καρπαλίμως, οἶνον δὲ μελίφρονα οἰνίζεσθεσῖτόν τʼ ἐκ μεγάρων, ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγεσθε,ὥς κεν παννύχιοι μέσφʼ ἠοῦς ἠριγενείηςκαίωμεν πυρὰ πολλά, σέλας δʼ εἰς οὐρανὸν ἵκῃ,μή πως καὶ διὰ νύκτα κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶφεύγειν ὁρμήσωνται ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.μὴ μὰν ἀσπουδί γε νεῶν ἐπιβαῖεν ἕκηλοι,ἀλλʼ ὥς τις τούτων γε βέλος καὶ οἴκοθι πέσσῃβλήμενος ἢ ἰῷ ἢ ἔγχεϊ ὀξυόεντινηὸς ἐπιθρῴσκων, ἵνα τις στυγέῃσι καὶ ἄλλοςΤρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοισι φέρειν πολύδακρυν Ἄρηα.κήρυκες δʼ ἀνὰ ἄστυ Διῒ φίλοι ἀγγελλόντωνπαῖδας πρωθήβας πολιοκροτάφους τε γέρονταςλέξασθαι περὶ ἄστυ θεοδμήτων ἐπὶ πύργων·θηλύτεραι δὲ γυναῖκες ἐνὶ μεγάροισιν ἑκάστηπῦρ μέγα καιόντων· φυλακὴ δέ τις ἔμπεδος ἔστωμὴ λόχος εἰσέλθῃσι πόλιν λαῶν ἀπεόντων.ὧδʼ ἔστω Τρῶες μεγαλήτορες ὡς ἀγορεύω·μῦθος δʼ ὃς μὲν νῦν ὑγιὴς εἰρημένος ἔστω,τὸν δʼ ἠοῦς Τρώεσσι μεθʼ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω.ἔλπομαι εὐχόμενος Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσινἐξελάαν ἐνθένδε κύνας κηρεσσιφορήτους,οὓς κῆρες φορέουσι μελαινάων ἐπὶ νηῶν.ἀλλʼ ἤτοι ἐπὶ νυκτὶ φυλάξομεν ἡμέας αὐτούς,πρῶϊ δʼ ὑπηοῖοι σὺν τεύχεσι θωρηχθέντεςνηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα.εἴσομαι εἴ κέ μʼ ὁ Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδηςπὰρ νηῶν πρὸς τεῖχος ἀπώσεται, ἤ κεν ἐγὼ τὸνχαλκῷ δῃώσας ἔναρα βροτόεντα φέρωμαι.αὔριον ἣν ἀρετὴν διαείσεται, εἴ κʼ ἐμὸν ἔγχοςμείνῃ ἐπερχόμενον· ἀλλʼ ἐν πρώτοισιν ὀΐωκείσεται οὐτηθείς, πολέες δʼ ἀμφʼ αὐτὸν ἑταῖροιἠελίου ἀνιόντος ἐς αὔριον· εἰ γὰρ ἐγὼν ὣςεἴην ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα,τιοίμην δʼ ὡς τίετʼ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων,ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισιν.ὣς Ἕκτωρ ἀγόρευʼ, ἐπὶ δὲ Τρῶες κελάδησαν.οἳ δʼ ἵππους μὲν λῦσαν ὑπὸ ζυγοῦ ἱδρώοντας,δῆσαν δʼ ἱμάντεσσι παρʼ ἅρμασιν οἷσιν ἕκαστος·ἐκ πόλιος δʼ ἄξοντο βόας καὶ ἴφια μῆλακαρπαλίμως, οἶνον δὲ μελίφρονα οἰνίζοντο,σῖτόν τʼ ἐκ μεγάρων, ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγοντο.ἔρδον δ’ ἀθανάτοισι τεληέσσας ἑκατόμβαςκνίσην δʼ ἐκ πεδίου ἄνεμοι φέρον οὐρανὸν εἴσω.ἡδεῖαν· τῆς δ’ οὔ τι θεοὶ μάκαρες δατέοντο,οὐδ’ ἔθελον· μάλα γάρ σφιν ἀπήχθετο Ἴλιος ἱρή,καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιοοἳ δὲ μέγα φρονέοντες ἐπὶ πτολέμοιο γεφύραςεἴατο παννύχιοι, πυρὰ δέ σφισι καίετο πολλά.ὡς δʼ ὅτʼ ἐν οὐρανῷ ἄστρα φαεινὴν ἀμφὶ σελήνηνφαίνετʼ ἀριπρεπέα, ὅτε τʼ ἔπλετο νήνεμος αἰθήρ·ἔκ τʼ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροικαὶ νάπαι· οὐρανόθεν δʼ ἄρʼ ὑπερράγη ἄσπετος αἰθήρ,πάντα δὲ εἴδεται ἄστρα, γέγηθε δέ τε φρένα ποιμήν·τόσσα μεσηγὺ νεῶν ἠδὲ Ξάνθοιο ῥοάωνΤρώων καιόντων πυρὰ φαίνετο Ἰλιόθι πρό.χίλιʼ ἄρʼ ἐν πεδίῳ πυρὰ καίετο, πὰρ δὲ ἑκάστῳεἴατο πεντήκοντα σέλᾳ πυρὸς αἰθομένοιο.ἵπποι δὲ κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι καὶ ὀλύραςἑσταότες παρʼ ὄχεσφιν ἐΰθρονον Ἠῶ μίμνον.

ὣς οἱ μὲν Τρῶες φυλακὰς ἔχον· αὐτὰρ Ἀχαιοὺςθεσπεσίη ἔχε φύζα φόβου κρυόεντος ἑταίρη,πένθεϊ δʼ ἀτλήτῳ βεβολήατο πάντες ἄριστοι.ὡς δʼ ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον ἰχθυόενταΒορέης καὶ Ζέφυρος, τώ τε Θρῄκηθεν ἄητον