νείκει ὀνειδίζων, μέγα δὲ στεναχίζετο θυμῷ·ὤ μοι ἀπειλητῆρες Ἀχαιΐδες οὐκέτʼ Ἀχαιοί·ἦ μὲν δὴ λώβη τάδε γʼ ἔσσεται αἰνόθεν αἰνῶςεἰ μή τις Δαναῶν νῦν Ἕκτορος ἀντίος εἶσιν.ἀλλʼ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθεἥμενοι αὖθι ἕκαστοι ἀκήριοι ἀκλεὲς αὔτως·τῷδε δʼ ἐγὼν αὐτὸς θωρήξομαι· αὐτὰρ ὕπερθενίκης πείρατʼ ἔχονται ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν.ὣς ἄρα φωνήσας κατεδύσετο τεύχεα καλά.ἔνθά κέ τοι Μενέλαε φάνη βιότοιο τελευτὴἝκτορος ἐν παλάμῃσιν, ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν,εἰ μὴ ἀναΐξαντες ἕλον βασιλῆες Ἀχαιῶν,