εὔχεο δʼ Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβηνοἴκαδε νοστήσας ἱερῆς εἰς ἄστυ Ζελείης.ὣς φάτʼ Ἀθηναίη, τῷ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθεν·αὐτίκʼ ἐσύλα τόξον ἐΰξοον ἰξάλου αἰγὸςἀγρίου, ὅν ῥά ποτʼ αὐτὸς ὑπὸ στέρνοιο τυχήσαςπέτρης ἐκβαίνοντα δεδεγμένος ἐν προδοκῇσιβεβλήκει πρὸς στῆθος· ὃ δʼ ὕπτιος ἔμπεσε πέτρῃ.τοῦ κέρα ἐκ κεφαλῆς ἑκκαιδεκάδωρα πεφύκει·καὶ τὰ μὲν ἀσκήσας κεραοξόος ἤραρε τέκτων,πᾶν δʼ εὖ λειήνας χρυσέην ἐπέθηκε κορώνην.καὶ τὸ μὲν εὖ κατέθηκε τανυσσάμενος ποτὶ γαίῃἀγκλίνας· πρόσθεν δὲ σάκεα σχέθον ἐσθλοὶ ἑταῖροιμὴ πρὶν ἀναΐξειαν ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶνπρὶν βλῆσθαι Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν.αὐτὰρ ὁ σύλα πῶμα φαρέτρης, ἐκ δʼ ἕλετʼ ἰὸνἀβλῆτα πτερόεντα μελαινέων ἕρμʼ ὀδυνάων·αἶψα δʼ ἐπὶ νευρῇ κατεκόσμει πικρὸν ὀϊστόν,εὔχετο δʼ Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβηνοἴκαδε νοστήσας ἱερῆς εἰς ἄστυ Ζελείης.ἕλκε δʼ ὁμοῦ γλυφίδας τε λαβὼν καὶ νεῦρα βόεια·νευρὴν μὲν μαζῷ πέλασεν, τόξῳ δὲ σίδηρον.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ κυκλοτερὲς μέγα τόξον ἔτεινε,λίγξε βιός, νευρὴ δὲ μέγʼ ἴαχεν, ἆλτο δʼ ὀϊστὸςὀξυβελὴς καθʼ ὅμιλον ἐπιπτέσθαι μενεαίνων.οὐδὲ σέθεν Μενέλαε θεοὶ μάκαρες λελάθοντοἀθάνατοι, πρώτη δὲ Διὸς θυγάτηρ ἀγελείη,ἥ τοι πρόσθε στᾶσα βέλος ἐχεπευκὲς ἄμυνεν.ἣ δὲ τόσον μὲν ἔεργεν ἀπὸ χροὸς ὡς ὅτε μήτηρπαιδὸς ἐέργῃ μυῖαν ὅθʼ ἡδέϊ λέξεται ὕπνῳ,αὐτὴ δʼ αὖτʼ ἴθυνεν ὅθι ζωστῆρος ὀχῆεςχρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ.ἐν δʼ ἔπεσε ζωστῆρι ἀρηρότι πικρὸς ὀϊστός·διὰ μὲν ἂρ ζωστῆρος ἐλήλατο δαιδαλέοιο,καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστομίτρης θʼ, ἣν ἐφόρει ἔρυμα χροὸς ἕρκος ἀκόντων,ἥ οἱ πλεῖστον ἔρυτο· διὰ πρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆς.ἀκρότατον δʼ ἄρʼ ὀϊστὸς ἐπέγραψε χρόα φωτός·αὐτίκα δʼ ἔρρεεν αἷμα κελαινεφὲς ἐξ ὠτειλῆς.ὡς δʼ ὅτε τίς τʼ ἐλέφαντα γυνὴ φοίνικι μιήνῃΜῃονὶς ἠὲ Κάειρα παρήϊον ἔμμεναι ἵππων·κεῖται δʼ ἐν θαλάμῳ, πολέες τέ μιν ἠρήσαντοἱππῆες φορέειν· βασιλῆϊ δὲ κεῖται ἄγαλμα,ἀμφότερον κόσμός θʼ ἵππῳ ἐλατῆρί τε κῦδος·τοῖοί τοι Μενέλαε μιάνθην αἵματι μηροὶεὐφυέες κνῆμαί τε ἰδὲ σφυρὰ κάλʼ ὑπένερθε.ῥίγησεν δʼ ἄρʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνὡς εἶδεν μέλαν αἷμα καταρρέον ἐξ ὠτειλῆς·ῥίγησεν δὲ καὶ αὐτὸς ἀρηΐφιλος Μενέλαος.ὡς δὲ ἴδεν νεῦρόν τε καὶ ὄγκους ἐκτὸς ἐόνταςἄψορρόν οἱ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἀγέρθη.τοῖς δὲ βαρὺ στενάχων μετέφη κρείων Ἀγαμέμνωνχειρὸς ἔχων Μενέλαον, ἐπεστενάχοντο δʼ ἑταῖροι·φίλε κασίγνητε θάνατόν νύ τοι ὅρκιʼ ἔταμνονοἶον προστήσας πρὸ Ἀχαιῶν Τρωσὶ μάχεσθαι,ὥς σʼ ἔβαλον Τρῶες, κατὰ δʼ ὅρκια πιστὰ πάτησαν.οὐ μέν πως ἅλιον πέλει ὅρκιον αἷμά τε ἀρνῶνσπονδαί τʼ ἄκρητοι καὶ δεξιαὶ ᾗς ἐπέπιθμεν.εἴ περ γάρ τε καὶ αὐτίκʼ Ὀλύμπιος οὐκ ἐτέλεσσεν,ἔκ τε καὶ ὀψὲ τελεῖ, σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισανσὺν σφῇσιν κεφαλῇσι γυναιξί τε καὶ τεκέεσσιν.εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴκαὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο,Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης ὑψίζυγος αἰθέρι ναίωναὐτὸς ἐπισσείῃσιν ἐρεμνὴν αἰγίδα πᾶσιτῆσδʼ ἀπάτης κοτέων· τὰ μὲν ἔσσεται οὐκ ἀτέλεστα·ἀλλά μοι αἰνὸν ἄχος σέθεν ἔσσεται ὦ Μενέλαεαἴ κε θάνῃς καὶ πότμον ἀναπλήσῃς βιότοιο.καί κεν ἐλέγχιστος πολυδίψιον Ἄργος ἱκοίμην·αὐτίκα γὰρ μνήσονται Ἀχαιοὶ πατρίδος αἴης·κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιμενἈργείην Ἑλένην· σέο δʼ ὀστέα πύσει ἄρουρακειμένου ἐν Τροίῃ ἀτελευτήτῳ ἐπὶ ἔργῳ.καί κέ τις ὧδʼ ἐρέει Τρώων ὑπερηνορεόντωντύμβῳ ἐπιθρῴσκων Μενελάου κυδαλίμοιο·αἴθʼ οὕτως ἐπὶ πᾶσι χόλον τελέσειʼ Ἀγαμέμνων,ὡς καὶ νῦν ἅλιον στρατὸν ἤγαγεν ἐνθάδʼ Ἀχαιῶν,καὶ δὴ ἔβη οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖανσὺν κεινῇσιν νηυσὶ λιπὼν ἀγαθὸν Μενέλαον.ὥς ποτέ τις ἐρέει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.τὸν δʼ ἐπιθαρσύνων προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·θάρσει, μηδέ τί πω δειδίσσεο λαὸν Ἀχαιῶν·οὐκ ἐν καιρίῳ ὀξὺ πάγη βέλος, ἀλλὰ πάροιθενεἰρύσατο ζωστήρ τε παναίολος ἠδʼ ὑπένερθεζῶμά τε καὶ μίτρη, τὴν χαλκῆες κάμον ἄνδρες.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·αἲ γὰρ δὴ οὕτως εἴη φίλος ὦ Μενέλαε·ἕλκος δʼ ἰητὴρ ἐπιμάσσεται ἠδʼ ἐπιθήσειφάρμαχʼ ἅ κεν παύσῃσι μελαινάων ὀδυνάων.ἦ καὶ Ταλθύβιον θεῖον κήρυκα προσηύδα·Ταλθύβιʼ ὅττι τάχιστα Μαχάονα δεῦρο κάλεσσονφῶτʼ Ἀσκληπιοῦ υἱὸν ἀμύμονος ἰητῆρος,ὄφρα ἴδῃ Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν,ὅν τις ὀϊστεύσας ἔβαλεν τόξων ἐῢ εἰδὼςΤρώων ἢ Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα οἱ κῆρυξ ἀπίθησεν ἀκούσας,βῆ δʼ ἰέναι κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνπαπταίνων ἥρωα Μαχάονα· τὸν δὲ νόησενἑσταότʼ· ἀμφὶ δέ μιν κρατεραὶ στίχες ἀσπιστάωνλαῶν, οἵ οἱ ἕποντο Τρίκης ἐξ ἱπποβότοιο.ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὄρσʼ Ἀσκληπιάδη, καλέει κρείων Ἀγαμέμνων,ὄφρα ἴδῃς Μενέλαον ἀρήϊον ἀρχὸν Ἀχαιῶν,ὅν τις ὀϊστεύσας ἔβαλεν τόξων ἐῢ εἰδὼςΤρώων ἢ Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε·βὰν δʼ ἰέναι καθʼ ὅμιλον ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκανον ὅθι ξανθὸς Μενέλαοςβλήμενος ἦν, περὶ δʼ αὐτὸν ἀγηγέραθʼ ὅσσοι ἄριστοικυκλόσʼ, ὃ δʼ ἐν μέσσοισι παρίστατο ἰσόθεος φώς,αὐτίκα δʼ ἐκ ζωστῆρος ἀρηρότος ἕλκεν ὀϊστόν·τοῦ δʼ ἐξελκομένοιο πάλιν ἄγεν ὀξέες ὄγκοι.λῦσε δέ οἱ ζωστῆρα παναίολον ἠδʼ ὑπένερθεζῶμά τε καὶ μίτρην, τὴν χαλκῆες κάμον ἄνδρες.αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδεν ἕλκος ὅθʼ ἔμπεσε πικρὸς ὀϊστός,αἷμʼ ἐκμυζήσας ἐπʼ ἄρʼ ἤπια φάρμακα εἰδὼςπάσσε, τά οἵ ποτε πατρὶ φίλα φρονέων πόρε Χείρων.ὄφρα τοὶ ἀμφεπένοντο βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον,τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον ἀσπιστάων·οἳ δʼ αὖτις κατὰ τεύχεʼ ἔδυν, μνήσαντο δὲ χάρμης.ἔνθʼ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις Ἀγαμέμνονα δῖονοὐδὲ καταπτώσσοντʼ οὐδʼ οὐκ ἐθέλοντα μάχεσθαι,ἀλλὰ μάλα σπεύδοντα μάχην ἐς κυδιάνειραν.ἵππους μὲν γὰρ ἔασε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ·καὶ τοὺς μὲν θεράπων ἀπάνευθʼ ἔχε φυσιόωνταςΕὐρυμέδων υἱὸς Πτολεμαίου Πειραΐδαο·τῷ μάλα πόλλʼ ἐπέτελλε παρισχέμεν ὁππότε κέν μινγυῖα λάβῃ κάματος πολέας διὰ κοιρανέοντα·αὐτὰρ ὃ πεζὸς ἐὼν ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν·καί ῥʼ οὓς μὲν σπεύδοντας ἴδοι Δαναῶν ταχυπώλων,τοὺς μάλα θαρσύνεσκε παριστάμενος ἐπέεσσιν·Ἀργεῖοι μή πώ τι μεθίετε θούριδος ἀλκῆς·