ναῖε δὲ Σατνιόεντος ἐϋρρείταο παρʼ ὄχθαςΠήδασον αἰπεινήν. Φύλακον δʼ ἕλε Λήϊτος ἥρωςφεύγοντʼ· Εὐρύπυλος δὲ Μελάνθιον ἐξενάριξεν.Ἄδρηστον δʼ ἄρʼ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοςζωὸν ἕλʼ· ἵππω γάρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιοὄζῳ ἔνι βλαφθέντε μυρικίνῳ ἀγκύλον ἅρμαἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ αὐτὼ μὲν ἐβήτηνπρὸς πόλιν, ᾗ περ οἱ ἄλλοι ἀτυζόμενοι φοβέοντο,αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο παρὰ τροχὸν ἐξεκυλίσθηπρηνὴς ἐν κονίῃσιν ἐπὶ στόμα· πὰρ δέ οἱ ἔστηἈτρεΐδης Μενέλαος ἔχων δολιχόσκιον ἔγχος.Ἄδρηστος δʼ ἄρʼ ἔπειτα λαβὼν ἐλίσσετο γούνων·ζώγρει Ἀτρέος υἱέ, σὺ δʼ ἄξια δέξαι ἄποινα·πολλὰ δʼ ἐν ἀφνειοῦ πατρὸς κειμήλια κεῖταιχαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποιναεἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθε·καὶ δή μιν τάχʼ ἔμελλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνδώσειν ᾧ θεράποντι καταξέμεν· ἀλλʼ Ἀγαμέμνωνἀντίος ἦλθε θέων, καὶ ὁμοκλήσας ἔπος ηὔδα·ὦ πέπον ὦ Μενέλαε, τί ἢ δὲ σὺ κήδεαι οὕτωςἀνδρῶν; ἦ σοὶ ἄριστα πεποίηται κατὰ οἶκονπρὸς Τρώων; τῶν μή τις ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρονχεῖράς θʼ ἡμετέρας, μηδʼ ὅν τινα γαστέρι μήτηρκοῦρον ἐόντα φέροι, μηδʼ ὃς φύγοι, ἀλλʼ ἅμα πάντεςἸλίου ἐξαπολοίατʼ ἀκήδεστοι καὶ ἄφαντοι.ὣς εἰπὼν ἔτρεψεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρωςαἴσιμα παρειπών· ὃ δʼ ἀπὸ ἕθεν ὤσατο χειρὶ