ὣς γὰρ θέσφατόν ἐστι· σέθεν δʼ ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζωχωομένης, οὐδʼ εἴ κε τὰ νείατα πείραθʼ ἵκηαιγαίης καὶ πόντοιο, ἵνʼ Ἰάπετός τε Κρόνος τεἥμενοι οὔτʼ αὐγῇς Ὑπερίονος Ἠελίοιοτέρποντʼ οὔτʼ ἀνέμοισι, βαθὺς δέ τε Τάρταρος ἀμφίς·οὐδʼ ἢν ἔνθʼ ἀφίκηαι ἀλωμένη, οὔ σευ ἔγωγεσκυζομένης ἀλέγω, ἐπεὶ οὐ σέο κύντερον ἄλλο.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη λευκώλενος Ἥρη.ἐν δʼ ἔπεσʼ Ὠκεανῷ λαμπρὸν φάος ἠελίοιοἕλκον νύκτα μέλαιναν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν.Τρωσὶν μέν ῥʼ ἀέκουσιν ἔδυ φάος, αὐτὰρ Ἀχαιοῖςἀσπασίη τρίλλιστος ἐπήλυθε νὺξ ἐρεβεννή.Τρώων αὖτʼ ἀγορὴν ποιήσατο φαίδιμος Ἕκτωρνόσφι νεῶν ἀγαγὼν ποταμῷ ἔπι δινήεντι,ἐν καθαρῷ ὅθι δὴ νεκύων διεφαίνετο χῶρος.ἐξ ἵππων δʼ ἀποβάντες ἐπὶ χθόνα μῦθον ἄκουοντόν ῥʼ Ἕκτωρ ἀγόρευε Διῒ φίλος· ἐν δʼ ἄρα χειρὶἔγχος ἔχʼ ἑνδεκάπηχυ· πάροιθε δὲ λάμπετο δουρὸςαἰχμὴ χαλκείη, περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης,τῷ ὅ γʼ ἐρεισάμενος ἔπεα Τρώεσσι μετηύδα·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδʼ ἐπίκουροι·νῦν ἐφάμην νῆάς τʼ ὀλέσας καὶ πάντας Ἀχαιοὺςἂψ ἀπονοστήσειν προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν·ἀλλὰ πρὶν κνέφας ἦλθε, τὸ νῦν ἐσάωσε μάλισταἈργείους καὶ νῆας ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης.ἀλλʼ ἤτοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃδόρπά τʼ ἐφοπλισόμεσθα· ἀτὰρ καλλίτριχας ἵππουςλύσαθʼ ὑπὲξ ὀχέων, παρὰ δέ σφισι βάλλετʼ ἐδωδήν·ἐκ πόλιος δʼ ἄξεσθε βόας καὶ ἴφια μῆλακαρπαλίμως, οἶνον δὲ μελίφρονα οἰνίζεσθεσῖτόν τʼ ἐκ μεγάρων, ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγεσθε,ὥς κεν παννύχιοι μέσφʼ ἠοῦς ἠριγενείηςκαίωμεν πυρὰ πολλά, σέλας δʼ εἰς οὐρανὸν ἵκῃ,μή πως καὶ διὰ νύκτα κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶφεύγειν ὁρμήσωνται ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.μὴ μὰν ἀσπουδί γε νεῶν ἐπιβαῖεν ἕκηλοι,ἀλλʼ ὥς τις τούτων γε βέλος καὶ οἴκοθι πέσσῃβλήμενος ἢ ἰῷ ἢ ἔγχεϊ ὀξυόεντινηὸς ἐπιθρῴσκων, ἵνα τις στυγέῃσι καὶ ἄλλοςΤρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοισι φέρειν πολύδακρυν Ἄρηα.κήρυκες δʼ ἀνὰ ἄστυ Διῒ φίλοι ἀγγελλόντωνπαῖδας πρωθήβας πολιοκροτάφους τε γέρονταςλέξασθαι περὶ ἄστυ θεοδμήτων ἐπὶ πύργων·θηλύτεραι δὲ γυναῖκες ἐνὶ μεγάροισιν ἑκάστηπῦρ μέγα καιόντων· φυλακὴ δέ τις ἔμπεδος ἔστωμὴ λόχος εἰσέλθῃσι πόλιν λαῶν ἀπεόντων.ὧδʼ ἔστω Τρῶες μεγαλήτορες ὡς ἀγορεύω·μῦθος δʼ ὃς μὲν νῦν ὑγιὴς εἰρημένος ἔστω,τὸν δʼ ἠοῦς Τρώεσσι μεθʼ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω.ἔλπομαι εὐχόμενος Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσινἐξελάαν ἐνθένδε κύνας κηρεσσιφορήτους,οὓς κῆρες φορέουσι μελαινάων ἐπὶ νηῶν.ἀλλʼ ἤτοι ἐπὶ νυκτὶ φυλάξομεν ἡμέας αὐτούς,πρῶϊ δʼ ὑπηοῖοι σὺν τεύχεσι θωρηχθέντεςνηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα.εἴσομαι εἴ κέ μʼ ὁ Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδηςπὰρ νηῶν πρὸς τεῖχος ἀπώσεται, ἤ κεν ἐγὼ τὸνχαλκῷ δῃώσας ἔναρα βροτόεντα φέρωμαι.αὔριον ἣν ἀρετὴν διαείσεται, εἴ κʼ ἐμὸν ἔγχοςμείνῃ ἐπερχόμενον· ἀλλʼ ἐν πρώτοισιν ὀΐωκείσεται οὐτηθείς, πολέες δʼ ἀμφʼ αὐτὸν ἑταῖροιἠελίου ἀνιόντος ἐς αὔριον· εἰ γὰρ ἐγὼν ὣςεἴην ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα,τιοίμην δʼ ὡς τίετʼ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων,ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισιν.ὣς Ἕκτωρ ἀγόρευʼ, ἐπὶ δὲ Τρῶες κελάδησαν.οἳ δʼ ἵππους μὲν λῦσαν ὑπὸ ζυγοῦ ἱδρώοντας,δῆσαν δʼ ἱμάντεσσι παρʼ ἅρμασιν οἷσιν ἕκαστος·ἐκ πόλιος δʼ ἄξοντο βόας καὶ ἴφια μῆλακαρπαλίμως, οἶνον δὲ μελίφρονα οἰνίζοντο,σῖτόν τʼ ἐκ μεγάρων, ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγοντο.ἔρδον δ’ ἀθανάτοισι τεληέσσας ἑκατόμβαςκνίσην δʼ ἐκ πεδίου ἄνεμοι φέρον οὐρανὸν εἴσω.