʼ οὐχ ἕλετʼ οἶον ἀμύμονος Αἰακίδαοβριθὺ μέγα στιβαρόν· τὸ μὲν οὐ δύνατʼ ἄλλος Ἀχαιῶνπάλλειν, ἀλλά μιν οἶος ἐπίστατο πῆλαι ἈχιλλεὺςΠηλιάδα μελίην, τὴν πατρὶ φίλῳ πόρε ΧείρωνΠηλίου ἐκ κορυφῆς, φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσιν.ἵππους δʼ Αὐτομέδοντα θοῶς ζευγνῦμεν ἄνωγε,τὸν μετʼ Ἀχιλλῆα ῥηξήνορα τῖε μάλιστα,πιστότατος δέ οἱ ἔσκε μάχῃ ἔνι μεῖναι ὁμοκλήν.τῷ δὲ καὶ Αὐτομέδων ὕπαγε ζυγὸν ὠκέας ἵππουςΞάνθον καὶ Βαλίον, τὼ ἅμα πνοιῇσι πετέσθην,τοὺς ἔτεκε Ζεφύρῳ ἀνέμῳ Ἅρπυια Ποδάργηβοσκομένη λειμῶνι παρὰ ῥόον Ὠκεανοῖο.ἐν δὲ παρηορίῃσιν ἀμύμονα Πήδασον ἵει,τόν ῥά ποτʼ Ἠετίωνος ἑλὼν πόλιν ἤγαγʼ Ἀχιλλεύς,ὃς καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπεθʼ ἵπποις ἀθανάτοισι.Μυρμιδόνας δʼ ἄρʼ ἐποιχόμενος θώρηξεν Ἀχιλλεὺςπάντας ἀνὰ κλισίας σὺν τεύχεσιν· οἳ δὲ λύκοι ὣςὠμοφάγοι, τοῖσίν τε περὶ φρεσὶν ἄσπετος ἀλκή,οἵ τʼ ἔλαφον κεραὸν μέγαν οὔρεσι δῃώσαντεςδάπτουσιν· πᾶσιν δὲ παρήϊον αἵματι φοινόν·καί τʼ ἀγεληδὸν ἴασιν ἀπὸ κρήνης μελανύδρουλάψοντες γλώσσῃσιν ἀραιῇσιν μέλαν ὕδωρἄκρον ἐρευγόμενοι φόνον αἵματος· ἐν δέ τε θυμὸςστήθεσιν ἄτρομός ἐστι, περιστένεται δέ τε γαστήρ·τοῖοι Μυρμιδόνων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςἀμφʼ ἀγαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαοῥώοντʼ· ἐν δʼ ἄρα τοῖσιν ἀρήϊος ἵστατʼ Ἀχιλλεύς,ὀτρύνων ἵππους τε καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας.πεντήκοντʼ ἦσαν νῆες θοαί, ᾗσιν Ἀχιλλεὺςἐς Τροίην ἡγεῖτο Διῒ φίλος· ἐν δὲ ἑκάστῃπεντήκοντʼ ἔσαν ἄνδρες ἐπὶ κληῗσιν ἑταῖροι·πέντε δʼ ἄρʼ ἡγεμόνας ποιήσατο τοῖς ἐπεποίθεισημαίνειν· αὐτὸς δὲ μέγα κρατέων ἤνασσε.τῆς μὲν ἰῆς στιχὸς ἦρχε Μενέσθιος αἰολοθώρηξυἱὸς Σπερχειοῖο διιπετέος ποταμοῖο·ὃν τέκε Πηλῆος θυγάτηρ καλὴ ΠολυδώρηΣπερχειῷ ἀκάμαντι γυνὴ θεῷ εὐνηθεῖσα,αὐτὰρ ἐπίκλησιν Βώρῳ Περιήρεος υἷι,ὅς ῥʼ ἀναφανδὸν ὄπυιε πορὼν ἀπερείσια ἕδνα.τῆς δʼ ἑτέρης Εὔδωρος ἀρήϊος ἡγεμόνευεπαρθένιος, τὸν ἔτικτε χορῷ καλὴ ΠολυμήληΦύλαντος θυγάτηρ· τῆς δὲ κρατὺς ἀργεϊφόντηςἠράσατʼ, ὀφθαλμοῖσιν ἰδὼν μετὰ μελπομένῃσινἐν χορῷ Ἀρτέμιδος χρυσηλακάτου κελαδεινῆς.αὐτίκα δʼ εἰς ὑπερῷʼ ἀναβὰς παρελέξατο λάθρῃἙρμείας ἀκάκητα, πόρεν δέ οἱ ἀγλαὸν υἱὸνΕὔδωρον πέρι μὲν θείειν ταχὺν ἠδὲ μαχητήν.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε μογοστόκος Εἰλείθυιαἐξάγαγε πρὸ φόως δὲ καὶ ἠελίου ἴδεν αὐγάς,τὴν μὲν Ἐχεκλῆος κρατερὸν μένος Ἀκτορίδαοἠγάγετο πρὸς δώματʼ, ἐπεὶ πόρε μυρία ἕδνα,τὸν δʼ ὃ γέρων Φύλας εὖ ἔτρεφεν ἠδʼ ἀτίταλλενἀμφαγαπαζόμενος ὡς εἴ θʼ ἑὸν υἱὸν ἐόντα.τῆς δὲ τρίτης Πείσανδρος ἀρήϊος ἡγεμόνευεΜαιμαλίδης, ὃς πᾶσι μετέπρεπε Μυρμιδόνεσσινἔγχεϊ μάρνασθαι μετὰ Πηλεΐωνος ἑταῖρον.τῆς δὲ τετάρτης ἦρχε γέρων ἱππηλάτα Φοῖνιξ,πέμπτης δʼ Ἀλκιμέδων Λαέρκεος υἱὸς ἀμύμων.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντας ἅμʼ ἡγεμόνεσσιν Ἀχιλλεὺςστῆσεν ἐῢ κρίνας, κρατερὸν δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·Μυρμιδόνες μή τίς μοι ἀπειλάων λελαθέσθω,ἃς ἐπὶ νηυσὶ θοῇσιν ἀπειλεῖτε Τρώεσσιπάνθʼ ὑπὸ μηνιθμόν, καί μʼ ᾐτιάασθε ἕκαστος·σχέτλιε Πηλέος υἱὲ χόλῳ ἄρα σʼ ἔτρεφε μήτηρ,νηλεές, ὃς παρὰ νηυσὶν ἔχεις ἀέκοντας ἑταίρους·οἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα ποντοπόροισιναὖτις, ἐπεί ῥά τοι ὧδε κακὸς χόλος ἔμπεσε θυμῷ.ταῦτά μʼ ἀγειρόμενοι θάμʼ ἐβάζετε· νῦν δὲ πέφανταιφυλόπιδος μέγα ἔργον, ἕης τὸ πρίν γʼ ἐράασθε.ἔνθά τις ἄλκιμον ἦτορ ἔχων Τρώεσσι μαχέσθω.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.μᾶλλον δὲ στίχες ἄρθεν, ἐπεὶ βασιλῆος ἄκουσαν.ὡς δʼ ὅτε τοῖχον ἀνὴρ ἀράρῃ πυκινοῖσι λίθοισιδώματος ὑψηλοῖο βίας ἀνέμων ἀλεείνων,ὣς ἄραρον κόρυθές τε καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι.ἀσπὶς ἄρʼ ἀσπίδʼ ἔρειδε, κόρυς κόρυν, ἀνέρα δʼ ἀνήρ·ψαῦον δʼ ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισινευόντων, ὡς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισι.πάντων δὲ προπάροιθε δύʼ ἀνέρε θωρήσσοντοΠάτροκλός τε καὶ Αὐτομέδων ἕνα θυμὸν ἔχοντεςπρόσθεν Μυρμιδόνων πολεμιζέμεν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςβῆ ῥʼ ἴμεν ἐς κλισίην, χηλοῦ δʼ ἀπὸ πῶμʼ ἀνέῳγεκαλῆς δαιδαλέης, τήν οἱ Θέτις ἀργυρόπεζαθῆκʼ ἐπὶ νηὸς ἄγεσθαι ἐῢ πλήσασα χιτώνωνχλαινάων τʼ ἀνεμοσκεπέων οὔλων τε ταπήτων.ἔνθα δέ οἱ δέπας ἔσκε τετυγμένον, οὐδέ τις ἄλλοςοὔτʼ ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπʼ αὐτοῦ αἴθοπα οἶνον,οὔτέ τεῳ σπένδεσκε θεῶν, ὅτε μὴ Διὶ πατρί.τό ῥα τότʼ ἐκ χηλοῖο λαβὼν ἐκάθηρε θεείῳπρῶτον, ἔπειτα δʼ ἔνιψʼ ὕδατος καλῇσι ῥοῇσι,νίψατο δʼ αὐτὸς χεῖρας, ἀφύσσατο δʼ αἴθοπα οἶνον.εὔχετʼ ἔπειτα στὰς μέσῳ ἕρκεϊ, λεῖβε δὲ οἶνονοὐρανὸν εἰσανιδών· Δία δʼ οὐ λάθε τερπικέραυνον·Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελασγικὲ τηλόθι ναίωνΔωδώνης μεδέων δυσχειμέρου, ἀμφὶ δὲ Σελλοὶσοὶ ναίουσʼ ὑποφῆται ἀνιπτόποδες χαμαιεῦναι,ἠμὲν δή ποτʼ ἐμὸν ἔπος ἔκλυες εὐξαμένοιο,τίμησας μὲν ἐμέ, μέγα δʼ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν,ἠδʼ ἔτι καὶ νῦν μοι τόδʼ ἐπικρήηνον ἐέλδωρ·αὐτὸς μὲν γὰρ ἐγὼ μενέω νηῶν ἐν ἀγῶνι,ἀλλʼ ἕταρον πέμπω πολέσιν μετὰ Μυρμιδόνεσσιμάρνασθαι· τῷ κῦδος ἅμα πρόες εὐρύοπα Ζεῦ,θάρσυνον δέ οἱ ἦτορ ἐνὶ φρεσίν, ὄφρα καὶ Ἕκτωρεἴσεται ἤ ῥα καὶ οἶος ἐπίστηται πολεμίζεινἡμέτερος θεράπων, ἦ οἱ τότε χεῖρες ἄαπτοιμαίνονθʼ, ὁππότʼ ἐγώ περ ἴω μετὰ μῶλον Ἄρηος.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἀπὸ ναῦφι μάχην ἐνοπήν τε δίηται,ἀσκηθής μοι ἔπειτα θοὰς ἐπὶ νῆας ἵκοιτοτεύχεσί τε ξὺν πᾶσι καὶ ἀγχεμάχοις ἑτάροισιν.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τοῦ δʼ ἔκλυε μητίετα Ζεύς.τῷ δʼ ἕτερον μὲν ἔδωκε πατήρ, ἕτερον δʼ ἀνένευσε·νηῶν μέν οἱ ἀπώσασθαι πόλεμόν τε μάχην τεδῶκε, σόον δʼ ἀνένευσε μάχης ἐξαπονέεσθαι.ἤτοι ὃ μὲν σπείσας τε καὶ εὐξάμενος Διὶ πατρὶἂψ κλισίην εἰσῆλθε, δέπας δʼ ἀπέθηκʼ ἐνὶ χηλῷ,στῆ δὲ πάροιθʼ ἐλθὼν κλισίης, ἔτι δʼ ἤθελε θυμῷεἰσιδέειν Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπιν αἰνήν.οἳ δʼ ἅμα Πατρόκλῳ μεγαλήτορι θωρηχθέντεςἔστιχον, ὄφρʼ ἐν Τρωσὶ μέγα φρονέοντες ὄρουσαν.αὐτίκα δὲ σφήκεσσιν ἐοικότες ἐξεχέοντοεἰνοδίοις, οὓς παῖδες ἐριδμαίνωσιν ἔθοντεςαἰεὶ κερτομέοντες ὁδῷ ἔπι οἰκίʼ ἔχονταςνηπίαχοι· ξυνὸν δὲ κακὸν πολέεσσι τιθεῖσι.τοὺς δʼ εἴ περ παρά τίς τε κιὼν ἄνθρωπος ὁδίτηςκινήσῃ ἀέκων, οἳ δʼ ἄλκιμον ἦτορ ἔχοντεςπρόσσω πᾶς πέτεται καὶ ἀμύνει οἷσι τέκεσσι.τῶν τότε Μυρμιδόνες κραδίην καὶ θυμὸν ἔχοντεςἐκ νηῶν ἐχέοντο· βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρει.Πάτροκλος δʼ ἑτάροισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Μυρμιδόνες ἕταροι Πηληϊάδεω Ἀχιλῆοςἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς,ὡς ἂν Πηλεΐδην τιμήσομεν, ὃς μέγʼ ἄριστοςἈργείων παρὰ νηυσὶ καὶ ἀγχέμαχοι θεράποντες,γνῷ δὲ καὶ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνἣν ἄτην, ὅ τʼ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου,ἐν δʼ ἔπεσον Τρώεσσιν ἀολλέες· ἀμφὶ δὲ νῆεςσμερδαλέον κονάβησαν ἀϋσάντων ὑπʼ Ἀχαιῶν.Τρῶες δʼ ὡς εἴδοντο Μενοιτίου ἄλκιμον υἱὸναὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ἔντεσι μαρμαίροντας,πᾶσιν ὀρίνθη θυμός, ἐκίνηθεν δὲ φάλαγγεςἐλπόμενοι παρὰ ναῦφι ποδώκεα Πηλεΐωναμηνιθμὸν μὲν ἀπορρῖψαι, φιλότητα δʼ ἑλέσθαι·πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπῃ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον.Πάτροκλος δὲ πρῶτος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷἀντικρὺ κατὰ μέσσον, ὅθι πλεῖστοι κλονέοντο,νηῒ πάρα πρυμνῇ μεγαθύμου Πρωτεσιλάου,καὶ βάλε Πυραίχμην, ὃς Παίονας ἱπποκορυστὰςἤγαγεν ἐξ Ἀμυδῶνος ἀπʼ Ἀξιοῦ εὐρὺ ῥέοντος·τὸν βάλε δεξιὸν ὦμον· ὃ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσικάππεσεν οἰμώξας, ἕταροι δέ μιν ἀμφεφόβηθενΠαίονες· ἐν γὰρ Πάτροκλος φόβον ἧκεν ἅπασινἡγεμόνα κτείνας, ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.ἐκ νηῶν δʼ ἔλασεν, κατὰ δʼ ἔσβεσεν αἰθόμενον πῦρ.ἡμιδαὴς δʼ ἄρα νηῦς λίπετʼ αὐτόθι· τοὶ δὲ φόβηθενΤρῶες θεσπεσίῳ ὁμάδῳ· Δαναοὶ δʼ ἐπέχυντονῆας ἀνὰ γλαφυράς· ὅμαδος δʼ ἀλίαστος ἐτύχθη.ὡς δʼ ὅτʼ ἀφʼ ὑψηλῆς κορυφῆς ὄρεος μεγάλοιοκινήσῃ πυκινὴν νεφέλην στεροπηγερέτα Ζεύς,ἔκ τʼ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροικαὶ νάπαι, οὐρανόθεν δʼ ἄρʼ ὑπερράγη ἄσπετος αἰθήρ,ὣς Δαναοὶ νηῶν μὲν ἀπωσάμενοι δήϊον πῦρτυτθὸν ἀνέπνευσαν, πολέμου δʼ οὐ γίγνετʼ ἐρωή·οὐ γάρ πώ τι Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπʼ Ἀχαιῶνπροτροπάδην φοβέοντο μελαινάων ἀπὸ νηῶν,ἀλλʼ ἔτʼ ἄρʼ ἀνθίσταντο, νεῶν δʼ ὑπόεικον ἀνάγκῃ.ἔνθα δʼ ἀνὴρ ἕλεν ἄνδρα κεδασθείσης ὑσμίνηςἡγεμόνων. πρῶτος δὲ Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸςαὐτίκʼ ἄρα στρεφθέντος Ἀρηϊλύκου βάλε μηρὸνἔγχεϊ ὀξυόεντι, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·ῥῆξεν δʼ ὀστέον ἔγχος, ὃ δὲ πρηνὴς ἐπὶ γαίῃκάππεσʼ· ἀτὰρ Μενέλαος ἀρήϊος οὖτα Θόανταστέρνον γυμνωθέντα παρʼ ἀσπίδα, λῦσε δὲ γυῖα.Φυλεΐδης δʼ Ἄμφικλον ἐφορμηθέντα δοκεύσαςἔφθη ὀρεξάμενος πρυμνὸν σκέλος, ἔνθα πάχιστοςμυὼν ἀνθρώπου πέλεται· περὶ δʼ ἔγχεος αἰχμῇνεῦρα διεσχίσθη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.Νεστορίδαι δʼ ὃ μὲν οὔτασʼ Ἀτύμνιον ὀξέϊ δουρὶἈντίλοχος, λαπάρης δὲ διήλασε χάλκεον ἔγχος·ἤριπε δὲ προπάροιθε. Μάρις δʼ αὐτοσχεδὰ δουρὶἈντιλόχῳ ἐπόρουσε κασιγνήτοιο χολωθεὶςστὰς πρόσθεν νέκυος· τοῦ δʼ ἀντίθεος Θρασυμήδηςἔφθη ὀρεξάμενος πρὶν οὐτάσαι, οὐδʼ ἀφάμαρτεν,ὦμον ἄφαρ· πρυμνὸν δὲ βραχίονα δουρὸς ἀκωκὴδρύψʼ ἀπὸ μυώνων, ἀπὸ δʼ ὀστέον ἄχρις ἄραξε·δούπησεν δὲ πεσών, κατὰ δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.ὣς τὼ μὲν δοιοῖσι κασιγνήτοισι δαμέντεβήτην εἰς Ἔρεβος Σαρπηδόνος ἐσθλοὶ ἑταῖροιυἷες ἀκοντισταὶ Ἀμισωδάρου, ὅς ῥα Χίμαιρανθρέψεν ἀμαιμακέτην πολέσιν κακὸν ἀνθρώποισιν.Αἴας δὲ Κλεόβουλον Ὀϊλιάδης ἐπορούσαςζωὸν ἕλε βλαφθέντα κατὰ κλόνον· ἀλλά οἱ αὖθιλῦσε μένος πλήξας ξίφει αὐχένα κωπήεντι.πᾶν δʼ ὑπεθερμάνθη ξίφος αἵματι· τὸν δὲ κατʼ ὄσσεἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.Πηνέλεως δὲ Λύκων τε συνέδραμον· ἔγχεσι μὲν γὰρἤμβροτον ἀλλήλων, μέλεον δʼ ἠκόντισαν ἄμφω·τὼ δʼ αὖτις ξιφέεσσι συνέδραμον. ἔνθα Λύκων μὲνἱπποκόμου κόρυθος φάλον ἤλασεν, ἀμφὶ δὲ καυλὸνφάσγανον ἐρραίσθη· ὃ δʼ ὑπʼ οὔατος αὐχένα θεῖνεΠηνέλεως, πᾶν δʼ εἴσω ἔδυ ξίφος, ἔσχεθε δʼ οἶονδέρμα, παρηέρθη δὲ κάρη, ὑπέλυντο δὲ γυῖα.Μηριόνης δʼ Ἀκάμαντα κιχεὶς ποσὶ καρπαλίμοισινύξʼ ἵππων ἐπιβησόμενον κατὰ δεξιὸν ὦμον·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, κατὰ δʼ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς.Ἰδομενεὺς δʼ Ἐρύμαντα κατὰ στόμα νηλέϊ χαλκῷνύξε· τὸ δʼ ἀντικρὺ δόρυ χάλκεον ἐξεπέρησενέρθεν ὑπʼ ἐγκεφάλοιο, κέασσε δʼ ἄρʼ ὀστέα λευκά·ἐκ δʼ ἐτίναχθεν ὀδόντες, ἐνέπλησθεν δέ οἱ ἄμφωαἵματος ὀφθαλμοί· τὸ δʼ ἀνὰ στόμα καὶ κατὰ ῥῖναςπρῆσε χανών· θανάτου δὲ μέλαν νέφος ἀμφεκάλυψεν.οὗτοι ἄρʼ ἡγεμόνες Δαναῶν ἕλον ἄνδρα ἕκαστος.ὡς δὲ λύκοι ἄρνεσσιν ἐπέχραον ἢ ἐρίφοισισίνται ὑπʼ ἐκ μήλων αἱρεύμενοι, αἵ τʼ ἐν ὄρεσσιποιμένος ἀφραδίῃσι διέτμαγεν· οἳ δὲ ἰδόντεςαἶψα διαρπάζουσιν ἀνάλκιδα θυμὸν ἐχούσας·ὣς Δαναοὶ Τρώεσσιν ἐπέχραον· οἳ δὲ φόβοιοδυσκελάδου μνήσαντο, λάθοντο δὲ θούριδος ἀλκῆς.Αἴας δʼ ὃ μέγας αἰὲν ἐφʼ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇἵετʼ ἀκοντίσσαι· ὃ δὲ ἰδρείῃ πολέμοιοἀσπίδι ταυρείῃ κεκαλυμμένος εὐρέας ὤμουςσκέπτετʼ ὀϊστῶν τε ῥοῖζον καὶ δοῦπον ἀκόντων.ἦ μὲν δὴ γίγνωσκε μάχης ἑτεραλκέα νίκην·ἀλλὰ καὶ ὧς ἀνέμιμνε, σάω δʼ ἐρίηρας ἑταίρους.ὡς δʼ ὅτʼ ἀπʼ Οὐλύμπου νέφος ἔρχεται οὐρανὸν εἴσωαἰθέρος ἐκ δίης, ὅτε τε Ζεὺς λαίλαπα τείνῃ,ὣς τῶν ἐκ νηῶν γένετο ἰαχή τε φόβος τε,οὐδὲ κατὰ μοῖραν πέραον πάλιν. Ἕκτορα δʼ ἵπποιἔκφερον ὠκύποδες σὺν τεύχεσι, λεῖπε δὲ λαὸνΤρωϊκόν, οὓς ἀέκοντας ὀρυκτὴ τάφρος ἔρυκε.πολλοὶ δʼ ἐν τάφρῳ ἐρυσάρματες ὠκέες ἵπποιἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ λίπον ἅρματʼ ἀνάκτων,Πάτροκλος δʼ ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύωνΤρωσὶ κακὰ φρονέων· οἳ δὲ ἰαχῇ τε φόβῳ τεπάσας πλῆσαν ὁδούς, ἐπεὶ ἂρ τμάγεν· ὕψι δʼ ἀέλλησκίδναθʼ ὑπὸ νεφέων, τανύοντο δὲ μώνυχες ἵπποιἄψορρον προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.Πάτροκλος δʼ ᾗ πλεῖστον ὀρινόμενον ἴδε λαόν,τῇ ῥʼ ἔχʼ ὁμοκλήσας· ὑπὸ δʼ ἄξοσι φῶτες ἔπιπτονπρηνέες ἐξ ὀχέων, δίφροι δʼ ἀνακυμβαλίαζον.ἀντικρὺ δʼ ἄρα τάφρον ὑπέρθορον ὠκέες ἵπποιἄμβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα,πρόσσω ἱέμενοι, ἐπὶ δʼ Ἕκτορι κέκλετο θυμός·ἵετο γὰρ βαλέειν· τὸν δʼ ἔκφερον ὠκέες ἵπποι.ὡς δʼ ὑπὸ λαίλαπι πᾶσα κελαινὴ βέβριθε χθὼνἤματʼ ὀπωρινῷ, ὅτε λαβρότατον χέει ὕδωρΖεύς, ὅτε δή ῥʼ ἄνδρεσσι κοτεσσάμενος χαλεπήνῃ,οἳ βίῃ εἰν ἀγορῇ σκολιὰς κρίνωσι θέμιστας,ἐκ δὲ δίκην ἐλάσωσι θεῶν ὄπιν οὐκ ἀλέγοντες·τῶν δέ τε πάντες μὲν ποταμοὶ πλήθουσι ῥέοντες,πολλὰς δὲ κλιτῦς τότʼ ἀποτμήγουσι χαράδραι,ἐς δʼ ἅλα πορφυρέην μεγάλα στενάχουσι ῥέουσαιἐξ ὀρέων ἐπικάρ, μινύθει δέ τε ἔργʼ ἀνθρώπων·ὣς ἵπποι Τρῳαὶ μεγάλα στενάχοντο θέουσαι.Πάτροκλος δʼ ἐπεὶ οὖν πρώτας ἐπέκερσε φάλαγγας,ἂψ ἐπὶ νῆας ἔεργε παλιμπετές, οὐδὲ πόληοςεἴα ἱεμένους ἐπιβαινέμεν, ἀλλὰ μεσηγὺνηῶν καὶ ποταμοῦ καὶ τείχεος ὑψηλοῖοκτεῖνε μεταΐσσων, πολέων δʼ ἀπετίνυτο ποινήν.ἔνθʼ ἤτοι Πρόνοον πρῶτον βάλε δουρὶ φαεινῷστέρνον γυμνωθέντα παρʼ ἀσπίδα, λῦσε δὲ γυῖα·δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δὲ Θέστορα Ἤνοπος υἱὸνδεύτερον ὁρμηθείς· ὃ μὲν εὐξέστῳ ἐνὶ δίφρῳἧστο ἀλείς· ἐκ γὰρ πλήγη φρένας, ἐκ δʼ ἄρα χειρῶνἡνία ἠΐχθησαν· ὃ δʼ ἔγχεϊ νύξε παραστὰςγναθμὸν δεξιτερόν, διὰ δʼ αὐτοῦ πεῖρεν ὀδόντων,ἕλκε δὲ δουρὸς ἑλὼν ὑπὲρ ἄντυγος, ὡς ὅτε τις φὼςπέτρῃ ἔπι προβλῆτι καθήμενος ἱερὸν ἰχθὺνἐκ πόντοιο θύραζε λίνῳ καὶ ἤνοπι χαλκῷ·ὣς ἕλκʼ ἐκ δίφροιο κεχηνότα δουρὶ φαεινῷ,κὰδ δʼ ἄρʼ ἐπὶ στόμʼ ἔωσε· πεσόντα δέ μιν λίπε θυμός.αὐτὰρ ἔπειτʼ Ἐρύλαον ἐπεσσύμενον βάλε πέτρῳμέσσην κὰκ κεφαλήν· ἣ δʼ ἄνδιχα πᾶσα κεάσθηἐν κόρυθι βριαρῇ· ὃ δʼ ἄρα πρηνὴς ἐπὶ γαίῃκάππεσεν, ἀμφὶ δέ μιν θάνατος χύτο θυμοραϊστής.αὐτὰρ ἔπειτʼ Ἐρύμαντα καὶ Ἀμφοτερὸν καὶ ἘπάλτηνΤληπόλεμόν τε Δαμαστορίδην Ἐχίον τε Πύριν τεἸφέα τʼ Εὔιππόν τε καὶ Ἀργεάδην Πολύμηλονπάντας ἐπασσυτέρους πέλασε χθονὶ πουλυβοτείρῃ.Σαρπηδὼν δʼ ὡς οὖν ἴδʼ ἀμιτροχίτωνας ἑταίρουςχέρσʼ ὕπο Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμέντας,κέκλετʼ ἄρʼ ἀντιθέοισι καθαπτόμενος Λυκίοισιν·αἰδὼς ὦ Λύκιοι· πόσε φεύγετε; νῦν θοοὶ ἔστε.ἀντήσω γὰρ ἐγὼ τοῦδʼ ἀνέρος, ὄφρα δαείωὅς τις ὅδε κρατέει καὶ δὴ κακὰ πολλὰ ἔοργεΤρῶας, ἐπεὶ πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν γούνατʼ ἔλυσεν.ἦ ῥα, καὶ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε.Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἐπεὶ ἴδεν ἔκθορε δίφρου.οἳ δʼ ὥς τʼ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες ἀγκυλοχεῖλαιπέτρῃ ἐφʼ ὑψηλῇ μεγάλα κλάζοντε μάχωνται,ὣς οἳ κεκλήγοντες ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.τοὺς δὲ ἰδὼν ἐλέησε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω,Ἥρην δὲ προσέειπε κασιγνήτην ἄλοχόν τε·ὤ μοι ἐγών, ὅ τέ μοι Σαρπηδόνα φίλτατον ἀνδρῶνμοῖρʼ ὑπὸ Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμῆναι.διχθὰ δέ μοι κραδίη μέμονε φρεσὶν ὁρμαίνοντι,ἤ μιν ζωὸν ἐόντα μάχης ἄπο δακρυοέσσηςθείω ἀναρπάξας Λυκίης ἐν πίονι δήμῳ,ἦ ἤδη ὑπὸ χερσὶ Μενοιτιάδαο δαμάσσω.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι;ἔρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·αἴ κε ζὼν πέμψῃς Σαρπηδόνα ὃν δὲ δόμον δέ,φράζεο μή τις ἔπειτα θεῶν ἐθέλῃσι καὶ ἄλλοςπέμπειν ὃν φίλον υἱὸν ἀπὸ κρατερῆς ὑσμίνης·πολλοὶ γὰρ περὶ ἄστυ μέγα Πριάμοιο μάχονταιυἱέες ἀθανάτων, τοῖσιν κότον αἰνὸν ἐνήσεις.ἀλλʼ εἴ τοι φίλος ἐστί, τεὸν δʼ ὀλοφύρεται ἦτορ,ἤτοι μέν μιν ἔασον ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃχέρσʼ ὕπο Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμῆναι·αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τόν γε λίπῃ ψυχή τε καὶ αἰών,πέμπειν μιν θάνατόν τε φέρειν καὶ νήδυμον ὕπνονεἰς ὅ κε δὴ Λυκίης εὐρείης δῆμον ἵκωνται,ἔνθά ἑ ταρχύσουσι κασίγνητοί τε ἔται τετύμβῳ τε στήλῃ τε· τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ θανόντων.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·αἱματοέσσας δὲ ψιάδας κατέχευεν ἔραζεπαῖδα φίλον τιμῶν, τόν οἱ Πάτροκλος ἔμελλεφθίσειν ἐν Τροίῃ ἐριβώλακι τηλόθι πάτρης.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,ἔνθʼ ἤτοι Πάτροκλος ἀγακλειτὸν Θρασύμηλον,ὅς ῥʼ ἠῢς θεράπων Σαρπηδόνος ἦεν ἄνακτος,τὸν βάλε νείαιραν κατὰ γαστέρα, λῦσε δὲ γυῖα.Σαρπηδὼν δʼ αὐτοῦ μὲν ἀπήμβροτε δουρὶ φαεινῷδεύτερον ὁρμηθείς, ὃ δὲ Πήδασον οὔτασεν ἵππονἔγχεϊ δεξιὸν ὦμον· ὃ δʼ ἔβραχε θυμὸν ἀΐσθων,κὰδ δʼ ἔπεσʼ ἐν κονίῃσι μακών, ἀπὸ δʼ ἔπτατο θυμός.τὼ δὲ διαστήτην, κρίκε δὲ ζυγόν, ἡνία δέ σφισύγχυτʼ, ἐπεὶ δὴ κεῖτο παρήορος ἐν κονίῃσι.τοῖο μὲν Αὐτομέδων δουρικλυτὸς εὕρετο τέκμωρ·σπασσάμενος τανύηκες ἄορ παχέος παρὰ μηροῦἀΐξας ἀπέκοψε παρήορον οὐδʼ ἐμάτησε·τὼ δʼ ἰθυνθήτην, ἐν δὲ ῥυτῆρσι τάνυσθεν·τὼ δʼ αὖτις συνίτην ἔριδος πέρι θυμοβόροιο.ἔνθʼ αὖ Σαρπηδὼν μὲν ἀπήμβροτε δουρὶ φαεινῷ,Πατρόκλου δʼ ὑπὲρ ὦμον ἀριστερὸν ἤλυθʼ ἀκωκὴἔγχεος, οὐδʼ ἔβαλʼ αὐτόν· ὃ δʼ ὕστερος ὄρνυτο χαλκῷΠάτροκλος· τοῦ δʼ οὐχ ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός,ἀλλʼ ἔβαλʼ ἔνθʼ ἄρα τε φρένες ἔρχαται ἀμφʼ ἁδινὸν κῆρ.ἤριπε δʼ ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἢ ἀχερωῒςἠὲ πίτυς βλωθρή, τήν τʼ οὔρεσι τέκτονες ἄνδρεςἐξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι·ὣς ὃ πρόσθʼ ἵππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθεὶςβεβρυχὼς κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης.ἠΰτε ταῦρον ἔπεφνε λέων ἀγέληφι μετελθὼναἴθωνα μεγάθυμον ἐν εἰλιπόδεσσι βόεσσι,ὤλετό τε στενάχων ὑπὸ γαμφηλῇσι λέοντος,ὣς ὑπὸ Πατρόκλῳ Λυκίων ἀγὸς ἀσπιστάωνκτεινόμενος μενέαινε, φίλον δʼ ὀνόμηνεν ἑταῖρον·Γλαῦκε πέπον πολεμιστὰ μετʼ ἀνδράσι νῦν σε μάλα χρὴαἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν·νῦν τοι ἐελδέσθω πόλεμος κακός, εἰ θοός ἐσσι.πρῶτα μὲν ὄτρυνον Λυκίων ἡγήτορας ἄνδραςπάντῃ ἐποιχόμενος Σαρπηδόνος ἀμφιμάχεσθαι·αὐτὰρ ἔπειτα καὶ αὐτὸς ἐμεῦ πέρι μάρναο χαλκῷ.σοὶ γὰρ ἐγὼ καὶ ἔπειτα κατηφείη καὶ ὄνειδοςἔσσομαι ἤματα πάντα διαμπερές, εἴ κέ μʼ Ἀχαιοὶτεύχεα συλήσωσι νεῶν ἐν ἀγῶνι πεσόντα.ἀλλʼ ἔχεο κρατερῶς, ὄτρυνε δὲ λαὸν ἅπαντα.ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψενὀφθαλμοὺς ῥῖνάς θʼ· ὃ δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνωνἐκ χροὸς ἕλκε δόρυ, προτὶ δὲ φρένες αὐτῷ ἕποντο·τοῖο δʼ ἅμα ψυχήν τε καὶ ἔγχεος ἐξέρυσʼ αἰχμήν.Μυρμιδόνες δʼ αὐτοῦ σχέθον ἵππους φυσιόωνταςἱεμένους φοβέεσθαι, ἐπεὶ λίπον ἅρματʼ ἀνάκτων.Γλαύκῳ δʼ αἰνὸν ἄχος γένετο φθογγῆς ἀΐοντι·ὠρίνθη δέ οἱ ἦτορ ὅ τʼ οὐ δύνατο προσαμῦναι.χειρὶ δʼ ἑλὼν ἐπίεζε βραχίονα· τεῖρε γὰρ αὐτὸνἕλκος, ὃ δή μιν Τεῦκρος ἐπεσσύμενον βάλεν ἰῷτείχεος ὑψηλοῖο, ἀρὴν ἑτάροισιν ἀμύνων.εὐχόμενος δʼ ἄρα εἶπεν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνι·κλῦθι ἄναξ ὅς που Λυκίης ἐν πίονι δήμῳεἲς ἢ ἐνὶ Τροίῃ· δύνασαι δὲ σὺ πάντοσʼ ἀκούεινἀνέρι κηδομένῳ, ὡς νῦν ἐμὲ κῆδος ἱκάνει.ἕλκος μὲν γὰρ ἔχω τόδε καρτερόν, ἀμφὶ δέ μοι χεὶρὀξείῃς ὀδύνῃσιν ἐλήλαται, οὐδέ μοι αἷματερσῆναι δύναται, βαρύθει δέ μοι ὦμος ὑπʼ αὐτοῦ·ἔγχος δʼ οὐ δύναμαι σχεῖν ἔμπεδον, οὐδὲ μάχεσθαιἐλθὼν δυσμενέεσσιν. ἀνὴρ δʼ ὤριστος ὄλωλεΣαρπηδὼν Διὸς υἱός· ὃ δʼ οὐ οὗ παιδὸς ἀμύνει.ἀλλὰ σύ πέρ μοι ἄναξ τόδε καρτερὸν ἕλκος ἄκεσσαι,κοίμησον δʼ ὀδύνας, δὸς δὲ κράτος, ὄφρʼ ἑτάροισικεκλόμενος Λυκίοισιν ἐποτρύνω πολεμίζειν,αὐτός τʼ ἀμφὶ νέκυι κατατεθνηῶτι μάχωμαι.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τοῦ δʼ ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων.αὐτίκα παῦσʼ ὀδύνας ἀπὸ δʼ ἕλκεος ἀργαλέοιοαἷμα μέλαν τέρσηνε, μένος δέ οἱ ἔμβαλε θυμῷ.Γλαῦκος δʼ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ γήθησέν τεὅττί οἱ ὦκʼ ἤκουσε μέγας θεὸς εὐξαμένοιο.πρῶτα μὲν ὄτρυνεν Λυκίων ἡγήτορας ἄνδραςπάντῃ ἐποιχόμενος Σαρπηδόνος ἀμφιμάχεσθαι·αὐτὰρ ἔπειτα μετὰ Τρῶας κίε μακρὰ βιβάσθωνΠουλυδάμαντʼ ἔπι Πανθοΐδην καὶ Ἀγήνορα δῖον,βῆ δὲ μετʼ Αἰνείαν τε καὶ Ἕκτορα χαλκοκορυστήν,ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἕκτορ νῦν δὴ πάγχυ λελασμένος εἰς ἐπικούρων,οἳ σέθεν εἵνεκα τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴηςθυμὸν ἀποφθινύθουσι· σὺ δʼ οὐκ ἐθέλεις ἐπαμύνειν.κεῖται Σαρπηδὼν Λυκίων ἀγὸς ἀσπιστάων,ὃς Λυκίην εἴρυτο δίκῃσί τε καὶ σθένεϊ ᾧ·τὸν δʼ ὑπὸ Πατρόκλῳ δάμασʼ ἔγχεϊ χάλκεος Ἄρης.ἀλλὰ φίλοι πάρστητε, νεμεσσήθητε δὲ θυμῷ,μὴ ἀπὸ τεύχεʼ ἕλωνται, ἀεικίσσωσι δὲ νεκρὸνΜυρμιδόνες, Δαναῶν κεχολωμένοι ὅσσοι ὄλοντο,τοὺς ἐπὶ νηυσὶ θοῇσιν ἐπέφνομεν ἐγχείῃσιν.ὣς ἔφατο, Τρῶας δὲ κατὰ κρῆθεν λάβε πένθοςἄσχετον, οὐκ ἐπιεικτόν, ἐπεί σφισιν ἕρμα πόληοςἔσκε καὶ ἀλλοδαπός περ ἐών· πολέες γὰρ ἅμʼ αὐτῷλαοὶ ἕποντʼ, ἐν δʼ αὐτὸς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι·βὰν δʼ ἰθὺς Δαναῶν λελιημένοι· ἦρχε δʼ ἄρά σφινἝκτωρ χωόμενος Σαρπηδόνος. αὐτὰρ Ἀχαιοὺςὦρσε Μενοιτιάδεω Πατροκλῆος λάσιον κῆρ·Αἴαντε πρώτω προσέφη μεμαῶτε καὶ αὐτώ·Αἴαντε νῦν σφῶϊν ἀμύνεσθαι φίλον ἔστω,οἷοί περ πάρος ἦτε μετʼ ἀνδράσιν ἢ καὶ ἀρείους.κεῖται ἀνὴρ ὃς πρῶτος ἐσήλατο τεῖχος ἈχαιῶνΣαρπηδών· ἀλλʼ εἴ μιν ἀεικισσαίμεθʼ ἑλόντες,τεύχεά τʼ ὤμοιιν ἀφελοίμεθα, καί τινʼ ἑταίρωναὐτοῦ ἀμυνομένων δαμασαίμεθα νηλέϊ χαλκῷ.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ καὶ αὐτοὶ ἀλέξασθαι μενέαινον.οἳ δʼ ἐπεὶ ἀμφοτέρωθεν ἐκαρτύναντο φάλαγγαςΤρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Μυρμιδόνες καὶ Ἀχαιοί,σύμβαλον ἀμφὶ νέκυι κατατεθνηῶτι μάχεσθαιδεινὸν ἀΰσαντες· μέγα δʼ ἔβραχε τεύχεα φωτῶν.Ζεὺς δʼ ἐπὶ νύκτʼ ὀλοὴν τάνυσε κρατερῇ ὑσμίνῃ,ὄφρα φίλῳ περὶ παιδὶ μάχης ὀλοὸς πόνος εἴη.ὦσαν δὲ πρότεροι Τρῶες ἑλίκωπας Ἀχαιούς·βλῆτο γὰρ οὔ τι κάκιστος ἀνὴρ μετὰ Μυρμιδόνεσσινυἱὸς Ἀγακλῆος μεγαθύμου δῖος Ἐπειγεύς,ὅς ῥʼ ἐν Βουδείῳ εὖ ναιομένῳ ἤνασσετὸ πρίν· ἀτὰρ τότε γʼ ἐσθλὸν ἀνεψιὸν ἐξεναρίξαςἐς Πηλῆʼ ἱκέτευσε καὶ ἐς Θέτιν ἀργυρόπεζαν·οἳ δʼ ἅμʼ Ἀχιλλῆϊ ῥηξήνορι πέμπον ἕπεσθαιἼλιον εἰς εὔπωλον, ἵνα Τρώεσσι μάχοιτο.τόν ῥα τόθʼ ἁπτόμενον νέκυος βάλε φαίδιμος Ἕκτωρχερμαδίῳ κεφαλήν· ἣ δʼ ἄνδιχα πᾶσα κεάσθηἐν κόρυθι βριαρῇ· ὃ δʼ ἄρα πρηνὴς ἐπὶ νεκρῷκάππεσεν, ἀμφὶ δέ μιν θάνατος χύτο θυμοραϊστής.Πατρόκλῳ δʼ ἄρʼ ἄχος γένετο φθιμένου ἑτάροιο,ἴθυσεν δὲ διὰ προμάχων ἴρηκι ἐοικὼςὠκέϊ, ὅς τʼ ἐφόβησε κολοιούς τε ψῆράς τε·ὣς ἰθὺς Λυκίων Πατρόκλεες ἱπποκέλευθεἔσσυο καὶ Τρώων, κεχόλωσο δὲ κῆρ ἑτάροιο.καί ῥʼ ἔβαλε Σθενέλαον Ἰθαιμένεος φίλον υἱὸναὐχένα χερμαδίῳ, ῥῆξεν δʼ ἀπὸ τοῖο τένοντας.χώρησαν δʼ ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ.ὅσση δʼ αἰγανέης ῥιπὴ ταναοῖο τέτυκται,ἥν ῥά τʼ ἀνὴρ ἀφέῃ πειρώμενος ἢ ἐν ἀέθλῳἠὲ καὶ ἐν πολέμῳ δηΐων ὕπο θυμοραϊστέων,τόσσον ἐχώρησαν Τρῶες, ὤσαντο δʼ Ἀχαιοί.Γλαῦκος δὲ πρῶτος Λυκίων ἀγὸς ἀσπιστάωνἐτράπετʼ, ἔκτεινεν δὲ Βαθυκλῆα μεγάθυμονΧάλκωνος φίλον υἱόν, ὃς Ἑλλάδι οἰκία ναίωνὄλβῳ τε πλούτῳ τε μετέπρεπε Μυρμιδόνεσσι.τὸν μὲν ἄρα Γλαῦκος στῆθος μέσον οὔτασε δουρὶστρεφθεὶς ἐξαπίνης, ὅτε μιν κατέμαρπτε διώκων·δούπησεν δὲ πεσών· πυκινὸν δʼ ἄχος ἔλλαβʼ Ἀχαιούς,ὡς ἔπεσʼ ἐσθλὸς ἀνήρ· μέγα δὲ Τρῶες κεχάροντο,στὰν δʼ ἀμφʼ αὐτὸν ἰόντες ἀολλέες· οὐδʼ ἄρʼ Ἀχαιοὶἀλκῆς ἐξελάθοντο, μένος δʼ ἰθὺς φέρον αὐτῶν.ἔνθʼ αὖ Μηριόνης Τρώων ἕλεν ἄνδρα κορυστὴνΛαόγονον θρασὺν υἱὸν Ὀνήτορος, ὃς Διὸς ἱρεὺςἸδαίου ἐτέτυκτο, θεὸς δʼ ὣς τίετο δήμῳ.τὸν βάλʼ ὑπὸ γναθμοῖο καὶ οὔατος· ὦκα δὲ θυμὸςᾤχετʼ ἀπὸ μελέων, στυγερὸς δʼ ἄρα μιν σκότος εἷλεν.Αἰνείας δʼ ἐπὶ Μηριόνῃ δόρυ χάλκεον ἧκεν·ἔλπετο γὰρ τεύξεσθαι ὑπασπίδια προβιβῶντος.ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος·πρόσσω γὰρ κατέκυψε, τὸ δʼ ἐξόπιθεν δόρυ μακρὸνοὔδει ἐνισκίμφθη, ἐπὶ δʼ οὐρίαχος πελεμίχθηἔγχεος· ἔνθα δʼ ἔπειτʼ ἀφίει μένος ὄβριμος Ἄρης.αἰχμὴ δʼ Αἰνείαο κραδαινομένη κατὰ γαίηςᾤχετʼ, ἐπεί ῥʼ ἅλιον στιβαρῆς ἀπὸ χειρὸς ὄρουσεν.Αἰνείας δʼ ἄρα θυμὸν ἐχώσατο φώνησέν τε·Μηριόνη τάχα κέν σε καὶ ὀρχηστήν περ ἐόνταἔγχος ἐμὸν κατέπαυσε διαμπερές, εἴ σʼ ἔβαλόν περ.τὸν δʼ αὖ Μηριόνης δουρικλυτὸς ἀντίον ηὔδα·Αἰνεία χαλεπόν σε καὶ ἴφθιμόν περ ἐόνταπάντων ἀνθρώπων σβέσσαι μένος, ὅς κέ σευ ἄνταἔλθῃ ἀμυνόμενος· θνητὸς δέ νυ καὶ σὺ τέτυξαι.εἰ καὶ ἐγώ σε βάλοιμι τυχὼν μέσον ὀξέϊ χαλκῷ,αἶψά κε καὶ κρατερός περ ἐὼν καὶ χερσὶ πεποιθὼςεὖχος ἐμοὶ δοίης, ψυχὴν δʼ Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.ὣς φάτο, τὸν δʼ ἐνένιπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·Μηριόνη τί σὺ ταῦτα καὶ ἐσθλὸς ἐὼν ἀγορεύεις;ὦ πέπον οὔ τοι Τρῶες ὀνειδείοις ἐπέεσσινεκροῦ χωρήσουσι· πάρος τινὰ γαῖα καθέξει.ἐν γὰρ χερσὶ τέλος πολέμου, ἐπέων δʼ ἐνὶ βουλῇ·τὼ οὔ τι χρὴ μῦθον ὀφέλλειν, ἀλλὰ μάχεσθαι.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν ἦρχʼ, ὃ δʼ ἅμʼ ἕσπετο ἰσόθεος φώς.τῶν δʼ ὥς τε δρυτόμων ἀνδρῶν ὀρυμαγδὸς ὀρώρειοὔρεος ἐν βήσσῃς, ἕκαθεν δέ τε γίγνετʼ ἀκουή,ὣς τῶν ὄρνυτο δοῦπος ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείηςχαλκοῦ τε ῥινοῦ τε βοῶν τʼ εὐποιητάων,νυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν.οὐδʼ ἂν ἔτι φράδμων περ ἀνὴρ Σαρπηδόνα δῖονἔγνω, ἐπεὶ βελέεσσι καὶ αἵματι καὶ κονίῃσινἐκ κεφαλῆς εἴλυτο διαμπερὲς ἐς πόδας ἄκρους.οἳ δʼ αἰεὶ περὶ νεκρὸν ὁμίλεον, ὡς ὅτε μυῖαισταθμῷ ἔνι βρομέωσι περιγλαγέας κατὰ πέλλαςὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τε γλάγος ἄγγεα δεύει·ὣς ἄρα τοὶ περὶ νεκρὸν ὁμίλεον, οὐδέ ποτε Ζεὺςτρέψεν ἀπὸ κρατερῆς ὑσμίνης ὄσσε φαεινώ,ἀλλὰ κατʼ αὐτοὺς αἰὲν ὅρα καὶ φράζετο θυμῷ,πολλὰ μάλʼ ἀμφὶ φόνῳ Πατρόκλου μερμηρίζων,ἢ ἤδη καὶ κεῖνον ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃαὐτοῦ ἐπʼ ἀντιθέῳ Σαρπηδόνι φαίδιμος Ἕκτωρχαλκῷ δῃώσῃ, ἀπό τʼ ὤμων τεύχεʼ ἕληται,ἦ ἔτι καὶ πλεόνεσσιν ὀφέλλειεν πόνον αἰπύν.ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναιὄφρʼ ἠῢς θεράπων Πηληϊάδεω Ἀχιλῆοςἐξαῦτις Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα χαλκοκορυστὴνὤσαιτο προτὶ ἄστυ, πολέων δʼ ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.Ἕκτορι δὲ πρωτίστῳ ἀνάλκιδα θυμὸν ἐνῆκεν·ἐς δίφρον δʼ ἀναβὰς φύγαδʼ ἔτραπε, κέκλετο δʼ ἄλλουςΤρῶας φευγέμεναι· γνῶ γὰρ Διὸς ἱρὰ τάλαντα.ἔνθʼ οὐδʼ ἴφθιμοι Λύκιοι μένον, ἀλλὰ φόβηθενπάντες, ἐπεὶ βασιλῆα ἴδον βεβλαμμένον ἦτορκείμενον ἐν νεκύων ἀγύρει· πολέες γὰρ ἐπʼ αὐτῷκάππεσον, εὖτʼ ἔριδα κρατερὴν ἐτάνυσσε Κρονίων.οἳ δʼ ἄρʼ ἀπʼ ὤμοιιν Σαρπηδόνος ἔντεʼ ἕλοντοχάλκεα μαρμαίροντα, τὰ μὲν κοίλας ἐπὶ νῆαςδῶκε φέρειν ἑτάροισι Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός.καὶ τότʼ Ἀπόλλωνα προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·εἰ δʼ ἄγε νῦν φίλε Φοῖβε, κελαινεφὲς αἷμα κάθηρονἐλθὼν ἐκ βελέων Σαρπηδόνα, καί μιν ἔπειταπολλὸν ἀπὸ πρὸ φέρων λοῦσον ποταμοῖο ῥοῇσιχρῖσόν τʼ ἀμβροσίῃ, περὶ δʼ ἄμβροτα εἵματα ἕσσον·πέμπε δέ μιν πομποῖσιν ἅμα κραιπνοῖσι φέρεσθαιὕπνῳ καὶ θανάτῳ διδυμάοσιν, οἵ ῥά μιν ὦκαθήσουσʼ ἐν Λυκίης εὐρείης πίονι δήμῳ,ἔνθά ἑ ταρχύσουσι κασίγνητοί τε ἔται τετύμβῳ τε στήλῃ τε· τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ θανόντων.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων.βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ἐς φύλοπιν αἰνήν,αὐτίκα δʼ ἐκ βελέων Σαρπηδόνα δῖον ἀείραςπολλὸν ἀπὸ πρὸ φέρων λοῦσεν ποταμοῖο ῥοῇσιχρῖσέν τʼ ἀμβροσίῃ, περὶ δʼ ἄμβροτα εἵματα ἕσσε·πέμπε δέ μιν πομποῖσιν ἅμα κραιπνοῖσι φέρεσθαι,ὕπνῳ καὶ θανάτῳ διδυμάοσιν, οἵ ῥά μιν ὦκακάτθεσαν ἐν Λυκίης εὐρείης πίονι δήμῳ.Πάτροκλος δʼ ἵπποισι καὶ Αὐτομέδοντι κελεύσαςΤρῶας καὶ Λυκίους μετεκίαθε, καὶ μέγʼ ἀάσθηνήπιος· εἰ δὲ ἔπος Πηληϊάδαο φύλαξενἦ τʼ ἂν ὑπέκφυγε κῆρα κακὴν μέλανος θανάτοιο.ἀλλʼ αἰεί τε Διὸς κρείσσων νόος ἠέ περ ἀνδρῶν·ὅς τε καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ καὶ ἀφείλετο νίκηνῥηϊδίως, ὅτε δʼ αὐτὸς ἐποτρύνῃσι μάχεσθαι·ὅς οἱ καὶ τότε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἀνῆκεν.ἔνθα τίνα πρῶτον τίνα δʼ ὕστατον ἐξενάριξαςΠατρόκλεις, ὅτε δή σε θεοὶ θάνατον δὲ κάλεσσαν;Ἄδρηστον μὲν πρῶτα καὶ Αὐτόνοον καὶ Ἔχεκλονκαὶ Πέριμον Μεγάδην καὶ Ἐπίστορα καὶ Μελάνιππον,αὐτὰρ ἔπειτʼ Ἔλασον καὶ Μούλιον ἠδὲ Πυλάρτην·τοὺς ἕλεν· οἳ δʼ ἄλλοι φύγαδε μνώοντο ἕκαστος.ἔνθά κεν ὑψίπυλον Τροίην ἕλον υἷες ἈχαιῶνΠατρόκλου ὑπὸ χερσί, περὶ πρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν,εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος ἐϋδμήτου ἐπὶ πύργουἔστη τῷ ὀλοὰ φρονέων, Τρώεσσι δʼ ἀρήγων.τρὶς μὲν ἐπʼ ἀγκῶνος βῆ τείχεος ὑψηλοῖοΠάτροκλος, τρὶς δʼ αὐτὸν ἀπεστυφέλιξεν Ἀπόλλωνχείρεσσʼ ἀθανάτῃσι φαεινὴν ἀσπίδα νύσσων.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,δεινὰ δʼ ὁμοκλήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·χάζεο διογενὲς Πατρόκλεες· οὔ νύ τοι αἶσασῷ ὑπὸ δουρὶ πόλιν πέρθαι Τρώων ἀγερώχων,οὐδʼ ὑπʼ Ἀχιλλῆος, ὅς περ σέο πολλὸν ἀμείνων.ὣς φάτο, Πάτροκλος δʼ ἀνεχάζετο πολλὸν ὀπίσσωμῆνιν ἀλευάμενος ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος.Ἕκτωρ δʼ ἐν Σκαιῇσι πύλῃς ἔχε μώνυχας ἵππους·δίζε γὰρ ἠὲ μάχοιτο κατὰ κλόνον αὖτις ἐλάσσας,ἦ λαοὺς ἐς τεῖχος ὁμοκλήσειεν ἀλῆναι.ταῦτʼ ἄρα οἱ φρονέοντι παρίστατο Φοῖβος Ἀπόλλωνἀνέρι εἰσάμενος αἰζηῷ τε κρατερῷ τεἈσίῳ, ὃς μήτρως ἦν Ἕκτορος ἱπποδάμοιοαὐτοκασίγνητος Ἑκάβης, υἱὸς δὲ Δύμαντος,ὃς Φρυγίῃ ναίεσκε ῥοῇς ἔπι Σαγγαρίοιο·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·Ἕκτορ τίπτε μάχης ἀποπαύεαι; οὐδέ τί σε χρή.αἴθʼ ὅσον ἥσσων εἰμί, τόσον σέο φέρτερος εἴην·τώ κε τάχα στυγερῶς πολέμου ἀπερωήσειας.ἀλλʼ ἄγε Πατρόκλῳ ἔφεπε κρατερώνυχας ἵππους,αἴ κέν πώς μιν ἕλῃς, δώῃ δέ τοι εὖχος Ἀπόλλων.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν,Κεβριόνῃ δʼ ἐκέλευσε δαΐφρονι φαίδιμος Ἕκτωρἵππους ἐς πόλεμον πεπληγέμεν. αὐτὰρ Ἀπόλλωνδύσεθʼ ὅμιλον ἰών, ἐν δὲ κλόνον Ἀργείοισινἧκε κακόν, Τρωσὶν δὲ καὶ Ἕκτορι κῦδος ὄπαζεν.Ἕκτωρ δʼ ἄλλους μὲν Δαναοὺς ἔα οὐδʼ ἐνάριζεν·αὐτὰρ ὃ Πατρόκλῳ ἔφεπε κρατερώνυχας ἵππους.Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἀφʼ ἵππων ἆλτο χαμᾶζεσκαιῇ ἔγχος ἔχων· ἑτέρηφι δὲ λάζετο πέτρονμάρμαρον ὀκριόεντα τόν οἱ περὶ χεὶρ ἐκάλυψεν,ἧκε δʼ ἐρεισάμενος, οὐδὲ δὴν χάζετο φωτός,οὐδʼ ἁλίωσε βέλος, βάλε δʼ Ἕκτορος ἡνιοχῆαΚεβριόνην νόθον υἱὸν ἀγακλῆος Πριάμοιοἵππων ἡνίʼ ἔχοντα μετώπιον ὀξέϊ λᾶϊ.ἀμφοτέρας δʼ ὀφρῦς σύνελεν λίθος, οὐδέ οἱ ἔσχενὀστέον, ὀφθαλμοὶ δὲ χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιναὐτοῦ πρόσθε ποδῶν· ὃ δʼ ἄρʼ ἀρνευτῆρι ἐοικὼςκάππεσʼ ἀπʼ εὐεργέος δίφρου, λίπε δʼ ὀστέα θυμός.τὸν δʼ ἐπικερτομέων προσέφης Πατρόκλεες ἱππεῦ·ὢ πόποι ἦ μάλʼ ἐλαφρὸς ἀνήρ, ὡς ῥεῖα κυβιστᾷ.εἰ δή που καὶ πόντῳ ἐν ἰχθυόεντι γένοιτο,πολλοὺς ἂν κορέσειεν ἀνὴρ ὅδε τήθεα διφῶννηὸς ἀποθρῴσκων, εἰ καὶ δυσπέμφελος εἴη,ὡς νῦν ἐν πεδίῳ ἐξ ἵππων ῥεῖα κυβιστᾷ.ἦ ῥα καὶ ἐν Τρώεσσι κυβιστητῆρες ἔασιν.ὣς εἰπὼν ἐπὶ Κεβριόνῃ ἥρωϊ βεβήκειοἶμα λέοντος ἔχων, ὅς τε σταθμοὺς κεραΐζωνἔβλητο πρὸς στῆθος, ἑή τέ μιν ὤλεσεν ἀλκή·ὣς ἐπὶ Κεβριόνῃ Πατρόκλεες ἆλσο μεμαώς.Ἕκτωρ δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἀφʼ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε.τὼ περὶ Κεβριόναο λέονθʼ ὣς δηρινθήτην,ὥ τʼ ὄρεος κορυφῇσι περὶ κταμένης ἐλάφοιοἄμφω πεινάοντε μέγα φρονέοντε μάχεσθον·ὣς περὶ Κεβριόναο δύω μήστωρες ἀϋτῆςΠάτροκλός τε Μενοιτιάδης καὶ φαίδιμος Ἕκτωρἵεντʼ ἀλλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ.Ἕκτωρ μὲν κεφαλῆφιν ἐπεὶ λάβεν οὐχὶ μεθίει·Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἔχεν ποδός· οἳ δὲ δὴ ἄλλοιΤρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν ὑσμίνην.ὡς δʼ Εὖρός τε Νότος τʼ ἐριδαίνετον ἀλλήλοιινοὔρεος ἐν βήσσῃς βαθέην πελεμιζέμεν ὕληνφηγόν τε μελίην τε τανύφλοιόν τε κράνειαν,αἵ τε πρὸς ἀλλήλας ἔβαλον τανυήκεας ὄζουςἠχῇ θεσπεσίῃ, πάταγος δέ τε ἀγνυμενάων,ὣς Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ ἐπʼ ἀλλήλοισι θορόντεςδῄουν, οὐδʼ ἕτεροι μνώοντʼ ὀλοοῖο φόβοιο.πολλὰ δὲ Κεβριόνην ἀμφʼ ὀξέα δοῦρα πεπήγειἰοί τε πτερόεντες ἀπὸ νευρῆφι θορόντες,πολλὰ δὲ χερμάδια μεγάλʼ ἀσπίδας ἐστυφέλιξανμαρναμένων ἀμφʼ αὐτόν· ὃ δʼ ἐν στροφάλιγγι κονίηςκεῖτο μέγας μεγαλωστί, λελασμένος ἱπποσυνάων.ὄφρα μὲν Ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει,τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός·ἦμος δʼ Ἠέλιος μετενίσετο βουλυτὸν δέ,καὶ τότε δή ῥʼ ὑπὲρ αἶσαν Ἀχαιοὶ φέρτεροι ἦσαν.ἐκ μὲν Κεβριόνην βελέων ἥρωα ἔρυσσανΤρώων ἐξ ἐνοπῆς, καὶ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο,Πάτροκλος δὲ Τρωσὶ κακὰ φρονέων ἐνόρουσε.τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἐπόρουσε θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊσμερδαλέα ἰάχων, τρὶς δʼ ἐννέα φῶτας ἔπεφνεν.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,ἔνθʼ ἄρα τοι Πάτροκλε φάνη βιότοιο τελευτή·ἤντετο γάρ τοι Φοῖβος ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃδεινός· ὃ μὲν τὸν ἰόντα κατὰ κλόνον οὐκ ἐνόησεν,ἠέρι γὰρ πολλῇ κεκαλυμμένος ἀντεβόλησε·στῆ δʼ ὄπιθεν, πλῆξεν δὲ μετάφρενον εὐρέε τʼ ὤμωχειρὶ καταπρηνεῖ, στρεφεδίνηθεν δέ οἱ ὄσσε.τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κρατὸς κυνέην βάλε Φοῖβος Ἀπόλλων·ἣ δὲ κυλινδομένη καναχὴν ἔχε ποσσὶν ὑφʼ ἵππωναὐλῶπις τρυφάλεια, μιάνθησαν δὲ ἔθειραιαἵματι καὶ κονίῃσι· πάρος γε μὲν οὐ θέμις ἦενἱππόκομον πήληκα μιαίνεσθαι κονίῃσιν,ἀλλʼ ἀνδρὸς θείοιο κάρη χαρίεν τε μέτωπονῥύετʼ Ἀχιλλῆος· τότε δὲ Ζεὺς Ἕκτορι δῶκενᾗ κεφαλῇ φορέειν, σχεδόθεν δέ οἱ ἦεν ὄλεθρος.πᾶν δέ οἱ ἐν χείρεσσιν ἄγη δολιχόσκιον ἔγχοςβριθὺ μέγα στιβαρὸν κεκορυθμένον· αὐτὰρ ἀπʼ ὤμωνἀσπὶς σὺν τελαμῶνι χαμαὶ πέσε τερμιόεσσα.λῦσε δέ οἱ θώρηκα ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων.τὸν δʼ ἄτη φρένας εἷλε, λύθεν δʼ ὑπὸ φαίδιμα γυῖα,στῆ δὲ ταφών· ὄπιθεν δὲ μετάφρενον ὀξέϊ δουρὶὤμων μεσσηγὺς σχεδόθεν βάλε Δάρδανος ἀνὴρΠανθοΐδης Εὔφορβος, ὃς ἡλικίην ἐκέκαστοἔγχεΐ θʼ ἱπποσύνῃ τε πόδεσσί τε καρπαλίμοισι·καὶ γὰρ δὴ τότε φῶτας ἐείκοσι βῆσεν ἀφʼ ἵππωνπρῶτʼ ἐλθὼν σὺν ὄχεσφι διδασκόμενος πολέμοιο·ὅς τοι πρῶτος ἐφῆκε βέλος Πατρόκλεες ἱππεῦοὐδὲ δάμασσʼ· ὃ μὲν αὖτις ἀνέδραμε, μίκτο δʼ ὁμίλῳ,ἐκ χροὸς ἁρπάξας δόρυ μείλινον, οὐδʼ ὑπέμεινεΠάτροκλον γυμνόν περ ἐόντʼ ἐν δηϊοτῆτι.Πάτροκλος δὲ θεοῦ πληγῇ καὶ δουρὶ δαμασθεὶςἂψ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων.Ἕκτωρ δʼ ὡς εἶδεν Πατροκλῆα μεγάθυμονἂψ ἀναχαζόμενον βεβλημένον ὀξέϊ χαλκῷ,ἀγχίμολόν ῥά οἱ ἦλθε κατὰ στίχας, οὖτα δὲ δουρὶνείατον ἐς κενεῶνα, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών, μέγα δʼ ἤκαχε λαὸν Ἀχαιῶν·ὡς δʼ ὅτε σῦν ἀκάμαντα λέων ἐβιήσατο χάρμῃ,ὥ τʼ ὄρεος κορυφῇσι μέγα φρονέοντε μάχεσθονπίδακος ἀμφʼ ὀλίγης· ἐθέλουσι δὲ πιέμεν ἄμφω·πολλὰ δέ τʼ ἀσθμαίνοντα λέων ἐδάμασσε βίηφιν·ὣς πολέας πεφνόντα Μενοιτίου ἄλκιμον υἱὸνἝκτωρ Πριαμίδης σχεδὸν ἔγχεϊ θυμὸν ἀπηύρα,καί οἱ ἐπευχόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Πάτροκλʼ ἦ που ἔφησθα πόλιν κεραϊξέμεν ἁμήν,Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούραςἄξειν ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαννήπιε· τάων δὲ πρόσθʼ Ἕκτορος ὠκέες ἵπποιποσσὶν ὀρωρέχαται πολεμίζειν· ἔγχεϊ δʼ αὐτὸςΤρωσὶ φιλοπτολέμοισι μεταπρέπω, ὅ σφιν ἀμύνωἦμαρ ἀναγκαῖον· σὲ δέ τʼ ἐνθάδε γῦπες ἔδονται.ἆ δείλʼ, οὐδέ τοι ἐσθλὸς ἐὼν χραίσμησεν Ἀχιλλεύς,ὅς πού τοι μάλα πολλὰ μένων ἐπετέλλετʼ ἰόντι·μή μοι πρὶν ἰέναι Πατρόκλεες ἱπποκέλευθενῆας ἔπι γλαφυρὰς πρὶν Ἕκτορος ἀνδροφόνοιοαἱματόεντα χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι.ὥς πού σε προσέφη, σοὶ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθε.τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφης Πατρόκλεες ἱππεῦ·ἤδη νῦν Ἕκτορ μεγάλʼ εὔχεο· σοὶ γὰρ ἔδωκενίκην Ζεὺς Κρονίδης καὶ Ἀπόλλων, οἵ με δάμασσανῥηιδίως· αὐτοὶ γὰρ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο.τοιοῦτοι δʼ εἴ πέρ μοι ἐείκοσιν ἀντεβόλησαν,πάντές κʼ αὐτόθʼ ὄλοντο ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ δαμέντες.ἀλλά με μοῖρʼ ὀλοὴ καὶ Λητοῦς ἔκτανεν υἱός,ἀνδρῶν δʼ Εὔφορβος· σὺ δέ με τρίτος ἐξεναρίζεις.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·οὔ θην οὐδʼ αὐτὸς δηρὸν βέῃ, ἀλλά τοι ἤδηἄγχι παρέστηκεν θάνατος καὶ μοῖρα κραταιὴχερσὶ δαμέντʼ Ἀχιλῆος ἀμύμονος Αἰακίδαο.ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε·ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄϊδος δὲ βεβήκειὃν πότμον γοόωσα λιποῦσʼ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.τὸν καὶ τεθνηῶτα προσηύδα φαίδιμος Ἕκτωρ·Πατρόκλεις τί νύ μοι μαντεύεαι αἰπὺν ὄλεθρον;τίς δʼ οἶδʼ εἴ κʼ Ἀχιλεὺς Θέτιδος πάϊς ἠϋκόμοιοφθήῃ ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι;ὣς ἄρα φωνήσας δόρυ χάλκεον ἐξ ὠτειλῆςεἴρυσε λὰξ προσβάς, τὸν δʼ ὕπτιον ὦσʼ ἀπὸ δουρός.αὐτίκα δὲ ξὺν δουρὶ μετʼ Αὐτομέδοντα βεβήκειἀντίθεον θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο·ἵετο γὰρ βαλέειν· τὸν δʼ ἔκφερον ὠκέες ἵπποιἄμβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα.

οὐδʼ ἔλαθʼ Ἀτρέος υἱὸν ἀρηΐφιλον ΜενέλαονΠάτροκλος Τρώεσσι δαμεὶς ἐν δηϊοτῆτι.βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνʼ ὥς τις περὶ πόρτακι μήτηρπρωτοτόκος κινυρὴ οὐ πρὶν εἰδυῖα τόκοιο·ὣς περὶ Πατρόκλῳ βαῖνε ξανθὸς Μενέλαος.πρόσθε δέ οἱ δόρυ τʼ ἔσχε καὶ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην,τὸν κτάμεναι μεμαὼς ὅς τις τοῦ γʼ ἀντίος ἔλθοι.οὐδʼ ἄρα Πάνθου υἱὸς ἐϋμμελίης ἀμέλησεΠατρόκλοιο πεσόντος ἀμύμονος· ἄγχι δʼ ἄρʼ αὐτοῦἔστη, καὶ προσέειπεν ἀρηΐφιλον Μενέλαον·Ἀτρεΐδη Μενέλαε διοτρεφὲς ὄρχαμε λαῶνχάζεο, λεῖπε δὲ νεκρόν, ἔα δʼ ἔναρα βροτόεντα·οὐ γάρ τις πρότερος Τρώων κλειτῶν τʼ ἐπικούρωνΠάτροκλον βάλε δουρὶ κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·τώ με ἔα κλέος ἐσθλὸν ἐνὶ Τρώεσσιν ἀρέσθαι,μή σε βάλω, ἀπὸ δὲ μελιηδέα θυμὸν ἕλωμαι.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·Ζεῦ πάτερ οὐ μὲν καλὸν ὑπέρβιον εὐχετάασθαι.οὔτʼ οὖν παρδάλιος τόσσον μένος οὔτε λέοντοςοὔτε συὸς κάπρου ὀλοόφρονος, οὗ τε μέγιστοςθυμὸς ἐνὶ στήθεσσι περὶ σθένεϊ βλεμεαίνει,ὅσσον Πάνθου υἷες ἐϋμμελίαι φρονέουσιν.οὐδὲ μὲν οὐδὲ βίη Ὑπερήνορος ἱπποδάμοιοἧς ἥβης ἀπόνηθʼ, ὅτε μʼ ὤνατο καί μʼ ὑπέμεινεκαί μʼ ἔφατʼ ἐν Δαναοῖσιν ἐλέγχιστον πολεμιστὴνἔμμεναι· οὐδέ ἕ φημι πόδεσσί γε οἷσι κιόνταεὐφρῆναι ἄλοχόν τε φίλην κεδνούς τε τοκῆας.ὥς θην καὶ σὸν ἐγὼ λύσω μένος εἴ κέ μευ ἄνταστήῃς· ἀλλά σʼ ἔγωγʼ ἀναχωρήσαντα κελεύωἐς πληθὺν ἰέναι, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖοπρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὐ πεῖθεν· ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·νῦν μὲν δὴ Μενέλαε διοτρεφὲς ἦ μάλα τείσειςγνωτὸν ἐμὸν τὸν ἔπεφνες, ἐπευχόμενος δʼ ἀγορεύεις,χήρωσας δὲ γυναῖκα μυχῷ θαλάμοιο νέοιο,ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας.ἦ κέ σφιν δειλοῖσι γόου κατάπαυμα γενοίμηνεἴ κεν ἐγὼ κεφαλήν τε τεὴν καὶ τεύχεʼ ἐνείκαςΠάνθῳ ἐν χείρεσσι βάλω καὶ Φρόντιδι δίῃ.ἀλλʼ οὐ μὰν ἔτι δηρὸν ἀπείρητος πόνος ἔσταιοὐδʼ ἔτʼ ἀδήριτος ἤτʼ ἀλκῆς ἤτε φόβοιο.ὣς εἰπὼν οὔτησε κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην·οὐδʼ ἔρρηξεν χαλκός, ἀνεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμὴἀσπίδʼ ἐνὶ κρατερῇ· ὃ δὲ δεύτερος ὄρνυτο χαλκῷἈτρεΐδης Μενέλαος ἐπευξάμενος Διὶ πατρί·ἂψ δʼ ἀναχαζομένοιο κατὰ στομάχοιο θέμεθλανύξʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἔρεισε βαρείῃ χειρὶ πιθήσας·ἀντικρὺ δʼ ἁπαλοῖο διʼ αὐχένος ἤλυθʼ ἀκωκή,δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.αἵματί οἱ δεύοντο κόμαι Χαρίτεσσιν ὁμοῖαιπλοχμοί θʼ, οἳ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἐσφήκωντο.οἷον δὲ τρέφει ἔρνος ἀνὴρ ἐριθηλὲς ἐλαίηςχώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, ὅθʼ ἅλις ἀναβέβροχεν ὕδωρ,καλὸν τηλεθάον· τὸ δέ τε πνοιαὶ δονέουσιπαντοίων ἀνέμων, καί τε βρύει ἄνθεϊ λευκῷ·ἐλθὼν δʼ ἐξαπίνης ἄνεμος σὺν λαίλαπι πολλῇβόθρου τʼ ἐξέστρεψε καὶ ἐξετάνυσσʼ ἐπὶ γαίῃ·τοῖον Πάνθου υἱὸν ἐϋμμελίην ΕὔφορβονἈτρεΐδης Μενέλαος ἐπεὶ κτάνε τεύχεʼ ἐσύλα.ὡς δʼ ὅτε τίς τε λέων ὀρεσίτροφος ἀλκὶ πεποιθὼςβοσκομένης ἀγέλης βοῦν ἁρπάσῃ ἥ τις ἀρίστη·τῆς δʼ ἐξ αὐχένʼ ἔαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσιπρῶτον, ἔπειτα δέ θʼ αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσειδῃῶν· ἀμφὶ δὲ τόν γε κύνες τʼ ἄνδρές τε νομῆεςπολλὰ μάλʼ ἰύζουσιν ἀπόπροθεν οὐδʼ ἐθέλουσινἀντίον ἐλθέμεναι· μάλα γὰρ χλωρὸν δέος αἱρεῖ·ὣς τῶν οὔ τινι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐτόλμαἀντίον ἐλθέμεναι Μενελάου κυδαλίμοιο.ἔνθά κε ῥεῖα φέροι κλυτὰ τεύχεα ΠανθοΐδαοἈτρεΐδης, εἰ μή οἱ ἀγάσσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,ὅς ῥά οἱ Ἕκτορʼ ἐπῶρσε θοῷ ἀτάλαντον Ἄρηϊἀνέρι εἰσάμενος Κικόνων ἡγήτορι Μέντῃ·καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἕκτορ νῦν σὺ μὲν ὧδε θέεις ἀκίχητα διώκωνἵππους Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἳ δʼ ἀλεγεινοὶἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδʼ ὀχέεσθαιἄλλῳ γʼ ἢ Ἀχιλῆϊ, τὸν ἀθανάτη τέκε μήτηρ.τόφρα δέ τοι Μενέλαος ἀρήϊος Ἀτρέος υἱὸςΠατρόκλῳ περιβὰς Τρώων τὸν ἄριστον ἔπεφνεΠανθοΐδην Εὔφορβον, ἔπαυσε δὲ θούριδος ἀλκῆς.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν,Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἀμφὶ μελαίνας·πάπτηνεν δʼ ἄρʼ ἔπειτα κατὰ στίχας, αὐτίκα δʼ ἔγνωτὸν μὲν ἀπαινύμενον κλυτὰ τεύχεα, τὸν δʼ ἐπὶ γαίῃκείμενον· ἔρρει δʼ αἷμα κατʼ οὐταμένην ὠτειλήν.βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷὀξέα κεκλήγων φλογὶ εἴκελος Ἡφαίστοιοἀσβέστῳ· οὐδʼ υἱὸν λάθεν Ἀτρέος ὀξὺ βοήσας·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγὼν εἰ μέν κε λίπω κάτα τεύχεα καλὰΠάτροκλόν θʼ, ὃς κεῖται ἐμῆς ἕνεκʼ ἐνθάδε τιμῆς,μή τίς μοι Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν ἴδηται.εἰ δέ κεν Ἕκτορι μοῦνος ἐὼν καὶ Τρωσὶ μάχωμαιαἰδεσθείς, μή πώς με περιστήωσʼ ἕνα πολλοί·Τρῶας δʼ ἐνθάδε πάντας ἄγει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;ὁππότʼ ἀνὴρ ἐθέλῃ πρὸς δαίμονα φωτὶ μάχεσθαιὅν κε θεὸς τιμᾷ, τάχα οἱ μέγα πῆμα κυλίσθη.τώ μʼ οὔ τις Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν ἴδηταιἝκτορι χωρήσαντʼ, ἐπεὶ ἐκ θεόφιν πολεμίζει.εἰ δέ που Αἴαντός γε βοὴν ἀγαθοῖο πυθοίμην,ἄμφω κʼ αὖτις ἰόντες ἐπιμνησαίμεθα χάρμηςκαὶ πρὸς δαίμονά περ, εἴ πως ἐρυσαίμεθα νεκρὸνΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ· κακῶν δέ κε φέρτατον εἴη.εἷος ὁ ταῦθʼ ὅρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸντόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον· ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρ.αὐτὰρ ὅ γʼ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, λεῖπε δὲ νεκρὸνἐντροπαλιζόμενος ὥς τε λὶς ἠϋγένειος,ὅν ῥα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπὸ σταθμοῖο δίωνταιἔγχεσι καὶ φωνῇ· τοῦ δʼ ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ἦτορπαχνοῦται, ἀέκων δέ τʼ ἔβη ἀπὸ μεσσαύλοιο·ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο κίε ξανθὸς Μενέλαος.στῆ δὲ μεταστρεφθεὶς ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρωνπαπταίνων Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.τὸν δὲ μάλʼ αἶψʼ ἐνόησε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ πάσηςθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι·θεσπέσιον γάρ σφιν φόβον ἔμβαλε Φοῖβος Ἀπόλλων·βῆ δὲ θέειν, εἶθαρ δὲ παριστάμενος ἔπος ηὔδα.Αἶαν δεῦρο πέπον, περὶ Πατρόκλοιο θανόντοςσπεύσομεν, αἴ κε νέκυν περ Ἀχιλλῆϊ προφέρωμενγυμνόν· ἀτὰρ τά γε τεύχεʼ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὣς ἔφατʼ, Αἴαντι δὲ δαΐφρονι θυμὸν ὄρινε·βῆ δὲ διὰ προμάχων, ἅμα δὲ ξανθὸς Μενέλαος.Ἕκτωρ μὲν Πάτροκλον ἐπεὶ κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα,ἕλχʼ ἵνʼ ἀπʼ ὤμοιιν κεφαλὴν τάμοι ὀξέϊ χαλκῷ,τὸν δὲ νέκυν Τρῳῇσιν ἐρυσσάμενος κυσὶ δοίη.Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον·Ἕκτωρ δʼ ἂψ ἐς ὅμιλον ἰὼν ἀνεχάζεθʼ ἑταίρων,ἐς δίφρον δʼ ἀνόρουσε· δίδου δʼ ὅ γε τεύχεα καλὰΤρωσὶ φέρειν προτὶ ἄστυ, μέγα κλέος ἔμμεναι αὐτῷ.Αἴας δʼ ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ σάκος εὐρὺ καλύψαςἑστήκει ὥς τίς τε λέων περὶ οἷσι τέκεσσιν,ᾧ ῥά τε νήπιʼ ἄγοντι συναντήσωνται ἐν ὕλῃἄνδρες ἐπακτῆρες· ὃ δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει,πᾶν δέ τʼ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτων·ὣς Αἴας περὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει.Ἀτρεΐδης δʼ ἑτέρωθεν ἀρηΐφιλος Μενέλαοςἑστήκει, μέγα πένθος ἐνὶ στήθεσσιν ἀέξων.Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάϊς Λυκίων ἀγὸς ἀνδρῶνἝκτορʼ ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ·Ἕκτορ εἶδος ἄριστε μάχης ἄρα πολλὸν ἐδεύεο.ἦ σʼ αὔτως κλέος ἐσθλὸν ἔχει φύξηλιν ἐόντα.φράζεο νῦν ὅππως κε πόλιν καὶ ἄστυ σαώσῃςοἶος σὺν λαοῖς τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν·οὐ γάρ τις Λυκίων γε μαχησόμενος Δαναοῖσινεἶσι περὶ πτόλιος, ἐπεὶ οὐκ ἄρα τις χάρις ἦενμάρνασθαι δηΐοισιν ἐπʼ ἀνδράσι νωλεμὲς αἰεί.πῶς κε σὺ χείρονα φῶτα σαώσειας μεθʼ ὅμιλονσχέτλιʼ, ἐπεὶ Σαρπηδόνʼ ἅμα ξεῖνον καὶ ἑταῖρονκάλλιπες Ἀργείοισιν ἕλωρ καὶ κύρμα γενέσθαι,ὅς τοι πόλλʼ ὄφελος γένετο πτόλεΐ τε καὶ αὐτῷζωὸς ἐών· νῦν δʼ οὔ οἱ ἀλαλκέμεναι κύνας ἔτλης.τὼ νῦν εἴ τις ἐμοὶ Λυκίων ἐπιπείσεται ἀνδρῶνοἴκαδʼ ἴμεν, Τροίῃ δὲ πεφήσεται αἰπὺς ὄλεθρος.εἰ γὰρ νῦν Τρώεσσι μένος πολυθαρσὲς ἐνείηἄτρομον, οἷόν τʼ ἄνδρας ἐσέρχεται οἳ περὶ πάτρηςἀνδράσι δυσμενέεσσι πόνον καὶ δῆριν ἔθεντο,αἶψά κε Πάτροκλον ἐρυσαίμεθα Ἴλιον εἴσω.εἰ δʼ οὗτος προτὶ ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτοςἔλθοι τεθνηὼς καί μιν ἐρυσαίμεθα χάρμης,αἶψά κεν Ἀργεῖοι Σαρπηδόνος ἔντεα καλὰλύσειαν, καί κʼ αὐτὸν ἀγοίμεθα Ἴλιον εἴσω·τοίου γὰρ θεράπων πέφατʼ ἀνέρος, ὃς μέγʼ ἄριστοςἈργείων παρὰ νηυσὶ καὶ ἀγχέμαχοι θεράποντες.ἀλλὰ σύ γʼ Αἴαντος μεγαλήτορος οὐκ ἐτάλασσαςστήμεναι ἄντα κατʼ ὄσσε ἰδὼν δηΐων ἐν ἀϋτῇ,οὐδʼ ἰθὺς μαχέσασθαι, ἐπεὶ σέο φέρτερός ἐστι.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·Γλαῦκε τί ἢ δὲ σὺ τοῖος ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπες;ὢ πόποι ἦ τʼ ἐφάμην σὲ περὶ φρένας ἔμμεναι ἄλλωντῶν ὅσσοι Λυκίην ἐριβώλακα ναιετάουσι·νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας οἷον ἔειπες,ὅς τέ με φῂς Αἴαντα πελώριον οὐχ ὑπομεῖναι.οὔ τοι ἐγὼν ἔρριγα μάχην οὐδὲ κτύπον ἵππων·ἀλλʼ αἰεί τε Διὸς κρείσσων νόος αἰγιόχοιο,ὅς τε καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ καὶ ἀφείλετο νίκηνῥηϊδίως, ὁτὲ δʼ αὐτὸς ἐποτρύνει μαχέσασθαι.ἀλλʼ ἄγε δεῦρο πέπον, παρʼ ἔμʼ ἵστασο καὶ ἴδε ἔργον,ἠὲ πανημέριος κακὸς ἔσσομαι, ὡς ἀγορεύεις,ἦ τινα καὶ Δαναῶν ἀλκῆς μάλα περ μεμαῶτασχήσω ἀμυνέμεναι περὶ Πατρόκλοιο θανόντος.ὣς εἰπὼν Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταί,ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς,ὄφρʼ ἂν ἐγὼν Ἀχιλῆος ἀμύμονος ἔντεα δύωκαλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξα κατακτάς.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρδηΐου ἐκ πολέμοιο· θέων δʼ ἐκίχανεν ἑταίρουςὦκα μάλʼ οὔ πω τῆλε ποσὶ κραιπνοῖσι μετασπών,οἳ προτὶ ἄστυ φέρον κλυτὰ τεύχεα Πηλεΐωνος.στὰς δʼ ἀπάνευθε μάχης πολυδακρύου ἔντεʼ ἄμειβεν·ἤτοι ὃ μὲν τὰ ἃ δῶκε φέρειν προτὶ Ἴλιον ἱρὴνΤρωσὶ φιλοπτολέμοισιν, ὃ δʼ ἄμβροτα τεύχεα δῦνεΠηλεΐδεω Ἀχιλῆος ἅ οἱ θεοὶ Οὐρανίωνεςπατρὶ φίλῳ ἔπορον· ὃ δʼ ἄρα ᾧ παιδὶ ὄπασσεγηράς· ἀλλʼ οὐχ υἱὸς ἐν ἔντεσι πατρὸς ἐγήρα.τὸν δʼ ὡς οὖν ἀπάνευθεν ἴδεν νεφεληγερέτα Ζεὺςτεύχεσι Πηλεΐδαο κορυσσόμενον θείοιο,κινήσας ῥα κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·ἆ δείλʼ οὐδέ τί τοι θάνατος καταθύμιός ἐστινὃς δή τοι σχεδὸν εἶσι· σὺ δʼ ἄμβροτα τεύχεα δύνειςἀνδρὸς ἀριστῆος, τόν τε τρομέουσι καὶ ἄλλοι·τοῦ δὴ ἑταῖρον ἔπεφνες ἐνηέα τε κρατερόν τε,τεύχεα δʼ οὐ κατὰ κόσμον ἀπὸ κρατός τε καὶ ὤμωνεἵλευ· ἀτάρ τοι νῦν γε μέγα κράτος ἐγγυαλίξω,τῶν ποινὴν ὅ τοι οὔ τι μάχης ἐκνοστήσαντιδέξεται Ἀνδρομάχη κλυτὰ τεύχεα Πηλεΐωνος.ἦ καὶ κυανέῃσιν ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων.Ἕκτορι δʼ ἥρμοσε τεύχεʼ ἐπὶ χροΐ, δῦ δέ μιν Ἄρηςδεινὸς ἐνυάλιος, πλῆσθεν δʼ ἄρα οἱ μέλεʼ ἐντὸςἀλκῆς καὶ σθένεος· μετὰ δὲ κλειτοὺς ἐπικούρουςβῆ ῥα μέγα ἰάχων· ἰνδάλλετο δέ σφισι πᾶσιτεύχεσι λαμπόμενος μεγαθύμου Πηλεΐωνος.ὄτρυνεν δὲ ἕκαστον ἐποιχόμενος ἐπέεσσιΜέσθλην τε Γλαῦκόν τε Μέδοντά τε Θερσίλοχόν τεἈστεροπαῖόν τε Δεισήνορά θʼ Ἱππόθοόν τεΦόρκυν τε Χρομίον τε καὶ Ἔννομον οἰωνιστήν·τοὺς ὅ γʼ ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·κέκλυτε μυρία φῦλα περικτιόνων ἐπικούρων·οὐ γὰρ ἐγὼ πληθὺν διζήμενος οὐδὲ χατίζωνἐνθάδʼ ἀφʼ ὑμετέρων πολίων ἤγειρα ἕκαστον,ἀλλʼ ἵνα μοι Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκναπροφρονέως ῥύοισθε φιλοπτολέμων ὑπʼ Ἀχαιῶν.τὰ φρονέων δώροισι κατατρύχω καὶ ἐδωδῇλαούς, ὑμέτερον δὲ ἑκάστου θυμὸν ἀέξω.τώ τις νῦν ἰθὺς τετραμμένος ἢ ἀπολέσθωἠὲ σαωθήτω· ἣ γὰρ πολέμου ὀαριστύς.ὃς δέ κε Πάτροκλον καὶ τεθνηῶτά περ ἔμπηςΤρῶας ἐς ἱπποδάμους ἐρύσῃ, εἴξῃ δέ οἱ Αἴας,ἥμισυ τῷ ἐνάρων ἀποδάσσομαι, ἥμισυ δʼ αὐτὸςἕξω ἐγώ· τὸ δέ οἱ κλέος ἔσσεται ὅσσον ἐμοί περ.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἰθὺς Δαναῶν βρίσαντες ἔβησανδούρατʼ ἀνασχόμενοι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸςνεκρὸν ὑπʼ Αἴαντος ἐρύειν Τελαμωνιάδαονήπιοι· ἦ τε πολέσσιν ἐπʼ αὐτῷ θυμὸν ἀπηύρα.καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·ὦ πέπον ὦ Μενέλαε διοτρεφὲς οὐκέτι νῶϊἔλπομαι αὐτώ περ νοστησέμεν ἐκ πολέμοιο.οὔ τι τόσον νέκυος περιδείδια Πατρόκλοιο,ὅς κε τάχα Τρώων κορέει κύνας ἠδʼ οἰωνούς,ὅσσον ἐμῇ κεφαλῇ περιδείδια μή τι πάθῃσι,καὶ σῇ, ἐπεὶ πολέμοιο νέφος περὶ πάντα καλύπτειἝκτωρ, ἡμῖν δʼ αὖτʼ ἀναφαίνεται αἰπὺς ὄλεθρος.ἀλλʼ ἄγʼ ἀριστῆας Δαναῶν κάλει, ἤν τις ἀκούσῃ.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος,ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςοἵ τε παρʼ Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳδήμια πίνουσιν καὶ σημαίνουσιν ἕκαστοςλαοῖς· ἐκ δὲ Διὸς τιμὴ καὶ κῦδος ὀπηδεῖ.ἀργαλέον δέ μοί ἐστι διασκοπιᾶσθαι ἕκαστονἡγεμόνων· τόσση γὰρ ἔρις πολέμοιο δέδηεν·ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω, νεμεσιζέσθω δʼ ἐνὶ θυμῷΠάτροκλον Τρῳῇσι κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι.ὣς ἔφατʼ, ὀξὺ δʼ ἄκουσεν Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας·πρῶτος δʼ ἀντίος ἦλθε θέων ἀνὰ δηϊοτῆτα,τὸν δὲ μετʼ Ἰδομενεὺς καὶ ὀπάων ἸδομενῆοςΜηριόνης ἀτάλαντος Ἐνυαλίῳ ἀνδρειφόντῃ.τῶν δʼ ἄλλων τίς κεν ᾗσι φρεσὶν οὐνόματʼ εἴποι,ὅσσοι δὴ μετόπισθε μάχην ἤγειραν Ἀχαιῶν;Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες· ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρ.ὡς δʼ ὅτʼ ἐπὶ προχοῇσι διιπετέος ποταμοῖοβέβρυχεν μέγα κῦμα ποτὶ ῥόον, ἀμφὶ δέ τʼ ἄκραιἠϊόνες βοόωσιν ἐρευγομένης ἁλὸς ἔξω,τόσσῃ ἄρα Τρῶες ἰαχῇ ἴσαν. αὐτὰρ Ἀχαιοὶἕστασαν ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ ἕνα θυμὸν ἔχοντεςφραχθέντες σάκεσιν χαλκήρεσιν· ἀμφὶ δʼ ἄρά σφιλαμπρῇσιν κορύθεσσι Κρονίων ἠέρα πολλὴνχεῦʼ, ἐπεὶ οὐδὲ Μενοιτιάδην ἔχθαιρε πάρος γε,ὄφρα ζωὸς ἐὼν θεράπων ἦν Αἰακίδαο·μίσησεν δʼ ἄρα μιν δηΐων κυσὶ κύρμα γενέσθαιΤρῳῇσιν· τὼ καί οἱ ἀμυνέμεν ὦρσεν ἑταίρους.ὦσαν δὲ πρότεροι Τρῶες ἑλίκωπας Ἀχαιούς·νεκρὸν δὲ προλιπόντες ὑπέτρεσαν, οὐδέ τινʼ αὐτῶνΤρῶες ὑπέρθυμοι ἕλον ἔγχεσιν ἱέμενοί περ,ἀλλὰ νέκυν ἐρύοντο· μίνυνθα δὲ καὶ τοῦ Ἀχαιοὶμέλλον ἀπέσσεσθαι· μάλα γάρ σφεας ὦκʼ ἐλέλιξενΑἴας, ὃς περὶ μὲν εἶδος, περὶ δʼ ἔργα τέτυκτοτῶν ἄλλων Δαναῶν μετʼ ἀμύμονα Πηλεΐωνα.ἴθυσεν δὲ διὰ προμάχων συῒ εἴκελος ἀλκὴνκαπρίῳ, ὅς τʼ ἐν ὄρεσσι κύνας θαλερούς τʼ αἰζηοὺςῥηϊδίως ἐκέδασσεν, ἑλιξάμενος διὰ βήσσας·ὣς υἱὸς Τελαμῶνος ἀγαυοῦ φαίδιμος Αἴαςῥεῖα μετεισάμενος Τρώων ἐκέδασσε φάλαγγαςοἳ περὶ Πατρόκλῳ βέβασαν, φρόνεον δὲ μάλισταἄστυ πότι σφέτερον ἐρύειν καὶ κῦδος ἀρέσθαι.ἤτοι τὸν Λήθοιο Πελασγοῦ φαίδιμος υἱὸςἹππόθοος ποδὸς ἕλκε κατὰ κρατερὴν ὑσμίνηνδησάμενος τελαμῶνι παρὰ σφυρὸν ἀμφὶ τένονταςἝκτορι καὶ Τρώεσσι χαριζόμενος· τάχα δʼ αὐτῷἦλθε κακόν, τό οἱ οὔ τις ἐρύκακεν ἱεμένων περ.τὸν δʼ υἱὸς Τελαμῶνος ἐπαΐξας διʼ ὁμίλουπλῆξʼ αὐτοσχεδίην κυνέης διὰ χαλκοπαρῄου·ἤρικε δʼ ἱπποδάσεια κόρυς περὶ δουρὸς ἀκωκῇπληγεῖσʼ ἔγχεΐ τε μεγάλῳ καὶ χειρὶ παχείῃ,ἐγκέφαλος δὲ παρʼ αὐλὸν ἀνέδραμεν ἐξ ὠτειλῆςαἱματόεις· τοῦ δʼ αὖθι λύθη μένος, ἐκ δʼ ἄρα χειρῶνΠατρόκλοιο πόδα μεγαλήτορος ἧκε χαμᾶζεκεῖσθαι· ὃ δʼ ἄγχʼ αὐτοῖο πέσε πρηνὴς ἐπὶ νεκρῷτῆλʼ ἀπὸ Λαρίσης ἐριβώλακος, οὐδὲ τοκεῦσιθρέπτρα φίλοις ἀπέδωκε, μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼνἔπλεθʼ ὑπʼ Αἴαντος μεγαθύμου δουρὶ δαμέντι.Ἕκτωρ δʼ αὖτʼ Αἴαντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ·ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχοςτυτθόν· ὃ δὲ Σχεδίον μεγαθύμου Ἰφίτου υἱὸνΦωκήων ὄχʼ ἄριστον, ὃς ἐν κλειτῷ Πανοπῆϊοἰκία ναιετάασκε πολέσσʼ ἄνδρεσσιν ἀνάσσων,τὸν βάλʼ ὑπὸ κληῗδα μέσην· διὰ δʼ ἀμπερὲς ἄκρηαἰχμὴ χαλκείη παρὰ νείατον ὦμον ἀνέσχε·δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.Αἴας δʼ αὖ Φόρκυνα δαΐφρονα Φαίνοπος υἱὸνἹπποθόῳ περιβάντα μέσην κατὰ γαστέρα τύψε·ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον, διὰ δʼ ἔντερα χαλκὸςἤφυσʼ· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.χώρησαν δʼ ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ·Ἀργεῖοι δὲ μέγα ἴαχον, ἐρύσαντο δὲ νεκροὺςΦόρκυν θʼ Ἱππόθοόν τε, λύοντο δὲ τεύχεʼ ἀπʼ ὤμων.ἔνθά κεν αὖτε Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπʼ ἈχαιῶνἼλιον εἰσανέβησαν ἀναλκείῃσι δαμέντες,Ἀργεῖοι δέ κε κῦδος ἕλον καὶ ὑπὲρ Διὸς αἶσανκάρτεϊ καὶ σθένεϊ σφετέρῳ· ἀλλʼ αὐτὸς ἈπόλλωνΑἰνείαν ὄτρυνε δέμας Περίφαντι ἐοικὼςκήρυκι Ἠπυτίδῃ, ὅς οἱ παρὰ πατρὶ γέροντικηρύσσων γήρασκε φίλα φρεσὶ μήδεα εἰδώς·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·Αἰνεία πῶς ἂν καὶ ὑπὲρ θεὸν εἰρύσσαισθεἼλιον αἰπεινήν; ὡς δὴ ἴδον ἀνέρας ἄλλουςκάρτεΐ τε σθένεΐ τε πεποιθότας ἠνορέῃ τεπλήθεΐ τε σφετέρῳ καὶ ὑπερδέα δῆμον ἔχοντας·ἡμῖν δὲ Ζεὺς μὲν πολὺ βούλεται ἢ Δαναοῖσινίκην· ἀλλʼ αὐτοὶ τρεῖτʼ ἄσπετον οὐδὲ μάχεσθε.ὣς ἔφατʼ, Αἰνείας δʼ ἑκατηβόλον Ἀπόλλωναἔγνω ἐς ἄντα ἰδών, μέγα δʼ Ἕκτορα εἶπε βοήσας·Ἕκτόρ τʼ ἠδʼ ἄλλοι Τρώων ἀγοὶ ἠδʼ ἐπικούρωναἰδὼς μὲν νῦν ἥδε γʼ ἀρηϊφίλων ὑπʼ ἈχαιῶνἼλιον εἰσαναβῆναι ἀναλκείῃσι δαμέντας.ἀλλʼ ἔτι γάρ τίς φησι θεῶν ἐμοὶ ἄγχι παραστὰςΖῆνʼ ὕπατον μήστωρα μάχης ἐπιτάρροθον εἶναι·τώ ῥʼ ἰθὺς Δαναῶν ἴομεν, μηδʼ οἵ γε ἕκηλοιΠάτροκλον νηυσὶν πελασαίατο τεθνηῶτα.ὣς φάτο, καί ῥα πολὺ προμάχων ἐξάλμενος ἔστη·οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν.ἔνθʼ αὖτʼ Αἰνείας Λειώκριτον οὔτασε δουρὶυἱὸν Ἀρίσβαντος Λυκομήδεος ἐσθλὸν ἑταῖρον.τὸν δὲ πεσόντʼ ἐλέησεν ἀρηΐφιλος Λυκομήδης,στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰών, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ,καὶ βάλεν Ἱππασίδην Ἀπισάονα ποιμένα λαῶνἧπαρ ὑπὸ πραπίδων, εἶθαρ δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσεν,ὅς ῥʼ ἐκ Παιονίης ἐριβώλακος εἰληλούθει,καὶ δὲ μετʼ Ἀστεροπαῖον ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.τὸν δὲ πεσόντʼ ἐλέησεν ἀρήϊος Ἀστεροπαῖος,ἴθυσεν δὲ καὶ ὃ πρόφρων Δαναοῖσι μάχεσθαι·ἀλλʼ οὔ πως ἔτι εἶχε· σάκεσσι γὰρ ἔρχατο πάντῃἑσταότες περὶ Πατρόκλῳ, πρὸ δὲ δούρατʼ ἔχοντο.Αἴας γὰρ μάλα πάντας ἐπῴχετο πολλὰ κελεύων·οὔτέ τινʼ ἐξοπίσω νεκροῦ χάζεσθαι ἀνώγειοὔτέ τινα προμάχεσθαι Ἀχαιῶν ἔξοχον ἄλλων,ἀλλὰ μάλʼ ἀμφʼ αὐτῷ βεβάμεν, σχεδόθεν δὲ μάχεσθαι.ὣς Αἴας ἐπέτελλε πελώριος, αἵματι δὲ χθὼνδεύετο πορφυρέῳ, τοὶ δʼ ἀγχιστῖνοι ἔπιπτοννεκροὶ ὁμοῦ Τρώων καὶ ὑπερμενέων ἐπικούρωνκαὶ Δαναῶν· οὐδʼ οἳ γὰρ ἀναιμωτί γε μάχοντο,παυρότεροι δὲ πολὺ φθίνυθον· μέμνηντο γὰρ αἰεὶἀλλήλοις ἀνʼ ὅμιλον ἀλεξέμεναι φόνον αἰπύν.ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρός, οὐδέ κε φαίηςοὔτέ ποτʼ ἠέλιον σῶν ἔμμεναι οὔτε σελήνην·ἠέρι γὰρ κατέχοντο μάχης ἐπί θʼ ὅσσον ἄριστοιἕστασαν ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ κατατεθνηῶτι.οἳ δʼ ἄλλοι Τρῶες καὶ ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶεὔκηλοι πολέμιζον ὑπʼ αἰθέρι, πέπτατο δʼ αὐγὴἠελίου ὀξεῖα, νέφος δʼ οὐ φαίνετο πάσηςγαίης οὐδʼ ὀρέων· μεταπαυόμενοι δὲ μάχοντοἀλλήλων ἀλεείνοντες βέλεα στονόενταπολλὸν ἀφεσταότες. τοὶ δʼ ἐν μέσῳ ἄλγεʼ ἔπασχονἠέρι καὶ πολέμῳ, τείροντο δὲ νηλέϊ χαλκῷὅσσοι ἄριστοι ἔσαν· δύο δʼ οὔ πω φῶτε πεπύσθηνἀνέρε κυδαλίμω Θρασυμήδης Ἀντίλοχός τεΠατρόκλοιο θανόντος ἀμύμονος, ἀλλʼ ἔτʼ ἔφαντοζωὸν ἐνὶ πρώτῳ ὁμάδῳ Τρώεσσι μάχεσθαι.τὼ δʼ ἐπιοσσομένω θάνατον καὶ φύζαν ἑταίρωννόσφιν ἐμαρνάσθην, ἐπεὶ ὣς ἐπετέλλετο Νέστωρὀτρύνων πόλεμον δὲ μελαινάων ἀπὸ νηῶν.τοῖς δὲ πανημερίοις ἔριδος μέγα νεῖκος ὀρώρειἀργαλέης· καμάτῳ δὲ καὶ ἱδρῷ νωλεμὲς αἰεὶγούνατά τε κνῆμαί τε πόδες θʼ ὑπένερθεν ἑκάστουχεῖρές τʼ ὀφθαλμοί τε παλάσσετο μαρναμένοιινἀμφʼ ἀγαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο.ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ταύροιο βοὸς μεγάλοιο βοείηνλαοῖσιν δώῃ τανύειν μεθύουσαν ἀλοιφῇ·δεξάμενοι δʼ ἄρα τοί γε διαστάντες τανύουσικυκλόσʼ, ἄφαρ δέ τε ἰκμὰς ἔβη, δύνει δέ τʼ ἀλοιφὴπολλῶν ἑλκόντων, τάνυται δέ τε πᾶσα διὰ πρό·ὣς οἵ γʼ ἔνθα καὶ ἔνθα νέκυν ὀλίγῃ ἐνὶ χώρῃεἵλκεον ἀμφότεροι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸςΤρωσὶν μὲν ἐρύειν προτὶ Ἴλιον, αὐτὰρ Ἀχαιοῖςνῆας ἔπι γλαφυράς· περὶ δʼ αὐτοῦ μῶλος ὀρώρειἄγριος· οὐδέ κʼ Ἄρης λαοσσόος οὐδέ κʼ Ἀθήνητόν γε ἰδοῦσʼ ὀνόσαιτʼ, οὐδʼ εἰ μάλα μιν χόλος ἵκοι·τοῖον Ζεὺς ἐπὶ Πατρόκλῳ ἀνδρῶν τε καὶ ἵππωνἤματι τῷ ἐτάνυσσε κακὸν πόνον· οὐδʼ ἄρα πώ τιᾔδεε Πάτροκλον τεθνηότα δῖος Ἀχιλλεύς·πολλὸν γὰρ ῥʼ ἀπάνευθε νεῶν μάρναντο θοάωντείχει ὕπο Τρώων· τό μιν οὔ ποτε ἔλπετο θυμῷτεθνάμεν, ἀλλὰ ζωὸν ἐνιχριμφθέντα πύλῃσινἂψ ἀπονοστήσειν, ἐπεὶ οὐδὲ τὸ ἔλπετο πάμπανἐκπέρσειν πτολίεθρον ἄνευ ἕθεν, οὐδὲ σὺν αὐτῷ·πολλάκι γὰρ τό γε μητρὸς ἐπεύθετο νόσφιν ἀκούων,ἥ οἱ ἀπαγγέλλεσκε Διὸς μεγάλοιο νόημα.δὴ τότε γʼ οὔ οἱ ἔειπε κακὸν τόσον ὅσσον ἐτύχθημήτηρ, ὅττί ῥά οἱ πολὺ φίλτατος ὤλεθʼ ἑταῖρος.οἳ δʼ αἰεὶ περὶ νεκρὸν ἀκαχμένα δούρατʼ ἔχοντεςνωλεμὲς ἐγχρίμπτοντο καὶ ἀλλήλους ἐνάριζον·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων·ὦ φίλοι οὐ μὰν ἧμιν ἐϋκλεὲς ἀπονέεσθαινῆας ἔπι γλαφυράς, ἀλλʼ αὐτοῦ γαῖα μέλαιναπᾶσι χάνοι· τό κεν ἧμιν ἄφαρ πολὺ κέρδιον εἴηεἰ τοῦτον Τρώεσσι μεθήσομεν ἱπποδάμοισινἄστυ πότι σφέτερον ἐρύσαι καὶ κῦδος ἀρέσθαι.ὣς δέ τις αὖ Τρώων μεγαθύμων αὐδήσασκεν·ὦ φίλοι, εἰ καὶ μοῖρα παρʼ ἀνέρι τῷδε δαμῆναιπάντας ὁμῶς, μή πώ τις ἐρωείτω πολέμοιο.ὣς ἄρα τις εἴπεσκε, μένος δʼ ὄρσασκεν ἑκάστου.ὣς οἳ μὲν μάρναντο, σιδήρειος δʼ ὀρυμαγδὸςχάλκεον οὐρανὸν ἷκε διʼ αἰθέρος ἀτρυγέτοιο·ἵπποι δʼ Αἰακίδαο μάχης ἀπάνευθεν ἐόντεςκλαῖον, ἐπεὶ δὴ πρῶτα πυθέσθην ἡνιόχοιοἐν κονίῃσι πεσόντος ὑφʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο.ἦ μὰν Αὐτομέδων Διώρεος ἄλκιμος υἱὸςπολλὰ μὲν ἂρ μάστιγι θοῇ ἐπεμαίετο θείνων,πολλὰ δὲ μειλιχίοισι προσηύδα, πολλὰ δʼ ἀρειῇ·τὼ δʼ οὔτʼ ἂψ ἐπὶ νῆας ἐπὶ πλατὺν Ἑλλήσποντονἠθελέτην ἰέναι οὔτʼ ἐς πόλεμον μετʼ Ἀχαιούς,ἀλλʼ ὥς τε στήλη μένει ἔμπεδον, ἥ τʼ ἐπὶ τύμβῳἀνέρος ἑστήκῃ τεθνηότος ἠὲ γυναικός,ὣς μένον ἀσφαλέως περικαλλέα δίφρον ἔχοντεςοὔδει ἐνισκίμψαντε καρήατα· δάκρυα δέ σφιθερμὰ κατὰ βλεφάρων χαμάδις ῥέε μυρομένοισινἡνιόχοιο πόθῳ· θαλερὴ δʼ ἐμιαίνετο χαίτηζεύγλης ἐξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν ἀμφοτέρωθεν.μυρομένω δʼ ἄρα τώ γε ἰδὼν ἐλέησε Κρονίων,κινήσας δὲ κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·ἆ δειλώ, τί σφῶϊ δόμεν Πηλῆϊ ἄνακτιθνητῷ, ὑμεῖς δʼ ἐστὸν ἀγήρω τʼ ἀθανάτω τε;ἦ ἵνα δυστήνοισι μετʼ ἀνδράσιν ἄλγεʼ ἔχητον;οὐ μὲν γάρ τί πού ἐστιν ὀϊζυρώτερον ἀνδρὸςπάντων, ὅσσά τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ ἕρπει.ἀλλʼ οὐ μὰν ὑμῖν γε καὶ ἅρμασι δαιδαλέοισινἝκτωρ Πριαμίδης ἐποχήσεται· οὐ γὰρ ἐάσω.ἦ οὐχ ἅλις ὡς καὶ τεύχεʼ ἔχει καὶ ἐπεύχεται αὔτως;σφῶϊν δʼ ἐν γούνεσσι βαλῶ μένος ἠδʼ ἐνὶ θυμῷ,ὄφρα καὶ Αὐτομέδοντα σαώσετον ἐκ πολέμοιονῆας ἔπι γλαφυράς· ἔτι γάρ σφισι κῦδος ὀρέξωκτείνειν, εἰς ὅ κε νῆας ἐϋσσέλμους ἀφίκωνταιδύῃ τʼ ἠέλιος καὶ ἐπὶ κνέφας ἱερὸν ἔλθῃ·ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐνέπνευσεν μένος ἠΰ.τὼ δʼ ἀπὸ χαιτάων κονίην οὖδας δὲ βαλόντεῥίμφα φέρον θοὸν ἅρμα μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς.τοῖσι δʼ ἐπʼ Αὐτομέδων μάχετʼ ἀχνύμενός περ ἑταίρουἵπποις ἀΐσσων ὥς τʼ αἰγυπιὸς μετὰ χῆνας·ῥέα μὲν γὰρ φεύγεσκεν ὑπʼ ἐκ Τρώων ὀρυμαγδοῦ,ῥεῖα δʼ ἐπαΐξασκε πολὺν καθʼ ὅμιλον ὀπάζων.ἀλλʼ οὐχ ᾕρει φῶτας ὅτε σεύαιτο διώκειν·οὐ γάρ πως ἦν οἶον ἐόνθʼ ἱερῷ ἐνὶ δίφρῳἔγχει ἐφορμᾶσθαι καὶ ἐπίσχειν ὠκέας ἵππους.ὀψὲ δὲ δή μιν ἑταῖρος ἀνὴρ ἴδεν ὀφθαλμοῖσινἈλκιμέδων υἱὸς Λαέρκεος Αἱμονίδαο·στῆ δʼ ὄπιθεν δίφροιο καὶ Αὐτομέδοντα προσηύδα·Αὐτόμεδον, τίς τοί νυ θεῶν νηκερδέα βουλὴνἐν στήθεσσιν ἔθηκε, καὶ ἐξέλετο φρένας ἐσθλάς;οἷον πρὸς Τρῶας μάχεαι πρώτῳ ἐν ὁμίλῳμοῦνος· ἀτάρ τοι ἑταῖρος ἀπέκτατο, τεύχεα δʼ Ἕκτωραὐτὸς ἔχων ὤμοισιν ἀγάλλεται Αἰακίδαο.τὸν δʼ αὖτʼ Αὐτομέδων προσέφη Διώρεος υἱός·Ἀλκίμεδον τίς γάρ τοι Ἀχαιῶν ἄλλος ὁμοῖοςἵππων ἀθανάτων ἐχέμεν δμῆσίν τε μένος τε,εἰ μὴ Πάτροκλος θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντοςζωὸς ἐών; νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.ἀλλὰ σὺ μὲν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόενταδέξαι, ἐγὼ δʼ ἵππων ἀποβήσομαι, ὄφρα μάχωμαι.ὣς ἔφατʼ, Ἀλκιμέδων δὲ βοηθόον ἅρμʼ ἐπορούσαςκαρπαλίμως μάστιγα καὶ ἡνία λάζετο χερσίν,Αὐτομέδων δʼ ἀπόρουσε· νόησε δὲ φαίδιμος Ἕκτωρ,αὐτίκα δʼ Αἰνείαν προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·Αἰνεία Τρώων βουληφόρε χαλκοχιτώνωνἵππω τώδʼ ἐνόησα ποδώκεος Αἰακίδαοἐς πόλεμον προφανέντε σὺν ἡνιόχοισι κακοῖσι·τώ κεν ἐελποίμην αἱρησέμεν, εἰ σύ γε θυμῷσῷ ἐθέλεις, ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐφορμηθέντε γε νῶϊτλαῖεν ἐναντίβιον στάντες μαχέσασθαι Ἄρηϊ.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησεν ἐῢς πάϊς Ἀγχίσαο.τὼ δʼ ἰθὺς βήτην βοέῃς εἰλυμένω ὤμουςαὔῃσι στερεῇσι· πολὺς δʼ ἐπελήλατο χαλκός.τοῖσι δʼ ἅμα Χρομίος τε καὶ Ἄρητος θεοειδὴςἤϊσαν ἀμφότεροι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸςαὐτώ τε κτενέειν ἐλάαν τʼ ἐριαύχενας ἵππουςνήπιοι, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλον ἀναιμωτί γε νέεσθαιαὖτις ἀπʼ Αὐτομέδοντος. ὃ δʼ εὐξάμενος Διὶ πατρὶἀλκῆς καὶ σθένεος πλῆτο φρένας ἀμφὶ μελαίνας·αὐτίκα δʼ Ἀλκιμέδοντα προσηύδα πιστὸν ἑταῖρον·Ἀλκίμεδον μὴ δή μοι ἀπόπροθεν ἰσχέμεν ἵππους,ἀλλὰ μάλʼ ἐμπνείοντε μεταφρένῳ· οὐ γὰρ ἔγωγεἝκτορα Πριαμίδην μένεος σχήσεσθαι ὀΐω,πρίν γʼ ἐπʼ Ἀχιλλῆος καλλίτριχε βήμεναι ἵππωνῶϊ κατακτείναντα, φοβῆσαί τε στίχας ἀνδρῶνἈργείων, ἤ κʼ αὐτὸς ἐνὶ πρώτοισιν ἁλοίη.ὣς εἰπὼν Αἴαντε καλέσσατο καὶ Μενέλαον·Αἴαντʼ Ἀργείων ἡγήτορε καὶ Μενέλαεἤτοι μὲν τὸν νεκρὸν ἐπιτράπεθʼ οἵ περ ἄριστοιἀμφʼ αὐτῷ βεβάμεν καὶ ἀμύνεσθαι στίχας ἀνδρῶν,νῶϊν δὲ ζωοῖσιν ἀμύνετε νηλεὲς ἦμαρ·τῇδε γὰρ ἔβρισαν πόλεμον κάτα δακρυόενταἝκτωρ Αἰνείας θʼ, οἳ Τρώων εἰσὶν ἄριστοι.ἀλλʼ ἤτοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται·ἥσω γὰρ καὶ ἐγώ, τὰ δέ κεν Διὶ πάντα μελήσει.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλεν Ἀρήτοιο κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην·ἣ δʼ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,νειαίρῃ δʼ ἐν γαστρὶ διὰ ζωστῆρος ἔλασσεν.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ὀξὺν ἔχων πέλεκυν αἰζήϊος ἀνὴρκόψας ἐξόπιθεν κεράων βοὸς ἀγραύλοιοἶνα τάμῃ διὰ πᾶσαν, ὃ δὲ προθορὼν ἐρίπῃσιν,ὣς ἄρʼ ὅ γε προθορὼν πέσεν ὕπτιος· ἐν δέ οἱ ἔγχοςνηδυίοισι μάλʼ ὀξὺ κραδαινόμενον λύε γυῖα.Ἕκτωρ δʼ Αὐτομέδοντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ·ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος·πρόσσω γὰρ κατέκυψε, τὸ δʼ ἐξόπιθεν δόρυ μακρὸνοὔδει ἐνισκίμφθη, ἐπὶ δʼ οὐρίαχος πελεμίχθηἔγχεος· ἔνθα δʼ ἔπειτʼ ἀφίει μένος ὄβριμος Ἄρης.καί νύ κε δὴ ξιφέεσσʼ αὐτοσχεδὸν ὁρμηθήτηνεἰ μή σφωʼ Αἴαντε διέκριναν μεμαῶτε,οἵ ῥʼ ἦλθον καθʼ ὅμιλον ἑταίρου κικλήσκοντος·τοὺς ὑποταρβήσαντες ἐχώρησαν πάλιν αὖτιςἝκτωρ Αἰνείας τʼ ἠδὲ Χρομίος θεοειδής,Ἄρητον δὲ κατʼ αὖθι λίπον δεδαϊγμένον ἦτορκείμενον· Αὐτομέδων δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊτεύχεά τʼ ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·ἦ δὴ μὰν ὀλίγον γε Μενοιτιάδαο θανόντοςκῆρ ἄχεος μεθέηκα χερείονά περ καταπέφνων.ὣς εἰπὼν ἐς δίφρον ἑλὼν ἔναρα βροτόενταθῆκʼ, ἂν δʼ αὐτὸς ἔβαινε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεναἱματόεις ὥς τίς τε λέων κατὰ ταῦρον ἐδηδώς.ἂψ δʼ ἐπὶ Πατρόκλῳ τέτατο κρατερὴ ὑσμίνηἀργαλέη πολύδακρυς, ἔγειρε δὲ νεῖκος Ἀθήνηοὐρανόθεν καταβᾶσα· προῆκε γὰρ εὐρύοπα Ζεὺςὀρνύμεναι Δαναούς· δὴ γὰρ νόος ἐτράπετʼ αὐτοῦ.ἠΰτε πορφυρέην ἶριν θνητοῖσι τανύσσῃΖεὺς ἐξ οὐρανόθεν τέρας ἔμμεναι ἢ πολέμοιοἢ καὶ χειμῶνος δυσθαλπέος, ὅς ῥά τε ἔργωνἀνθρώπους ἀνέπαυσεν ἐπὶ χθονί, μῆλα δὲ κήδει,ὣς ἣ πορφυρέῃ νεφέλῃ πυκάσασα ἓ αὐτὴνδύσετʼ Ἀχαιῶν ἔθνος, ἔγειρε δὲ φῶτα ἕκαστον.πρῶτον δʼ Ἀτρέος υἱὸν ἐποτρύνουσα προσηύδαἴφθιμον Μενέλαον· ὃ γάρ ῥά οἱ ἐγγύθεν ἦεν·εἰσαμένη Φοίνικι δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·σοὶ μὲν δὴ Μενέλαε κατηφείη καὶ ὄνειδοςἔσσεται εἴ κʼ Ἀχιλῆος ἀγαυοῦ πιστὸν ἑταῖροντείχει ὕπο Τρώων ταχέες κύνες ἑλκήσουσιν.ἀλλʼ ἔχεο κρατερῶς, ὄτρυνε δὲ λαὸν ἅπαντα.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·Φοῖνιξ ἄττα γεραιὲ παλαιγενές, εἰ γὰρ Ἀθήνηδοίη κάρτος ἐμοί, βελέων δʼ ἀπερύκοι ἐρωήν·τώ κεν ἔγωγʼ ἐθέλοιμι παρεστάμεναι καὶ ἀμύνεινΠατρόκλῳ· μάλα γάρ με θανὼν ἐσεμάσσατο θυμόν.ἀλλʼ Ἕκτωρ πυρὸς αἰνὸν ἔχει μένος, οὐδʼ ἀπολήγειχαλκῷ δηϊόων· τῷ γὰρ Ζεὺς κῦδος ὀπάζει.ὣς φάτο, γήθησεν δὲ θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,ὅττί ῥά οἱ πάμπρωτα θεῶν ἠρήσατο πάντων.ἐν δὲ βίην ὤμοισι καὶ ἐν γούνεσσιν ἔθηκε,καί οἱ μυίης θάρσος ἐνὶ στήθεσσιν ἐνῆκεν,ἥ τε καὶ ἐργομένη μάλα περ χροὸς ἀνδρομέοιοἰσχανάᾳ δακέειν, λαρόν τέ οἱ αἷμʼ ἀνθρώπου·τοίου μιν θάρσευς πλῆσε φρένας ἀμφὶ μελαίνας,βῆ δʼ ἐπὶ Πατρόκλῳ, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.ἔσκε δʼ ἐνὶ Τρώεσσι Ποδῆς υἱὸς Ἠετίωνοςἀφνειός τʼ ἀγαθός τε· μάλιστα δέ μιν τίεν Ἕκτωρδήμου, ἐπεί οἱ ἑταῖρος ἔην φίλος εἰλαπιναστής·τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλε ξανθὸς Μενέλαοςἀΐξαντα φόβον δέ, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών· ἀτὰρ Ἀτρεΐδης Μενέλαοςνεκρὸν ὑπʼ ἐκ Τρώων ἔρυσεν μετὰ ἔθνος ἑταίρων.Ἕκτορα δʼ ἐγγύθεν ἱστάμενος ὄτρυνεν ἈπόλλωνΦαίνοπι Ἀσιάδῃ ἐναλίγκιος, ὅς οἱ ἁπάντωνξείνων φίλτατος ἔσκεν Ἀβυδόθι οἰκία ναίων·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·Ἕκτορ τίς κέ σʼ ἔτʼ ἄλλος Ἀχαιῶν ταρβήσειεν;οἷον δὴ Μενέλαον ὑπέτρεσας, ὃς τὸ πάρος γεμαλθακὸς αἰχμητής· νῦν δʼ οἴχεται οἶος ἀείραςνεκρὸν ὑπʼ ἐκ Τρώων, σὸν δʼ ἔκτανε πιστὸν ἑταῖρονἐσθλὸν ἐνὶ προμάχοισι Ποδῆν υἱὸν Ἠετίωνος.ὣς φάτο, τὸν δʼ ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε μέλαινα,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.καὶ τότʼ ἄρα Κρονίδης ἕλετʼ αἰγίδα θυσσανόεσσανμαρμαρέην, Ἴδην δὲ κατὰ νεφέεσσι κάλυψεν,ἀστράψας δὲ μάλα μεγάλʼ ἔκτυπε, τὴν δὲ τίναξε,νίκην δὲ Τρώεσσι δίδου, ἐφόβησε δʼ Ἀχαιούς.πρῶτος Πηνέλεως Βοιώτιος ἦρχε φόβοιο.βλῆτο γὰρ ὦμον δουρὶ πρόσω τετραμμένος αἰεὶἄκρον ἐπιλίγδην· γράψεν δέ οἱ ὀστέον ἄχριςαἰχμὴ Πουλυδάμαντος· ὃ γάρ ῥʼ ἔβαλε σχεδὸν ἐλθών.Λήϊτον αὖθʼ Ἕκτωρ σχεδὸν οὔτασε χεῖρʼ ἐπὶ καρπῷυἱὸν Ἀλεκτρυόνος μεγαθύμου, παῦσε δὲ χάρμης·τρέσσε δὲ παπτήνας, ἐπεὶ οὐκέτι ἔλπετο θυμῷἔγχος ἔχων ἐν χειρὶ μαχήσεσθαι Τρώεσσιν.Ἕκτορα δʼ Ἰδομενεὺς μετὰ Λήϊτον ὁρμηθένταβεβλήκει θώρηκα κατὰ στῆθος παρὰ μαζόν·ἐν καυλῷ δʼ ἐάγη δολιχὸν δόρυ, τοὶ δὲ βόησανΤρῶες· ὃ δʼ Ἰδομενῆος ἀκόντισε Δευκαλίδαοδίφρῳ ἐφεσταότος· τοῦ μέν ῥʼ ἀπὸ τυτθὸν ἅμαρτεν·αὐτὰρ ὃ Μηριόναο ὀπάονά θʼ ἡνίοχόν τεΚοίρανον, ὅς ῥʼ ἐκ Λύκτου ἐϋκτιμένης ἕπετʼ αὐτῷ·πεζὸς γὰρ τὰ πρῶτα λιπὼν νέας ἀμφιελίσσαςἤλυθε, καί κε Τρωσὶ μέγα κράτος ἐγγυάλιξεν,εἰ μὴ Κοίρανος ὦκα ποδώκεας ἤλασεν ἵππους·καὶ τῷ μὲν φάος ἦλθεν, ἄμυνε δὲ νηλεὲς ἦμαρ,αὐτὸς δʼ ὤλεσε θυμὸν ὑφʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο·τὸν βάλʼ ὑπὸ γναθμοῖο καὶ οὔατος, ἐκ δʼ ἄρʼ ὀδόνταςὦσε δόρυ πρυμνόν, διὰ δὲ γλῶσσαν τάμε μέσσην.ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, κατὰ δʼ ἡνία χεῦεν ἔραζε.καὶ τά γε Μηριόνης ἔλαβεν χείρεσσι φίλῃσικύψας ἐκ πεδίοιο, καὶ Ἰδομενῆα προσηύδα·μάστιε νῦν εἷός κε θοὰς ἐπὶ νῆας ἵκηαι·γιγνώσκεις δὲ καὶ αὐτὸς ὅ τʼ οὐκέτι κάρτος Ἀχαιῶν.ὣς ἔφατʼ, Ἰδομενεὺς δʼ ἵμασεν καλλίτριχας ἵππουςνῆας ἔπι γλαφυράς· δὴ γὰρ δέος ἔμπεσε θυμῷ.οὐδʼ ἔλαθʼ Αἴαντα μεγαλήτορα καὶ ΜενέλαονΖεύς, ὅτε δὴ Τρώεσσι δίδου ἑτεραλκέα νίκην.τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·ὢ πόποι ἤδη μέν κε καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστιγνοίη ὅτι Τρώεσσι πατὴρ Ζεὺς αὐτὸς ἀρήγει.τῶν μὲν γὰρ πάντων βέλεʼ ἅπτεται ὅς τις ἀφήῃἢ κακὸς ἢ ἀγαθός· Ζεὺς δʼ ἔμπης πάντʼ ἰθύνει·ἡμῖν δʼ αὔτως πᾶσιν ἐτώσια πίπτει ἔραζε.ἀλλʼ ἄγετʼ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδὲ καὶ αὐτοὶχάρμα φίλοις ἑτάροισι γενώμεθα νοστήσαντες,οἵ που δεῦρʼ ὁρόωντες ἀκηχέδατʼ, οὐδʼ ἔτι φασὶνἝκτορος ἀνδροφόνοιο μένος καὶ χεῖρας ἀάπτουςσχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.εἴη δʼ ὅς τις ἑταῖρος ἀπαγγείλειε τάχισταΠηλεΐδῃ, ἐπεὶ οὔ μιν ὀΐομαι οὐδὲ πεπύσθαιλυγρῆς ἀγγελίης, ὅτι οἱ φίλος ὤλεθʼ ἑταῖρος.ἀλλʼ οὔ πῃ δύναμαι ἰδέειν τοιοῦτον Ἀχαιῶν·ἠέρι γὰρ κατέχονται ὁμῶς αὐτοί τε καὶ ἵπποι.Ζεῦ πάτερ ἀλλὰ σὺ ῥῦσαι ὑπʼ ἠέρος υἷας Ἀχαιῶν,ποίησον δʼ αἴθρην, δὸς δʼ ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι·ἐν δὲ φάει καὶ ὄλεσσον, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν οὕτως.ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα·αὐτίκα δʼ ἠέρα μὲν σκέδασεν καὶ ἀπῶσεν ὀμίχλην,ἠέλιος δʼ ἐπέλαμψε, μάχη δʼ ἐπὶ πᾶσα φαάνθη·καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·σκέπτεο νῦν Μενέλαε διοτρεφὲς αἴ κεν ἴδηαιζωὸν ἔτʼ Ἀντίλοχον μεγαθύμου Νέστορος υἱόν,ὄτρυνον δʼ Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι θᾶσσον ἰόνταεἰπεῖν ὅττι ῥά οἱ πολὺ φίλτατος ὤλεθʼ ἑταῖρος.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος,βῆ δʼ ἰέναι ὥς τίς τε λέων ἀπὸ μεσσαύλοιο,ὅς τʼ ἐπεὶ ἄρ κε κάμῃσι κύνας τʼ ἄνδρας τʼ ἐρεθίζων,οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαιπάννυχοι ἐγρήσσοντες· ὃ δὲ κρειῶν ἐρατίζωνἰθύει, ἀλλʼ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντεςἀντίον ἀΐσσουσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶν,καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·ἠῶθεν δʼ ἀπονόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ·ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοςἤϊε πόλλʼ ἀέκων· περὶ γὰρ δίε μή μιν Ἀχαιοὶἀργαλέου πρὸ φόβοιο ἕλωρ δηΐοισι λίποιεν.πολλὰ δὲ Μηριόνῃ τε καὶ Αἰάντεσσʼ ἐπέτελλεν·Αἴαντʼ Ἀργείων ἡγήτορε Μηριόνη τενῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος δειλοῖομνησάσθω· πᾶσιν γὰρ ἐπίστατο μείλιχος εἶναιζωὸς ἐών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη ξανθὸς Μενέλαος,πάντοσε παπταίνων ὥς τʼ αἰετός, ὅν ῥά τέ φασινὀξύτατον δέρκεσθαι ὑπουρανίων πετεηνῶν,ὅν τε καὶ ὑψόθʼ ἐόντα πόδας ταχὺς οὐκ ἔλαθε πτὼξθάμνῳ ὑπʼ ἀμφικόμῳ κατακείμενος, ἀλλά τʼ ἐπʼ αὐτῷἔσσυτο, καί τέ μιν ὦκα λαβὼν ἐξείλετο θυμόν.ὣς τότε σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ὄσσε φαεινὼπάντοσε δινείσθην πολέων κατὰ ἔθνος ἑταίρων,εἴ που Νέστορος υἱὸν ἔτι ζώοντα ἴδοιτο.τὸν δὲ μάλʼ αἶψʼ ἐνόησε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ πάσηςθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·Ἀντίλοχʼ εἰ δʼ ἄγε δεῦρο διοτρεφὲς ὄφρα πύθηαιλυγρῆς ἀγγελίης, ἣ μὴ ὤφελλε γενέσθαι.ἤδη μὲν σὲ καὶ αὐτὸν ὀΐομαι εἰσορόωνταγιγνώσκειν ὅτι πῆμα θεὸς Δαναοῖσι κυλίνδει,νίκη δὲ Τρώων· πέφαται δʼ ὤριστος ἈχαιῶνΠάτροκλος, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι τέτυκται.ἀλλὰ σύ γʼ αἶψʼ Ἀχιλῆϊ θέων ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνεἰπεῖν, αἴ κε τάχιστα νέκυν ἐπὶ νῆα σαώσῃγυμνόν· ἀτὰρ τά γε τεύχεʼ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὣς ἔφατʼ, Ἀντίλοχος δὲ κατέστυγε μῦθον ἀκούσας·δὴν δέ μιν ἀμφασίη ἐπέων λάβε, τὼ δέ οἱ ὄσσεδακρυόφι πλῆσθεν, θαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο φωνή.ἀλλʼ οὐδʼ ὧς Μενελάου ἐφημοσύνης ἀμέλησε,βῆ δὲ θέειν, τὰ δὲ τεύχεʼ ἀμύμονι δῶκεν ἑταίρῳΛαοδόκῳ, ὅς οἱ σχεδὸν ἔστρεφε μώνυχας ἵππους.τὸν μὲν δάκρυ χέοντα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιοΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ κακὸν ἔπος ἀγγελέοντα.οὐδʼ ἄρα σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ἤθελε θυμὸςτειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν, ἔνθεν ἀπῆλθενἈντίλοχος, μεγάλη δὲ ποθὴ Πυλίοισιν ἐτύχθη·ἀλλʼ ὅ γε τοῖσιν μὲν Θρασυμήδεα δῖον ἀνῆκεν,αὐτὸς δʼ αὖτʼ ἐπὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει,στῆ δὲ παρʼ Αἰάντεσσι θέων, εἶθαρ δὲ προσηύδα·κεῖνον μὲν δὴ νηυσὶν ἐπιπροέηκα θοῇσινἐλθεῖν εἰς Ἀχιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ μιν οἴωνῦν ἰέναι μάλα περ κεχολωμένον Ἕκτορι δίῳ·οὐ γάρ πως ἂν γυμνὸς ἐὼν Τρώεσσι μάχοιτο.ἡμεῖς δʼ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδὲ καὶ αὐτοὶΤρώων ἐξ ἐνοπῆς θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας·πάντα κατʼ αἶσαν ἔειπες ἀγακλεὲς ὦ Μενέλαε·ἀλλὰ σὺ μὲν καὶ Μηριόνης ὑποδύντε μάλʼ ὦκανεκρὸν ἀείραντες φέρετʼ ἐκ πόνου· αὐτὰρ ὄπισθενῶϊ μαχησόμεθα Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι δίῳἶσον θυμὸν ἔχοντες ὁμώνυμοι, οἳ τὸ πάρος περμίμνομεν ὀξὺν Ἄρηα παρʼ ἀλλήλοισι μένοντες.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα νεκρὸν ἀπὸ χθονὸς ἀγκάζοντοὕψι μάλα μεγάλως· ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς ὄπισθεΤρωϊκός, ὡς εἴδοντο νέκυν αἴροντας Ἀχαιούς.ἴθυσαν δὲ κύνεσσιν ἐοικότες, οἵ τʼ ἐπὶ κάπρῳβλημένῳ ἀΐξωσι πρὸ κούρων θηρητήρων·ἕως μὲν γάρ τε θέουσι διαρραῖσαι μεμαῶτες,ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐν τοῖσιν ἑλίξεται ἀλκὶ πεποιθώς,ἄψ τʼ ἀνεχώρησαν διά τʼ ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.ὣς Τρῶες εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντονύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ Αἴαντε μεταστρεφθέντε κατʼ αὐτοὺςσταίησαν, τῶν δὲ τράπετο χρώς, οὐδέ τις ἔτληπρόσσω ἀΐξας περὶ νεκροῦ δηριάασθαι.ὣς οἵ γʼ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον ἐκ πολέμοιονῆας ἔπι γλαφυράς· ἐπὶ δὲ πτόλεμος τέτατό σφινἄγριος ἠΰτε πῦρ, τό τʼ ἐπεσσύμενον πόλιν ἀνδρῶνὄρμενον ἐξαίφνης φλεγέθει, μινύθουσι δὲ οἶκοιἐν σέλαϊ μεγάλῳ· τὸ δʼ ἐπιβρέμει ἲς ἀνέμοιο.ὣς μὲν τοῖς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν αἰχμητάωνἀζηχὴς ὀρυμαγδὸς ἐπήϊεν ἐρχομένοισιν·οἳ δʼ ὥς θʼ ἡμίονοι κρατερὸν μένος ἀμφιβαλόντεςἕλκωσʼ ἐξ ὄρεος κατὰ παιπαλόεσσαν ἀταρπὸνἢ δοκὸν ἠὲ δόρυ μέγα νήϊον· ἐν δέ τε θυμὸςτείρεθʼ ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἱδρῷ σπευδόντεσσιν·ὣς οἵ γʼ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον. αὐτὰρ ὄπισθενΑἴαντʼ ἰσχανέτην, ὥς τε πρὼν ἰσχάνει ὕδωρὑλήεις πεδίοιο διαπρύσιον τετυχηκώς,ὅς τε καὶ ἰφθίμων ποταμῶν ἀλεγεινὰ ῥέεθραἴσχει, ἄφαρ δέ τε πᾶσι ῥόον πεδίον δὲ τίθησιπλάζων· οὐδέ τί μιν σθένεϊ ῥηγνῦσι ῥέοντες·ὣς αἰεὶ Αἴαντε μάχην ἀνέεργον ὀπίσσωΤρώων· οἳ δʼ ἅμʼ ἕποντο, δύω δʼ ἐν τοῖσι μάλισταΑἰνείας τʼ Ἀγχισιάδης καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ.τῶν δʼ ὥς τε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ἠὲ κολοιῶνοὖλον κεκλήγοντες, ὅτε προΐδωσιν ἰόντακίρκον, ὅ τε σμικρῇσι φόνον φέρει ὀρνίθεσσιν,ὣς ἄρʼ ὑπʼ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι κοῦροι Ἀχαιῶνοὖλον κεκλήγοντες ἴσαν, λήθοντο δὲ χάρμης.πολλὰ δὲ τεύχεα καλὰ πέσον περί τʼ ἀμφί τε τάφρονφευγόντων Δαναῶν· πολέμου δʼ οὐ γίγνετʼ ἐρωή.

ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο,Ἀντίλοχος δʼ Ἀχιλῆϊ πόδας ταχὺς ἄγγελος ἦλθε.τὸν δʼ εὗρε προπάροιθε νεῶν ὀρθοκραιράωντὰ φρονέοντʼ ἀνὰ θυμὸν ἃ δὴ τετελεσμένα ἦεν·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγώ, τί τʼ ἄρʼ αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶνηυσὶν ἔπι κλονέονται ἀτυζόμενοι πεδίοιο;μὴ δή μοι τελέσωσι θεοὶ κακὰ κήδεα θυμῷ,ὥς ποτέ μοι μήτηρ διεπέφραδε καί μοι ἔειπεΜυρμιδόνων τὸν ἄριστον ἔτι ζώοντος ἐμεῖοχερσὶν ὕπο Τρώων λείψειν φάος ἠελίοιο.ἦ μάλα δὴ τέθνηκε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸςσχέτλιος· ἦ τʼ ἐκέλευον ἀπωσάμενον δήϊον πῦρἂψ ἐπὶ νῆας ἴμεν, μηδʼ Ἕκτορι ἶφι μάχεσθαι.εἷος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,τόφρά οἱ ἐγγύθεν ἦλθεν ἀγαυοῦ Νέστορος υἱὸςδάκρυα θερμὰ χέων, φάτο δʼ ἀγγελίην ἀλεγεινήν·ὤ μοι Πηλέος υἱὲ δαΐφρονος ἦ μάλα λυγρῆςπεύσεαι ἀγγελίης, ἣ μὴ ὤφελλε γενέσθαι.κεῖται Πάτροκλος, νέκυος δὲ δὴ ἀμφιμάχονται