ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς νηὸν Ἀθηναίης ἀγελείηςἔρχεο σὺν θυέεσσιν ἀολλίσσασα γεραιάς·πέπλον δʼ, ὅς τίς τοι χαριέστατος ἠδὲ μέγιστοςἔστιν ἐνὶ μεγάρῳ καί τοι πολὺ φίλτατος αὐτῇ,τὸν θὲς Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,καί οἱ ὑποσχέσθαι δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷἤνις ἠκέστας ἱερευσέμεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα,αἴ κεν Τυδέος υἱὸν ἀπόσχῃ Ἰλίου ἱρῆςἄγριον αἰχμητὴν κρατερὸν μήστωρα φόβοιο.ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς νηὸν Ἀθηναίης ἀγελείηςἔρχευ, ἐγὼ δὲ Πάριν μετελεύσομαι ὄφρα καλέσσωαἴ κʼ ἐθέλῃσʼ εἰπόντος ἀκουέμεν· ὥς κέ οἱ αὖθιγαῖα χάνοι· μέγα γάρ μιν Ὀλύμπιος ἔτρεφε πῆμαΤρωσί τε καὶ Πριάμῳ μεγαλήτορι τοῖό τε παισίν.εἰ κεῖνόν γε ἴδοιμι κατελθόντʼ Ἄϊδος εἴσωφαίην κε φρένʼ ἀτέρπου ὀϊζύος ἐκλελαθέσθαι.ὣς ἔφαθʼ, ἣ δὲ μολοῦσα ποτὶ μέγαρʼ ἀμφιπόλοισικέκλετο· ταὶ δʼ ἄρʼ ἀόλλισσαν κατὰ ἄστυ γεραιάς.αὐτὴ δʼ ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα,ἔνθʼ ἔσάν οἱ πέπλοι παμποίκιλα ἔργα γυναικῶνΣιδονίων, τὰς αὐτὸς Ἀλέξανδρος θεοειδὴςἤγαγε Σιδονίηθεν ἐπιπλὼς εὐρέα πόντον,τὴν ὁδὸν ἣν Ἑλένην περ ἀνήγαγεν εὐπατέρειαν·τῶν ἕνʼ ἀειραμένη Ἑκάβη φέρε δῶρον Ἀθήνῃ,ὃς κάλλιστος ἔην ποικίλμασιν ἠδὲ μέγιστος,ἀστὴρ δʼ ὣς ἀπέλαμπεν· ἔκειτο δὲ νείατος ἄλλων.βῆ δʼ ἰέναι, πολλαὶ δὲ μετεσσεύοντο γεραιαί.αἱ δʼ ὅτε νηὸν ἵκανον Ἀθήνης ἐν πόλει ἄκρῃ,τῇσι θύρας ὤϊξε Θεανὼ καλλιπάρῃοςΚισσηῒς ἄλοχος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο·τὴν γὰρ Τρῶες ἔθηκαν Ἀθηναίης ἱέρειαν.αἳ δʼ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον·ἣ δʼ ἄρα πέπλον ἑλοῦσα Θεανὼ καλλιπάρῃοςθῆκεν Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,εὐχομένη δʼ ἠρᾶτο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο·πότνιʼ Ἀθηναίη ἐρυσίπτολι δῖα θεάωνἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος, ἠδὲ καὶ αὐτὸνπρηνέα δὸς πεσέειν Σκαιῶν προπάροιθε πυλάων,ὄφρά τοι αὐτίκα νῦν δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷἤνις ἠκέστας ἱερεύσομεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃςἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα.ὣς ἔφατʼ εὐχομένη, ἀνένευε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη.ὣς αἳ μέν ῥʼ εὔχοντο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,Ἕκτωρ δὲ πρὸς δώματʼ Ἀλεξάνδροιο βεβήκεικαλά, τά ῥʼ αὐτὸς ἔτευξε σὺν ἀνδράσιν οἳ τότʼ ἄριστοιἦσαν ἐνὶ Τροίῃ ἐριβώλακι τέκτονες ἄνδρες,οἵ οἱ ἐποίησαν θάλαμον καὶ δῶμα καὶ αὐλὴνἐγγύθι τε Πριάμοιο καὶ Ἕκτορος ἐν πόλει ἄκρῃ.ἔνθʼ Ἕκτωρ εἰσῆλθε Διῒ φίλος, ἐν δʼ ἄρα χειρὶἔγχος ἔχʼ ἑνδεκάπηχυ· πάροιθε δὲ λάμπετο δουρὸςαἰχμὴ χαλκείη, περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης.τὸν δʼ εὗρʼ ἐν θαλάμῳ περικαλλέα τεύχεʼ ἕπονταἀσπίδα καὶ θώρηκα, καὶ ἀγκύλα τόξʼ ἁφόωντα·Ἀργείη δʼ Ἑλένη μετʼ ἄρα δμῳῇσι γυναιξὶνἧστο καὶ ἀμφιπόλοισι περικλυτὰ ἔργα κέλευε.τὸν δʼ Ἕκτωρ νείκεσσεν ἰδὼν αἰσχροῖς ἐπέεσσι·δαιμόνιʼ οὐ μὲν καλὰ χόλον τόνδʼ ἔνθεο θυμῷ,λαοὶ μὲν φθινύθουσι περὶ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχοςμαρνάμενοι· σέο δʼ εἵνεκʼ ἀϋτή τε πτόλεμός τεἄστυ τόδʼ ἀμφιδέδηε· σὺ δʼ ἂν μαχέσαιο καὶ ἄλλῳ,ὅν τινά που μεθιέντα ἴδοις στυγεροῦ πολέμοιο.ἀλλʼ ἄνα μὴ τάχα ἄστυ πυρὸς δηΐοιο θέρηται.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·Ἕκτορ ἐπεί με κατʼ αἶσαν ἐνείκεσας οὐδʼ ὑπὲρ αἶσαν,τοὔνεκά τοι ἐρέω· σὺ δὲ σύνθεο καί μευ ἄκουσον·οὔ τοι ἐγὼ Τρώων τόσσον χόλῳ οὐδὲ νεμέσσιἥμην ἐν θαλάμῳ, ἔθελον δʼ ἄχεϊ προτραπέσθαι.νῦν δέ με παρειποῦσʼ ἄλοχος μαλακοῖς ἐπέεσσινὅρμησʼ ἐς πόλεμον· δοκέει δέ μοι ὧδε καὶ αὐτῷλώϊον ἔσσεσθαι· νίκη δʼ ἐπαμείβεται ἄνδρας.ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐπίμεινον, Ἀρήϊα τεύχεα δύω·ἢ ἴθʼ, ἐγὼ δὲ μέτειμι· κιχήσεσθαι δέ σʼ ὀΐω.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·τὸν δʼ Ἑλένη μύθοισι προσηύδα μειλιχίοισι·δᾶερ ἐμεῖο κυνὸς κακομηχάνου ὀκρυοέσσης,ὥς μʼ ὄφελʼ ἤματι τῷ ὅτε με πρῶτον τέκε μήτηροἴχεσθαι προφέρουσα κακὴ ἀνέμοιο θύελλαεἰς ὄρος ἢ εἰς κῦμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης,ἔνθά με κῦμʼ ἀπόερσε πάρος τάδε ἔργα γενέσθαι.αὐτὰρ ἐπεὶ τάδε γʼ ὧδε θεοὶ κακὰ τεκμήραντο,ἀνδρὸς ἔπειτʼ ὤφελλον ἀμείνονος εἶναι ἄκοιτις,ὃς ᾔδη νέμεσίν τε καὶ αἴσχεα πόλλʼ ἀνθρώπων.τούτῳ δʼ οὔτʼ ἂρ νῦν φρένες ἔμπεδοι οὔτʼ ἄρʼ ὀπίσσωἔσσονται· τὼ καί μιν ἐπαυρήσεσθαι ὀΐω.ἀλλʼ ἄγε νῦν εἴσελθε καὶ ἕζεο τῷδʼ ἐπὶ δίφρῳδᾶερ, ἐπεί σε μάλιστα πόνος φρένας ἀμφιβέβηκενεἵνεκʼ ἐμεῖο κυνὸς καὶ Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἄτης,οἷσιν ἐπὶ Ζεὺς θῆκε κακὸν μόρον, ὡς καὶ ὀπίσσωἀνθρώποισι πελώμεθʼ ἀοίδιμοι ἐσσομένοισι.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρμή με κάθιζʼ Ἑλένη φιλέουσά περ· οὐδέ με πείσεις·ἤδη γάρ μοι θυμὸς ἐπέσσυται ὄφρʼ ἐπαμύνωΤρώεσσʼ, οἳ μέγʼ ἐμεῖο ποθὴν ἀπεόντος ἔχουσιν.ἀλλὰ σύ γʼ ὄρνυθι τοῦτον, ἐπειγέσθω δὲ καὶ αὐτός,ὥς κεν ἔμʼ ἔντοσθεν πόλιος καταμάρψῃ ἐόντα.καὶ γὰρ ἐγὼν οἶκον δὲ ἐλεύσομαι ὄφρα ἴδωμαιοἰκῆας ἄλοχόν τε φίλην καὶ νήπιον υἱόν.οὐ γὰρ οἶδʼ εἰ ἔτι σφιν ὑπότροπος ἵξομαι αὖτις,ἦ ἤδη μʼ ὑπὸ χερσὶ θεοὶ δαμόωσιν Ἀχαιῶν.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας,οὐδʼ εὗρʼ Ἀνδρομάχην λευκώλενον ἐν μεγάροισιν,ἀλλʼ ἥ γε ξὺν παιδὶ καὶ ἀμφιπόλῳ ἐϋπέπλῳπύργῳ ἐφεστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε.Ἕκτωρ δʼ ὡς οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτινἔστη ἐπʼ οὐδὸν ἰών, μετὰ δὲ δμῳῇσιν ἔειπεν·εἰ δʼ ἄγε μοι δμῳαὶ νημερτέα μυθήσασθε·πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἐκ μεγάροιο;ἠέ πῃ ἐς γαλόων ἢ εἰνατέρων ἐϋπέπλωνἢ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαιΤρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται;τὸν δʼ αὖτʼ ὀτρηρὴ ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν·Ἕκτορ ἐπεὶ μάλʼ ἄνωγας ἀληθέα μυθήσασθαι,οὔτέ πῃ ἐς γαλόων οὔτʼ εἰνατέρων ἐϋπέπλωνοὔτʼ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαιΤρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται,ἀλλʼ ἐπὶ πύργον ἔβη μέγαν Ἰλίου, οὕνεκʼ ἄκουσετείρεσθαι Τρῶας, μέγα δὲ κράτος εἶναι Ἀχαιῶν.ἣ μὲν δὴ πρὸς τεῖχος ἐπειγομένη ἀφικάνειμαινομένῃ ἐϊκυῖα· φέρει δʼ ἅμα παῖδα τιθήνη.ἦ ῥα γυνὴ ταμίη, ὃ δʼ ἀπέσσυτο δώματος Ἕκτωρτὴν αὐτὴν ὁδὸν αὖτις ἐϋκτιμένας κατʼ ἀγυιάς.εὖτε πύλας ἵκανε διερχόμενος μέγα ἄστυΣκαιάς, τῇ ἄρʼ ἔμελλε διεξίμεναι πεδίον δέ,ἔνθʼ ἄλοχος πολύδωρος ἐναντίη ἦλθε θέουσαἈνδρομάχη θυγάτηρ μεγαλήτορος ἨετίωνοςἨετίων ὃς ἔναιεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃΘήβῃ Ὑποπλακίῃ Κιλίκεσσʼ ἄνδρεσσιν ἀνάσσων·τοῦ περ δὴ θυγάτηρ ἔχεθʼ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ.ἥ οἱ ἔπειτʼ ἤντησʼ, ἅμα δʼ ἀμφίπολος κίεν αὐτῇπαῖδʼ ἐπὶ κόλπῳ ἔχουσʼ ἀταλάφρονα νήπιον αὔτωςἙκτορίδην ἀγαπητὸν ἀλίγκιον ἀστέρι καλῷ,τόν ῥʼ Ἕκτωρ καλέεσκε Σκαμάνδριον, αὐτὰρ οἱ ἄλλοιἈστυάνακτʼ· οἶος γὰρ ἐρύετο Ἴλιον Ἕκτωρ.ἤτοι ὃ μὲν μείδησεν ἰδὼν ἐς παῖδα σιωπῇ·Ἀνδρομάχη δέ οἱ ἄγχι παρίστατο δάκρυ χέουσα,ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·δαιμόνιε φθίσει σε τὸ σὸν μένος, οὐδʼ ἐλεαίρειςπαῖδά τε νηπίαχον καὶ ἔμʼ ἄμμορον, ἣ τάχα χήρησεῦ ἔσομαι· τάχα γάρ σε κατακτανέουσιν Ἀχαιοὶπάντες ἐφορμηθέντες· ἐμοὶ δέ κε κέρδιον εἴησεῦ ἀφαμαρτούσῃ χθόνα δύμεναι· οὐ γὰρ ἔτʼ ἄλληἔσται θαλπωρὴ ἐπεὶ ἂν σύ γε πότμον ἐπίσπῃςἀλλʼ ἄχεʼ· οὐδέ μοι ἔστι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.ἤτοι γὰρ πατέρʼ ἁμὸν ἀπέκτανε δῖος Ἀχιλλεύς,ἐκ δὲ πόλιν πέρσεν Κιλίκων εὖ ναιετάουσανΘήβην ὑψίπυλον· κατὰ δʼ ἔκτανεν Ἠετίωνα,οὐδέ μιν ἐξενάριξε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,ἀλλʼ ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισινἠδʼ ἐπὶ σῆμʼ ἔχεεν· περὶ δὲ πτελέας ἐφύτευσαννύμφαι ὀρεστιάδες κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο.οἳ δέ μοι ἑπτὰ κασίγνητοι ἔσαν ἐν μεγάροισινοἳ μὲν πάντες ἰῷ κίον ἤματι Ἄϊδος εἴσω·πάντας γὰρ κατέπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςβουσὶν ἐπʼ εἰλιπόδεσσι καὶ ἀργεννῇς ὀΐεσσι.μητέρα δʼ, ἣ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ,τὴν ἐπεὶ ἂρ δεῦρʼ ἤγαγʼ ἅμʼ ἄλλοισι κτεάτεσσιν,ἂψ ὅ γε τὴν ἀπέλυσε λαβὼν ἀπερείσιʼ ἄποινα,πατρὸς δʼ ἐν μεγάροισι βάλʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα.Ἕκτορ ἀτὰρ σύ μοί ἐσσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρἠδὲ κασίγνητος, σὺ δέ μοι θαλερὸς παρακοίτης·ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐλέαιρε καὶ αὐτοῦ μίμνʼ ἐπὶ πύργῳ,μὴ παῖδʼ ὀρφανικὸν θήῃς χήρην τε γυναῖκα·λαὸν δὲ στῆσον παρʼ ἐρινεόν, ἔνθα μάλισταἀμβατός ἐστι πόλις καὶ ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχος.τρὶς γὰρ τῇ γʼ ἐλθόντες ἐπειρήσανθʼ οἱ ἄριστοιἀμφʼ Αἴαντε δύω καὶ ἀγακλυτὸν Ἰδομενῆαἠδʼ ἀμφʼ Ἀτρεΐδας καὶ Τυδέος ἄλκιμον υἱόν·ἤ πού τίς σφιν ἔνισπε θεοπροπίων ἐῢ εἰδώς,ἤ νυ καὶ αὐτῶν θυμὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα μέλει γύναι· ἀλλὰ μάλʼ αἰνῶςαἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,αἴ κε κακὸς ὣς νόσφιν ἀλυσκάζω πολέμοιο·οὐδέ με θυμὸς ἄνωγεν, ἐπεὶ μάθον ἔμμεναι ἐσθλὸςαἰεὶ καὶ πρώτοισι μετὰ Τρώεσσι μάχεσθαιἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδʼ ἐμὸν αὐτοῦ.εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴκαὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.ἀλλʼ οὔ μοι Τρώων τόσσον μέλει ἄλγος ὀπίσσω,οὔτʼ αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτοςοὔτε κασιγνήτων, οἵ κεν πολέες τε καὶ ἐσθλοὶἐν κονίῃσι πέσοιεν ὑπʼ ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,ὅσσον σεῦ, ὅτε κέν τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνδακρυόεσσαν ἄγηται ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας·καί κεν ἐν Ἄργει ἐοῦσα πρὸς ἄλλης ἱστὸν ὑφαίνοις,καί κεν ὕδωρ φορέοις Μεσσηΐδος ἢ Ὑπερείηςπόλλʼ ἀεκαζομένη, κρατερὴ δʼ ἐπικείσετʼ ἀνάγκη·καί ποτέ τις εἴπῃσιν ἰδὼν κατὰ δάκρυ χέουσαν·Ἕκτορος ἥδε γυνὴ ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαιΤρώων ἱπποδάμων ὅτε Ἴλιον ἀμφεμάχοντο.ὥς ποτέ τις ἐρέει· σοὶ δʼ αὖ νέον ἔσσεται ἄλγοςχήτεϊ τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἀμύνειν δούλιον ἦμαρ.ἀλλά με τεθνηῶτα χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτοιπρίν γέ τι σῆς τε βοῆς σοῦ θʼ ἑλκηθμοῖο πυθέσθαι.ὣς εἰπὼν οὗ παιδὸς ὀρέξατο φαίδιμος Ἕκτωρ·ἂψ δʼ ὃ πάϊς πρὸς κόλπον ἐϋζώνοιο τιθήνηςἐκλίνθη ἰάχων πατρὸς φίλου ὄψιν ἀτυχθεὶςταρβήσας χαλκόν τε ἰδὲ λόφον ἱππιοχαίτην,δεινὸν ἀπʼ ἀκροτάτης κόρυθος νεύοντα νοήσας.ἐκ δʼ ἐγέλασσε πατήρ τε φίλος καὶ πότνια μήτηρ·αὐτίκʼ ἀπὸ κρατὸς κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ,καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐπὶ χθονὶ παμφανόωσαν·αὐτὰρ ὅ γʼ ὃν φίλον υἱὸν ἐπεὶ κύσε πῆλέ τε χερσὶνεἶπε δʼ ἐπευξάμενος Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσι·Ζεῦ ἄλλοι τε θεοὶ δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαιπαῖδʼ ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ ἀριπρεπέα Τρώεσσιν,ὧδε βίην τʼ ἀγαθόν, καὶ Ἰλίου ἶφι ἀνάσσειν·καί ποτέ τις εἴποι πατρός γʼ ὅδε πολλὸν ἀμείνωνἐκ πολέμου ἀνιόντα· φέροι δʼ ἔναρα βροτόεντακτείνας δήϊον ἄνδρα, χαρείη δὲ φρένα μήτηρ.ὣς εἰπὼν ἀλόχοιο φίλης ἐν χερσὶν ἔθηκεπαῖδʼ ἑόν· ἣ δʼ ἄρα μιν κηώδεϊ δέξατο κόλπῳδακρυόεν γελάσασα· πόσις δʼ ἐλέησε νοήσας,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·δαιμονίη μή μοί τι λίην ἀκαχίζεο θυμῷ·οὐ γάρ τίς μʼ ὑπὲρ αἶσαν ἀνὴρ Ἄϊδι προϊάψει·μοῖραν δʼ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν,οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλόν, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται.ἀλλʼ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σʼ αὐτῆς ἔργα κόμιζεἱστόν τʼ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευεἔργον ἐποίχεσθαι· πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσειπᾶσι, μάλιστα δʼ ἐμοί, τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν.ὣς ἄρα φωνήσας κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρἵππουριν· ἄλοχος δὲ φίλη οἶκον δὲ βεβήκειἐντροπαλιζομένη, θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσα.αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάονταςἝκτορος ἀνδροφόνοιο, κιχήσατο δʼ ἔνδοθι πολλὰςἀμφιπόλους, τῇσιν δὲ γόον πάσῃσιν ἐνῶρσεν.αἳ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳ·οὐ γάρ μιν ἔτʼ ἔφαντο ὑπότροπον ἐκ πολέμοιοἵξεσθαι προφυγόντα μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν.οὐδὲ Πάρις δήθυνεν ἐν ὑψηλοῖσι δόμοισιν,ἀλλʼ ὅ γʼ, ἐπεὶ κατέδυ κλυτὰ τεύχεα ποικίλα χαλκῷ,σεύατʼ ἔπειτʼ ἀνὰ ἄστυ ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃδεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνωνεἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖοκυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖταιὤμοις ἀΐσσονται· ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼςῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·ὣς υἱὸς Πριάμοιο Πάρις κατὰ Περγάμου ἄκρηςτεύχεσι παμφαίνων ὥς τʼ ἠλέκτωρ ἐβεβήκεικαγχαλόων, ταχέες δὲ πόδες φέρον· αἶψα δʼ ἔπειταἝκτορα δῖον ἔτετμεν ἀδελφεὸν εὖτʼ ἄρʼ ἔμελλεστρέψεσθʼ ἐκ χώρης ὅθι ᾗ ὀάριζε γυναικί.τὸν πρότερος προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·ἠθεῖʼ ἦ μάλα δή σε καὶ ἐσσύμενον κατερύκωδηθύνων, οὐδʼ ἦλθον ἐναίσιμον ὡς ἐκέλευες;τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·δαιμόνιʼ οὐκ ἄν τίς τοι ἀνὴρ ὃς ἐναίσιμος εἴηἔργον ἀτιμήσειε μάχης, ἐπεὶ ἄλκιμός ἐσσι·ἀλλὰ ἑκὼν μεθιεῖς τε καὶ οὐκ ἐθέλεις· τὸ δʼ ἐμὸν κῆρἄχνυται ἐν θυμῷ, ὅθʼ ὑπὲρ σέθεν αἴσχεʼ ἀκούωπρὸς Τρώων, οἳ ἔχουσι πολὺν πόνον εἵνεκα σεῖο.ἀλλʼ ἴομεν· τὰ δʼ ὄπισθεν ἀρεσσόμεθʼ, αἴ κέ ποθι Ζεὺςδώῃ ἐπουρανίοισι θεοῖς αἰειγενέτῃσικρητῆρα στήσασθαι ἐλεύθερον ἐν μεγάροισινἐκ Τροίης ἐλάσαντας ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.

ὣς εἰπὼν πυλέων ἐξέσσυτο φαίδιμος Ἕκτωρ,τῷ δʼ ἅμʼ Ἀλέξανδρος κίʼ ἀδελφεός· ἐν δʼ ἄρα θυμῷἀμφότεροι μέμασαν πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.ὡς δὲ θεὸς ναύτῃσιν ἐελδομένοισιν ἔδωκενοὖρον, ἐπεί κε κάμωσιν ἐϋξέστῃς ἐλάτῃσιπόντον ἐλαύνοντες, καμάτῳ δʼ ὑπὸ γυῖα λέλυνται,ὣς ἄρα τὼ Τρώεσσιν ἐελδομένοισι φανήτην.ἔνθʼ ἑλέτην ὃ μὲν υἱὸν Ἀρηϊθόοιο ἄνακτοςἌρνῃ ναιετάοντα Μενέσθιον, ὃν κορυνήτηςγείνατʼ Ἀρηΐθοος καὶ Φυλομέδουσα βοῶπις·Ἕκτωρ δʼ Ἠϊονῆα βάλʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντιαὐχένʼ ὑπὸ στεφάνης εὐχάλκου, λύντο δὲ γυῖα.Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάϊς Λυκίων ἀγὸς ἀνδρῶνἸφίνοον βάλε δουρὶ κατὰ κρατερὴν ὑσμίνηνΔεξιάδην ἵππων ἐπιάλμενον ὠκειάωνὦμον· ὃ δʼ ἐξ ἵππων χαμάδις πέσε, λύντο δὲ γυῖα.τοὺς δʼ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις ἈθήνηἈργείους ὀλέκοντας ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ,βῆ ῥα κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασαἼλιον εἰς ἱερήν· τῇ δʼ ἀντίος ὄρνυτʼ ἈπόλλωνΠεργάμου ἐκκατιδών, Τρώεσσι δὲ βούλετο νίκην·ἀλλήλοισι δὲ τώ γε συναντέσθην παρὰ φηγῷ.τὴν πρότερος προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·τίπτε σὺ δʼ αὖ μεμαυῖα Διὸς θύγατερ μεγάλοιοἦλθες ἀπʼ Οὐλύμποιο, μέγας δέ σε θυμὸς ἀνῆκεν;ἦ ἵνα δὴ Δαναοῖσι μάχης ἑτεραλκέα νίκηνδῷς; ἐπεὶ οὔ τι Τρῶας ἀπολλυμένους ἐλεαίρεις.ἀλλʼ εἴ μοί τι πίθοιο τό κεν πολὺ κέρδιον εἴη·νῦν μὲν παύσωμεν πόλεμον καὶ δηϊοτῆτασήμερον· ὕστερον αὖτε μαχήσοντʼ εἰς ὅ κε τέκμωρἸλίου εὕρωσιν, ἐπεὶ ὣς φίλον ἔπλετο θυμῷὑμῖν ἀθανάτῃσι, διαπραθέειν τόδε ἄστυ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ὧδʼ ἔστω ἑκάεργε· τὰ γὰρ φρονέουσα καὶ αὐτὴἦλθον ἀπʼ Οὐλύμποιο μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς.ἀλλʼ ἄγε πῶς μέμονας πόλεμον καταπαυσέμεν ἀνδρῶν;τὴν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·Ἕκτορος ὄρσωμεν κρατερὸν μένος ἱπποδάμοιο,ἤν τινά που Δαναῶν προκαλέσσεται οἰόθεν οἶοςἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι,οἳ δέ κʼ ἀγασσάμενοι χαλκοκνήμιδες Ἀχαιοὶοἶον ἐπόρσειαν πολεμίζειν Ἕκτορι δίῳ.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη.τῶν δʼ Ἕλενος Πριάμοιο φίλος παῖς σύνθετο θυμῷβουλήν, ἥ ῥα θεοῖσιν ἐφήνδανε μητιόωσι·στῆ δὲ παρʼ Ἕκτορʼ ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν·Ἕκτορ υἱὲ Πριάμοιο Διὶ μῆτιν ἀτάλαντεἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο, κασίγνητος δέ τοί εἰμι·ἄλλους μὲν κάθισον Τρῶας καὶ πάντας Ἀχαιούς,αὐτὸς δὲ προκάλεσσαι Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστοςἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι·οὐ γάρ πώ τοι μοῖρα θανεῖν καὶ πότμον ἐπισπεῖν·ὣς γὰρ ἐγὼ ὄπʼ ἄκουσα θεῶν αἰειγενετάων.ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ αὖτε χάρη μέγα μῦθον ἀκούσας,καί ῥʼ ἐς μέσσον ἰὼν Τρώων ἀνέεργε φάλαγγας,μέσσου δουρὸς ἑλών· οἳ δʼ ἱδρύνθησαν ἅπαντες.κὰδ δʼ Ἀγαμέμνων εἷσεν ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς·κὰδ δʼ ἄρʼ Ἀθηναίη τε καὶ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωνἑζέσθην ὄρνισιν ἐοικότες αἰγυπιοῖσιφηγῷ ἐφʼ ὑψηλῇ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιοἀνδράσι τερπόμενοι· τῶν δὲ στίχες εἵατο πυκναὶἀσπίσι καὶ κορύθεσσι καὶ ἔγχεσι πεφρικυῖαι.οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρὶξὀρνυμένοιο νέον, μελάνει δέ τε πόντος ὑπʼ αὐτῆς,τοῖαι ἄρα στίχες εἵατʼ Ἀχαιῶν τε Τρώων τεἐν πεδίῳ· Ἕκτωρ δὲ μετʼ ἀμφοτέροισιν ἔειπε·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.ὅρκια μὲν Κρονίδης ὑψίζυγος οὐκ ἐτέλεσσεν,ἀλλὰ κακὰ φρονέων τεκμαίρεται ἀμφοτέροισινεἰς ὅ κεν ἢ ὑμεῖς Τροίην εὔπυργον ἕλητεἢ αὐτοὶ παρὰ νηυσὶ δαμείετε ποντοπόροισιν.ὑμῖν δʼ ἐν γὰρ ἔασιν ἀριστῆες Παναχαιῶν·τῶν νῦν ὅν τινα θυμὸς ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγειδεῦρʼ ἴτω ἐκ πάντων πρόμος ἔμμεναι Ἕκτορι δίῳ.ὧδε δὲ μυθέομαι, Ζεὺς δʼ ἄμμʼ ἐπιμάρτυρος ἔστω·εἰ μέν κεν ἐμὲ κεῖνος ἕλῃ ταναήκεϊ χαλκῷ,τεύχεα συλήσας φερέτω κοίλας ἐπὶ νῆας,σῶμα δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός μεΤρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.εἰ δέ κʼ ἐγὼ τὸν ἕλω, δώῃ δέ μοι εὖχος Ἀπόλλων,τεύχεα σύλησας οἴσω προτὶ Ἴλιον ἱρήν,καὶ κρεμόω προτὶ νηὸν Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο,τὸν δὲ νέκυν ἐπὶ νῆας ἐϋσσέλμους ἀποδώσω,ὄφρά ἑ ταρχύσωσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοί,σῆμά τέ οἱ χεύωσιν ἐπὶ πλατεῖ Ἑλλησπόντῳ.καί ποτέ τις εἴπῃσι καὶ ὀψιγόνων ἀνθρώπωννηῒ πολυκλήϊδι πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον·ἀνδρὸς μὲν τόδε σῆμα πάλαι κατατεθνηῶτος,ὅν ποτʼ ἀριστεύοντα κατέκτανε φαίδιμος Ἕκτωρ.ὥς ποτέ τις ἐρέει· τὸ δʼ ἐμὸν κλέος οὔ ποτʼ ὀλεῖται.ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ·αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι, δεῖσαν δʼ ὑποδέχθαι·ὀψὲ δὲ δὴ Μενέλαος ἀνίστατο καὶ μετέειπενείκει ὀνειδίζων, μέγα δὲ στεναχίζετο θυμῷ·ὤ μοι ἀπειλητῆρες Ἀχαιΐδες οὐκέτʼ Ἀχαιοί·ἦ μὲν δὴ λώβη τάδε γʼ ἔσσεται αἰνόθεν αἰνῶςεἰ μή τις Δαναῶν νῦν Ἕκτορος ἀντίος εἶσιν.ἀλλʼ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθεἥμενοι αὖθι ἕκαστοι ἀκήριοι ἀκλεὲς αὔτως·τῷδε δʼ ἐγὼν αὐτὸς θωρήξομαι· αὐτὰρ ὕπερθενίκης πείρατʼ ἔχονται ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν.ὣς ἄρα φωνήσας κατεδύσετο τεύχεα καλά.ἔνθά κέ τοι Μενέλαε φάνη βιότοιο τελευτὴἝκτορος ἐν παλάμῃσιν, ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν,εἰ μὴ ἀναΐξαντες ἕλον βασιλῆες Ἀχαιῶν,αὐτός τʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνδεξιτερῆς ἕλε χειρὸς ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·ἀφραίνεις Μενέλαε διοτρεφές, οὐδέ τί σε χρὴταύτης ἀφροσύνης· ἀνὰ δὲ σχέο κηδόμενός περ,μηδʼ ἔθελʼ ἐξ ἔριδος σεῦ ἀμείνονι φωτὶ μάχεσθαιἝκτορι Πριαμίδῃ, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.καὶ δʼ Ἀχιλεὺς τούτῳ γε μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃἔρριγʼ ἀντιβολῆσαι, ὅ περ σέο πολλὸν ἀμείνων.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν ἵζευ ἰὼν μετὰ ἔθνος ἑταίρων,τούτῳ δὲ πρόμον ἄλλον ἀναστήσουσιν Ἀχαιοί.εἴ περ ἀδειής τʼ ἐστὶ καὶ εἰ μόθου ἔστʼ ἀκόρητος,φημί μιν ἀσπασίως γόνυ κάμψειν, αἴ κε φύγῃσιδηΐου ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.ὣς εἰπὼν παρέπεισεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρωςαἴσιμα παρειπών, ὃ δʼ ἐπείθετο· τοῦ μὲν ἔπειταγηθόσυνοι θεράποντες ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο·Νέστωρ δʼ Ἀργείοισιν ἀνίστατο καὶ μετέειπεν·ὢ πόποι ἦ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ἱκάνει.ἦ κε μέγʼ οἰμώξειε γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺςἐσθλὸς Μυρμιδόνων βουληφόρος ἠδʼ ἀγορητής,ὅς ποτέ μʼ εἰρόμενος μέγʼ ἐγήθεεν ᾧ ἐνὶ οἴκῳπάντων Ἀργείων ἐρέων γενεήν τε τόκον τε.τοὺς νῦν εἰ πτώσσοντας ὑφʼ Ἕκτορι πάντας ἀκούσαι,πολλά κεν ἀθανάτοισι φίλας ἀνὰ χεῖρας ἀείραιθυμὸν ἀπὸ μελέων δῦναι δόμον Ἄϊδος εἴσω.αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλονἡβῷμʼ ὡς ὅτʼ ἐπʼ ὠκυρόῳ Κελάδοντι μάχοντοἀγρόμενοι Πύλιοί τε καὶ Ἀρκάδες ἐγχεσίμωροιΦειᾶς πὰρ τείχεσσιν Ἰαρδάνου ἀμφὶ ῥέεθρα.τοῖσι δʼ Ἐρευθαλίων πρόμος ἵστατο ἰσόθεος φὼςτεύχεʼ ἔχων ὤμοισιν Ἀρηϊθόοιο ἄνακτοςδίου Ἀρηϊθόου, τὸν ἐπίκλησιν κορυνήτηνἄνδρες κίκλησκον καλλίζωνοί τε γυναῖκεςοὕνεκʼ ἄρʼ οὐ τόξοισι μαχέσκετο δουρί τε μακρῷ,ἀλλὰ σιδηρείῃ κορύνῃ ῥήγνυσκε φάλαγγας.τὸν Λυκόοργος ἔπεφνε δόλῳ, οὔ τι κράτεΐ γε,στεινωπῷ ἐν ὁδῷ ὅθʼ ἄρʼ οὐ κορύνη οἱ ὄλεθρονχραῖσμε σιδηρείη· πρὶν γὰρ Λυκόοργος ὑποφθὰςδουρὶ μέσον περόνησεν, ὃ δʼ ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη·τεύχεα δʼ ἐξενάριξε, τά οἱ πόρε χάλκεος Ἄρης.καὶ τὰ μὲν αὐτὸς ἔπειτα φόρει μετὰ μῶλον Ἄρηος·αὐτὰρ ἐπεὶ Λυκόοργος ἐνὶ μεγάροισιν ἐγήρα,δῶκε δʼ Ἐρευθαλίωνι φίλῳ θεράποντι φορῆναι·τοῦ ὅ γε τεύχεʼ ἔχων προκαλίζετο πάντας ἀρίστους.οἳ δὲ μάλʼ ἐτρόμεον καὶ ἐδείδισαν, οὐδέ τις ἔτλη·ἀλλʼ ἐμὲ θυμὸς ἀνῆκε πολυτλήμων πολεμίζεινθάρσεϊ ᾧ· γενεῇ δὲ νεώτατος ἔσκον ἁπάντων·καὶ μαχόμην οἱ ἐγώ, δῶκεν δέ μοι εὖχος Ἀθήνη.τὸν δὴ μήκιστον καὶ κάρτιστον κτάνον ἄνδρα·πολλὸς γάρ τις ἔκειτο παρήορος ἔνθα καὶ ἔνθα.εἴθʼ ὣς ἡβώοιμι, βίη δέ μοι ἔμπεδος εἴη·τώ κε τάχʼ ἀντήσειε μάχης κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὑμέων δʼ οἵ περ ἔασιν ἀριστῆες Παναχαιῶνοὐδʼ οἳ προφρονέως μέμαθʼ Ἕκτορος ἀντίον ἐλθεῖν.ὣς νείκεσσʼ ὃ γέρων, οἳ δʼ ἐννέα πάντες ἀνέσταν.ὦρτο πολὺ πρῶτος μὲν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,τῷ δʼ ἐπὶ Τυδεΐδης ὦρτο κρατερὸς Διομήδης,τοῖσι δʼ ἐπʼ Αἴαντες θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκήν,τοῖσι δʼ ἐπʼ Ἰδομενεὺς καὶ ὀπάων ἸδομενῆοςΜηριόνης ἀτάλαντος Ἐνυαλίῳ ἀνδρειφόντῃ,τοῖσι δʼ ἐπʼ Εὐρύπυλος Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱός,ἂν δὲ Θόας Ἀνδραιμονίδης καὶ δῖος Ὀδυσσεύς·πάντες ἄρʼ οἵ γʼ ἔθελον πολεμίζειν Ἕκτορι δίῳ.τοῖς δʼ αὖτις μετέειπε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·κλήρῳ νῦν πεπάλασθε διαμπερὲς ὅς κε λάχῃσιν·οὗτος γὰρ δὴ ὀνήσει ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς,καὶ δʼ αὐτὸς ὃν θυμὸν ὀνήσεται αἴ κε φύγῃσιδηΐου ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ κλῆρον ἐσημήναντο ἕκαστος,ἐν δʼ ἔβαλον κυνέῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο.λαοὶ δʼ ἠρήσαντο, θεοῖσι δὲ χεῖρας ἀνέσχον·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·Ζεῦ πάτερ ἢ Αἴαντα λαχεῖν, ἢ Τυδέος υἱόν,ἢ αὐτὸν βασιλῆα πολυχρύσοιο Μυκήνης.ὣς ἄρʼ ἔφαν, πάλλεν δὲ Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,ἐκ δʼ ἔθορε κλῆρος κυνέης ὃν ἄρʼ ἤθελον αὐτοὶΑἴαντος· κῆρυξ δὲ φέρων ἀνʼ ὅμιλον ἁπάντῃδεῖξʼ ἐνδέξια πᾶσιν ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶν.οἳ δʼ οὐ γιγνώσκοντες ἀπηνήναντο ἕκαστος.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸν ἵκανε φέρων ἀνʼ ὅμιλον ἁπάντῃὅς μιν ἐπιγράψας κυνέῃ βάλε φαίδιμος Αἴας,ἤτοι ὑπέσχεθε χεῖρʼ, ὃ δʼ ἄρʼ ἔμβαλεν ἄγχι παραστάς,γνῶ δὲ κλήρου σῆμα ἰδών, γήθησε δὲ θυμῷ.τὸν μὲν πὰρ πόδʼ ἑὸν χαμάδις βάλε φώνησέν τε·ὦ φίλοι ἤτοι κλῆρος ἐμός, χαίρω δὲ καὶ αὐτὸςθυμῷ, ἐπεὶ δοκέω νικησέμεν Ἕκτορα δῖον.ἀλλʼ ἄγετʼ ὄφρʼ ἂν ἐγὼ πολεμήϊα τεύχεα δύω,τόφρʼ ὑμεῖς εὔχεσθε Διὶ Κρονίωνι ἄνακτισιγῇ ἐφʼ ὑμείων ἵνα μὴ Τρῶές γε πύθωνται,ἠὲ καὶ ἀμφαδίην, ἐπεὶ οὔ τινα δείδιμεν ἔμπης·οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑκὼν ἀέκοντα δίηταιοὐδέ τι ἰδρείῃ, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ νήϊδά γʼ οὕτωςἔλπομαι ἐν Σαλαμῖνι γενέσθαι τε τραφέμεν τε.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·Ζεῦ πάτερ Ἴδηθεν μεδέων κύδιστε μέγιστεδὸς νίκην Αἴαντι καὶ ἀγλαὸν εὖχος ἀρέσθαι·εἰ δὲ καὶ Ἕκτορά περ φιλέεις καὶ κήδεαι αὐτοῦ,ἴσην ἀμφοτέροισι βίην καὶ κῦδος ὄπασσον.ὣς ἄρʼ ἔφαν, Αἴας δὲ κορύσσετο νώροπι χαλκῷ.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ ἕσσατο τεύχεα,σεύατʼ ἔπειθʼ οἷός τε πελώριος ἔρχεται Ἄρης,ὅς τʼ εἶσιν πόλεμον δὲ μετʼ ἀνέρας οὕς τε Κρονίωνθυμοβόρου ἔριδος μένεϊ ξυνέηκε μάχεσθαι.τοῖος ἄρʼ Αἴας ὦρτο πελώριος ἕρκος Ἀχαιῶνμειδιόων βλοσυροῖσι προσώπασι· νέρθε δὲ ποσσὶνἤϊε μακρὰ βιβάς, κραδάων δολιχόσκιον ἔγχος.τὸν δὲ καὶ Ἀργεῖοι μὲν ἐγήθεον εἰσορόωντες,Τρῶας δὲ τρόμος αἰνὸς ὑπήλυθε γυῖα ἕκαστον,Ἕκτορί τʼ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι πάτασσεν·ἀλλʼ οὔ πως ἔτι εἶχεν ὑποτρέσαι οὐδʼ ἀναδῦναιἂψ λαῶν ἐς ὅμιλον, ἐπεὶ προκαλέσσατο χάρμῃ.Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργονχάλκεον ἑπταβόειον, ὅ οἱ Τυχίος κάμε τεύχωνσκυτοτόμων ὄχʼ ἄριστος Ὕλῃ ἔνι οἰκία ναίων,ὅς οἱ ἐποίησεν σάκος αἰόλον ἑπταβόειονταύρων ζατρεφέων, ἐπὶ δʼ ὄγδοον ἤλασε χαλκόν.τὸ πρόσθε στέρνοιο φέρων Τελαμώνιος Αἴαςστῆ ῥα μάλʼ Ἕκτορος ἐγγύς, ἀπειλήσας δὲ προσηύδα·Ἕκτορ νῦν μὲν δὴ σάφα εἴσεαι οἰόθεν οἶοςοἷοι καὶ Δαναοῖσιν ἀριστῆες μετέασικαὶ μετʼ Ἀχιλλῆα ῥηξήνορα θυμολέοντα.ἀλλʼ ὃ μὲν ἐν νήεσσι κορωνίσι ποντοπόροισικεῖτʼ ἀπομηνίσας Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν·ἡμεῖς δʼ εἰμὲν τοῖοι οἳ ἂν σέθεν ἀντιάσαιμενκαὶ πολέες· ἀλλʼ ἄρχε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶνμή τί μευ ἠΰτε παιδὸς ἀφαυροῦ πειρήτιζεἠὲ γυναικός, ἣ οὐκ οἶδεν πολεμήϊα ἔργα.αὐτὰρ ἐγὼν εὖ οἶδα μάχας τʼ ἀνδροκτασίας τε·οἶδʼ ἐπὶ δεξιά, οἶδʼ ἐπʼ ἀριστερὰ νωμῆσαι βῶνἀζαλέην, τό μοι ἔστι ταλαύρινον πολεμίζειν·οἶδα δʼ ἐπαΐξαι μόθον ἵππων ὠκειάων·οἶδα δʼ ἐνὶ σταδίῃ δηΐῳ μέλπεσθαι Ἄρηϊ.ἀλλʼ οὐ γάρ σʼ ἐθέλω βαλέειν τοιοῦτον ἐόνταλάθρῃ ὀπιπεύσας, ἀλλʼ ἀμφαδόν, αἴ κε τύχωμι.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλεν Αἴαντος δεινὸν σάκος ἑπταβόειονἀκρότατον κατὰ χαλκόν, ὃς ὄγδοος ἦεν ἐπʼ αὐτῷ.ἓξ δὲ διὰ πτύχας ἦλθε δαΐζων χαλκὸς ἀτειρής,ἐν τῇ δʼ ἑβδομάτῃ ῥινῷ σχέτο· δεύτερος αὖτεΑἴας διογενὴς προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλε Πριαμίδαο κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην.διὰ μὲν ἀσπίδος ἦλθε φαεινῆς ὄβριμον ἔγχος,καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο·ἀντικρὺ δὲ παραὶ λαπάρην διάμησε χιτῶναἔγχος· ὃ δʼ ἐκλίνθη καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν.τὼ δʼ ἐκσπασσαμένω δολίχʼ ἔγχεα χερσὶν ἅμʼ ἄμφωσύν ῥʼ ἔπεσον λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισινἢ συσὶ κάπροισιν, τῶν τε σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν.Πριαμίδης μὲν ἔπειτα μέσον σάκος οὔτασε δουρί,οὐδʼ ἔρρηξεν χαλκός, ἀνεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμή.Αἴας δʼ ἀσπίδα νύξεν ἐπάλμενος· ἣ δὲ διαπρὸἤλυθεν ἐγχείη, στυφέλιξε δέ μιν μεμαῶτα,τμήδην δʼ αὐχένʼ ἐπῆλθε, μέλαν δʼ ἀνεκήκιεν αἷμα,ἀλλʼ οὐδʼ ὧς ἀπέληγε μάχης κορυθαίολος Ἕκτωρ,ἀλλʼ ἀναχασσάμενος λίθον εἵλετο χειρὶ παχείῃκείμενον ἐν πεδίῳ μέλανα τρηχύν τε μέγαν τε·τῷ βάλεν Αἴαντος δεινὸν σάκος ἑπταβόειονμέσσον ἐπομφάλιον· περιήχησεν δʼ ἄρα χαλκός.δεύτερος αὖτʼ Αἴας πολὺ μείζονα λᾶαν ἀείραςἧκʼ ἐπιδινήσας, ἐπέρεισε δὲ ἶνʼ ἀπέλεθρον,εἴσω δʼ ἀσπίδʼ ἔαξε βαλὼν μυλοειδέϊ πέτρῳ,βλάψε δέ οἱ φίλα γούναθʼ· ὃ δʼ ὕπτιος ἐξετανύσθηἀσπίδι ἐγχριμφθείς· τὸν δʼ αἶψʼ ὤρθωσεν Ἀπόλλων.καί νύ κε δὴ ξιφέεσσʼ αὐτοσχεδὸν οὐτάζοντο,εἰ μὴ κήρυκες Διὸς ἄγγελοι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶνἦλθον, ὃ μὲν Τρώων, ὃ δʼ Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων,Ταλθύβιός τε καὶ Ἰδαῖος πεπνυμένω ἄμφω·μέσσῳ δʼ ἀμφοτέρων σκῆπτρα σχέθον, εἶπέ τε μῦθονκῆρυξ Ἰδαῖος πεπνυμένα μήδεα εἰδώς·μηκέτι παῖδε φίλω πολεμίζετε μηδὲ μάχεσθον·ἀμφοτέρω γὰρ σφῶϊ φιλεῖ νεφεληγερέτα Ζεύς,ἄμφω δʼ αἰχμητά· τό γε δὴ καὶ ἴδμεν ἅπαντες.νὺξ δʼ ἤδη τελέθει· ἀγαθὸν καὶ νυκτὶ πιθέσθαι.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη Τελαμώνιος Αἴας·Ἰδαῖʼ Ἕκτορα ταῦτα κελεύετε μυθήσασθαι·αὐτὸς γὰρ χάρμῃ προκαλέσσατο πάντας ἀρίστους.ἀρχέτω· αὐτὰρ ἐγὼ μάλα πείσομαι ᾗ περ ἂν οὗτος.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·Αἶαν ἐπεί τοι δῶκε θεὸς μέγεθός τε βίην τεκαὶ πινυτήν, περὶ δʼ ἔγχει Ἀχαιῶν φέρτατός ἐσσι,νῦν μὲν παυσώμεσθα μάχης καὶ δηϊοτῆτοςσήμερον· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθʼ εἰς ὅ κε δαίμωνἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δʼ ἑτέροισί γε νίκην.νὺξ δʼ ἤδη τελέθει· ἀγαθὸν καὶ νυκτὶ πιθέσθαι,ὡς σύ τʼ ἐϋφρήνῃς πάντας παρὰ νηυσὶν Ἀχαιούς,σούς τε μάλιστα ἔτας καὶ ἑταίρους, οἵ τοι ἔασιν·αὐτὰρ ἐγὼ κατὰ ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτοςΤρῶας ἐϋφρανέω καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,αἵ τέ μοι εὐχόμεναι θεῖον δύσονται ἀγῶνα.δῶρα δʼ ἄγʼ ἀλλήλοισι περικλυτὰ δώομεν ἄμφω,ὄφρά τις ὧδʼ εἴπῃσιν Ἀχαιῶν τε Τρώων τε·ἠμὲν ἐμαρνάσθην ἔριδος πέρι θυμοβόροιο,ἠδʼ αὖτʼ ἐν φιλότητι διέτμαγεν ἀρθμήσαντε.ὣς ἄρα φωνήσας δῶκε ξίφος ἀργυρόηλονσὺν κολεῷ τε φέρων καὶ ἐϋτμήτῳ τελαμῶνι·Αἴας δὲ ζωστῆρα δίδου φοίνικι φαεινόν.τὼ δὲ διακρινθέντε ὃ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶνἤϊʼ, ὃ δʼ ἐς Τρώων ὅμαδον κίε· τοὶ δὲ χάρησαν,ὡς εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προσιόντα,Αἴαντος προφυγόντα μένος καὶ χεῖρας ἀάπτους·καί ῥʼ ἦγον προτὶ ἄστυ ἀελπτέοντες σόον εἶναι.Αἴαντʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶεἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον κεχαρηότα νίκῃ.οἳ δʼ ὅτε δὴ κλισίῃσιν ἐν Ἀτρεΐδαο γένοντο,τοῖσι δὲ βοῦν ἱέρευσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνἄρσενα πενταέτηρον ὑπερμενέϊ Κρονίωνι.τὸν δέρον ἀμφί θʼ ἕπον, καί μιν διέχευαν ἅπαντα,μίστυλλόν τʼ ἄρʼ ἐπισταμένως πεῖράν τʼ ὀβελοῖσιν,ὄπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα,δαίνυντʼ, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης·νώτοισιν δʼ Αἴαντα διηνεκέεσσι γέραιρενἥρως Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖς ὁ γέρων πάμπρωτος ὑφαίνειν ἤρχετο μῆτινΝέστωρ, οὗ καὶ πρόσθεν ἀρίστη φαίνετο βουλή·ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀτρεΐδη τε καὶ ἄλλοι ἀριστῆες Παναχαιῶν,πολλοὶ γὰρ τεθνᾶσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοί,τῶν νῦν αἷμα κελαινὸν ἐΰρροον ἀμφὶ Σκάμανδρονἐσκέδασʼ ὀξὺς Ἄρης, ψυχαὶ δʼ Ἄϊδος δὲ κατῆλθον·τώ σε χρὴ πόλεμον μὲν ἅμʼ ἠοῖ παῦσαι Ἀχαιῶν,αὐτοὶ δʼ ἀγρόμενοι κυκλήσομεν ἐνθάδε νεκροὺςβουσὶ καὶ ἡμιόνοισιν· ἀτὰρ κατακήομεν αὐτοὺςτυτθὸν ἀπὸ πρὸ νεῶν, ὥς κʼ ὀστέα παισὶν ἕκαστοςοἴκαδʼ ἄγῃ ὅτʼ ἂν αὖτε νεώμεθα πατρίδα γαῖαν.τύμβον δʼ ἀμφὶ πυρὴν ἕνα χεύομεν ἐξαγαγόντεςἄκριτον ἐκ πεδίου· ποτὶ δʼ αὐτὸν δείμομεν ὦκαπύργους ὑψηλοὺς εἶλαρ νηῶν τε καὶ αὐτῶν.ἐν δʼ αὐτοῖσι πύλας ποιήσομεν εὖ ἀραρυίας,ὄφρα διʼ αὐτάων ἱππηλασίη ὁδὸς εἴη·ἔκτοσθεν δὲ βαθεῖαν ὀρύξομεν ἐγγύθι τάφρον,ἥ χʼ ἵππον καὶ λαὸν ἐρυκάκοι ἀμφὶς ἐοῦσα,μή ποτʼ ἐπιβρίσῃ πόλεμος Τρώων ἀγερώχων.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνησαν βασιλῆες.Τρώων αὖτʼ ἀγορὴ γένετʼ Ἰλίου ἐν πόλει ἄκρῃδεινὴ τετρηχυῖα, παρὰ Πριάμοιο θύρῃσι·τοῖσιν δʼ Ἀντήνωρ πεπνυμένος ἦρχʼ ἀγορεύειν·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδʼ ἐπίκουροι,ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.δεῦτʼ ἄγετʼ Ἀργείην Ἑλένην καὶ κτήμαθʼ ἅμʼ αὐτῇδώομεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν· νῦν δʼ ὅρκια πιστὰψευσάμενοι μαχόμεσθα· τὼ οὔ νύ τι κέρδιον ἡμῖνἔλπομαι ἐκτελέεσθαι, ἵνα μὴ ῥέξομεν ὧδε.ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο· τοῖσι δʼ ἀνέστηδῖος Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιο,ὅς μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἀντῆνορ σὺ μὲν οὐκέτʼ ἐμοὶ φίλα ταῦτʼ ἀγορεύεις·οἶσθα καὶ ἄλλον μῦθον ἀμείνονα τοῦδε νοῆσαι.εἰ δʼ ἐτεὸν δὴ τοῦτον ἀπὸ σπουδῆς ἀγορεύεις,ἐξ ἄρα δή τοι ἔπειτα θεοὶ φρένας ὤλεσαν αὐτοί.αὐτὰρ ἐγὼ Τρώεσσι μεθʼ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω·ἀντικρὺ δʼ ἀπόφημι γυναῖκα μὲν οὐκ ἀποδώσω·κτήματα δʼ ὅσσʼ ἀγόμην ἐξ Ἄργεος ἡμέτερον δῶπάντʼ ἐθέλω δόμεναι καὶ οἴκοθεν ἄλλʼ ἐπιθεῖναι.ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο· τοῖσι δʼ ἀνέστηΔαρδανίδης Πρίαμος, θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος,ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδʼ ἐπίκουροι,ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.νῦν μὲν δόρπον ἕλεσθε κατὰ πτόλιν ὡς τὸ πάρος περ,καὶ φυλακῆς μνήσασθε καὶ ἐγρήγορθε ἕκαστος·ἠῶθεν δʼ Ἰδαῖος ἴτω κοίλας ἐπὶ νῆαςεἰπέμεν Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳμῦθον Ἀλεξάνδροιο, τοῦ εἵνεκα νεῖκος ὄρωρε·καὶ δὲ τόδʼ εἰπέμεναι πυκινὸν ἔπος, αἴ κʼ ἐθέλωσιπαύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος, εἰς ὅ κε νεκροὺςκήομεν· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθʼ εἰς ὅ κε δαίμωνἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δʼ ἑτέροισί γε νίκην.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδʼ ἐπίθοντο·δόρπον ἔπειθʼ εἵλοντο κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσιν·ἠῶθεν δʼ Ἰδαῖος ἔβη κοίλας ἐπὶ νῆας·τοὺς δʼ εὗρʼ εἰν ἀγορῇ Δαναοὺς θεράποντας Ἄρηοςνηῒ πάρα πρύμνῃ Ἀγαμέμνονος· αὐτὰρ ὃ τοῖσιστὰς ἐν μέσσοισιν μετεφώνεεν ἠπύτα κῆρυξ·Ἀτρεΐδη τε καὶ ἄλλοι ἀριστῆες Παναχαιῶνἠνώγει Πρίαμός τε καὶ ἄλλοι Τρῶες ἀγαυοὶεἰπεῖν, αἴ κέ περ ὔμμι φίλον καὶ ἡδὺ γένοιτο,μῦθον Ἀλεξάνδροιο, τοῦ εἵνεκα νεῖκος ὄρωρε·