αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδεν ἕλκος ὅθʼ ἔμπεσε πικρὸς ὀϊστός,αἷμʼ ἐκμυζήσας ἐπʼ ἄρʼ ἤπια φάρμακα εἰδὼςπάσσε, τά οἵ ποτε πατρὶ φίλα φρονέων πόρε Χείρων.ὄφρα τοὶ ἀμφεπένοντο βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον,τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον ἀσπιστάων·οἳ δʼ αὖτις κατὰ τεύχεʼ ἔδυν, μνήσαντο δὲ χάρμης.