ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δʼ αἴσιμον ἦμαρ Ἀχαιῶν.αἳ μὲν Ἀχαιῶν κῆρες ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃἑζέσθην, Τρώων δὲ πρὸς οὐρανὸν εὐρὺν ἄερθεν·αὐτὸς δʼ ἐξ Ἴδης μεγάλʼ ἔκτυπε, δαιόμενον δὲἧκε σέλας μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν· οἳ δὲ ἰδόντεςθάμβησαν, καὶ πάντας ὑπὸ χλωρὸν δέος εἷλεν.ἔνθʼ οὔτʼ Ἰδομενεὺς τλῆ μίμνειν οὔτʼ Ἀγαμέμνων,οὔτε δύʼ Αἴαντες μενέτην θεράποντες Ἄρηος·Νέστωρ οἶος ἔμιμνε Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶνοὔ τι ἑκών, ἀλλʼ ἵππος ἐτείρετο, τὸν βάλεν ἰῷδῖος Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιοἄκρην κὰκ κορυφήν, ὅθι τε πρῶται τρίχες ἵππωνκρανίῳ ἐμπεφύασι, μάλιστα δὲ καίριόν ἐστιν.ἀλγήσας δʼ ἀνέπαλτο, βέλος δʼ εἰς ἐγκέφαλον δῦ,σὺν δʼ ἵππους ἐτάραξε κυλινδόμενος περὶ χαλκῷ.ὄφρʼ ὁ γέρων ἵπποιο παρηορίας ἀπέταμνεφασγάνῳ ἀΐσσων, τόφρʼ Ἕκτορος ὠκέες ἵπποιἦλθον ἀνʼ ἰωχμὸν θρασὺν ἡνίοχον φορέοντεςἝκτορα· καί νύ κεν ἔνθʼ ὁ γέρων ἀπὸ θυμὸν ὄλεσσενεἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·σμερδαλέον δʼ ἐβόησεν ἐποτρύνων Ὀδυσῆα·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦπῇ φεύγεις μετὰ νῶτα βαλὼν κακὸς ὣς ἐν ὁμίλῳ;μή τίς τοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξῃ·ἀλλὰ μένʼ ὄφρα γέροντος ἀπώσομεν ἄγριον ἄνδρα.