ἀλλήλων ἰθυνομένων χαλκήρεα δοῦραμεσσηγὺς Σιμόεντος ἰδὲ Ξάνθοιο ῥοάων.Αἴας δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἕρκος ἈχαιῶνΤρώων ῥῆξε φάλαγγα, φόως δʼ ἑτάροισιν ἔθηκεν,ἄνδρα βαλὼν ὃς ἄριστος ἐνὶ Θρῄκεσσι τέτυκτουἱὸν Ἐϋσσώρου Ἀκάμαντʼ ἠΰν τε μέγαν τε.τόν ῥʼ ἔβαλε πρῶτος κόρυθος φάλον ἱπποδασείης,ἐν δὲ μετώπῳ πῆξε, πέρησε δʼ ἄρʼ ὀστέον εἴσωαἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.Ἄξυλον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε βοὴν ἀγαθὸς ΔιομήδηςΤευθρανίδην, ὃς ἔναιεν ἐϋκτιμένῃ ἐν Ἀρίσβῃἀφνειὸς βιότοιο, φίλος δʼ ἦν ἀνθρώποισι.πάντας γὰρ φιλέεσκεν ὁδῷ ἔπι οἰκία ναίων.ἀλλά οἱ οὔ τις τῶν γε τότʼ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρονπρόσθεν ὑπαντιάσας, ἀλλʼ ἄμφω θυμὸν ἀπηύρααὐτὸν καὶ θεράποντα Καλήσιον, ὅς ῥα τόθʼ ἵππωνἔσκεν ὑφηνίοχος· τὼ δʼ ἄμφω γαῖαν ἐδύτην.Δρῆσον δʼ Εὐρύαλος καὶ Ὀφέλτιον ἐξενάριξε·βῆ δὲ μετʼ Αἴσηπον καὶ Πήδασον, οὕς ποτε νύμφηνηῒς Ἀβαρβαρέη τέκʼ ἀμύμονι Βουκολίωνι.Βουκολίων δʼ ἦν υἱὸς ἀγαυοῦ Λαομέδοντοςπρεσβύτατος γενεῇ, σκότιον δέ ἑ γείνατο μήτηρ·ποιμαίνων δʼ ἐπʼ ὄεσσι μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ,ἣ δʼ ὑποκυσαμένη διδυμάονε γείνατο παῖδε.καὶ μὲν τῶν ὑπέλυσε μένος καὶ φαίδιμα γυῖαΜηκιστηϊάδης καὶ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλα.Ἀστύαλον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε μενεπτόλεμος Πολυποίτης·Πιδύτην δʼ Ὀδυσεὺς Περκώσιον ἐξενάριξενἔγχεϊ χαλκείῳ, Τεῦκρος δʼ Ἀρετάονα δῖον.Ἀντίλοχος δʼ Ἄβληρον ἐνήρατο δουρὶ φαεινῷΝεστορίδης, Ἔλατον δὲ ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ναῖε δὲ Σατνιόεντος ἐϋρρείταο παρʼ ὄχθαςΠήδασον αἰπεινήν. Φύλακον δʼ ἕλε Λήϊτος ἥρωςφεύγοντʼ· Εὐρύπυλος δὲ Μελάνθιον ἐξενάριξεν.Ἄδρηστον δʼ ἄρʼ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοςζωὸν ἕλʼ· ἵππω γάρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιοὄζῳ ἔνι βλαφθέντε μυρικίνῳ ἀγκύλον ἅρμαἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ αὐτὼ μὲν ἐβήτηνπρὸς πόλιν, ᾗ περ οἱ ἄλλοι ἀτυζόμενοι φοβέοντο,αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο παρὰ τροχὸν ἐξεκυλίσθηπρηνὴς ἐν κονίῃσιν ἐπὶ στόμα· πὰρ δέ οἱ ἔστηἈτρεΐδης Μενέλαος ἔχων δολιχόσκιον ἔγχος.Ἄδρηστος δʼ ἄρʼ ἔπειτα λαβὼν ἐλίσσετο γούνων·ζώγρει Ἀτρέος υἱέ, σὺ δʼ ἄξια δέξαι ἄποινα·πολλὰ δʼ ἐν ἀφνειοῦ πατρὸς κειμήλια κεῖταιχαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποιναεἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθε·καὶ δή μιν τάχʼ ἔμελλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνδώσειν ᾧ θεράποντι καταξέμεν· ἀλλʼ Ἀγαμέμνωνἀντίος ἦλθε θέων, καὶ ὁμοκλήσας ἔπος ηὔδα·ὦ πέπον ὦ Μενέλαε, τί ἢ δὲ σὺ κήδεαι οὕτωςἀνδρῶν; ἦ σοὶ ἄριστα πεποίηται κατὰ οἶκονπρὸς Τρώων; τῶν μή τις ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρονχεῖράς θʼ ἡμετέρας, μηδʼ ὅν τινα γαστέρι μήτηρκοῦρον ἐόντα φέροι, μηδʼ ὃς φύγοι, ἀλλʼ ἅμα πάντεςἸλίου ἐξαπολοίατʼ ἀκήδεστοι καὶ ἄφαντοι.ὣς εἰπὼν ἔτρεψεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρωςαἴσιμα παρειπών· ὃ δʼ ἀπὸ ἕθεν ὤσατο χειρὶἥρωʼ Ἄδρηστον· τὸν δὲ κρείων Ἀγαμέμνωνοὖτα κατὰ λαπάρην· ὃ δʼ ἀνετράπετʼ, Ἀτρεΐδης δὲλὰξ ἐν στήθεσι βὰς ἐξέσπασε μείλινον ἔγχος.Νέστωρ δʼ Ἀργείοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηοςμή τις νῦν ἐνάρων ἐπιβαλλόμενος μετόπισθεμιμνέτω ὥς κε πλεῖστα φέρων ἐπὶ νῆας ἵκηται,ἀλλʼ ἄνδρας κτείνωμεν· ἔπειτα δὲ καὶ τὰ ἕκηλοινεκροὺς ἂμ πεδίον συλήσετε τεθνηῶτας.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.ἔνθά κεν αὖτε Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπʼ ἈχαιῶνἼλιον εἰσανέβησαν ἀναλκείῃσι δαμέντες,εἰ μὴ ἄρʼ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι εἶπε παραστὰςΠριαμίδης Ἕλενος οἰωνοπόλων ὄχʼ ἄριστος·Αἰνεία τε καὶ Ἕκτορ, ἐπεὶ πόνος ὔμμι μάλισταΤρώων καὶ Λυκίων ἐγκέκλιται, οὕνεκʼ ἄριστοιπᾶσαν ἐπʼ ἰθύν ἐστε μάχεσθαί τε φρονέειν τε,στῆτʼ αὐτοῦ, καὶ λαὸν ἐρυκάκετε πρὸ πυλάωνπάντῃ ἐποιχόμενοι πρὶν αὖτʼ ἐν χερσὶ γυναικῶνφεύγοντας πεσέειν, δηΐοισι δὲ χάρμα γενέσθαι.αὐτὰρ ἐπεί κε φάλαγγας ἐποτρύνητον ἁπάσας,ἡμεῖς μὲν Δαναοῖσι μαχησόμεθʼ αὖθι μένοντες,καὶ μάλα τειρόμενοί περ· ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει·Ἕκτορ ἀτὰρ σὺ πόλιν δὲ μετέρχεο, εἰπὲ δʼ ἔπειταμητέρι σῇ καὶ ἐμῇ· ἣ δὲ ξυνάγουσα γεραιὰςνηὸν Ἀθηναίης γλαυκώπιδος ἐν πόλει ἄκρῃοἴξασα κληῗδι θύρας ἱεροῖο δόμοιο