ἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι·οὐ γάρ πώ τοι μοῖρα θανεῖν καὶ πότμον ἐπισπεῖν·ὣς γὰρ ἐγὼ ὄπʼ ἄκουσα θεῶν αἰειγενετάων.ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ αὖτε χάρη μέγα μῦθον ἀκούσας,καί ῥʼ ἐς μέσσον ἰὼν Τρώων ἀνέεργε φάλαγγας,μέσσου δουρὸς ἑλών· οἳ δʼ ἱδρύνθησαν ἅπαντες.κὰδ δʼ Ἀγαμέμνων εἷσεν ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς·κὰδ δʼ ἄρʼ Ἀθηναίη τε καὶ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωνἑζέσθην ὄρνισιν ἐοικότες αἰγυπιοῖσιφηγῷ ἐφʼ ὑψηλῇ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιοἀνδράσι τερπόμενοι· τῶν δὲ στίχες εἵατο πυκναὶἀσπίσι καὶ κορύθεσσι καὶ ἔγχεσι πεφρικυῖαι.οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρὶξὀρνυμένοιο νέον, μελάνει δέ τε πόντος ὑπʼ αὐτῆς,τοῖαι ἄρα στίχες εἵατʼ Ἀχαιῶν τε Τρώων τεἐν πεδίῳ· Ἕκτωρ δὲ μετʼ ἀμφοτέροισιν ἔειπε·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.ὅρκια μὲν Κρονίδης ὑψίζυγος οὐκ ἐτέλεσσεν,ἀλλὰ κακὰ φρονέων τεκμαίρεται ἀμφοτέροισινεἰς ὅ κεν ἢ ὑμεῖς Τροίην εὔπυργον ἕλητεἢ αὐτοὶ παρὰ νηυσὶ δαμείετε ποντοπόροισιν.ὑμῖν δʼ ἐν γὰρ ἔασιν ἀριστῆες Παναχαιῶν·τῶν νῦν ὅν τινα θυμὸς ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγειδεῦρʼ ἴτω ἐκ πάντων πρόμος ἔμμεναι Ἕκτορι δίῳ.ὧδε δὲ μυθέομαι, Ζεὺς δʼ ἄμμʼ ἐπιμάρτυρος ἔστω·εἰ μέν κεν ἐμὲ κεῖνος ἕλῃ ταναήκεϊ χαλκῷ,τεύχεα συλήσας φερέτω κοίλας ἐπὶ νῆας,σῶμα δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός μεΤρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.εἰ δέ κʼ ἐγὼ τὸν ἕλω, δώῃ δέ μοι εὖχος Ἀπόλλων,τεύχεα σύλησας οἴσω προτὶ Ἴλιον ἱρήν,καὶ κρεμόω προτὶ νηὸν Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο,τὸν δὲ νέκυν ἐπὶ νῆας ἐϋσσέλμους ἀποδώσω,ὄφρά ἑ ταρχύσωσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοί,σῆμά τέ οἱ χεύωσιν ἐπὶ πλατεῖ Ἑλλησπόντῳ.καί ποτέ τις εἴπῃσι καὶ ὀψιγόνων ἀνθρώπωννηῒ πολυκλήϊδι πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον·ἀνδρὸς μὲν τόδε σῆμα πάλαι κατατεθνηῶτος,ὅν ποτʼ ἀριστεύοντα κατέκτανε φαίδιμος Ἕκτωρ.ὥς ποτέ τις ἐρέει· τὸ δʼ ἐμὸν κλέος οὔ ποτʼ ὀλεῖται.ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ·αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι, δεῖσαν δʼ ὑποδέχθαι·ὀψὲ δὲ δὴ Μενέλαος ἀνίστατο καὶ μετέειπενείκει ὀνειδίζων, μέγα δὲ στεναχίζετο θυμῷ·ὤ μοι ἀπειλητῆρες Ἀχαιΐδες οὐκέτʼ Ἀχαιοί·ἦ μὲν δὴ λώβη τάδε γʼ ἔσσεται αἰνόθεν αἰνῶςεἰ μή τις Δαναῶν νῦν Ἕκτορος ἀντίος εἶσιν.ἀλλʼ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθεἥμενοι αὖθι ἕκαστοι ἀκήριοι ἀκλεὲς αὔτως·τῷδε δʼ ἐγὼν αὐτὸς θωρήξομαι· αὐτὰρ ὕπερθενίκης πείρατʼ ἔχονται ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν.ὣς ἄρα φωνήσας κατεδύσετο τεύχεα καλά.ἔνθά κέ τοι Μενέλαε φάνη βιότοιο τελευτὴἝκτορος ἐν παλάμῃσιν, ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν,εἰ μὴ ἀναΐξαντες ἕλον βασιλῆες Ἀχαιῶν,αὐτός τʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνδεξιτερῆς ἕλε χειρὸς ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·ἀφραίνεις Μενέλαε διοτρεφές, οὐδέ τί σε χρὴταύτης ἀφροσύνης· ἀνὰ δὲ σχέο κηδόμενός περ,μηδʼ ἔθελʼ ἐξ ἔριδος σεῦ ἀμείνονι φωτὶ μάχεσθαιἝκτορι Πριαμίδῃ, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.καὶ δʼ Ἀχιλεὺς τούτῳ γε μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃἔρριγʼ ἀντιβολῆσαι, ὅ περ σέο πολλὸν ἀμείνων.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν ἵζευ ἰὼν μετὰ ἔθνος ἑταίρων,τούτῳ δὲ πρόμον ἄλλον ἀναστήσουσιν Ἀχαιοί.εἴ περ ἀδειής τʼ ἐστὶ καὶ εἰ μόθου ἔστʼ ἀκόρητος,φημί μιν ἀσπασίως γόνυ κάμψειν, αἴ κε φύγῃσιδηΐου ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.ὣς εἰπὼν παρέπεισεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρωςαἴσιμα παρειπών, ὃ δʼ ἐπείθετο· τοῦ μὲν ἔπειταγηθόσυνοι θεράποντες ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο·Νέστωρ δʼ Ἀργείοισιν ἀνίστατο καὶ μετέειπεν·ὢ πόποι ἦ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ἱκάνει.ἦ κε μέγʼ οἰμώξειε γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺςἐσθλὸς Μυρμιδόνων βουληφόρος ἠδʼ ἀγορητής,ὅς ποτέ μʼ εἰρόμενος μέγʼ ἐγήθεεν ᾧ ἐνὶ οἴκῳπάντων Ἀργείων ἐρέων γενεήν τε τόκον τε.