δεῖξʼ ἐνδέξια πᾶσιν ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶν.οἳ δʼ οὐ γιγνώσκοντες ἀπηνήναντο ἕκαστος.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸν ἵκανε φέρων ἀνʼ ὅμιλον ἁπάντῃὅς μιν ἐπιγράψας κυνέῃ βάλε φαίδιμος Αἴας,ἤτοι ὑπέσχεθε χεῖρʼ, ὃ δʼ ἄρʼ ἔμβαλεν ἄγχι παραστάς,γνῶ δὲ κλήρου σῆμα ἰδών, γήθησε δὲ θυμῷ.τὸν μὲν πὰρ πόδʼ ἑὸν χαμάδις βάλε φώνησέν τε·ὦ φίλοι ἤτοι κλῆρος ἐμός, χαίρω δὲ καὶ αὐτὸςθυμῷ, ἐπεὶ δοκέω νικησέμεν Ἕκτορα δῖον.ἀλλʼ ἄγετʼ ὄφρʼ ἂν ἐγὼ πολεμήϊα τεύχεα δύω,τόφρʼ ὑμεῖς εὔχεσθε Διὶ Κρονίωνι ἄνακτισιγῇ ἐφʼ ὑμείων ἵνα μὴ Τρῶές γε πύθωνται,ἠὲ καὶ ἀμφαδίην, ἐπεὶ οὔ τινα δείδιμεν ἔμπης·οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑκὼν ἀέκοντα δίηταιοὐδέ τι ἰδρείῃ, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ νήϊδά γʼ οὕτωςἔλπομαι ἐν Σαλαμῖνι γενέσθαι τε τραφέμεν τε.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι·