μήτηρ, ἥ μιν ὑπʼ Ἀγχίσῃ τέκε βουκολέοντι·ἀμφὶ δʼ ἑὸν φίλον υἱὸν ἐχεύατο πήχεε λευκώ,πρόσθε δέ οἱ πέπλοιο φαεινοῦ πτύγμα κάλυψενἕρκος ἔμεν βελέων, μή τις Δαναῶν ταχυπώλωνχαλκὸν ἐνὶ στήθεσσι βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕλοιτο.ἣ μὲν ἑὸν φίλον υἱὸν ὑπεξέφερεν πολέμοιο·οὐδʼ υἱὸς Καπανῆος ἐλήθετο συνθεσιάωντάων ἃς ἐπέτελλε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,ἀλλʼ ὅ γε τοὺς μὲν ἑοὺς ἠρύκακε μώνυχας ἵππουςνόσφιν ἀπὸ φλοίσβου ἐξ ἄντυγος ἡνία τείνας,Αἰνείαο δʼ ἐπαΐξας καλλίτριχας ἵππουςἐξέλασε Τρώων μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.δῶκε δὲ Δηϊπύλῳ ἑτάρῳ φίλῳ, ὃν περὶ πάσηςτῖεν ὁμηλικίης ὅτι οἱ φρεσὶν ἄρτια ᾔδη,νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςὧν ἵππων ἐπιβὰς ἔλαβʼ ἡνία σιγαλόεντα,αἶψα δὲ Τυδεΐδην μέθεπε κρατερώνυχας ἵππουςἐμμεμαώς· ὃ δὲ Κύπριν ἐπῴχετο νηλέϊ χαλκῷγιγνώσκων ὅ τʼ ἄναλκις ἔην θεός, οὐδὲ θεάωντάων αἵ τʼ ἀνδρῶν πόλεμον κάτα κοιρανέουσιν,οὔτʼ ἄρʼ Ἀθηναίη οὔτε πτολίπορθος Ἐνυώ.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκίχανε πολὺν καθʼ ὅμιλον ὀπάζων,ἔνθʼ ἐπορεξάμενος μεγαθύμου Τυδέος υἱὸςἄκρην οὔτασε χεῖρα μετάλμενος ὀξέϊ δουρὶἀβληχρήν· εἶθαρ δὲ δόρυ χροὸς ἀντετόρησενἀμβροσίου διὰ πέπλου, ὅν οἱ Χάριτες κάμον αὐταί,πρυμνὸν ὕπερ θέναρος· ῥέε δʼ ἄμβροτον αἷμα θεοῖοἰχώρ, οἷός πέρ τε ῥέει μακάρεσσι θεοῖσιν·οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσʼ, οὐ πίνουσʼ αἴθοπα οἶνον,τοὔνεκʼ ἀναίμονές εἰσι καὶ ἀθάνατοι καλέονται.ἣ δὲ μέγα ἰάχουσα ἀπὸ ἕο κάββαλεν υἱόν·καὶ τὸν μὲν μετὰ χερσὶν ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλωνκυανέῃ νεφέλῃ, μή τις Δαναῶν ταχυπώλωνχαλκὸν ἐνὶ στήθεσσι βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕλοιτο·τῇ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·εἶκε Διὸς θύγατερ πολέμου καὶ δηϊοτῆτος·ἦ οὐχ ἅλις ὅττι γυναῖκας ἀνάλκιδας ἠπεροπεύεις;εἰ δὲ σύ γʼ ἐς πόλεμον πωλήσεαι, ἦ τέ σʼ ὀΐωῥιγήσειν πόλεμόν γε καὶ εἴ χʼ ἑτέρωθι πύθηαι.ὣς ἔφαθʼ, ἣ δʼ ἀλύουσʼ ἀπεβήσετο, τείρετο δʼ αἰνῶς·τὴν μὲν ἄρʼ Ἶρις ἑλοῦσα ποδήνεμος ἔξαγʼ ὁμίλουἀχθομένην ὀδύνῃσι, μελαίνετο δὲ χρόα καλόν.εὗρεν ἔπειτα μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ θοῦρον Ἄρηαἥμενον· ἠέρι δʼ ἔγχος ἐκέκλιτο καὶ ταχέʼ ἵππω·ἣ δὲ γνὺξ ἐριποῦσα κασιγνήτοιο φίλοιοπολλὰ λισσομένη χρυσάμπυκας ᾔτεεν ἵππους·φίλε κασίγνητε κόμισαί τέ με δός τέ μοι ἵππους,ὄφρʼ ἐς Ὄλυμπον ἵκωμαι ἵνʼ ἀθανάτων ἕδος ἐστί.λίην ἄχθομαι ἕλκος ὅ με βροτὸς οὔτασεν ἀνὴρΤυδεΐδης, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Διὶ πατρὶ μάχοιτο.ὣς φάτο, τῇ δʼ ἄρʼ Ἄρης δῶκε χρυσάμπυκας ἵππους·ἣ δʼ ἐς δίφρον ἔβαινεν ἀκηχεμένη φίλον ἦτορ,πὰρ δέ οἱ Ἶρις ἔβαινε καὶ ἡνία λάζετο χερσί,μάστιξεν δʼ ἐλάαν, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκοντο θεῶν ἕδος αἰπὺν Ὄλυμπον·ἔνθʼ ἵππους ἔστησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶριςλύσασʼ ἐξ ὀχέων, παρὰ δʼ ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ·ἣ δʼ ἐν γούνασι πῖπτε Διώνης δῖʼ Ἀφροδίτημητρὸς ἑῆς· ἣ δʼ ἀγκὰς ἐλάζετο θυγατέρα ἥν,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἐκ τʼ ὀνόμαζε·τίς νύ σε τοιάδʼ ἔρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνωνμαψιδίως, ὡς εἴ τι κακὸν ῥέζουσαν ἐνωπῇ;τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη·οὖτά με Τυδέος υἱὸς ὑπέρθυμος Διομήδης,οὕνεκʼ ἐγὼ φίλον υἱὸν ὑπεξέφερον πολέμοιοΑἰνείαν, ὃς ἐμοὶ πάντων πολὺ φίλτατός ἐστιν.οὐ γὰρ ἔτι Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή,ἀλλʼ ἤδη Δαναοί γε καὶ ἀθανάτοισι μάχονται.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Διώνη, δῖα θεάων·τέτλαθι τέκνον ἐμόν, καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ·πολλοὶ γὰρ δὴ τλῆμεν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςἐξ ἀνδρῶν χαλέπʼ ἄλγεʼ ἐπʼ ἀλλήλοισι τιθέντες.τλῆ μὲν Ἄρης ὅτε μιν Ὦτος κρατερός τʼ Ἐφιάλτηςπαῖδες Ἀλωῆος, δῆσαν κρατερῷ ἐνὶ δεσμῷ·χαλκέῳ δʼ ἐν κεράμῳ δέδετο τρισκαίδεκα μῆνας·καί νύ κεν ἔνθʼ ἀπόλοιτο Ἄρης ἆτος πολέμοιο,εἰ μὴ μητρυιὴ περικαλλὴς ἨερίβοιαἙρμέᾳ ἐξήγγειλεν· ὃ δʼ ἐξέκλεψεν Ἄρηαἤδη τειρόμενον, χαλεπὸς δέ ἑ δεσμὸς ἐδάμνα.τλῆ δʼ Ἥρη, ὅτε μιν κρατερὸς πάϊς Ἀμφιτρύωνοςδεξιτερὸν κατὰ μαζὸν ὀϊστῷ τριγλώχινιβεβλήκει· τότε καί μιν ἀνήκεστον λάβεν ἄλγος.τλῆ δʼ Ἀΐδης ἐν τοῖσι πελώριος ὠκὺν ὀϊστόν,εὖτέ μιν ωὐτὸς ἀνὴρ υἱὸς Διὸς αἰγιόχοιοἐν Πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλὼν ὀδύνῃσιν ἔδωκεν·αὐτὰρ ὃ βῆ πρὸς δῶμα Διὸς καὶ μακρὸν Ὄλυμπονκῆρ ἀχέων ὀδύνῃσι πεπαρμένος· αὐτὰρ ὀϊστὸςὤμῳ ἔνι στιβαρῷ ἠλήλατο, κῆδε δὲ θυμόν.τῷ δʼ ἐπὶ Παιήων ὀδυνήφατα φάρμακα πάσσωνἠκέσατʼ· οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γε τέτυκτο.σχέτλιος ὀβριμοεργὸς ὃς οὐκ ὄθετʼ αἴσυλα ῥέζων,ὃς τόξοισιν ἔκηδε θεοὺς οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι.σοὶ δʼ ἐπὶ τοῦτον ἀνῆκε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·νήπιος, οὐδὲ τὸ οἶδε κατὰ φρένα Τυδέος υἱὸςὅττι μάλʼ οὐ δηναιὸς ὃς ἀθανάτοισι μάχηται,οὐδέ τί μιν παῖδες ποτὶ γούνασι παππάζουσινἐλθόντʼ ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.τὼ νῦν Τυδεΐδης, εἰ καὶ μάλα καρτερός ἐστι,φραζέσθω μή τίς οἱ ἀμείνων σεῖο μάχηται,μὴ δὴν Αἰγιάλεια περίφρων Ἀδρηστίνηἐξ ὕπνου γοόωσα φίλους οἰκῆας ἐγείρῃκουρίδιον ποθέουσα πόσιν τὸν ἄριστον Ἀχαιῶνἰφθίμη ἄλοχος Διομήδεος ἱπποδάμοιο.ἦ ῥα καὶ ἀμφοτέρῃσιν ἀπʼ ἰχῶ χειρὸς ὀμόργνυ·ἄλθετο χείρ, ὀδύναι δὲ κατηπιόωντο βαρεῖαι.αἳ δʼ αὖτʼ εἰσορόωσαι Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρηκερτομίοις ἐπέεσσι Δία Κρονίδην ἐρέθιζον.τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά τί μοι κεχολώσεαι ὅττι κεν εἴπω;ἦ μάλα δή τινα Κύπρις Ἀχαιϊάδων ἀνιεῖσαΤρωσὶν ἅμα σπέσθαι, τοὺς νῦν ἔκπαγλα φίλησε,τῶν τινα καρρέζουσα Ἀχαιϊάδων ἐϋπέπλωνπρὸς χρυσῇ περόνῃ καταμύξατο χεῖρα ἀραιήν.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,καί ῥα καλεσσάμενος προσέφη χρυσῆν Ἀφροδίτην·οὔ τοι τέκνον ἐμὸν δέδοται πολεμήϊα ἔργα,ἀλλὰ σύ γʼ ἱμερόεντα μετέρχεο ἔργα γάμοιο,ταῦτα δʼ Ἄρηϊ θοῷ καὶ Ἀθήνῃ πάντα μελήσει.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,Αἰνείᾳ δʼ ἐπόρουσε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,γιγνώσκων ὅ οἱ αὐτὸς ὑπείρεχε χεῖρας Ἀπόλλων·ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ οὐδὲ θεὸν μέγαν ἅζετο, ἵετο δʼ αἰεὶΑἰνείαν κτεῖναι καὶ ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δῦσαι.τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἐπόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων,τρὶς δέ οἱ ἐστυφέλιξε φαεινὴν ἀσπίδʼ Ἀπόλλων·ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,δεινὰ δʼ ὁμοκλήσας προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·φράζεο Τυδεΐδη καὶ χάζεο, μηδὲ θεοῖσινἶσʼ ἔθελε φρονέειν, ἐπεὶ οὔ ποτε φῦλον ὁμοῖονἀθανάτων τε θεῶν χαμαὶ ἐρχομένων τʼ ἀνθρώπων.ὣς φάτο, Τυδεΐδης δʼ ἀνεχάζετο τυτθὸν ὀπίσσωμῆνιν ἀλευάμενος ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος.Αἰνείαν δʼ ἀπάτερθεν ὁμίλου θῆκεν ἈπόλλωνΠεργάμῳ εἰν ἱερῇ, ὅθι οἱ νηός γε τέτυκτο.ἤτοι τὸν Λητώ τε καὶ Ἄρτεμις ἰοχέαιραἐν μεγάλῳ ἀδύτῳ ἀκέοντό τε κύδαινόν τε·αὐτὰρ ὃ εἴδωλον τεῦξʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωναὐτῷ τʼ Αἰνείᾳ ἴκελον καὶ τεύχεσι τοῖον,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ εἰδώλῳ Τρῶες καὶ δῖοι Ἀχαιοὶδῄουν ἀλλήλων ἀμφὶ στήθεσσι βοείαςἀσπίδας εὐκύκλους λαισήϊά τε πτερόεντα.δὴ τότε θοῦρον Ἄρηα προσηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·Ἆρες Ἄρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε τειχεσιπλῆτα,οὐκ ἂν δὴ τόνδʼ ἄνδρα μάχης ἐρύσαιο μετελθὼνΤυδεΐδην, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Διὶ πατρὶ μάχοιτο;Κύπριδα μὲν πρῶτα σχεδὸν οὔτασε χεῖρʼ ἐπὶ καρπῷ,αὐτὰρ ἔπειτʼ αὐτῷ μοι ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος.ὣς εἰπὼν αὐτὸς μὲν ἐφέζετο Περγάμῳ ἄκρῃ,Τρῳὰς δὲ στίχας οὖλος Ἄρης ὄτρυνε μετελθὼνεἰδόμενος Ἀκάμαντι θοῷ ἡγήτορι Θρῃκῶν·υἱάσι δὲ Πριάμοιο διοτρεφέεσσι κέλευεν·ὦ υἱεῖς Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆοςἐς τί ἔτι κτείνεσθαι ἐάσετε λαὸν Ἀχαιοῖς;ἦ εἰς ὅ κεν ἀμφὶ πύλῃς εὖ ποιητῇσι μάχωνται;κεῖται ἀνὴρ ὃν ἶσον ἐτίομεν Ἕκτορι δίῳΑἰνείας υἱὸς μεγαλήτορος Ἀγχίσαο·ἀλλʼ ἄγετʼ ἐκ φλοίσβοιο σαώσομεν ἐσθλὸν ἑταῖρον.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.ἔνθʼ αὖ Σαρπηδὼν μάλα νείκεσεν Ἕκτορα δῖον·Ἕκτορ πῇ δή τοι μένος οἴχεται ὃ πρὶν ἔχεσκες;φῆς που ἄτερ λαῶν πόλιν ἑξέμεν ἠδʼ ἐπικούρωνοἶος σὺν γαμβροῖσι κασιγνήτοισί τε σοῖσι.τῶν νῦν οὔ τινʼ ἐγὼ ἰδέειν δύναμʼ οὐδὲ νοῆσαι,ἀλλὰ καταπτώσσουσι κύνες ὣς ἀμφὶ λέοντα·ἡμεῖς δὲ μαχόμεσθʼ οἵ πέρ τʼ ἐπίκουροι ἔνειμεν.καὶ γὰρ ἐγὼν ἐπίκουρος ἐὼν μάλα τηλόθεν ἥκω·τηλοῦ γὰρ Λυκίη Ξάνθῳ ἔπι δινήεντι,ἔνθʼ ἄλοχόν τε φίλην ἔλιπον καὶ νήπιον υἱόν,κὰδ δὲ κτήματα πολλά, τὰ ἔλδεται ὅς κʼ ἐπιδευής.ἀλλὰ καὶ ὧς Λυκίους ὀτρύνω καὶ μέμονʼ αὐτὸςἀνδρὶ μαχήσασθαι· ἀτὰρ οὔ τί μοι ἐνθάδε τοῖονοἷόν κʼ ἠὲ φέροιεν Ἀχαιοὶ ἤ κεν ἄγοιεν·τύνη δʼ ἕστηκας, ἀτὰρ οὐδʼ ἄλλοισι κελεύειςλαοῖσιν μενέμεν καὶ ἀμυνέμεναι ὤρεσσι.μή πως ὡς ἀψῖσι λίνου ἁλόντε πανάγρουἀνδράσι δυσμενέεσσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γένησθε·οἳ δὲ τάχʼ ἐκπέρσουσʼ εὖ ναιομένην πόλιν ὑμήν.σοὶ δὲ χρὴ τάδε πάντα μέλειν νύκτάς τε καὶ ἦμαρἀρχοὺς λισσομένῳ τηλεκλειτῶν ἐπικούρωννωλεμέως ἐχέμεν, κρατερὴν δʼ ἀποθέσθαι ἐνιπήν.ὣς φάτο Σαρπηδών, δάκε δὲ φρένας Ἕκτορι μῦθος·αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,πάλλων δʼ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν·Ἀργεῖοι δʼ ὑπέμειναν ἀολλέες οὐδὲ φόβηθεν.ὡς δʼ ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατʼ ἀλωὰςἀνδρῶν λικμώντων, ὅτε τε ξανθὴ Δημήτηρκρίνῃ ἐπειγομένων ἀνέμων καρπόν τε καὶ ἄχνας,αἳ δʼ ὑπολευκαίνονται ἀχυρμιαί· ὣς τότʼ Ἀχαιοὶλευκοὶ ὕπερθε γένοντο κονισάλῳ, ὅν ῥα διʼ αὐτῶνοὐρανὸν ἐς πολύχαλκον ἐπέπληγον πόδες ἵππωνἂψ ἐπιμισγομένων· ὑπὸ δʼ ἔστρεφον ἡνιοχῆες.οἳ δὲ μένος χειρῶν ἰθὺς φέρον· ἀμφὶ δὲ νύκταθοῦρος Ἄρης ἐκάλυψε μάχῃ Τρώεσσιν ἀρήγωνπάντοσʼ ἐποιχόμενος· τοῦ δʼ ἐκραίαινεν ἐφετμὰςΦοίβου Ἀπόλλωνος χρυσαόρου, ὅς μιν ἀνώγειΤρωσὶν θυμὸν ἐγεῖραι, ἐπεὶ ἴδε Παλλάδʼ Ἀθήνηνοἰχομένην· ἣ γάρ ῥα πέλεν Δαναοῖσιν ἀρηγών.αὐτὸς δʼ Αἰνείαν μάλα πίονος ἐξ ἀδύτοιοἧκε, καὶ ἐν στήθεσσι μένος βάλε ποιμένι λαῶν.Αἰνείας δʼ ἑτάροισι μεθίστατο· τοὶ δὲ χάρησαν,ὡς εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προσιόντακαὶ μένος ἐσθλὸν ἔχοντα· μετάλλησάν γε μὲν οὔ τι.οὐ γὰρ ἔα πόνος ἄλλος, ὃν ἀργυρότοξος ἔγειρενἌρης τε βροτολοιγὸς Ἔρις τʼ ἄμοτον μεμαυῖα.τοὺς δʼ Αἴαντε δύω καὶ Ὀδυσσεὺς καὶ Διομήδηςὄτρυνον Δαναοὺς πολεμιζέμεν· οἳ δὲ καὶ αὐτοὶοὔτε βίας Τρώων ὑπεδείδισαν οὔτε ἰωκάς,ἀλλʼ ἔμενον νεφέλῃσιν ἐοικότες ἅς τε Κρονίωννηνεμίης ἔστησεν ἐπʼ ἀκροπόλοισιν ὄρεσσινἀτρέμας, ὄφρʼ εὕδῃσι μένος Βορέαο καὶ ἄλλωνζαχρειῶν ἀνέμων, οἵ τε νέφεα σκιόενταπνοιῇσιν λιγυρῇσι διασκιδνᾶσιν ἀέντες·ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδὲ φέβοντο.Ἀτρεΐδης δʼ ἀνʼ ὅμιλον ἐφοίτα πολλὰ κελεύων·ὦ φίλοι ἀνέρες ἔστε καὶ ἄλκιμον ἦτορ ἕλεσθε,ἀλλήλους τʼ αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας·αἰδομένων ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται·φευγόντων δʼ οὔτʼ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτε τις ἀλκή.ἦ καὶ ἀκόντισε δουρὶ θοῶς, βάλε δὲ πρόμον ἄνδραΑἰνείω ἕταρον μεγαθύμου ΔηϊκόωνταΠεργασίδην, ὃν Τρῶες ὁμῶς Πριάμοιο τέκεσσιτῖον, ἐπεὶ θοὸς ἔσκε μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι.τόν ῥα κατʼ ἀσπίδα δουρὶ βάλε κρείων Ἀγαμέμνων·ἣ δʼ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,νειαίρῃ δʼ ἐν γαστρὶ διὰ ζωστῆρος ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.ἔνθʼ αὖτʼ Αἰνείας Δαναῶν ἕλεν ἄνδρας ἀρίστουςυἷε Διοκλῆος Κρήθωνά τε Ὀρσίλοχόν τε,τῶν ῥα πατὴρ μὲν ἔναιεν ἐϋκτιμένῃ ἐνὶ Φηρῇἀφνειὸς βιότοιο, γένος δʼ ἦν ἐκ ποταμοῖοἈλφειοῦ, ὅς τʼ εὐρὺ ῥέει Πυλίων διὰ γαίης,ὃς τέκετʼ Ὀρτίλοχον πολέεσσʼ ἄνδρεσσιν ἄνακτα·Ὀρτίλοχος δʼ ἄρʼ ἔτικτε Διοκλῆα μεγάθυμον,ἐκ δὲ Διοκλῆος διδυμάονε παῖδε γενέσθην,Κρήθων Ὀρσίλοχός τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.τὼ μὲν ἄρʼ ἡβήσαντε μελαινάων ἐπὶ νηῶνἼλιον εἰς εὔπωλον ἅμʼ Ἀργείοισιν ἑπέσθην,τιμὴν Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳἀρνυμένω· τὼ δʼ αὖθι τέλος θανάτοιο κάλυψεν.οἵω τώ γε λέοντε δύω ὄρεος κορυφῇσινἐτραφέτην ὑπὸ μητρὶ βαθείης τάρφεσιν ὕλης·τὼ μὲν ἄρʼ ἁρπάζοντε βόας καὶ ἴφια μῆλασταθμοὺς ἀνθρώπων κεραΐζετον, ὄφρα καὶ αὐτὼἀνδρῶν ἐν παλάμῃσι κατέκταθεν ὀξέϊ χαλκῷ·τοίω τὼ χείρεσσιν ὑπʼ Αἰνείαο δαμέντεκαππεσέτην, ἐλάτῃσιν ἐοικότες ὑψηλῇσι.τὼ δὲ πεσόντʼ ἐλέησεν ἀρηΐφιλος Μενέλαος,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷσείων ἐγχείην· τοῦ δʼ ὄτρυνεν μένος Ἄρης,τὰ φρονέων ἵνα χερσὶν ὑπʼ Αἰνείαο δαμείη.τὸν δʼ ἴδεν Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱός,βῆ δὲ διὰ προμάχων· περὶ γὰρ δίε ποιμένι λαῶνμή τι πάθοι, μέγα δέ σφας ἀποσφήλειε πόνοιο.τὼ μὲν δὴ χεῖράς τε καὶ ἔγχεα ὀξυόενταἀντίον ἀλλήλων ἐχέτην μεμαῶτε μάχεσθαι·Ἀντίλοχος δὲ μάλʼ ἄγχι παρίστατο ποιμένι λαῶν.Αἰνείας δʼ οὐ μεῖνε θοός περ ἐὼν πολεμιστὴςὡς εἶδεν δύο φῶτε παρʼ ἀλλήλοισι μένοντε.οἳ δʼ ἐπεὶ οὖν νεκροὺς ἔρυσαν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν,τὼ μὲν ἄρα δειλὼ βαλέτην ἐν χερσὶν ἑταίρων,αὐτὼ δὲ στρεφθέντε μετὰ πρώτοισι μαχέσθην.ἔνθα Πυλαιμένεα ἑλέτην ἀτάλαντον Ἄρηϊἀρχὸν Παφλαγόνων μεγαθύμων ἀσπιστάων.τὸν μὲν ἄρʼ Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαοςἑσταότʼ ἔγχεϊ νύξε κατὰ κληῗδα τυχήσας·Ἀντίλοχος δὲ Μύδωνα βάλʼ ἡνίοχον θεράπονταἐσθλὸν Ἀτυμνιάδην· ὃ δʼ ὑπέστρεφε μώνυχας ἵππους·χερμαδίῳ ἀγκῶνα τυχὼν μέσον· ἐκ δʼ ἄρα χειρῶνἡνία λεύκʼ ἐλέφαντι χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν.Ἀντίλοχος δʼ ἄρʼ ἐπαΐξας ξίφει ἤλασε κόρσην·αὐτὰρ ὅ γʼ ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρουκύμβαχος ἐν κονίῃσιν ἐπὶ βρεχμόν τε καὶ ὤμους.δηθὰ μάλʼ ἑστήκει· τύχε γάρ ῥʼ ἀμάθοιο βαθείης·ὄφρʼ ἵππω πλήξαντε χαμαὶ βάλον ἐν κονίῃσι·τοὺς ἵμασʼ Ἀντίλοχος, μετὰ δὲ στρατὸν ἤλασʼ Ἀχαιῶν.τοὺς δʼ Ἕκτωρ ἐνόησε κατὰ στίχας, ὦρτο δʼ ἐπʼ αὐτοὺςκεκλήγων· ἅμα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγεςκαρτεραί· ἦρχε δʼ ἄρα σφιν Ἄρης καὶ πότνιʼ Ἐνυώ,ἣ μὲν ἔχουσα Κυδοιμὸν ἀναιδέα δηϊοτῆτος,Ἄρης δʼ ἐν παλάμῃσι πελώριον ἔγχος ἐνώμα,φοίτα δʼ ἄλλοτε μὲν πρόσθʼ Ἕκτορος, ἄλλοτʼ ὄπισθε.τὸν δὲ ἰδὼν ῥίγησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἀπάλαμνος ἰὼν πολέος πεδίοιοστήῃ ἐπʼ ὠκυρόῳ ποταμῷ ἅλα δὲ προρέοντιἀφρῷ μορμύροντα ἰδών, ἀνά τʼ ἔδραμʼ ὀπίσσω,ὣς τότε Τυδεΐδης ἀνεχάζετο, εἶπέ τε λαῷ·ὦ φίλοι οἷον δὴ θαυμάζομεν Ἕκτορα δῖοναἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν·τῷ δʼ αἰεὶ πάρα εἷς γε θεῶν, ὃς λοιγὸν ἀμύνει·καὶ νῦν οἱ πάρα κεῖνος Ἄρης βροτῷ ἀνδρὶ ἐοικώς.ἀλλὰ πρὸς Τρῶας τετραμμένοι αἰὲν ὀπίσσωεἴκετε, μηδὲ θεοῖς μενεαινέμεν ἶφι μάχεσθαι.ὣς ἄρʼ ἔφη, Τρῶες δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθον αὐτῶν.ἔνθʼ Ἕκτωρ δύο φῶτε κατέκτανεν εἰδότε χάρμηςεἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντε, Μενέσθην Ἀγχίαλόν τε.τὼ δὲ πεσόντʼ ἐλέησε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰών, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ,καὶ βάλεν Ἄμφιον Σελάγου υἱόν, ὅς ῥʼ ἐνὶ Παισῷναῖε πολυκτήμων πολυλήϊος· ἀλλά ἑ μοῖραἦγʼ ἐπικουρήσοντα μετὰ Πρίαμόν τε καὶ υἷας.τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλεν Τελαμώνιος Αἴας,νειαίρῃ δʼ ἐν γαστρὶ πάγη δολιχόσκιον ἔγχος,δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἐπέδραμε φαίδιμος Αἴαςτεύχεα συλήσων· Τρῶες δʼ ἐπὶ δούρατʼ ἔχευανὀξέα παμφανόωντα· σάκος δʼ ἀνεδέξατο πολλά.αὐτὰρ ὃ λὰξ προσβὰς ἐκ νεκροῦ χάλκεον ἔγχοςἐσπάσατʼ· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλὰὤμοιιν ἀφελέσθαι· ἐπείγετο γὰρ βελέεσσι.δεῖσε δʼ ὅ γʼ ἀμφίβασιν κρατερὴν Τρώων ἀγερώχων,οἳ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶ ἐφέστασαν ἔγχεʼ ἔχοντες,οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα καὶ ἴφθιμον καὶ ἀγαυὸνὦσαν ἀπὸ σφείων· ὃ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.ὣς οἳ μὲν πονέοντο κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·Τληπόλεμον δʼ Ἡρακλεΐδην ἠΰν τε μέγαν τεὦρσεν ἐπʼ ἀντιθέῳ Σαρπηδόνι μοῖρα κραταιή.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντεςυἱός θʼ υἱωνός τε Διὸς νεφεληγερέταο,τὸν καὶ Τληπόλεμος πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπε·Σαρπῆδον Λυκίων βουληφόρε, τίς τοι ἀνάγκηπτώσσειν ἐνθάδʼ ἐόντι μάχης ἀδαήμονι φωτί;ψευδόμενοι δέ σέ φασι Διὸς γόνον αἰγιόχοιοεἶναι, ἐπεὶ πολλὸν κείνων ἐπιδεύεαι ἀνδρῶνοἳ Διὸς ἐξεγένοντο ἐπὶ προτέρων ἀνθρώπων·ἀλλʼ οἷόν τινά φασι βίην Ἡρακληείηνεἶναι, ἐμὸν πατέρα θρασυμέμνονα θυμολέοντα·ὅς ποτε δεῦρʼ ἐλθὼν ἕνεχʼ ἵππων Λαομέδοντοςἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισινἸλίου ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δʼ ἀγυιάς·σοὶ δὲ κακὸς μὲν θυμός, ἀποφθινύθουσι δὲ λαοί.οὐδέ τί σε Τρώεσσιν ὀΐομαι ἄλκαρ ἔσεσθαιἐλθόντʼ ἐκ Λυκίης, οὐδʼ εἰ μάλα καρτερός ἐσσι,ἀλλʼ ὑπʼ ἐμοὶ δμηθέντα πύλας Ἀΐδαο περήσειν.τὸν δʼ αὖ Σαρπηδὼν Λυκίων ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·Τληπόλεμʼ ἤτοι κεῖνος ἀπώλεσεν Ἴλιον ἱρὴνἀνέρος ἀφραδίῃσιν ἀγαυοῦ Λαομέδοντος,ὅς ῥά μιν εὖ ἕρξαντα κακῷ ἠνίπαπε μύθῳ,οὐδʼ ἀπέδωχʼ ἵππους, ὧν εἵνεκα τηλόθεν ἦλθε.σοὶ δʼ ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαινανἐξ ἐμέθεν τεύξεσθαι, ἐμῷ δʼ ὑπὸ δουρὶ δαμένταεὖχος ἐμοὶ δώσειν, ψυχὴν δʼ Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.ὣς φάτο Σαρπηδών, ὃ δʼ ἀνέσχετο μείλινον ἔγχοςΤληπόλεμος· καὶ τῶν μὲν ἁμαρτῇ δούρατα μακρὰἐκ χειρῶν ἤϊξαν· ὃ μὲν βάλεν αὐχένα μέσσονΣαρπηδών, αἰχμὴ δὲ διαμπερὲς ἦλθʼ ἀλεγεινή·τὸν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψε.Τληπόλεμος δʼ ἄρα μηρὸν ἀριστερὸν ἔγχεϊ μακρῷβεβλήκειν, αἰχμὴ δὲ διέσσυτο μαιμώωσαὀστέω ἐγχριμφθεῖσα, πατὴρ δʼ ἔτι λοιγὸν ἄμυνεν.οἳ μὲν ἄρʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα δῖοι ἑταῖροιἐξέφερον πολέμοιο· βάρυνε δέ μιν δόρυ μακρὸνἑλκόμενον· τὸ μὲν οὔ τις ἐπεφράσατʼ οὐδὲ νόησεμηροῦ ἐξερύσαι δόρυ μείλινον ὄφρʼ ἐπιβαίησπευδόντων· τοῖον γὰρ ἔχον πόνον ἀμφιέποντες.Τληπόλεμον δʼ ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶἐξέφερον πολέμοιο· νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεὺςτλήμονα θυμὸν ἔχων, μαίμησε δέ οἱ φίλον ἦτορ·μερμήριξε δʼ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸνἢ προτέρω Διὸς υἱὸν ἐριγδούποιο διώκοι,ἦ ὅ γε τῶν πλεόνων Λυκίων ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.οὐδʼ ἄρʼ Ὀδυσσῆϊ μεγαλήτορι μόρσιμον ἦενἴφθιμον Διὸς υἱὸν ἀποκτάμεν ὀξέϊ χαλκῷ·τώ ῥα κατὰ πληθὺν Λυκίων τράπε θυμὸν Ἀθήνη.ἔνθʼ ὅ γε Κοίρανον εἷλεν Ἀλάστορά τε Χρομίον τεἌλκανδρόν θʼ Ἅλιόν τε Νοήμονά τε Πρύτανίν τε.καί νύ κʼ ἔτι πλέονας Λυκίων κτάνε δῖος Ὀδυσσεὺςεἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷδεῖμα φέρων Δαναοῖσι· χάρη δʼ ἄρα οἱ προσιόντιΣαρπηδὼν Διὸς υἱός, ἔπος δʼ ὀλοφυδνὸν ἔειπε·Πριαμίδη, μὴ δή με ἕλωρ Δαναοῖσιν ἐάσῃςκεῖσθαι, ἀλλʼ ἐπάμυνον· ἔπειτά με καὶ λίποι αἰὼν