φασγάνῳ ἀΐσσων, τόφρʼ Ἕκτορος ὠκέες ἵπποιἦλθον ἀνʼ ἰωχμὸν θρασὺν ἡνίοχον φορέοντεςἝκτορα· καί νύ κεν ἔνθʼ ὁ γέρων ἀπὸ θυμὸν ὄλεσσενεἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·σμερδαλέον δʼ ἐβόησεν ἐποτρύνων Ὀδυσῆα·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦπῇ φεύγεις μετὰ νῶτα βαλὼν κακὸς ὣς ἐν ὁμίλῳ;μή τίς τοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξῃ·ἀλλὰ μένʼ ὄφρα γέροντος ἀπώσομεν ἄγριον ἄνδρα.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἐσάκουσε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,ἀλλὰ παρήϊξεν κοίλας ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.Τυδεΐδης δʼ αὐτός περ ἐὼν προμάχοισιν ἐμίχθη,στῆ δὲ πρόσθʼ ἵππων Νηληϊάδαο γέροντος,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὦ γέρον ἦ μάλα δή σε νέοι τείρουσι μαχηταί,σὴ δὲ βίη λέλυται, χαλεπὸν δέ σε γῆρας ὀπάζει,ἠπεδανὸς δέ νύ τοι θεράπων, βραδέες δέ τοι ἵπποι.ἀλλʼ ἄγʼ ἐμῶν ὀχέων ἐπιβήσεο, ὄφρα ἴδηαιοἷοι Τρώϊοι ἵπποι ἐπιστάμενοι πεδίοιοκραιπνὰ μάλʼ ἔνθα καὶ ἔνθα διωκέμεν ἠδὲ φέβεσθαι,οὕς ποτʼ ἀπʼ Αἰνείαν ἑλόμην μήστωρε φόβοιο.τούτω μὲν θεράποντε κομείτων, τώδε δὲ νῶϊΤρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοις ἰθύνομεν, ὄφρα καὶ Ἕκτωρεἴσεται εἰ καὶ ἐμὸν δόρυ μαίνεται ἐν παλάμῃσιν.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ.Νεστορέας μὲν ἔπειθʼ ἵππους θεράποντε κομείτηνἴφθιμοι Σθένελός τε καὶ Εὐρυμέδων ἀγαπήνωρ.τὼ δʼ εἰς ἀμφοτέρω Διομήδεος ἅρματα βήτην·Νέστωρ δʼ ἐν χείρεσσι λάβʼ ἡνία σιγαλόεντα,μάστιξεν δʼ ἵππους· τάχα δʼ Ἕκτορος ἄγχι γένοντο.τοῦ δʼ ἰθὺς μεμαῶτος ἀκόντισε Τυδέος υἱός·καὶ τοῦ μέν ῥʼ ἀφάμαρτεν, ὃ δʼ ἡνίοχον θεράπονταυἱὸν ὑπερθύμου Θηβαίου Ἠνιοπῆαἵππων ἡνίʼ ἔχοντα βάλε στῆθος παρὰ μαζόν.ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποιὠκύποδες· τοῦ δʼ αὖθι λύθη ψυχή τε μένος τε.Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἡνιόχοιο·τὸν μὲν ἔπειτʼ εἴασε καὶ ἀχνύμενός περ ἑταίρουκεῖσθαι, ὃ δʼ ἡνίοχον μέθεπε θρασύν· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴνἵππω δευέσθην σημάντορος· αἶψα γὰρ εὗρενἸφιτίδην Ἀρχεπτόλεμον θρασύν, ὅν ῥα τόθʼ ἵππωνὠκυπόδων ἐπέβησε, δίδου δέ οἱ ἡνία χερσίν.ἔνθά κε λοιγὸς ἔην καὶ ἀμήχανα ἔργα γένοντο,καί νύ κε σήκασθεν κατὰ Ἴλιον ἠΰτε ἄρνες,εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·βροντήσας δʼ ἄρα δεινὸν ἀφῆκʼ ἀργῆτα κεραυνόν,κὰδ δὲ πρόσθʼ ἵππων Διομήδεος ἧκε χαμᾶζε·δεινὴ δὲ φλὸξ ὦρτο θεείου καιομένοιο,τὼ δʼ ἵππω δείσαντε καταπτήτην ὑπʼ ὄχεσφι·Νέστορα δʼ ἐκ χειρῶν φύγον ἡνία σιγαλόεντα,δεῖσε δʼ ὅ γʼ ἐν θυμῷ, Διομήδεα δὲ προσέειπε·Τυδεΐδη ἄγε δʼ αὖτε φόβον δʼ ἔχε μώνυχας ἵππους.ἦ οὐ γιγνώσκεις ὅ τοι ἐκ Διὸς οὐχ ἕπετʼ ἀλκή;νῦν μὲν γὰρ τούτῳ Κρονίδης Ζεὺς κῦδος ὀπάζεισήμερον· ὕστερον αὖτε καὶ ἡμῖν, αἴ κʼ ἐθέλῃσι,δώσει· ἀνὴρ δέ κεν οὔ τι Διὸς νόον εἰρύσσαιτοοὐδὲ μάλʼ ἴφθιμος, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα γέρον κατὰ μοῖραν ἔειπες·ἀλλὰ τόδʼ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνει·Ἕκτωρ γάρ ποτε φήσει ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύων·Τυδεΐδης ὑπʼ ἐμεῖο φοβεύμενος ἵκετο νῆας.ὥς ποτʼ ἀπειλήσει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ὤ μοι Τυδέος υἱὲ δαΐφρονος, οἷον ἔειπες.εἴ περ γάρ σʼ Ἕκτωρ γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φήσει,ἀλλʼ οὐ πείσονται Τρῶες καὶ Δαρδανίωνεςκαὶ Τρώων ἄλοχοι μεγαθύμων ἀσπιστάων,τάων ἐν κονίῃσι βάλες θαλεροὺς παρακοίτας.ὣς ἄρα φωνήσας φύγαδε τράπε μώνυχας ἵππουςαὖτις ἀνʼ ἰωχμόν· ἐπὶ δὲ Τρῶές τε καὶ Ἕκτωρἠχῇ θεσπεσίῃ βέλεα στονόεντα χέοντο.τῷ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·Τυδεΐδη περὶ μέν σε τίον Δαναοὶ ταχύπωλοιἕδρῃ τε κρέασίν τε ἰδὲ πλείοις δεπάεσσι·νῦν δέ σʼ ἀτιμήσουσι· γυναικὸς ἄρʼ ἀντὶ τέτυξο.ἔρρε κακὴ γλήνη, ἐπεὶ οὐκ εἴξαντος ἐμεῖοπύργων ἡμετέρων ἐπιβήσεαι, οὐδὲ γυναῖκαςἄξεις ἐν νήεσσι· πάρος τοι δαίμονα δώσω.ὣς φάτο, Τυδεΐδης δὲ διάνδιχα μερμήριξενἵππους τε στρέψαι καὶ ἐναντίβιον μαχέσασθαι.τρὶς μὲν μερμήριξε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,τρὶς δʼ ἄρʼ ἀπʼ Ἰδαίων ὀρέων κτύπε μητίετα Ζεὺςσῆμα τιθεὶς Τρώεσσι μάχης ἑτεραλκέα νίκην.Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.γιγνώσκω δʼ ὅτι μοι πρόφρων κατένευσε Κρονίωννίκην καὶ μέγα κῦδος, ἀτὰρ Δαναοῖσί γε πῆμα·νήπιοι οἳ ἄρα δὴ τάδε τείχεα μηχανόωντοἀβλήχρʼ οὐδενόσωρα· τὰ δʼ οὐ μένος ἁμὸν ἐρύξει·ἵπποι δὲ ῥέα τάφρον ὑπερθορέονται ὀρυκτήν.ἀλλʼ ὅτε κεν δὴ νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι γένωμαι,μνημοσύνη τις ἔπειτα πυρὸς δηΐοιο γενέσθω,ὡς πυρὶ νῆας ἐνιπρήσω, κτείνω δὲ καὶ αὐτοὺςἈργείους παρὰ νηυσὶν ἀτυζομένους ὑπὸ καπνοῦ.ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο φώνησέν τε·Ξάνθέ τε καὶ σὺ Πόδαργε καὶ Αἴθων Λάμπέ τε δῖενῦν μοι τὴν κομιδὴν ἀποτίνετον, ἣν μάλα πολλὴνἈνδρομάχη θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἠετίωνοςὑμῖν πὰρ προτέροισι μελίφρονα πυρὸν ἔθηκενοἶνόν τʼ ἐγκεράσασα πιεῖν, ὅτε θυμὸς ἀνώγοι,ἢ ἐμοί, ὅς πέρ οἱ θαλερὸς πόσις εὔχομαι εἶναι.ἀλλʼ ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον ὄφρα λάβωμενἀσπίδα Νεστορέην, τῆς νῦν κλέος οὐρανὸν ἵκειπᾶσαν χρυσείην ἔμεναι, κανόνας τε καὶ αὐτήν,αὐτὰρ ἀπʼ ὤμοιιν Διομήδεος ἱπποδάμοιοδαιδάλεον θώρηκα, τὸν Ἥφαιστος κάμε τεύχων.εἰ τούτω κε λάβοιμεν, ἐελποίμην κεν Ἀχαιοὺςαὐτονυχὶ νηῶν ἐπιβησέμεν ὠκειάων.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, νεμέσησε δὲ πότνια Ἥρη,σείσατο δʼ εἰνὶ θρόνῳ, ἐλέλιξε δὲ μακρὸν Ὄλυμπον,καί ῥα Ποσειδάωνα μέγαν θεὸν ἀντίον ηὔδα·ὢ πόποι ἐννοσίγαιʼ εὐρυσθενές, οὐδέ νυ σοί περὀλλυμένων Δαναῶν ὀλοφύρεται ἐν φρεσὶ θυμός.οἳ δέ τοι εἰς Ἑλίκην τε καὶ Αἰγὰς δῶρʼ ἀνάγουσιπολλά τε καὶ χαρίεντα· σὺ δέ σφισι βούλεο νίκην.εἴ περ γάρ κʼ ἐθέλοιμεν, ὅσοι Δαναοῖσιν ἀρωγοί,Τρῶας ἀπώσασθαι καὶ ἐρυκέμεν εὐρύοπα Ζῆν,αὐτοῦ κʼ ἔνθʼ ἀκάχοιτο καθήμενος οἶος ἐν Ἴδῃ.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη κρείων ἐνοσίχθων·Ἥρη ἀπτοεπὲς ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.οὐκ ἂν ἔγωγʼ ἐθέλοιμι Διὶ Κρονίωνι μάχεσθαιἡμέας τοὺς ἄλλους, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστιν.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·τῶν δʼ ὅσον ἐκ νηῶν ἀπὸ πύργου τάφρος ἔεργεπλῆθεν ὁμῶς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν ἀσπιστάωνεἰλομένων· εἴλει δὲ θοῷ ἀτάλαντος ἌρηϊἝκτωρ Πριαμίδης, ὅτε οἱ Ζεὺς κῦδος ἔδωκε.καί νύ κʼ ἐνέπρησεν πυρὶ κηλέῳ νῆας ἐΐσας,εἰ μὴ ἐπὶ φρεσὶ θῆκʼ Ἀγαμέμνονι πότνια Ἥρηαὐτῷ ποιπνύσαντι θοῶς ὀτρῦναι Ἀχαιούς.βῆ δʼ ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶνπορφύρεον μέγα φᾶρος ἔχων ἐν χειρὶ παχείῃ,στῆ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηῒ μελαίνῃ,ἥ ῥʼ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε,ἠμὲν ἐπʼ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαοἠδʼ ἐπʼ Ἀχιλλῆος, τοί ῥʼ ἔσχατα νῆας ἐΐσαςεἴρυσαν, ἠνορέῃ πίσυνοι καὶ κάρτεϊ χειρῶν·ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·αἰδὼς Ἀργεῖοι, κάκʼ ἐλέγχεα, εἶδος ἀγητοί·πῇ ἔβαν εὐχωλαί, ὅτε δὴ φάμεν εἶναι ἄριστοι,ἃς ὁπότʼ ἐν Λήμνῳ κενεαυχέες ἠγοράασθε,ἔσθοντες κρέα πολλὰ βοῶν ὀρθοκραιράωνπίνοντες κρητῆρας ἐπιστεφέας οἴνοιο,Τρώων ἄνθʼ ἑκατόν τε διηκοσίων τε ἕκαστοςστήσεσθʼ ἐν πολέμῳ· νῦν δʼ οὐδʼ ἑνὸς ἄξιοί εἰμενἝκτορος, ὃς τάχα νῆας ἐνιπρήσει πυρὶ κηλέῳ.Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥά τινʼ ἤδη ὑπερμενέων βασιλήωντῇδʼ ἄτῃ ἄασας καί μιν μέγα κῦδος ἀπηύρας;οὐ μὲν δή ποτέ φημι τεὸν περικαλλέα βωμὸννηῒ πολυκλήϊδι παρελθέμεν ἐνθάδε ἔρρων,ἀλλʼ ἐπὶ πᾶσι βοῶν δημὸν καὶ μηρίʼ ἔκηαἱέμενος Τροίην εὐτείχεον ἐξαλαπάξαι.ἀλλὰ Ζεῦ τόδε πέρ μοι ἐπικρήηνον ἐέλδωρ·αὐτοὺς δή περ ἔασον ὑπεκφυγέειν καὶ ἀλύξαι,μηδʼ οὕτω Τρώεσσιν ἔα δάμνασθαι Ἀχαιούς.ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα,νεῦσε δέ οἱ λαὸν σόον ἔμμεναι οὐδʼ ἀπολέσθαι.αὐτίκα δʼ αἰετὸν ἧκε τελειότατον πετεηνῶν,νεβρὸν ἔχοντʼ ὀνύχεσσι τέκος ἐλάφοιο ταχείης·πὰρ δὲ Διὸς βωμῷ περικαλλέϊ κάββαλε νεβρόν,ἔνθα πανομφαίῳ Ζηνὶ ῥέζεσκον Ἀχαιοί.οἳ δʼ ὡς οὖν εἴδονθʼ ὅ τʼ ἄρʼ ἐκ Διὸς ἤλυθεν ὄρνις,μᾶλλον ἐπὶ Τρώεσσι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.ἔνθʼ οὔ τις πρότερος Δαναῶν πολλῶν περ ἐόντωνεὔξατο Τυδεΐδαο πάρος σχέμεν ὠκέας ἵππουςτάφρου τʼ ἐξελάσαι καὶ ἐναντίβιον μαχέσασθαι,ἀλλὰ πολὺ πρῶτος Τρώων ἕλεν ἄνδρα κορυστὴνΦραδμονίδην Ἀγέλαον· ὃ μὲν φύγαδʼ ἔτραπεν ἵππους·τῷ δὲ μεταστρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξενὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσεν·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.τὸν δὲ μετʼ Ἀτρεΐδαι Ἀγαμέμνων καὶ Μενέλαος,τοῖσι δʼ ἐπʼ Αἴαντες θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκήν,τοῖσι δʼ ἐπʼ Ἰδομενεὺς καὶ ὀπάων ἸδομενῆοςΜηριόνης ἀτάλαντος Ἐνυαλίῳ ἀνδρειφόντῃ,τοῖσι δʼ ἐπʼ Εὐρύπυλος Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱός·Τεῦκρος δʼ εἴνατος ἦλθε παλίντονα τόξα τιταίνων,στῆ δʼ ἄρʼ ὑπʼ Αἴαντος σάκεϊ Τελαμωνιάδαο.ἔνθʼ Αἴας μὲν ὑπεξέφερεν σάκος· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςπαπτήνας, ἐπεὶ ἄρ τινʼ ὀϊστεύσας ἐν ὁμίλῳβεβλήκοι, ὃ μὲν αὖθι πεσὼν ἀπὸ θυμὸν ὄλεσσεν,αὐτὰρ ὃ αὖτις ἰὼν πάϊς ὣς ὑπὸ μητέρα δύσκενεἰς Αἴανθʼ· ὃ δέ μιν σάκεϊ κρύπτασκε φαεινῷ.ἔνθα τίνα πρῶτον Τρώων ἕλε Τεῦκρος ἀμύμων;Ὀρσίλοχον μὲν πρῶτα καὶ Ὄρμενον ἠδʼ ὈφελέστηνΔαίτορά τε Χρομίον τε καὶ ἀντίθεον Λυκοφόντηνκαὶ Πολυαιμονίδην Ἀμοπάονα καὶ Μελάνιππον,πάντας ἐπασσυτέρους πέλασε χθονὶ πουλυβοτείρῃ.τὸν δὲ ἰδὼν γήθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωντόξου ἄπο κρατεροῦ Τρώων ὀλέκοντα φάλαγγας·στῆ δὲ παρʼ αὐτὸν ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε·Τεῦκρε φίλη κεφαλή, Τελαμώνιε κοίρανε λαῶνβάλλʼ οὕτως, αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαιπατρί τε σῷ Τελαμῶνι, ὅ σʼ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα,καί σε νόθον περ ἐόντα κομίσσατο ᾧ ἐνὶ οἴκῳ·τὸν καὶ τηλόθʼ ἐόντα ἐϋκλείης ἐπίβησον.σοὶ δʼ ἐγὼ ἐξερέω ὡς καὶ τετελεσμένον ἔσται·αἴ κέν μοι δώῃ Ζεύς τʼ αἰγίοχος καὶ ἈθήνηἸλίου ἐξαλαπάξαι ἐϋκτίμενον πτολίεθρον,πρώτῳ τοι μετʼ ἐμὲ πρεσβήϊον ἐν χερὶ θήσω,ἢ τρίποδʼ ἠὲ δύω ἵππους αὐτοῖσιν ὄχεσφινἠὲ γυναῖχʼ, ἥ κέν τοι ὁμὸν λέχος εἰσαναβαίνοι.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε Τεῦκρος ἀμύμων·Ἀτρεΐδη κύδιστε τί με σπεύδοντα καὶ αὐτὸνὀτρύνεις; οὐ μέν τοι ὅση δύναμίς γε πάρεστιπαύομαι, ἀλλʼ ἐξ οὗ προτὶ Ἴλιον ὠσάμεθʼ αὐτοὺςἐκ τοῦ δὴ τόξοισι δεδεγμένος ἄνδρας ἐναίρω.ὀκτὼ δὴ προέηκα τανυγλώχινας ὀϊστούς,πάντες δʼ ἐν χροῒ πῆχθεν ἀρηϊθόων αἰζηῶν·τοῦτον δʼ οὐ δύναμαι βαλέειν κύνα λυσσητῆρα.ἦ ῥα καὶ ἄλλον ὀϊστὸν ἀπὸ νευρῆφιν ἴαλλενἝκτορος ἀντικρύ, βαλέειν δέ ἑ ἵετο θυμός·καὶ τοῦ μέν ῥʼ ἀφάμαρθʼ, ὃ δʼ ἀμύμονα Γοργυθίωναυἱὸν ἐῢν Πριάμοιο κατὰ στῆθος βάλεν ἰῷ,τόν ῥʼ ἐξ Αἰσύμηθεν ὀπυιομένη τέκε μήτηρκαλὴ Καστιάνειρα δέμας ἐϊκυῖα θεῇσι.μήκων δʼ ὡς ἑτέρωσε κάρη βάλεν, ἥ τʼ ἐνὶ κήπῳκαρπῷ βριθομένη νοτίῃσί τε εἰαρινῇσιν,ὣς ἑτέρωσʼ ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν.Τεῦκρος δʼ ἄλλον ὀϊστὸν ἀπὸ νευρῆφιν ἴαλλενἝκτορος ἀντικρύ, βαλέειν δέ ἑ ἵετο θυμός.ἀλλʼ ὅ γε καὶ τόθʼ ἅμαρτε· παρέσφηλεν γὰρ Ἀπόλλων·ἀλλʼ Ἀρχεπτόλεμον θρασὺν Ἕκτορος ἡνιοχῆαἱέμενον πόλεμον δὲ βάλε στῆθος παρὰ μαζόν·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποιὠκύποδες· τοῦ δʼ αὖθι λύθη ψυχή τε μένος τε.Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἡνιόχοιο·τὸν μὲν ἔπειτʼ εἴασε καὶ ἀχνύμενός περ ἑταίρου,Κεβριόνην δʼ ἐκέλευσεν ἀδελφεὸν ἐγγὺς ἐόνταἵππων ἡνίʼ ἑλεῖν· ὃ δʼ ἄρʼ οὐκ ἀπίθησεν ἀκούσας.αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο χαμαὶ θόρε παμφανόωντοςσμερδαλέα ἰάχων· ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρί,βῆ δʼ ἰθὺς Τεύκρου, βαλέειν δέ ἑ θυμὸς ἀνώγει.ἤτοι ὃ μὲν φαρέτρης ἐξείλετο πικρὸν ὀϊστόν,θῆκε δʼ ἐπὶ νευρῇ· τὸν δʼ αὖ κορυθαίολος Ἕκτωραὐερύοντα παρʼ ὦμον, ὅθι κληῒς ἀποέργειαὐχένα τε στῆθός τε, μάλιστα δὲ καίριόν ἐστι,τῇ ῥʼ ἐπὶ οἷ μεμαῶτα βάλεν λίθῳ ὀκριόεντι,ῥῆξε δέ οἱ νευρήν· νάρκησε δὲ χεὶρ ἐπὶ καρπῷ,στῆ δὲ γνὺξ ἐριπών, τόξον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.Αἴας δʼ οὐκ ἀμέλησε κασιγνήτοιο πεσόντος,ἀλλὰ θέων περίβη καί οἱ σάκος ἀμφεκάλυψε.τὸν μὲν ἔπειθʼ ὑποδύντε δύω ἐρίηρες ἑταῖροιΜηκιστεὺς Ἐχίοιο πάϊς καὶ δῖος Ἀλάστωρνῆας ἔπι γλαφυρὰς φερέτην βαρέα στενάχοντα.ἂψ δʼ αὖτις Τρώεσσιν Ὀλύμπιος ἐν μένος ὦρσεν·οἳ δʼ ἰθὺς τάφροιο βαθείης ὦσαν Ἀχαιούς·Ἕκτωρ δʼ ἐν πρώτοισι κίε σθένεϊ βλεμεαίνων.ὡς δʼ ὅτε τίς τε κύων συὸς ἀγρίου ἠὲ λέοντοςἅπτηται κατόπισθε ποσὶν ταχέεσσι διώκωνἰσχία τε γλουτούς τε, ἑλισσόμενόν τε δοκεύει,ὣς Ἕκτωρ ὤπαζε κάρη κομόωντας Ἀχαιούς,αἰὲν ἀποκτείνων τὸν ὀπίστατον· οἳ δὲ φέβοντο.αὐτὰρ ἐπεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησανφεύγοντες, πολλοὶ δὲ δάμεν Τρώων ὑπὸ χερσίν,οἳ μὲν δὴ παρὰ νηυσὶν ἐρητύοντο μένοντες,ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσιχεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλʼ εὐχετόωντο ἕκαστος·Ἕκτωρ δʼ ἀμφιπεριστρώφα καλλίτριχας ἵππουςΓοργοῦς ὄμματʼ ἔχων ἠδὲ βροτολοιγοῦ Ἄρηος.τοὺς δὲ ἰδοῦσʼ ἐλέησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,αἶψα δʼ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος οὐκέτι νῶϊὀλλυμένων Δαναῶν κεκαδησόμεθʼ ὑστάτιόν περ;οἵ κεν δὴ κακὸν οἶτον ἀναπλήσαντες ὄλωνταιἀνδρὸς ἑνὸς ῥιπῇ, ὃ δὲ μαίνεται οὐκέτʼ ἀνεκτῶςἝκτωρ Πριαμίδης, καὶ δὴ κακὰ πολλὰ ἔοργε.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·καὶ λίην οὗτός γε μένος θυμόν τʼ ὀλέσειεχερσὶν ὑπʼ Ἀργείων φθίμενος ἐν πατρίδι γαίῃ·ἀλλὰ πατὴρ οὑμὸς φρεσὶ μαίνεται οὐκ ἀγαθῇσισχέτλιος, αἰὲν ἀλιτρός, ἐμῶν μενέων ἀπερωεύς·οὐδέ τι τῶν μέμνηται, ὅ οἱ μάλα πολλάκις υἱὸντειρόμενον σώεσκον ὑπʼ Εὐρυσθῆος ἀέθλων.ἤτοι ὃ μὲν κλαίεσκε πρὸς οὐρανόν, αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺςτῷ ἐπαλεξήσουσαν ἀπʼ οὐρανόθεν προΐαλλεν.εἰ γὰρ ἐγὼ τάδε ᾔδεʼ ἐνὶ φρεσὶ πευκαλίμῃσινεὖτέ μιν εἰς Ἀΐδαο πυλάρταο προὔπεμψενἐξ Ἐρέβευς ἄξοντα κύνα στυγεροῦ Ἀΐδαο,οὐκ ἂν ὑπεξέφυγε Στυγὸς ὕδατος αἰπὰ ῥέεθρα.νῦν δʼ ἐμὲ μὲν στυγέει, Θέτιδος δʼ ἐξήνυσε βουλάς,ἥ οἱ γούνατʼ ἔκυσσε καὶ ἔλλαβε χειρὶ γενείου,λισσομένη τιμῆσαι Ἀχιλλῆα πτολίπορθον.ἔσται μὰν ὅτʼ ἂν αὖτε φίλην γλαυκώπιδα εἴπῃ.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν νῶϊν ἐπέντυε μώνυχας ἵππους,ὄφρʼ ἂν ἐγὼ καταδῦσα Διὸς δόμον αἰγιόχοιοτεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήξομαι, ὄφρα ἴδωμαιἢ νῶϊ Πριάμοιο πάϊς κορυθαίολος Ἕκτωργηθήσει προφανέντε ἀνὰ πτολέμοιο γεφύρας,ἦ τις καὶ Τρώων κορέει κύνας ἠδʼ οἰωνοὺςδημῷ καὶ σάρκεσσι, πεσὼν ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη.ἣ μὲν ἐποιχομένη χρυσάμπυκας ἔντυεν ἵππουςἭρη πρέσβα θεὰ θυγάτηρ μεγάλοιο Κρόνοιο·αὐτὰρ Ἀθηναίη κούρη Διὸς αἰγιόχοιοπέπλον μὲν κατέχευεν ἑανὸν πατρὸς ἐπʼ οὔδειποικίλον, ὅν ῥʼ αὐτὴ ποιήσατο καὶ κάμε χερσίν,ἣ δὲ χιτῶνʼ ἐνδῦσα Διὸς νεφεληγερέταοτεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήσσετο δακρυόεντα.ἐς δʼ ὄχεα φλόγεα ποσὶ βήσετο, λάζετο δʼ ἔγχοςβριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶνἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.Ἥρη δὲ μάστιγι θοῶς ἐπεμαίετʼ ἄρʼ ἵππους·αὐτόμαται δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ ἃς ἔχον Ὧραι,τῇς ἐπιτέτραπται μέγας οὐρανὸς Οὔλυμπός τεἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν νέφος ἠδʼ ἐπιθεῖναι.τῇ ῥα διʼ αὐτάων κεντρηνεκέας ἔχον ἵππους.Ζεὺς δὲ πατὴρ Ἴδηθεν ἐπεὶ ἴδε χώσατʼ ἄρʼ αἰνῶς,Ἶριν δʼ ὄτρυνε χρυσόπτερον ἀγγελέουσαν·βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, πάλιν τρέπε μηδʼ ἔα ἄντηνἔρχεσθʼ· οὐ γὰρ καλὰ συνοισόμεθα πτόλεμον δέ.ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·γυιώσω μέν σφωϊν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους,αὐτὰς δʼ ἐκ δίφρου βαλέω κατά θʼ ἅρματα ἄξω·οὐδέ κεν ἐς δεκάτους περιτελλομένους ἐνιαυτοὺςἕλκεʼ ἀπαλθήσεσθον, ἅ κεν μάρπτῃσι κεραυνός·ὄφρα ἰδῇ γλαυκῶπις ὅτʼ ἂν ᾧ πατρὶ μάχηται.Ἥρῃ δʼ οὔ τι τόσον νεμεσίζομαι οὐδὲ χολοῦμαι·αἰεὶ γάρ μοι ἔωθεν ἐνικλᾶν ὅττί κεν εἴπω.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δὲ Ἶρις ἀελλόπος ἀγγελέουσα,βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον.πρώτῃσιν δὲ πύλῃσι πολυπτύχου Οὐλύμποιοἀντομένη κατέρυκε, Διὸς δέ σφʼ ἔννεπε μῦθον·πῇ μέματον; τί σφῶϊν ἐνὶ φρεσὶ μαίνεται ἦτορ;οὐκ ἐάᾳ Κρονίδης ἐπαμυνέμεν Ἀργείοισιν.ὧδε γὰρ ἠπείλησε Κρόνου πάϊς, ᾗ τελέει περ,γυιώσειν μὲν σφῶϊν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους,αὐτὰς δʼ ἐκ δίφρου βαλέειν κατά θʼ ἅρματα ἄξειν·οὐδέ κεν ἐς δεκάτους περιτελλομένους ἐνιαυτοὺςἕλκεʼ ἀπαλθήσεσθον, ἅ κεν μάρπτῃσι κεραυνός·ὄφρα ἰδῇς γλαυκῶπι ὅτʼ ἂν σῷ πατρὶ μάχηαι.Ἥρῃ δʼ οὔ τι τόσον νεμεσίζεται οὐδὲ χολοῦται·αἰεὶ γάρ οἱ ἔωθεν ἐνικλᾶν ὅττι κεν εἴπῃ·ἀλλὰ σύ γʼ αἰνοτάτη κύον ἀδεὲς εἰ ἐτεόν γετολμήσεις Διὸς ἄντα πελώριον ἔγχος ἀεῖραι.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις,αὐτὰρ Ἀθηναίην Ἥρη πρὸς μῦθον ἔειπεν·ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, οὐκέτʼ ἔγωγενῶϊ ἐῶ Διὸς ἄντα βροτῶν ἕνεκα πτολεμίζειν·τῶν ἄλλος μὲν ἀποφθίσθω, ἄλλος δὲ βιώτω,ὅς κε τύχῃ· κεῖνος δὲ τὰ ἃ φρονέων ἐνὶ θυμῷΤρωσί τε καὶ Δαναοῖσι δικαζέτω, ὡς ἐπιεικές.ὣς ἄρα φωνήσασα πάλιν τρέπε μώνυχας ἵππους·τῇσιν δʼ Ὧραι μὲν λῦσαν καλλίτριχας ἵππους,καὶ τοὺς μὲν κατέδησαν ἐπʼ ἀμβροσίῃσι κάπῃσιν,ἅρματα δʼ ἔκλιναν πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα·αὐταὶ δὲ χρυσέοισιν ἐπὶ κλισμοῖσι κάθιζονμίγδʼ ἄλλοισι θεοῖσι, φίλον τετιημέναι ἦτορ.Ζεὺς δὲ πατὴρ Ἴδηθεν ἐΰτροχον ἅρμα καὶ ἵππουςΟὔλυμπον δὲ δίωκε, θεῶν δʼ ἐξίκετο θώκους.τῷ δὲ καὶ ἵππους μὲν λῦσε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,ἅρματα δʼ ἂμ βωμοῖσι τίθει κατὰ λῖτα πετάσσας·αὐτὸς δὲ χρύσειον ἐπὶ θρόνον εὐρύοπα Ζεὺςἕζετο, τῷ δʼ ὑπὸ ποσσὶ μέγας πελεμίζετʼ Ὄλυμπος.αἳ δʼ οἶαι Διὸς ἀμφὶς Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρηἥσθην, οὐδέ τί μιν προσεφώνεον οὐδʼ ἐρέοντο·αὐτὰρ ὃ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·τίφθʼ οὕτω τετίησθον Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη;οὐ μέν θην κάμετόν γε μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃὀλλῦσαι Τρῶας, τοῖσιν κότον αἰνὸν ἔθεσθε.πάντως, οἷον ἐμόν γε μένος καὶ χεῖρες ἄαπτοι,οὐκ ἄν με τρέψειαν ὅσοι θεοί εἰσʼ ἐν Ὀλύμπῳ.σφῶϊν δὲ πρίν περ τρόμος ἔλλαβε φαίδιμα γυῖαπρὶν πόλεμόν τε ἰδεῖν πολέμοιό τε μέρμερα ἔργα.ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δέ κεν τετελεσμένον ἦεν·οὐκ ἂν ἐφʼ ὑμετέρων ὀχέων πληγέντε κεραυνῷἂψ ἐς Ὄλυμπον ἵκεσθον, ἵνʼ ἀθανάτων ἕδος ἐστίν.ὣς ἔφαθʼ, αἳ δʼ ἐπέμυξαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη·πλησίαι αἵ γʼ ἥσθην, κακὰ δὲ Τρώεσσι μεδέσθην.ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν οὐδέ τι εἶπεσκυζομένη Διὶ πατρί, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει·Ἥρῃ δʼ οὐκ ἔχαδε στῆθος χόλον, ἀλλὰ προσηύδα·αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν·ἀλλʼ ἔμπης Δαναῶν ὀλοφυρόμεθʼ αἰχμητάων,οἵ κεν δὴ κακὸν οἶτον ἀναπλήσαντες ὄλωνται.