εἰ δʼ αὖ πως τόδε πᾶσι φίλον καὶ ἡδὺ γένοιτο,ἤτοι μὲν οἰκέοιτο πόλις Πριάμοιο ἄνακτος,αὖτις δʼ Ἀργείην Ἑλένην Μενέλαος ἄγοιτο.ὣς ἔφαθʼ, αἳ δʼ ἐπέμυξαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη·πλησίαι αἵ γʼ ἥσθην, κακὰ δὲ Τρώεσσι μεδέσθην.ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν οὐδέ τι εἶπεσκυζομένη Διὶ πατρί, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει·Ἥρῃ δʼ οὐκ ἔχαδε στῆθος χόλον, ἀλλὰ προσηύδα·αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες·πῶς ἐθέλεις ἅλιον θεῖναι πόνον ἠδʼ ἀτέλεστον,ἱδρῶ θʼ ὃν ἵδρωσα μόγῳ, καμέτην δέ μοι ἵπποιλαὸν ἀγειρούσῃ, Πριάμῳ κακὰ τοῖό τε παισίν.ἕρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·δαιμονίη τί νύ σε Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες