εἴ που ἐσαθρήσειεν Ἀλέξανδρον θεοειδέα.ἀλλʼ οὔ τις δύνατο Τρώων κλειτῶν τʼ ἐπικούρωνδεῖξαι Ἀλέξανδρον τότʼ ἀρηϊφίλῳ Μενελάῳ·οὐ μὲν γὰρ φιλότητί γʼ ἐκεύθανον εἴ τις ἴδοιτο·ἶσον γάρ σφιν πᾶσιν ἀπήχθετο κηρὶ μελαίνῃ.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδʼ ἐπίκουροι·νίκη μὲν δὴ φαίνετʼ ἀρηϊφίλου Μενελάου,ὑμεῖς δʼ Ἀργείην Ἑλένην καὶ κτήμαθʼ ἅμʼ αὐτῇἔκδοτε, καὶ τιμὴν ἀποτινέμεν ἥν τινʼ ἔοικεν,ἥ τε καὶ ἐσσομένοισι μετʼ ἀνθρώποισι πέληται.ὣς ἔφατʼ Ἀτρεΐδης, ἐπὶ δʼ ᾔνεον ἄλλοι Ἀχαιοί.

οἳ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἠγορόωντοχρυσέῳ ἐν δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι πότνια Ἥβηνέκταρ ἐοινοχόει· τοὶ δὲ χρυσέοις δεπάεσσιδειδέχατʼ ἀλλήλους, Τρώων πόλιν εἰσορόωντες·αὐτίκʼ ἐπειρᾶτο Κρονίδης ἐρεθιζέμεν Ἥρηνκερτομίοις ἐπέεσσι παραβλήδην ἀγορεύων·δοιαὶ μὲν Μενελάῳ ἀρηγόνες εἰσὶ θεάωνἭρη τʼ Ἀργείη καὶ Ἀλαλκομενηῒς Ἀθήνη.ἀλλʼ ἤτοι ταὶ νόσφι καθήμεναι εἰσορόωσαιτέρπεσθον· τῷ δʼ αὖτε φιλομειδὴς Ἀφροδίτηαἰεὶ παρμέμβλωκε καὶ αὐτοῦ κῆρας ἀμύνει·καὶ νῦν ἐξεσάωσεν ὀϊόμενον θανέεσθαι.ἀλλʼ ἤτοι νίκη μὲν ἀρηϊφίλου Μενελάου·ἡμεῖς δὲ φραζώμεθʼ ὅπως ἔσται τάδε ἔργα,ἤ ῥʼ αὖτις πόλεμόν τε κακὸν καὶ φύλοπιν αἰνὴνὄρσομεν, ἦ φιλότητα μετʼ ἀμφοτέροισι βάλωμεν.εἰ δʼ αὖ πως τόδε πᾶσι φίλον καὶ ἡδὺ γένοιτο,ἤτοι μὲν οἰκέοιτο πόλις Πριάμοιο ἄνακτος,αὖτις δʼ Ἀργείην Ἑλένην Μενέλαος ἄγοιτο.ὣς ἔφαθʼ, αἳ δʼ ἐπέμυξαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη·πλησίαι αἵ γʼ ἥσθην, κακὰ δὲ Τρώεσσι μεδέσθην.ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν οὐδέ τι εἶπεσκυζομένη Διὶ πατρί, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει·Ἥρῃ δʼ οὐκ ἔχαδε στῆθος χόλον, ἀλλὰ προσηύδα·αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες·πῶς ἐθέλεις ἅλιον θεῖναι πόνον ἠδʼ ἀτέλεστον,ἱδρῶ θʼ ὃν ἵδρωσα μόγῳ, καμέτην δέ μοι ἵπποιλαὸν ἀγειρούσῃ, Πριάμῳ κακὰ τοῖό τε παισίν.ἕρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·δαιμονίη τί νύ σε Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδεςτόσσα κακὰ ῥέζουσιν, ὅ τʼ ἀσπερχὲς μενεαίνειςἸλίου ἐξαλαπάξαι ἐϋκτίμενον πτολίεθρον;εἰ δὲ σύ γʼ εἰσελθοῦσα πύλας καὶ τείχεα μακρὰὠμὸν βεβρώθοις Πρίαμον Πριάμοιό τε παῖδαςἄλλους τε Τρῶας, τότε κεν χόλον ἐξακέσαιο.ἕρξον ὅπως ἐθέλεις· μὴ τοῦτό γε νεῖκος ὀπίσσωσοὶ καὶ ἐμοὶ μέγʼ ἔρισμα μετʼ ἀμφοτέροισι γένηται.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·ὁππότε κεν καὶ ἐγὼ μεμαὼς πόλιν ἐξαλαπάξαιτὴν ἐθέλω ὅθι τοι φίλοι ἀνέρες ἐγγεγάασι,μή τι διατρίβειν τὸν ἐμὸν χόλον, ἀλλά μʼ ἐᾶσαι·καὶ γὰρ ἐγὼ σοὶ δῶκα ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ·αἳ γὰρ ὑπʼ ἠελίῳ τε καὶ οὐρανῷ ἀστερόεντιναιετάουσι πόληες ἐπιχθονίων ἀνθρώπων,τάων μοι περὶ κῆρι τιέσκετο Ἴλιος ἱρὴκαὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.οὐ γάρ μοί ποτε βωμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσηςλοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας ἡμεῖς.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·ἤτοι ἐμοὶ τρεῖς μὲν πολὺ φίλταταί εἰσι πόληεςἌργός τε Σπάρτη τε καὶ εὐρυάγυια Μυκήνη·τὰς διαπέρσαι ὅτʼ ἄν τοι ἀπέχθωνται περὶ κῆρι·τάων οὔ τοι ἐγὼ πρόσθʼ ἵσταμαι οὐδὲ μεγαίρω.εἴ περ γὰρ φθονέω τε καὶ οὐκ εἰῶ διαπέρσαι,οὐκ ἀνύω φθονέουσʼ ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐσσι.ἀλλὰ χρὴ καὶ ἐμὸν θέμεναι πόνον οὐκ ἀτέλεστον·καὶ γὰρ ἐγὼ θεός εἰμι, γένος δέ μοι ἔνθεν ὅθεν σοί,καί με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,ἀμφότερον γενεῇ τε καὶ οὕνεκα σὴ παράκοιτιςκέκλημαι, σὺ δὲ πᾶσι μετʼ ἀθανάτοισιν ἀνάσσεις.ἀλλʼ ἤτοι μὲν ταῦθʼ ὑποείξομεν ἀλλήλοισι,σοὶ μὲν ἐγώ, σὺ δʼ ἐμοί· ἐπὶ δʼ ἕψονται θεοὶ ἄλλοιἀθάνατοι· σὺ δὲ θᾶσσον Ἀθηναίῃ ἐπιτεῖλαιἐλθεῖν ἐς Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπιν αἰνήν,πειρᾶν δʼ ὥς κε Τρῶες ὑπερκύδαντας Ἀχαιοὺςἄρξωσι πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσασθαι.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·αὐτίκʼ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·αἶψα μάλʼ ἐς στρατὸν ἐλθὲ μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς,πειρᾶν δʼ ὥς κε Τρῶες ὑπερκύδαντας Ἀχαιοὺςἄρξωσι πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσασθαι.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην,βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα.οἷον δʼ ἀστέρα ἧκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεωἢ ναύτῃσι τέρας ἠὲ στρατῷ εὐρέϊ λαῶνλαμπρόν· τοῦ δέ τε πολλοὶ ἀπὸ σπινθῆρες ἵενται·τῷ ἐϊκυῖʼ ἤϊξεν ἐπὶ χθόνα Παλλὰς Ἀθήνη,κὰδ δʼ ἔθορʼ ἐς μέσσον· θάμβος δʼ ἔχεν εἰσορόωνταςΤρῶάς θʼ ἱπποδάμους καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·ἦ ῥʼ αὖτις πόλεμός τε κακὸς καὶ φύλοπις αἰνὴἔσσεται, ἢ φιλότητα μετʼ ἀμφοτέροισι τίθησιΖεύς, ὅς τʼ ἀνθρώπων ταμίης πολέμοιο τέτυκται.ὣς ἄρα τις εἴπεσκεν Ἀχαιῶν τε Τρώων τε.ἣ δʼ ἀνδρὶ ἰκέλη Τρώων κατεδύσεθʼ ὅμιλονΛαοδόκῳ Ἀντηνορίδῃ κρατερῷ αἰχμητῇ,Πάνδαρον ἀντίθεον διζημένη εἴ που ἐφεύροι.εὗρε Λυκάονος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τεἑσταότʼ· ἀμφὶ δέ μιν κρατεραὶ στίχες ἀσπιστάωνλαῶν, οἵ οἱ ἕποντο ἀπʼ Αἰσήποιο ῥοάων·ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο Λυκάονος υἱὲ δαΐφρον.τλαίης κεν Μενελάῳ ἐπιπροέμεν ταχὺν ἰόν,πᾶσι δέ κε Τρώεσσι χάριν καὶ κῦδος ἄροιο,ἐκ πάντων δὲ μάλιστα Ἀλεξάνδρῳ βασιλῆϊ.τοῦ κεν δὴ πάμπρωτα παρʼ ἀγλαὰ δῶρα φέροιο,αἴ κεν ἴδῃ Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱὸνσῷ βέλεϊ δμηθέντα πυρῆς ἐπιβάντʼ ἀλεγεινῆς.ἀλλʼ ἄγʼ ὀΐστευσον Μενελάου κυδαλίμοιο,εὔχεο δʼ Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβηνοἴκαδε νοστήσας ἱερῆς εἰς ἄστυ Ζελείης.ὣς φάτʼ Ἀθηναίη, τῷ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθεν·αὐτίκʼ ἐσύλα τόξον ἐΰξοον ἰξάλου αἰγὸςἀγρίου, ὅν ῥά ποτʼ αὐτὸς ὑπὸ στέρνοιο τυχήσαςπέτρης ἐκβαίνοντα δεδεγμένος ἐν προδοκῇσιβεβλήκει πρὸς στῆθος· ὃ δʼ ὕπτιος ἔμπεσε πέτρῃ.τοῦ κέρα ἐκ κεφαλῆς ἑκκαιδεκάδωρα πεφύκει·καὶ τὰ μὲν ἀσκήσας κεραοξόος ἤραρε τέκτων,πᾶν δʼ εὖ λειήνας χρυσέην ἐπέθηκε κορώνην.καὶ τὸ μὲν εὖ κατέθηκε τανυσσάμενος ποτὶ γαίῃἀγκλίνας· πρόσθεν δὲ σάκεα σχέθον ἐσθλοὶ ἑταῖροιμὴ πρὶν ἀναΐξειαν ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶνπρὶν βλῆσθαι Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν.αὐτὰρ ὁ σύλα πῶμα φαρέτρης, ἐκ δʼ ἕλετʼ ἰὸνἀβλῆτα πτερόεντα μελαινέων ἕρμʼ ὀδυνάων·αἶψα δʼ ἐπὶ νευρῇ κατεκόσμει πικρὸν ὀϊστόν,εὔχετο δʼ Ἀπόλλωνι Λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβηνοἴκαδε νοστήσας ἱερῆς εἰς ἄστυ Ζελείης.ἕλκε δʼ ὁμοῦ γλυφίδας τε λαβὼν καὶ νεῦρα βόεια·νευρὴν μὲν μαζῷ πέλασεν, τόξῳ δὲ σίδηρον.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ κυκλοτερὲς μέγα τόξον ἔτεινε,λίγξε βιός, νευρὴ δὲ μέγʼ ἴαχεν, ἆλτο δʼ ὀϊστὸςὀξυβελὴς καθʼ ὅμιλον ἐπιπτέσθαι μενεαίνων.οὐδὲ σέθεν Μενέλαε θεοὶ μάκαρες λελάθοντοἀθάνατοι, πρώτη δὲ Διὸς θυγάτηρ ἀγελείη,ἥ τοι πρόσθε στᾶσα βέλος ἐχεπευκὲς ἄμυνεν.ἣ δὲ τόσον μὲν ἔεργεν ἀπὸ χροὸς ὡς ὅτε μήτηρπαιδὸς ἐέργῃ μυῖαν ὅθʼ ἡδέϊ λέξεται ὕπνῳ,αὐτὴ δʼ αὖτʼ ἴθυνεν ὅθι ζωστῆρος ὀχῆεςχρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ.ἐν δʼ ἔπεσε ζωστῆρι ἀρηρότι πικρὸς ὀϊστός·διὰ μὲν ἂρ ζωστῆρος ἐλήλατο δαιδαλέοιο,καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστομίτρης θʼ, ἣν ἐφόρει ἔρυμα χροὸς ἕρκος ἀκόντων,ἥ οἱ πλεῖστον ἔρυτο· διὰ πρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆς.ἀκρότατον δʼ ἄρʼ ὀϊστὸς ἐπέγραψε χρόα φωτός·αὐτίκα δʼ ἔρρεεν αἷμα κελαινεφὲς ἐξ ὠτειλῆς.ὡς δʼ ὅτε τίς τʼ ἐλέφαντα γυνὴ φοίνικι μιήνῃΜῃονὶς ἠὲ Κάειρα παρήϊον ἔμμεναι ἵππων·κεῖται δʼ ἐν θαλάμῳ, πολέες τέ μιν ἠρήσαντοἱππῆες φορέειν· βασιλῆϊ δὲ κεῖται ἄγαλμα,ἀμφότερον κόσμός θʼ ἵππῳ ἐλατῆρί τε κῦδος·τοῖοί τοι Μενέλαε μιάνθην αἵματι μηροὶεὐφυέες κνῆμαί τε ἰδὲ σφυρὰ κάλʼ ὑπένερθε.ῥίγησεν δʼ ἄρʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνὡς εἶδεν μέλαν αἷμα καταρρέον ἐξ ὠτειλῆς·ῥίγησεν δὲ καὶ αὐτὸς ἀρηΐφιλος Μενέλαος.ὡς δὲ ἴδεν νεῦρόν τε καὶ ὄγκους ἐκτὸς ἐόνταςἄψορρόν οἱ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἀγέρθη.τοῖς δὲ βαρὺ στενάχων μετέφη κρείων Ἀγαμέμνωνχειρὸς ἔχων Μενέλαον, ἐπεστενάχοντο δʼ ἑταῖροι·φίλε κασίγνητε θάνατόν νύ τοι ὅρκιʼ ἔταμνονοἶον προστήσας πρὸ Ἀχαιῶν Τρωσὶ μάχεσθαι,ὥς σʼ ἔβαλον Τρῶες, κατὰ δʼ ὅρκια πιστὰ πάτησαν.οὐ μέν πως ἅλιον πέλει ὅρκιον αἷμά τε ἀρνῶνσπονδαί τʼ ἄκρητοι καὶ δεξιαὶ ᾗς ἐπέπιθμεν.εἴ περ γάρ τε καὶ αὐτίκʼ Ὀλύμπιος οὐκ ἐτέλεσσεν,ἔκ τε καὶ ὀψὲ τελεῖ, σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισανσὺν σφῇσιν κεφαλῇσι γυναιξί τε καὶ τεκέεσσιν.εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴκαὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο,Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης ὑψίζυγος αἰθέρι ναίωναὐτὸς ἐπισσείῃσιν ἐρεμνὴν αἰγίδα πᾶσιτῆσδʼ ἀπάτης κοτέων· τὰ μὲν ἔσσεται οὐκ ἀτέλεστα·ἀλλά μοι αἰνὸν ἄχος σέθεν ἔσσεται ὦ Μενέλαεαἴ κε θάνῃς καὶ πότμον ἀναπλήσῃς βιότοιο.καί κεν ἐλέγχιστος πολυδίψιον Ἄργος ἱκοίμην·αὐτίκα γὰρ μνήσονται Ἀχαιοὶ πατρίδος αἴης·κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιμενἈργείην Ἑλένην· σέο δʼ ὀστέα πύσει ἄρουρακειμένου ἐν Τροίῃ ἀτελευτήτῳ ἐπὶ ἔργῳ.καί κέ τις ὧδʼ ἐρέει Τρώων ὑπερηνορεόντωντύμβῳ ἐπιθρῴσκων Μενελάου κυδαλίμοιο·αἴθʼ οὕτως ἐπὶ πᾶσι χόλον τελέσειʼ Ἀγαμέμνων,ὡς καὶ νῦν ἅλιον στρατὸν ἤγαγεν ἐνθάδʼ Ἀχαιῶν,καὶ δὴ ἔβη οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖανσὺν κεινῇσιν νηυσὶ λιπὼν ἀγαθὸν Μενέλαον.ὥς ποτέ τις ἐρέει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.τὸν δʼ ἐπιθαρσύνων προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·θάρσει, μηδέ τί πω δειδίσσεο λαὸν Ἀχαιῶν·οὐκ ἐν καιρίῳ ὀξὺ πάγη βέλος, ἀλλὰ πάροιθενεἰρύσατο ζωστήρ τε παναίολος ἠδʼ ὑπένερθεζῶμά τε καὶ μίτρη, τὴν χαλκῆες κάμον ἄνδρες.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·αἲ γὰρ δὴ οὕτως εἴη φίλος ὦ Μενέλαε·ἕλκος δʼ ἰητὴρ ἐπιμάσσεται ἠδʼ ἐπιθήσειφάρμαχʼ ἅ κεν παύσῃσι μελαινάων ὀδυνάων.ἦ καὶ Ταλθύβιον θεῖον κήρυκα προσηύδα·Ταλθύβιʼ ὅττι τάχιστα Μαχάονα δεῦρο κάλεσσονφῶτʼ Ἀσκληπιοῦ υἱὸν ἀμύμονος ἰητῆρος,ὄφρα ἴδῃ Μενέλαον ἀρήϊον Ἀτρέος υἱόν,ὅν τις ὀϊστεύσας ἔβαλεν τόξων ἐῢ εἰδὼςΤρώων ἢ Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα οἱ κῆρυξ ἀπίθησεν ἀκούσας,βῆ δʼ ἰέναι κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνπαπταίνων ἥρωα Μαχάονα· τὸν δὲ νόησενἑσταότʼ· ἀμφὶ δέ μιν κρατεραὶ στίχες ἀσπιστάωνλαῶν, οἵ οἱ ἕποντο Τρίκης ἐξ ἱπποβότοιο.ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὄρσʼ Ἀσκληπιάδη, καλέει κρείων Ἀγαμέμνων,ὄφρα ἴδῃς Μενέλαον ἀρήϊον ἀρχὸν Ἀχαιῶν,ὅν τις ὀϊστεύσας ἔβαλεν τόξων ἐῢ εἰδὼςΤρώων ἢ Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε·βὰν δʼ ἰέναι καθʼ ὅμιλον ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκανον ὅθι ξανθὸς Μενέλαοςβλήμενος ἦν, περὶ δʼ αὐτὸν ἀγηγέραθʼ ὅσσοι ἄριστοικυκλόσʼ, ὃ δʼ ἐν μέσσοισι παρίστατο ἰσόθεος φώς,αὐτίκα δʼ ἐκ ζωστῆρος ἀρηρότος ἕλκεν ὀϊστόν·τοῦ δʼ ἐξελκομένοιο πάλιν ἄγεν ὀξέες ὄγκοι.λῦσε δέ οἱ ζωστῆρα παναίολον ἠδʼ ὑπένερθεζῶμά τε καὶ μίτρην, τὴν χαλκῆες κάμον ἄνδρες.αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδεν ἕλκος ὅθʼ ἔμπεσε πικρὸς ὀϊστός,αἷμʼ ἐκμυζήσας ἐπʼ ἄρʼ ἤπια φάρμακα εἰδὼςπάσσε, τά οἵ ποτε πατρὶ φίλα φρονέων πόρε Χείρων.ὄφρα τοὶ ἀμφεπένοντο βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον,τόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον ἀσπιστάων·οἳ δʼ αὖτις κατὰ τεύχεʼ ἔδυν, μνήσαντο δὲ χάρμης.ἔνθʼ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις Ἀγαμέμνονα δῖονοὐδὲ καταπτώσσοντʼ οὐδʼ οὐκ ἐθέλοντα μάχεσθαι,ἀλλὰ μάλα σπεύδοντα μάχην ἐς κυδιάνειραν.ἵππους μὲν γὰρ ἔασε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ·καὶ τοὺς μὲν θεράπων ἀπάνευθʼ ἔχε φυσιόωνταςΕὐρυμέδων υἱὸς Πτολεμαίου Πειραΐδαο·τῷ μάλα πόλλʼ ἐπέτελλε παρισχέμεν ὁππότε κέν μινγυῖα λάβῃ κάματος πολέας διὰ κοιρανέοντα·αὐτὰρ ὃ πεζὸς ἐὼν ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν·καί ῥʼ οὓς μὲν σπεύδοντας ἴδοι Δαναῶν ταχυπώλων,τοὺς μάλα θαρσύνεσκε παριστάμενος ἐπέεσσιν·Ἀργεῖοι μή πώ τι μεθίετε θούριδος ἀλκῆς·οὐ γὰρ ἐπὶ ψευδέσσι πατὴρ Ζεὺς ἔσσετʼ ἀρωγός,ἀλλʼ οἵ περ πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσαντοτῶν ἤτοι αὐτῶν τέρενα χρόα γῦπες ἔδονται,ἡμεῖς αὖτʼ ἀλόχους τε φίλας καὶ νήπια τέκναἄξομεν ἐν νήεσσιν, ἐπὴν πτολίεθρον ἕλωμεν.οὕς τινας αὖ μεθιέντας ἴδοι στυγεροῦ πολέμοιο,τοὺς μάλα νεικείεσκε χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν·Ἀργεῖοι ἰόμωροι ἐλεγχέες οὔ νυ σέβεσθε;τίφθʼ οὕτως ἔστητε τεθηπότες ἠΰτε νεβροί,αἵ τʼ ἐπεὶ οὖν ἔκαμον πολέος πεδίοιο θέουσαιἑστᾶσʼ, οὐδʼ ἄρα τίς σφι μετὰ φρεσὶ γίγνεται ἀλκή·ὣς ὑμεῖς ἔστητε τεθηπότες οὐδὲ μάχεσθε.ἦ μένετε Τρῶας σχεδὸν ἐλθέμεν ἔνθά τε νῆεςεἰρύατʼ εὔπρυμνοι πολιῆς ἐπὶ θινὶ θαλάσσης,ὄφρα ἴδητʼ αἴ κʼ ὔμμιν ὑπέρσχῃ χεῖρα Κρονίων;ὣς ὅ γε κοιρανέων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν·ἦλθε δʼ ἐπὶ Κρήτεσσι κιὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν.οἳ δʼ ἀμφʼ Ἰδομενῆα δαΐφρονα θωρήσσοντο·Ἰδομενεὺς μὲν ἐνὶ προμάχοις συῒ εἴκελος ἀλκήν,Μηριόνης δʼ ἄρα οἱ πυμάτας ὄτρυνε φάλαγγας.τοὺς δὲ ἰδὼν γήθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,αὐτίκα δʼ Ἰδομενῆα προσηύδα μειλιχίοισιν·Ἰδομενεῦ περὶ μέν σε τίω Δαναῶν ταχυπώλωνἠμὲν ἐνὶ πτολέμῳ ἠδʼ ἀλλοίῳ ἐπὶ ἔργῳἠδʼ ἐν δαίθʼ, ὅτε πέρ τε γερούσιον αἴθοπα οἶνονἈργείων οἳ ἄριστοι ἐνὶ κρητῆρι κέρωνται.εἴ περ γάρ τʼ ἄλλοι γε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶδαιτρὸν πίνωσιν, σὸν δὲ πλεῖον δέπας αἰεὶἕστηχʼ, ὥς περ ἐμοί, πιέειν ὅτε θυμὸς ἀνώγοι.ἀλλʼ ὄρσευ πόλεμον δʼ οἷος πάρος εὔχεαι εἶναι.τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·Ἀτρεΐδη μάλα μέν τοι ἐγὼν ἐρίηρος ἑταῖροςἔσσομαι, ὡς τὸ πρῶτον ὑπέστην καὶ κατένευσα·ἀλλʼ ἄλλους ὄτρυνε κάρη κομόωντας Ἀχαιοὺςὄφρα τάχιστα μαχώμεθʼ, ἐπεὶ σύν γʼ ὅρκιʼ ἔχευανΤρῶες· τοῖσιν δʼ αὖ θάνατος καὶ κήδεʼ ὀπίσσωἔσσετʼ ἐπεὶ πρότεροι ὑπὲρ ὅρκια δηλήσαντο.ὣς ἔφατʼ, Ἀτρεΐδης δὲ παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ·ἦλθε δʼ ἐπʼ Αἰάντεσσι κιὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν·τὼ δὲ κορυσσέσθην, ἅμα δὲ νέφος εἵπετο πεζῶν.ὡς δʼ ὅτʼ ἀπὸ σκοπιῆς εἶδεν νέφος αἰπόλος ἀνὴρἐρχόμενον κατὰ πόντον ὑπὸ Ζεφύροιο ἰωῆς·τῷ δέ τʼ ἄνευθεν ἐόντι μελάντερον ἠΰτε πίσσαφαίνετʼ ἰὸν κατὰ πόντον, ἄγει δέ τε λαίλαπα πολλήν,ῥίγησέν τε ἰδών, ὑπό τε σπέος ἤλασε μῆλα·τοῖαι ἅμʼ Αἰάντεσσι διοτρεφέων αἰζηῶνδήϊον ἐς πόλεμον πυκιναὶ κίνυντο φάλαγγεςκυάνεαι, σάκεσίν τε καὶ ἔγχεσι πεφρικυῖαι.καὶ τοὺς μὲν γήθησεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Αἴαντʼ Ἀργείων ἡγήτορε χαλκοχιτώνων,σφῶϊ μέν· οὐ γὰρ ἔοικʼ ὀτρυνέμεν· οὔ τι κελεύω·αὐτὼ γὰρ μάλα λαὸν ἀνώγετον ἶφι μάχεσθαι.αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλοντοῖος πᾶσιν θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι γένοιτο·τώ κε τάχʼ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτοςχερσὶν ὑφʼ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δὲ μετʼ ἄλλους·ἔνθʼ ὅ γε Νέστορʼ ἔτετμε λιγὺν Πυλίων ἀγορητὴνοὓς ἑτάρους στέλλοντα καὶ ὀτρύνοντα μάχεσθαιἀμφὶ μέγαν Πελάγοντα Ἀλάστορά τε Χρομίον τεΑἵμονά τε κρείοντα Βίαντά τε ποιμένα λαῶν·ἱππῆας μὲν πρῶτα σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφι,πεζοὺς δʼ ἐξόπιθε στῆσεν πολέας τε καὶ ἐσθλοὺςἕρκος ἔμεν πολέμοιο· κακοὺς δʼ ἐς μέσσον ἔλασσεν,ὄφρα καὶ οὐκ ἐθέλων τις ἀναγκαίῃ πολεμίζοι.ἱππεῦσιν μὲν πρῶτʼ ἐπετέλλετο· τοὺς γὰρ ἀνώγεισφοὺς ἵππους ἐχέμεν μηδὲ κλονέεσθαι ὁμίλῳ·μηδέ τις ἱπποσύνῃ τε καὶ ἠνορέηφι πεποιθὼςοἶος πρόσθʼ ἄλλων μεμάτω Τρώεσσι μάχεσθαι,μηδʼ ἀναχωρείτω· ἀλαπαδνότεροι γὰρ ἔσεσθε.ὃς δέ κʼ ἀνὴρ ἀπὸ ὧν ὀχέων ἕτερʼ ἅρμαθʼ ἵκηταιἔγχει ὀρεξάσθω, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερον οὕτω.ὧδε καὶ οἱ πρότεροι πόλεας καὶ τείχεʼ ἐπόρθεοντόνδε νόον καὶ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔχοντες.ὣς ὃ γέρων ὄτρυνε πάλαι πολέμων ἐῢ εἰδώς·καὶ τὸν μὲν γήθησεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὦ γέρον εἴθʼ ὡς θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισινὥς τοι γούναθʼ ἕποιτο, βίη δέ τοι ἔμπεδος εἴη·ἀλλά σε γῆρας τείρει ὁμοίϊον· ὡς ὄφελέν τιςἀνδρῶν ἄλλος ἔχειν, σὺ δὲ κουροτέροισι μετεῖναι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·Ἀτρεΐδη μάλα μέν τοι ἐγὼν ἐθέλοιμι καὶ αὐτὸςὣς ἔμεν ὡς ὅτε δῖον Ἐρευθαλίωνα κατέκταν.ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα θεοὶ δόσαν ἀνθρώποισιν·εἰ τότε κοῦρος ἔα νῦν αὖτέ με γῆρας ὀπάζει.ἀλλὰ καὶ ὧς ἱππεῦσι μετέσσομαι ἠδὲ κελεύσωβουλῇ καὶ μύθοισι· τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ γερόντων.αἰχμὰς δʼ αἰχμάσσουσι νεώτεροι, οἵ περ ἐμεῖοὁπλότεροι γεγάασι πεποίθασίν τε βίηφιν.ὣς ἔφατʼ, Ἀτρεΐδης δὲ παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ.εὗρʼ υἱὸν Πετεῶο Μενεσθῆα πλήξιππονἑσταότʼ· ἀμφὶ δʼ Ἀθηναῖοι μήστωρες ἀϋτῆς·αὐτὰρ ὃ πλησίον ἑστήκει πολύμητις Ὀδυσσεύς,πὰρ δὲ Κεφαλλήνων ἀμφὶ στίχες οὐκ ἀλαπαδναὶἕστασαν· οὐ γάρ πώ σφιν ἀκούετο λαὸς ἀϋτῆς,ἀλλὰ νέον συνορινόμεναι κίνυντο φάλαγγεςΤρώων ἱπποδάμων καὶ Ἀχαιῶν· οἳ δὲ μένοντεςἕστασαν ὁππότε πύργος Ἀχαιῶν ἄλλος ἐπελθὼνΤρώων ὁρμήσειε καὶ ἄρξειαν πολέμοιο.τοὺς δὲ ἰδὼν νείκεσσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὦ υἱὲ Πετεῶο διοτρεφέος βασιλῆος,καὶ σὺ κακοῖσι δόλοισι κεκασμένε κερδαλεόφροντίπτε καταπτώσσοντες ἀφέστατε, μίμνετε δʼ ἄλλους;σφῶϊν μέν τʼ ἐπέοικε μετὰ πρώτοισιν ἐόνταςἑστάμεν ἠδὲ μάχης καυστείρης ἀντιβολῆσαι·πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸς ἀκουάζεσθον ἐμεῖο,ὁππότε δαῖτα γέρουσιν ἐφοπλίζωμεν Ἀχαιοί.ἔνθα φίλʼ ὀπταλέα κρέα ἔδμεναι ἠδὲ κύπελλαοἴνου πινέμεναι μελιηδέος ὄφρʼ ἐθέλητον·νῦν δὲ φίλως χʼ ὁρόῳτε καὶ εἰ δέκα πύργοι Ἀχαιῶνὑμείων προπάροιθε μαχοίατο νηλέϊ χαλκῷ.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων;πῶς δὴ φῂς πολέμοιο μεθιέμεν ὁππότʼ ἈχαιοὶΤρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοισιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα;ὄψεαι αἴ κʼ ἐθέλῃσθα καὶ αἴ κέν τοι τὰ μεμήλῃΤηλεμάχοιο φίλον πατέρα προμάχοισι μιγένταΤρώων ἱπποδάμων· σὺ δὲ ταῦτʼ ἀνεμώλια βάζεις.τὸν δʼ ἐπιμειδήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνωνὡς γνῶ χωομένοιο· πάλιν δʼ ὅ γε λάζετο μῦθον·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦοὔτέ σε νεικείω περιώσιον οὔτε κελεύω·οἶδα γὰρ ὥς τοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισινἤπια δήνεα οἶδε· τὰ γὰρ φρονέεις ἅ τʼ ἐγώ περ.ἀλλʼ ἴθι ταῦτα δʼ ὄπισθεν ἀρεσσόμεθʼ εἴ τι κακὸν νῦνεἴρηται, τὰ δὲ πάντα θεοὶ μεταμώνια θεῖεν.ὣς εἰπὼν τοὺς μὲν λίπεν αὐτοῦ, βῆ δὲ μετʼ ἄλλους.εὗρε δὲ Τυδέος υἱὸν ὑπέρθυμον Διομήδεαἑσταότʼ ἔν θʼ ἵπποισι καὶ ἅρμασι κολλητοῖσι·πὰρ δέ οἱ ἑστήκει Σθένελος Καπανήϊος υἱός.καὶ τὸν μὲν νείκεσσεν ἰδὼν κρείων Ἀγαμέμνων,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὤ μοι Τυδέος υἱὲ δαΐφρονος ἱπποδάμοιοτί πτώσσεις, τί δʼ ὀπιπεύεις πολέμοιο γεφύρας;οὐ μὲν Τυδέϊ γʼ ὧδε φίλον πτωσκαζέμεν ἦεν,ἀλλὰ πολὺ πρὸ φίλων ἑτάρων δηΐοισι μάχεσθαι,ὡς φάσαν οἵ μιν ἴδοντο πονεύμενον· οὐ γὰρ ἔγωγεἤντησʼ οὐδὲ ἴδον· περὶ δʼ ἄλλων φασὶ γενέσθαι.ἤτοι μὲν γὰρ ἄτερ πολέμου εἰσῆλθε Μυκήναςξεῖνος ἅμʼ ἀντιθέῳ Πολυνείκεϊ λαὸν ἀγείρων·οἳ δὲ τότʼ ἐστρατόωνθʼ ἱερὰ πρὸς τείχεα Θήβης,καί ῥα μάλα λίσσοντο δόμεν κλειτοὺς ἐπικούρους·οἳ δʼ ἔθελον δόμεναι καὶ ἐπῄνεον ὡς ἐκέλευον·ἀλλὰ Ζεὺς ἔτρεψε παραίσια σήματα φαίνων.οἳ δʼ ἐπεὶ οὖν ᾤχοντο ἰδὲ πρὸ ὁδοῦ ἐγένοντο,Ἀσωπὸν δʼ ἵκοντο βαθύσχοινον λεχεποίην,ἔνθʼ αὖτʼ ἀγγελίην ἐπὶ Τυδῆ στεῖλαν Ἀχαιοί.αὐτὰρ ὃ βῆ, πολέας δὲ κιχήσατο Καδμεΐωναςδαινυμένους κατὰ δῶμα βίης Ἐτεοκληείης.ἔνθʼ οὐδὲ ξεῖνός περ ἐὼν ἱππηλάτα Τυδεὺςτάρβει, μοῦνος ἐὼν πολέσιν μετὰ Καδμείοισιν,ἀλλʼ ὅ γʼ ἀεθλεύειν προκαλίζετο, πάντα δʼ ἐνίκαῥηϊδίως· τοίη οἱ ἐπίρροθος ἦεν Ἀθήνη.οἳ δὲ χολωσάμενοι Καδμεῖοι κέντορες ἵππωνἂψ ἄρʼ ἀνερχομένῳ πυκινὸν λόχον εἷσαν ἄγοντεςκούρους πεντήκοντα· δύω δʼ ἡγήτορες ἦσαν,Μαίων Αἱμονίδης ἐπιείκελος ἀθανάτοισιν,υἱός τʼ Αὐτοφόνοιο μενεπτόλεμος Πολυφόντης.Τυδεὺς μὲν καὶ τοῖσιν ἀεικέα πότμον ἐφῆκε·πάντας ἔπεφνʼ, ἕνα δʼ οἶον ἵει οἶκον δὲ νέεσθαι·Μαίονʼ ἄρα προέηκε θεῶν τεράεσσι πιθήσας.τοῖος ἔην Τυδεὺς Αἰτώλιος· ἀλλὰ τὸν υἱὸνγείνατο εἷο χέρεια μάχῃ, ἀγορῇ δέ τʼ ἀμείνω.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη κρατερὸς Διομήδηςαἰδεσθεὶς βασιλῆος ἐνιπὴν αἰδοίοιο·τὸν δʼ υἱὸς Καπανῆος ἀμείψατο κυδαλίμοιο·Ἀτρεΐδη μὴ ψεύδεʼ ἐπιστάμενος σάφα εἰπεῖν·ἡμεῖς τοι πατέρων μέγʼ ἀμείνονες εὐχόμεθʼ εἶναι·ἡμεῖς καὶ Θήβης ἕδος εἵλομεν ἑπταπύλοιοπαυρότερον λαὸν ἀγαγόνθʼ ὑπὸ τεῖχος ἄρειον,πειθόμενοι τεράεσσι θεῶν καὶ Ζηνὸς ἀρωγῇ·κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο·τὼ μή μοι πατέρας ποθʼ ὁμοίῃ ἔνθεο τιμῇ.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·τέττα, σιωπῇ ἧσο, ἐμῷ δʼ ἐπιπείθεο μύθῳ·οὐ γὰρ ἐγὼ νεμεσῶ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶνὀτρύνοντι μάχεσθαι ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς·τούτῳ μὲν γὰρ κῦδος ἅμʼ ἕψεται εἴ κεν ἈχαιοὶΤρῶας δῃώσωσιν ἕλωσί τε Ἴλιον ἱρήν,τούτῳ δʼ αὖ μέγα πένθος Ἀχαιῶν δῃωθέντων.ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα θούριδος ἀλκῆς.ἦ ῥα καὶ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε·δεινὸν δʼ ἔβραχε χαλκὸς ἐπὶ στήθεσσιν ἄνακτοςὀρνυμένου· ὑπό κεν ταλασίφρονά περ δέος εἷλεν.ὡς δʼ ὅτʼ ἐν αἰγιαλῷ πολυηχέϊ κῦμα θαλάσσηςὄρνυτʼ ἐπασσύτερον Ζεφύρου ὕπο κινήσαντος·πόντῳ μέν τε πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ ἔπειταχέρσῳ ῥηγνύμενον μεγάλα βρέμει, ἀμφὶ δέ τʼ ἄκραςκυρτὸν ἐὸν κορυφοῦται, ἀποπτύει δʼ ἁλὸς ἄχνην·ὣς τότʼ ἐπασσύτεραι Δαναῶν κίνυντο φάλαγγεςνωλεμέως πόλεμον δέ· κέλευε δὲ οἷσιν ἕκαστοςἡγεμόνων· οἳ δʼ ἄλλοι ἀκὴν ἴσαν, οὐδέ κε φαίηςτόσσον λαὸν ἕπεσθαι ἔχοντʼ ἐν στήθεσιν αὐδήν,σιγῇ δειδιότες σημάντορας· ἀμφὶ δὲ πᾶσιτεύχεα ποικίλʼ ἔλαμπε, τὰ εἱμένοι ἐστιχόωντο.Τρῶες δʼ, ὥς τʼ ὄϊες πολυπάμονος ἀνδρὸς ἐν αὐλῇμυρίαι ἑστήκασιν ἀμελγόμεναι γάλα λευκὸνἀζηχὲς μεμακυῖαι ἀκούουσαι ὄπα ἀρνῶν,ὣς Τρώων ἀλαλητὸς ἀνὰ στρατὸν εὐρὺν ὀρώρει·οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θρόος οὐδʼ ἴα γῆρυς,ἀλλὰ γλῶσσα μέμικτο, πολύκλητοι δʼ ἔσαν ἄνδρες.ὄρσε δὲ τοὺς μὲν Ἄρης, τοὺς δὲ γλαυκῶπις ἈθήνηΔεῖμός τʼ ἠδὲ Φόβος καὶ Ἔρις ἄμοτον μεμαυῖα,Ἄρεος ἀνδροφόνοιο κασιγνήτη ἑτάρη τε,ἥ τʼ ὀλίγη μὲν πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ ἔπειταοὐρανῷ ἐστήριξε κάρη καὶ ἐπὶ χθονὶ βαίνει·ἥ σφιν καὶ τότε νεῖκος ὁμοίϊον ἔμβαλε μέσσῳἐρχομένη καθʼ ὅμιλον ὀφέλλουσα στόνον ἀνδρῶν.οἳ δʼ ὅτε δή ῥʼ ἐς χῶρον ἕνα ξυνιόντες ἵκοντο,σύν ῥʼ ἔβαλον ῥινούς, σὺν δʼ ἔγχεα καὶ μένεʼ ἀνδρῶνχαλκεοθωρήκων· ἀτὰρ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαιἔπληντʼ ἀλλήλῃσι, πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.ἔνθα δʼ ἅμʼ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶνὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων, ῥέε δʼ αἵματι γαῖα.ὡς δʼ ὅτε χείμαρροι ποταμοὶ κατʼ ὄρεσφι ῥέοντεςἐς μισγάγκειαν συμβάλλετον ὄβριμον ὕδωρκρουνῶν ἐκ μεγάλων κοίλης ἔντοσθε χαράδρης,τῶν δέ τε τηλόσε δοῦπον ἐν οὔρεσιν ἔκλυε ποιμήν·ὣς τῶν μισγομένων γένετο ἰαχή τε πόνος τε.πρῶτος δʼ Ἀντίλοχος Τρώων ἕλεν ἄνδρα κορυστὴνἐσθλὸν ἐνὶ προμάχοισι Θαλυσιάδην Ἐχέπωλον·τόν ῥʼ ἔβαλε πρῶτος κόρυθος φάλον ἱπποδασείης,ἐν δὲ μετώπῳ πῆξε, πέρησε δʼ ἄρʼ ὀστέον εἴσωαἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν,ἤριπε δʼ ὡς ὅτε πύργος ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ.τὸν δὲ πεσόντα ποδῶν ἔλαβε κρείων ἘλεφήνωρΧαλκωδοντιάδης μεγαθύμων ἀρχὸς Ἀβάντων,ἕλκε δʼ ὑπʼ ἐκ βελέων, λελιημένος ὄφρα τάχιστατεύχεα συλήσειε· μίνυνθα δέ οἱ γένεθʼ ὁρμή.νεκρὸν γὰρ ἐρύοντα ἰδὼν μεγάθυμος Ἀγήνωρπλευρά, τά οἱ κύψαντι παρʼ ἀσπίδος ἐξεφαάνθη,οὔτησε ξυστῷ χαλκήρεϊ, λῦσε δὲ γυῖα.ὣς τὸν μὲν λίπε θυμός, ἐπʼ αὐτῷ δʼ ἔργον ἐτύχθηἀργαλέον Τρώων καὶ Ἀχαιῶν· οἳ δὲ λύκοι ὣςἀλλήλοις ἐπόρουσαν, ἀνὴρ δʼ ἄνδρʼ ἐδνοπάλιζεν.ἔνθʼ ἔβαλʼ Ἀνθεμίωνος υἱὸν Τελαμώνιος Αἴαςἠΐθεον θαλερὸν Σιμοείσιον, ὅν ποτε μήτηρἼδηθεν κατιοῦσα παρʼ ὄχθῃσιν Σιμόεντοςγείνατʼ, ἐπεί ῥα τοκεῦσιν ἅμʼ ἕσπετο μῆλα ἰδέσθαι·τοὔνεκά μιν κάλεον Σιμοείσιον· οὐδὲ τοκεῦσιθρέπτρα φίλοις ἀπέδωκε, μινυνθάδιος δέ οἱ αἰὼνἔπλεθʼ ὑπʼ Αἴαντος μεγαθύμου δουρὶ δαμέντι.πρῶτον γάρ μιν ἰόντα βάλε στῆθος παρὰ μαζὸνδεξιόν· ἀντικρὺ δὲ διʼ ὤμου χάλκεον ἔγχοςἦλθεν· ὁ δʼ ἐν κονίῃσι χαμαὶ πέσεν αἴγειρος ὣςἥ ῥά τʼ ἐν εἱαμενῇ ἕλεος μεγάλοιο πεφύκειλείη, ἀτάρ τέ οἱ ὄζοι ἐπʼ ἀκροτάτῃ πεφύασι·τὴν μέν θʼ ἁρματοπηγὸς ἀνὴρ αἴθωνι σιδήρῳἐξέταμʼ, ὄφρα ἴτυν κάμψῃ περικαλλέϊ δίφρῳ·ἣ μέν τʼ ἀζομένη κεῖται ποταμοῖο παρʼ ὄχθας.τοῖον ἄρʼ Ἀνθεμίδην Σιμοείσιον ἐξενάριξενΑἴας διογενής· τοῦ δʼ Ἄντιφος αἰολοθώρηξΠριαμίδης καθʼ ὅμιλον ἀκόντισεν ὀξέϊ δουρί.τοῦ μὲν ἅμαρθʼ, ὃ δὲ Λεῦκον Ὀδυσσέος ἐσθλὸν ἑταῖρονβεβλήκει βουβῶνα, νέκυν ἑτέρωσʼ ἐρύοντα·ἤριπε δʼ ἀμφʼ αὐτῷ, νεκρὸς δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.τοῦ δʼ Ὀδυσεὺς μάλα θυμὸν ἀποκταμένοιο χολώθη,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰὼν καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷἀμφὶ ἓ παπτήνας· ὑπὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντοἀνδρὸς ἀκοντίσσαντος· ὃ δʼ οὐχ ἅλιον βέλος ἧκεν,ἀλλʼ υἱὸν Πριάμοιο νόθον βάλε Δημοκόωνταὅς οἱ Ἀβυδόθεν ἦλθε παρʼ ἵππων ὠκειάων.τόν ῥʼ Ὀδυσεὺς ἑτάροιο χολωσάμενος βάλε δουρὶκόρσην· ἣ δʼ ἑτέροιο διὰ κροτάφοιο πέρησεναἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε,δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.χώρησαν δʼ ὑπό τε πρόμαχοι καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ·Ἀργεῖοι δὲ μέγα ἴαχον, ἐρύσαντο δὲ νεκρούς,ἴθυσαν δὲ πολὺ προτέρω· νεμέσησε δʼ ἈπόλλωνΠεργάμου ἐκκατιδών, Τρώεσσι δὲ κέκλετʼ ἀΰσας·ὄρνυσθʼ ἱππόδαμοι Τρῶες μηδʼ εἴκετε χάρμηςἈργείοις, ἐπεὶ οὔ σφι λίθος χρὼς οὐδὲ σίδηροςχαλκὸν ἀνασχέσθαι ταμεσίχροα βαλλομένοισιν·οὐ μὰν οὐδʼ Ἀχιλεὺς Θέτιδος πάϊς ἠϋκόμοιομάρναται, ἀλλʼ ἐπὶ νηυσὶ χόλον θυμαλγέα πέσσει.ὣς φάτʼ ἀπὸ πτόλιος δεινὸς θεός· αὐτὰρ Ἀχαιοὺςὦρσε Διὸς θυγάτηρ κυδίστη Τριτογένειαἐρχομένη καθʼ ὅμιλον, ὅθι μεθιέντας ἴδοιτο.ἔνθʼ Ἀμαρυγκείδην Διώρεα μοῖρα πέδησε·χερμαδίῳ γὰρ βλῆτο παρὰ σφυρὸν ὀκριόεντικνήμην δεξιτερήν· βάλε δὲ Θρῃκῶν ἀγὸς ἀνδρῶνΠείρως Ἰμβρασίδης ὃς ἄρʼ Αἰνόθεν εἰληλούθει.ἀμφοτέρω δὲ τένοντε καὶ ὀστέα λᾶας ἀναιδὴςἄχρις ἀπηλοίησεν· ὃ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσικάππεσεν ἄμφω χεῖρε φίλοις ἑτάροισι πετάσσαςθυμὸν ἀποπνείων· ὃ δʼ ἐπέδραμεν ὅς ῥʼ ἔβαλέν περΠείροος, οὖτα δὲ δουρὶ παρʼ ὀμφαλόν· ἐκ δʼ ἄρα πᾶσαιχύντο χαμαὶ χολάδες, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.τὸν δὲ Θόας Αἰτωλὸς ἀπεσσύμενον βάλε δουρὶστέρνον ὑπὲρ μαζοῖο, πάγη δʼ ἐν πνεύμονι χαλκός·ἀγχίμολον δέ οἱ ἦλθε Θόας, ἐκ δʼ ὄβριμον ἔγχοςἐσπάσατο στέρνοιο, ἐρύσσατο δὲ ξίφος ὀξύ,τῷ ὅ γε γαστέρα τύψε μέσην, ἐκ δʼ αἴνυτο θυμόν.τεύχεα δʼ οὐκ ἀπέδυσε· περίστησαν γὰρ ἑταῖροιΘρήϊκες ἀκρόκομοι δολίχʼ ἔγχεα χερσὶν ἔχοντες,οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα καὶ ἴφθιμον καὶ ἀγαυὸνὦσαν ἀπὸ σφείων· ὃ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.ὣς τώ γʼ ἐν κονίῃσι παρʼ ἀλλήλοισι τετάσθην,ἤτοι ὃ μὲν Θρῃκῶν, ὃ δʼ Ἐπειῶν χαλκοχιτώνωνἡγεμόνες· πολλοὶ δὲ περὶ κτείνοντο καὶ ἄλλοι.ἔνθά κεν οὐκέτι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο μετελθών,ὅς τις ἔτʼ ἄβλητος καὶ ἀνούτατος ὀξέϊ χαλκῷδινεύοι κατὰ μέσσον, ἄγοι δέ ἑ Παλλὰς Ἀθήνηχειρὸς ἑλοῦσʼ, αὐτὰρ βελέων ἀπερύκοι ἐρωήν·πολλοὶ γὰρ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἤματι κείνῳπρηνέες ἐν κονίῃσι παρʼ ἀλλήλοισι τέταντο.

ἔνθʼ αὖ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ Παλλὰς Ἀθήνηδῶκε μένος καὶ θάρσος, ἵνʼ ἔκδηλος μετὰ πᾶσινἈργείοισι γένοιτο ἰδὲ κλέος ἐσθλὸν ἄροιτο·δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος ἀκάματον πῦρἀστέρʼ ὀπωρινῷ ἐναλίγκιον, ὅς τε μάλισταλαμπρὸν παμφαίνῃσι λελουμένος ὠκεανοῖο·τοῖόν οἱ πῦρ δαῖεν ἀπὸ κρατός τε καὶ ὤμων,ὦρσε δέ μιν κατὰ μέσσον ὅθι πλεῖστοι κλονέοντο.ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δάρης ἀφνειὸς ἀμύμωνἱρεὺς Ἡφαίστοιο· δύω δέ οἱ υἱέες ἤστηνΦηγεὺς Ἰδαῖός τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.τώ οἱ ἀποκρινθέντε ἐναντίω ὁρμηθήτην·τὼ μὲν ἀφʼ ἵπποιιν, ὃ δʼ ἀπὸ χθονὸς ὄρνυτο πεζός.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντεςΦηγεύς ῥα πρότερος προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·Τυδεΐδεω δʼ ὑπὲρ ὦμον ἀριστερὸν ἤλυθʼ ἀκωκὴἔγχεος, οὐδʼ ἔβαλʼ αὐτόν· ὃ δʼ ὕστερος ὄρνυτο χαλκῷΤυδεΐδης· τοῦ δʼ οὐχ ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός,ἀλλʼ ἔβαλε στῆθος μεταμάζιον, ὦσε δʼ ἀφʼ ἵππων.Ἰδαῖος δʼ ἀπόρουσε λιπὼν περικαλλέα δίφρον,οὐδʼ ἔτλη περιβῆναι ἀδελφειοῦ κταμένοιο·οὐδὲ γὰρ οὐδέ κεν αὐτὸς ὑπέκφυγε κῆρα μέλαιναν,ἀλλʼ Ἥφαιστος ἔρυτο, σάωσε δὲ νυκτὶ καλύψας,ὡς δή οἱ μὴ πάγχυ γέρων ἀκαχήμενος εἴη.ἵππους δʼ ἐξελάσας μεγαθύμου Τυδέος υἱὸςδῶκεν ἑταίροισιν κατάγειν κοίλας ἐπὶ νῆας.Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ἐπεὶ ἴδον υἷε Δάρητοςτὸν μὲν ἀλευάμενον, τὸν δὲ κτάμενον παρʼ ὄχεσφι,πᾶσιν ὀρίνθη θυμός· ἀτὰρ γλαυκῶπις Ἀθήνηχειρὸς ἑλοῦσʼ ἐπέεσσι προσηύδα θοῦρον Ἄρηα·Ἆρες Ἄρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε τειχεσιπλῆταοὐκ ἂν δὴ Τρῶας μὲν ἐάσαιμεν καὶ Ἀχαιοὺςμάρνασθʼ, ὁπποτέροισι πατὴρ Ζεὺς κῦδος ὀρέξῃ,νῶϊ δὲ χαζώμεσθα, Διὸς δʼ ἀλεώμεθα μῆνιν;ὣς εἰποῦσα μάχης ἐξήγαγε θοῦρον Ἄρηα·τὸν μὲν ἔπειτα καθεῖσεν ἐπʼ ἠϊόεντι Σκαμάνδρῳ,Τρῶας δʼ ἔκλιναν Δαναοί· ἕλε δʼ ἄνδρα ἕκαστοςἡγεμόνων· πρῶτος δὲ ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνἀρχὸν Ἁλιζώνων Ὀδίον μέγαν ἔκβαλε δίφρου·πρώτῳ γὰρ στρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξενὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσε,δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.Ἰδομενεὺς δʼ ἄρα Φαῖστον ἐνήρατο Μῄονος υἱὸνΒώρου, ὃς ἐκ Τάρνης ἐριβώλακος εἰληλούθει.τὸν μὲν ἄρʼ Ἰδομενεὺς δουρικλυτὸς ἔγχεϊ μακρῷνύξʼ ἵππων ἐπιβησόμενον κατὰ δεξιὸν ὦμον·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, στυγερὸς δʼ ἄρα μιν σκότος εἷλε.τὸν μὲν ἄρʼ Ἰδομενῆος ἐσύλευον θεράποντες·υἱὸν δὲ Στροφίοιο Σκαμάνδριον αἵμονα θήρηςἈτρεΐδης Μενέλαος ἕλʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντιἐσθλὸν θηρητῆρα· δίδαξε γὰρ Ἄρτεμις αὐτὴβάλλειν ἄγρια πάντα, τά τε τρέφει οὔρεσιν ὕλη·ἀλλʼ οὔ οἱ τότε γε χραῖσμʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα,οὐδὲ ἑκηβολίαι ᾗσιν τὸ πρίν γε κέκαστο·ἀλλά μιν Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαοςπρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρὶὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσεν,ἤριπε δὲ πρηνής, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.Μηριόνης δὲ Φέρεκλον ἐνήρατο, τέκτονος υἱὸνἉρμονίδεω, ὃς χερσὶν ἐπίστατο δαίδαλα πάντατεύχειν· ἔξοχα γάρ μιν ἐφίλατο Παλλὰς Ἀθήνη·ὃς καὶ Ἀλεξάνδρῳ τεκτήνατο νῆας ἐΐσαςἀρχεκάκους, αἳ πᾶσι κακὸν Τρώεσσι γένοντοοἷ τʼ αὐτῷ, ἐπεὶ οὔ τι θεῶν ἐκ θέσφατα ᾔδη.τὸν μὲν Μηριόνης ὅτε δὴ κατέμαρπτε διώκωνβεβλήκει γλουτὸν κατὰ δεξιόν· ἣ δὲ διαπρὸἀντικρὺ κατὰ κύστιν ὑπʼ ὀστέον ἤλυθʼ ἀκωκή·γνὺξ δʼ ἔριπʼ οἰμώξας, θάνατος δέ μιν ἀμφεκάλυψε.Πήδαιον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε Μέγης Ἀντήνορος υἱὸνὅς ῥα νόθος μὲν ἔην, πύκα δʼ ἔτρεφε δῖα Θεανὼἶσα φίλοισι τέκεσσι χαριζομένη πόσεϊ ᾧ.τὸν μὲν Φυλεΐδης δουρὶ κλυτὸς ἐγγύθεν ἐλθὼνβεβλήκει κεφαλῆς κατὰ ἰνίον ὀξέϊ δουρί·ἀντικρὺ δʼ ἀνʼ ὀδόντας ὑπὸ γλῶσσαν τάμε χαλκός·ἤριπε δʼ ἐν κονίῃ, ψυχρὸν δʼ ἕλε χαλκὸν ὀδοῦσιν.Εὐρύπυλος δʼ Εὐαιμονίδης Ὑψήνορα δῖονυἱὸν ὑπερθύμου Δολοπίονος, ὅς ῥα Σκαμάνδρουἀρητὴρ ἐτέτυκτο, θεὸς δʼ ὣς τίετο δήμῳ,τὸν μὲν ἄρʼ Εὐρύπυλος, Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱός,πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μεταδρομάδην ἔλασʼ ὦμονφασγάνῳ ἀΐξας, ἀπὸ δʼ ἔξεσε χεῖρα βαρεῖαν·αἱματόεσσα δὲ χεὶρ πεδίῳ πέσε· τὸν δὲ κατʼ ὄσσεἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.ὣς οἳ μὲν πονέοντο κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·Τυδεΐδην δʼ οὐκ ἂν γνοίης ποτέροισι μετείηἠὲ μετὰ Τρώεσσιν ὁμιλέοι ἦ μετʼ Ἀχαιοῖς.θῦνε γὰρ ἂμ πεδίον ποταμῷ πλήθοντι ἐοικὼςχειμάρρῳ, ὅς τʼ ὦκα ῥέων ἐκέδασσε γεφύρας·τὸν δʼ οὔτʼ ἄρ τε γέφυραι ἐεργμέναι ἰσχανόωσιν,οὔτʼ ἄρα ἕρκεα ἴσχει ἀλωάων ἐριθηλέωνἐλθόντʼ ἐξαπίνης ὅτʼ ἐπιβρίσῃ Διὸς ὄμβρος·πολλὰ δʼ ὑπʼ αὐτοῦ ἔργα κατήριπε κάλʼ αἰζηῶν·ὣς ὑπὸ Τυδεΐδῃ πυκιναὶ κλονέοντο φάλαγγεςΤρώων, οὐδʼ ἄρα μιν μίμνον πολέες περ ἐόντες.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱὸςθύνοντʼ ἂμ πεδίον πρὸ ἕθεν κλονέοντα φάλαγγας,αἶψʼ ἐπὶ Τυδεΐδῃ ἐτιταίνετο καμπύλα τόξα,καὶ βάλʼ ἐπαΐσσοντα τυχὼν κατὰ δεξιὸν ὦμονθώρηκος γύαλον· διὰ δʼ ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός,ἀντικρὺ δὲ διέσχε, παλάσσετο δʼ αἵματι θώρηξ.τῷ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·ὄρνυσθε Τρῶες μεγάθυμοι κέντορες ἵππων·βέβληται γὰρ ἄριστος Ἀχαιῶν, οὐδέ ἕ φημιδήθʼ ἀνσχήσεσθαι κρατερὸν βέλος, εἰ ἐτεόν μεὦρσεν ἄναξ Διὸς υἱὸς ἀπορνύμενον Λυκίηθεν.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος· τὸν δʼ οὐ βέλος ὠκὺ δάμασσεν,ἀλλʼ ἀναχωρήσας πρόσθʼ ἵπποιιν καὶ ὄχεσφινἔστη, καὶ Σθένελον προσέφη Καπανήϊον υἱόν·ὄρσο πέπον Καπανηϊάδη, καταβήσεο δίφρου,ὄφρά μοι ἐξ ὤμοιο ἐρύσσῃς πικρὸν ὀϊστόν.ὣς ἄρʼ ἔφη, Σθένελος δὲ καθʼ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε,πὰρ δὲ στὰς βέλος ὠκὺ διαμπερὲς ἐξέρυσʼ ὤμου·αἷμα δʼ ἀνηκόντιζε διὰ στρεπτοῖο χιτῶνος.δὴ τότʼ ἔπειτʼ ἠρᾶτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·κλῦθί μευ αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη,εἴ ποτέ μοι καὶ πατρὶ φίλα φρονέουσα παρέστηςδηΐῳ ἐν πολέμῳ, νῦν αὖτʼ ἐμὲ φῖλαι Ἀθήνη·δὸς δέ τέ μʼ ἄνδρα ἑλεῖν καὶ ἐς ὁρμὴν ἔγχεος ἐλθεῖνὅς μʼ ἔβαλε φθάμενος καὶ ἐπεύχεται, οὐδέ μέ φησιδηρὸν ἔτʼ ὄψεσθαι λαμπρὸν φάος ἠελίοιο.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος· τοῦ δʼ ἔκλυε Παλλὰς Ἀθήνη,γυῖα δʼ ἔθηκεν ἐλαφρά, πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν·ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·θαρσῶν νῦν Διόμηδες ἐπὶ Τρώεσσι μάχεσθαι·ἐν γάρ τοι στήθεσσι μένος πατρώϊον ἧκαἄτρομον, οἷον ἔχεσκε σακέσπαλος ἱππότα Τυδεύς·ἀχλὺν δʼ αὖ τοι ἀπʼ ὀφθαλμῶν ἕλον ἣ πρὶν ἐπῆεν,ὄφρʼ εὖ γιγνώσκῃς ἠμὲν θεὸν ἠδὲ καὶ ἄνδρα.τὼ νῦν αἴ κε θεὸς πειρώμενος ἐνθάδʼ ἵκηταιμή τι σύ γʼ ἀθανάτοισι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαιτοῖς ἄλλοις· ἀτὰρ εἴ κε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτηἔλθῃσʼ ἐς πόλεμον, τήν γʼ οὐτάμεν ὀξέϊ χαλκῷ.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη,Τυδεΐδης δʼ ἐξαῦτις ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχθηκαὶ πρίν περ θυμῷ μεμαὼς Τρώεσσι μάχεσθαι·δὴ τότε μιν τρὶς τόσσον ἕλεν μένος ὥς τε λέονταὅν ῥά τε ποιμὴν ἀγρῷ ἐπʼ εἰροπόκοις ὀΐεσσιχραύσῃ μέν τʼ αὐλῆς ὑπεράλμενον οὐδὲ δαμάσσῃ·τοῦ μέν τε σθένος ὦρσεν, ἔπειτα δέ τʼ οὐ προσαμύνει,ἀλλὰ κατὰ σταθμοὺς δύεται, τὰ δʼ ἐρῆμα φοβεῖται·αἳ μέν τʼ ἀγχιστῖναι ἐπʼ ἀλλήλῃσι κέχυνται,αὐτὰρ ὃ ἐμμεμαὼς βαθέης ἐξάλλεται αὐλῆς·ὣς μεμαὼς Τρώεσσι μίγη κρατερὸς Διομήδης.ἔνθʼ ἕλεν Ἀστύνοον καὶ Ὑπείρονα ποιμένα λαῶν,τὸν μὲν ὑπὲρ μαζοῖο βαλὼν χαλκήρεϊ δουρί,τὸν δʼ ἕτερον ξίφεϊ μεγάλῳ κληῗδα παρʼ ὦμονπλῆξʼ, ἀπὸ δʼ αὐχένος ὦμον ἐέργαθεν ἠδʼ ἀπὸ νώτου.τοὺς μὲν ἔασʼ, ὃ δʼ Ἄβαντα μετῴχετο καὶ Πολύειδονυἱέας Εὐρυδάμαντος ὀνειροπόλοιο γέροντος·τοῖς οὐκ ἐρχομένοις ὃ γέρων ἐκρίνατʼ ὀνείρους,ἀλλά σφεας κρατερὸς Διομήδης ἐξενάριξε·βῆ δὲ μετὰ Ξάνθόν τε Θόωνά τε Φαίνοπος υἷεἄμφω τηλυγέτω· ὃ δὲ τείρετο γήραϊ λυγρῷ,υἱὸν δʼ οὐ τέκετʼ ἄλλον ἐπὶ κτεάτεσσι λιπέσθαι.ἔνθʼ ὅ γε τοὺς ἐνάριζε, φίλον δʼ ἐξαίνυτο θυμὸνἀμφοτέρω, πατέρι δὲ γόον καὶ κήδεα λυγρὰλεῖπʼ, ἐπεὶ οὐ ζώοντε μάχης ἐκνοστήσαντεδέξατο· χηρωσταὶ δὲ διὰ κτῆσιν δατέοντο.ἔνθʼ υἷας Πριάμοιο δύω λάβε Δαρδανίδαοεἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντας Ἐχέμμονά τε Χρομίον τε.ὡς δὲ λέων ἐν βουσὶ θορὼν ἐξ αὐχένα ἄξῃπόρτιος ἠὲ βοὸς ξύλοχον κάτα βοσκομενάων,ὣς τοὺς ἀμφοτέρους ἐξ ἵππων Τυδέος υἱὸςβῆσε κακῶς ἀέκοντας, ἔπειτα δὲ τεύχεʼ ἐσύλα·ἵππους δʼ οἷς ἑτάροισι δίδου μετὰ νῆας ἐλαύνειν.τὸν δʼ ἴδεν Αἰνείας ἀλαπάζοντα στίχας ἀνδρῶν,βῆ δʼ ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ ἀνὰ κλόνον ἐγχειάωνΠάνδαρον ἀντίθεον διζήμενος εἴ που ἐφεύροι·εὗρε Λυκάονος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε,στῆ δὲ πρόσθʼ αὐτοῖο ἔπος τέ μιν ἀντίον ηὔδα·Πάνδαρε ποῦ τοι τόξον ἰδὲ πτερόεντες ὀϊστοὶκαὶ κλέος; ᾧ οὔ τίς τοι ἐρίζεται ἐνθάδε γʼ ἀνήρ,οὐδέ τις ἐν Λυκίῃ σέο γʼ εὔχεται εἶναι ἀμείνων.ἀλλʼ ἄγε τῷδʼ ἔφες ἀνδρὶ βέλος Διὶ χεῖρας ἀνασχὼνὅς τις ὅδε κρατέει καὶ δὴ κακὰ πολλὰ ἔοργεΤρῶας, ἐπεὶ πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν γούνατʼ ἔλυσεν·εἰ μή τις θεός ἐστι κοτεσσάμενος Τρώεσσινἱρῶν μηνίσας· χαλεπὴ δὲ θεοῦ ἔπι μῆνις.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·Αἰνεία Τρώων βουληφόρε χαλκοχιτώνωνΤυδεΐδῃ μιν ἔγωγε δαΐφρονι πάντα ἐΐσκω,ἀσπίδι γιγνώσκων αὐλώπιδί τε τρυφαλείῃ,ἵππους τʼ εἰσορόων· σάφα δʼ οὐκ οἶδʼ εἰ θεός ἐστιν.εἰ δʼ ὅ γʼ ἀνὴρ ὅν φημι δαΐφρων Τυδέος υἱὸςοὐχ ὅ γʼ ἄνευθε θεοῦ τάδε μαίνεται, ἀλλά τις ἄγχιἕστηκʼ ἀθανάτων νεφέλῃ εἰλυμένος ὤμους,ὃς τούτου βέλος ὠκὺ κιχήμενον ἔτραπεν ἄλλῃ.ἤδη γάρ οἱ ἐφῆκα βέλος, καί μιν βάλον ὦμονδεξιὸν ἀντικρὺ διὰ θώρηκος γυάλοιο·καί μιν ἔγωγʼ ἐφάμην Ἀϊδωνῆϊ προϊάψειν,ἔμπης δʼ οὐκ ἐδάμασσα· θεός νύ τίς ἐστι κοτήεις.ἵπποι δʼ οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κʼ ἐπιβαίην·ἀλλά που ἐν μεγάροισι Λυκάονος ἕνδεκα δίφροικαλοὶ πρωτοπαγεῖς νεοτευχέες· ἀμφὶ δὲ πέπλοιπέπτανται· παρὰ δέ σφιν ἑκάστῳ δίζυγες ἵπποιἑστᾶσι κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι καὶ ὀλύρας.ἦ μέν μοι μάλα πολλὰ γέρων αἰχμητὰ Λυκάωνἐρχομένῳ ἐπέτελλε δόμοις ἔνι ποιητοῖσιν·ἵπποισίν μʼ ἐκέλευε καὶ ἅρμασιν ἐμβεβαῶταἀρχεύειν Τρώεσσι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας·ἀλλʼ ἐγὼ οὐ πιθόμην· ἦ τʼ ἂν πολὺ κέρδιον ἦεν·ἵππων φειδόμενος, μή μοι δευοίατο φορβῆςἀνδρῶν εἰλομένων εἰωθότες ἔδμεναι ἄδην.ὣς λίπον, αὐτὰρ πεζὸς ἐς Ἴλιον εἰλήλουθατόξοισιν πίσυνος· τὰ δέ μʼ οὐκ ἄρʼ ἔμελλον ὀνήσειν.ἤδη γὰρ δοιοῖσιν ἀριστήεσσιν ἐφῆκαΤυδεΐδῃ τε καὶ Ἀτρεΐδῃ, ἐκ δʼ ἀμφοτέροιινἀτρεκὲς αἷμʼ ἔσσευα βαλών, ἤγειρα δὲ μᾶλλον.τώ ῥα κακῇ αἴσῃ ἀπὸ πασσάλου ἀγκύλα τόξαἤματι τῷ ἑλόμην ὅτε Ἴλιον εἰς ἐρατεινὴνἡγεόμην Τρώεσσι φέρων χάριν Ἕκτορι δίῳ.εἰ δέ κε νοστήσω καὶ ἐσόψομαι ὀφθαλμοῖσιπατρίδʼ ἐμὴν ἄλοχόν τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα,αὐτίκʼ ἔπειτʼ ἀπʼ ἐμεῖο κάρη τάμοι ἀλλότριος φὼςεἰ μὴ ἐγὼ τάδε τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ θείηνχερσὶ διακλάσσας· ἀνεμώλια γάρ μοι ὀπηδεῖ.τὸν δʼ αὖτʼ Αἰνείας Τρώων ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·μὴ δʼ οὕτως ἀγόρευε· πάρος δʼ οὐκ ἔσσεται ἄλλως,πρίν γʼ ἐπὶ νὼ τῷδʼ ἀνδρὶ σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφινἀντιβίην ἐλθόντε σὺν ἔντεσι πειρηθῆναι.ἀλλʼ ἄγʼ ἐμῶν ὀχέων ἐπιβήσεο, ὄφρα ἴδηαιοἷοι Τρώϊοι ἵπποι ἐπιστάμενοι πεδίοιοκραιπνὰ μάλʼ ἔνθα καὶ ἔνθα διωκέμεν ἠδὲ φέβεσθαι·τὼ καὶ νῶϊ πόλιν δὲ σαώσετον, εἴ περ ἂν αὖτεΖεὺς ἐπὶ Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ κῦδος ὀρέξῃ.ἀλλʼ ἄγε νῦν μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόενταδέξαι, ἐγὼ δʼ ἵππων ἀποβήσομαι ὄφρα μάχωμαι·ἠὲ σὺ τόνδε δέδεξο, μελήσουσιν δʼ ἐμοὶ ἵπποι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·Αἰνεία σὺ μὲν αὐτὸς ἔχʼ ἡνία καὶ τεὼ ἵππω·μᾶλλον ὑφʼ ἡνιόχῳ εἰωθότι καμπύλον ἅρμαοἴσετον, εἴ περ ἂν αὖτε φεβώμεθα Τυδέος υἱόν·μὴ τὼ μὲν δείσαντε ματήσετον, οὐδʼ ἐθέλητονἐκφερέμεν πολέμοιο τεὸν φθόγγον ποθέοντε,νῶϊ δʼ ἐπαΐξας μεγαθύμου Τυδέος υἱὸςαὐτώ τε κτείνῃ καὶ ἐλάσσῃ μώνυχας ἵππους.ἀλλὰ σύ γʼ αὐτὸς ἔλαυνε τέʼ ἅρματα καὶ τεὼ ἵππω,τὸν δὲ δʼ ἐγὼν ἐπιόντα δεδέξομαι ὀξέϊ δουρί.ὣς ἄρα φωνήσαντες ἐς ἅρματα ποικίλα βάντεςἐμμεμαῶτʼ ἐπὶ Τυδεΐδῃ ἔχον ὠκέας ἵππους.τοὺς δὲ ἴδε Σθένελος Καπανήϊος ἀγλαὸς υἱός,αἶψα δὲ Τυδεΐδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Τυδεΐδη Διόμηδες ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷ,ἄνδρʼ ὁρόω κρατερὼ ἐπὶ σοὶ μεμαῶτε μάχεσθαιἶνʼ ἀπέλεθρον ἔχοντας· ὃ μὲν τόξων ἐῢ εἰδὼςΠάνδαρος, υἱὸς δʼ αὖτε Λυκάονος εὔχεται εἶναι·Αἰνείας δʼ υἱὸς μὲν ἀμύμονος Ἀγχίσαοεὔχεται ἐκγεγάμεν, μήτηρ δέ οἵ ἐστʼ Ἀφροδίτη.ἀλλʼ ἄγε δὴ χαζώμεθʼ ἐφʼ ἵππων, μηδέ μοι οὕτωθῦνε διὰ προμάχων, μή πως φίλον ἦτορ ὀλέσσῃς.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κρατερὸς Διομήδης·μή τι φόβον δʼ ἀγόρευʼ, ἐπεὶ οὐδὲ σὲ πεισέμεν οἴω.οὐ γάρ μοι γενναῖον ἀλυσκάζοντι μάχεσθαιοὐδὲ καταπτώσσειν· ἔτι μοι μένος ἔμπεδόν ἐστιν·ὀκνείω δʼ ἵππων ἐπιβαινέμεν, ἀλλὰ καὶ αὔτωςἀντίον εἶμʼ αὐτῶν· τρεῖν μʼ οὐκ ἐᾷ Παλλὰς Ἀθήνη.τούτω δʼ οὐ πάλιν αὖτις ἀποίσετον ὠκέες ἵπποιἄμφω ἀφʼ ἡμείων, εἴ γʼ οὖν ἕτερός γε φύγῃσιν.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·αἴ κέν μοι πολύβουλος Ἀθήνη κῦδος ὀρέξῃἀμφοτέρω κτεῖναι, σὺ δὲ τούσδε μὲν ὠκέας ἵππουςαὐτοῦ ἐρυκακέειν ἐξ ἄντυγος ἡνία τείνας,Αἰνείαο δʼ ἐπαΐξαι μεμνημένος ἵππων,ἐκ δʼ ἐλάσαι Τρώων μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.τῆς γάρ τοι γενεῆς ἧς Τρωΐ περ εὐρύοπα Ζεὺςδῶχʼ υἷος ποινὴν Γανυμήδεος, οὕνεκʼ ἄριστοιἵππων ὅσσοι ἔασιν ὑπʼ ἠῶ τʼ ἠέλιόν τε,τῆς γενεῆς ἔκλεψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγχίσηςλάθρῃ Λαομέδοντος ὑποσχὼν θήλεας ἵππους·τῶν οἱ ἓξ ἐγένοντο ἐνὶ μεγάροισι γενέθλη.τοὺς μὲν τέσσαρας αὐτὸς ἔχων ἀτίταλλʼ ἐπὶ φάτνῃ,τὼ δὲ δύʼ Αἰνείᾳ δῶκεν μήστωρε φόβοιο.εἰ τούτω κε λάβοιμεν, ἀροίμεθά κε κλέος ἐσθλόν.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,τὼ δὲ τάχʼ ἐγγύθεν ἦλθον ἐλαύνοντʼ ὠκέας ἵππους.τὸν πρότερος προσέειπε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·καρτερόθυμε δαΐφρον ἀγαυοῦ Τυδέος υἱὲἦ μάλα σʼ οὐ βέλος ὠκὺ δαμάσσατο πικρὸς ὀϊστός·νῦν αὖτʼ ἐγχείῃ πειρήσομαι αἴ κε τύχωμι.ἦ ῥα καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχοςκαὶ βάλε Τυδεΐδαο κατʼ ἀσπίδα· τῆς δὲ διὰ πρὸαἰχμὴ χαλκείη πταμένη θώρηκι πελάσθη·τῷ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε Λυκάονος ἀγλαὸς υἱός·βέβληαι κενεῶνα διαμπερές, οὐδέ σʼ ὀΐωδηρὸν ἔτʼ ἀνσχήσεσθαι· ἐμοὶ δὲ μέγʼ εὖχος ἔδωκας.τὸν δʼ οὐ ταρβήσας προσέφη κρατερὸς Διομήδης·ἤμβροτες οὐδʼ ἔτυχες· ἀτὰρ οὐ μὲν σφῶΐ γʼ ὀΐωπρίν γʼ ἀποπαύσεσθαι πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γε πεσόντααἵματος ἆσαι Ἄρηα, ταλαύρινον πολεμιστήν.ὣς φάμενος προέηκε· βέλος δʼ ἴθυνεν Ἀθήνηῥῖνα παρʼ ὀφθαλμόν, λευκοὺς δʼ ἐπέρησεν ὀδόντας.τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν γλῶσσαν πρυμνὴν τάμε χαλκὸς ἀτειρής,αἰχμὴ δʼ ἐξελύθη παρὰ νείατον ἀνθερεῶνα·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷαἰόλα παμφανόωντα, παρέτρεσσαν δέ οἱ ἵπποιὠκύποδες· τοῦ δʼ αὖθι λύθη ψυχή τε μένος τε.Αἰνείας δʼ ἀπόρουσε σὺν ἀσπίδι δουρί τε μακρῷδείσας μή πώς οἱ ἐρυσαίατο νεκρὸν Ἀχαιοί.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνε λέων ὣς ἀλκὶ πεποιθώς,πρόσθε δέ οἱ δόρυ τʼ ἔσχε καὶ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην,τὸν κτάμεναι μεμαὼς ὅς τις τοῦ γʼ ἀντίος ἔλθοισμερδαλέα ἰάχων· ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρὶΤυδεΐδης μέγα ἔργον ὃ οὐ δύο γʼ ἄνδρε φέροιεν,οἷοι νῦν βροτοί εἰσʼ· ὃ δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος.τῷ βάλεν Αἰνείαο κατʼ ἰσχίον ἔνθά τε μηρὸςἰσχίῳ ἐνστρέφεται, κοτύλην δέ τέ μιν καλέουσι·θλάσσε δέ οἱ κοτύλην, πρὸς δʼ ἄμφω ῥῆξε τένοντε·ὦσε δʼ ἀπὸ ῥινὸν τρηχὺς λίθος· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςἔστη γνὺξ ἐριπὼν καὶ ἐρείσατο χειρὶ παχείῃγαίης· ἀμφὶ δὲ ὄσσε κελαινὴ νὺξ ἐκάλυψε.καί νύ κεν ἔνθʼ ἀπόλοιτο ἄναξ ἀνδρῶν Αἰνείας,εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτημήτηρ, ἥ μιν ὑπʼ Ἀγχίσῃ τέκε βουκολέοντι·ἀμφὶ δʼ ἑὸν φίλον υἱὸν ἐχεύατο πήχεε λευκώ,πρόσθε δέ οἱ πέπλοιο φαεινοῦ πτύγμα κάλυψενἕρκος ἔμεν βελέων, μή τις Δαναῶν ταχυπώλωνχαλκὸν ἐνὶ στήθεσσι βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕλοιτο.ἣ μὲν ἑὸν φίλον υἱὸν ὑπεξέφερεν πολέμοιο·οὐδʼ υἱὸς Καπανῆος ἐλήθετο συνθεσιάωντάων ἃς ἐπέτελλε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,ἀλλʼ ὅ γε τοὺς μὲν ἑοὺς ἠρύκακε μώνυχας ἵππουςνόσφιν ἀπὸ φλοίσβου ἐξ ἄντυγος ἡνία τείνας,Αἰνείαο δʼ ἐπαΐξας καλλίτριχας ἵππουςἐξέλασε Τρώων μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.δῶκε δὲ Δηϊπύλῳ ἑτάρῳ φίλῳ, ὃν περὶ πάσηςτῖεν ὁμηλικίης ὅτι οἱ φρεσὶν ἄρτια ᾔδη,νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςὧν ἵππων ἐπιβὰς ἔλαβʼ ἡνία σιγαλόεντα,αἶψα δὲ Τυδεΐδην μέθεπε κρατερώνυχας ἵππουςἐμμεμαώς· ὃ δὲ Κύπριν ἐπῴχετο νηλέϊ χαλκῷγιγνώσκων ὅ τʼ ἄναλκις ἔην θεός, οὐδὲ θεάωντάων αἵ τʼ ἀνδρῶν πόλεμον κάτα κοιρανέουσιν,οὔτʼ ἄρʼ Ἀθηναίη οὔτε πτολίπορθος Ἐνυώ.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκίχανε πολὺν καθʼ ὅμιλον ὀπάζων,ἔνθʼ ἐπορεξάμενος μεγαθύμου Τυδέος υἱὸςἄκρην οὔτασε χεῖρα μετάλμενος ὀξέϊ δουρὶἀβληχρήν· εἶθαρ δὲ δόρυ χροὸς ἀντετόρησενἀμβροσίου διὰ πέπλου, ὅν οἱ Χάριτες κάμον αὐταί,πρυμνὸν ὕπερ θέναρος· ῥέε δʼ ἄμβροτον αἷμα θεοῖοἰχώρ, οἷός πέρ τε ῥέει μακάρεσσι θεοῖσιν·οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσʼ, οὐ πίνουσʼ αἴθοπα οἶνον,τοὔνεκʼ ἀναίμονές εἰσι καὶ ἀθάνατοι καλέονται.ἣ δὲ μέγα ἰάχουσα ἀπὸ ἕο κάββαλεν υἱόν·καὶ τὸν μὲν μετὰ χερσὶν ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλωνκυανέῃ νεφέλῃ, μή τις Δαναῶν ταχυπώλωνχαλκὸν ἐνὶ στήθεσσι βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕλοιτο·τῇ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·εἶκε Διὸς θύγατερ πολέμου καὶ δηϊοτῆτος·ἦ οὐχ ἅλις ὅττι γυναῖκας ἀνάλκιδας ἠπεροπεύεις;εἰ δὲ σύ γʼ ἐς πόλεμον πωλήσεαι, ἦ τέ σʼ ὀΐωῥιγήσειν πόλεμόν γε καὶ εἴ χʼ ἑτέρωθι πύθηαι.ὣς ἔφαθʼ, ἣ δʼ ἀλύουσʼ ἀπεβήσετο, τείρετο δʼ αἰνῶς·τὴν μὲν ἄρʼ Ἶρις ἑλοῦσα ποδήνεμος ἔξαγʼ ὁμίλουἀχθομένην ὀδύνῃσι, μελαίνετο δὲ χρόα καλόν.εὗρεν ἔπειτα μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ θοῦρον Ἄρηαἥμενον· ἠέρι δʼ ἔγχος ἐκέκλιτο καὶ ταχέʼ ἵππω·ἣ δὲ γνὺξ ἐριποῦσα κασιγνήτοιο φίλοιοπολλὰ λισσομένη χρυσάμπυκας ᾔτεεν ἵππους·φίλε κασίγνητε κόμισαί τέ με δός τέ μοι ἵππους,ὄφρʼ ἐς Ὄλυμπον ἵκωμαι ἵνʼ ἀθανάτων ἕδος ἐστί.λίην ἄχθομαι ἕλκος ὅ με βροτὸς οὔτασεν ἀνὴρΤυδεΐδης, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Διὶ πατρὶ μάχοιτο.ὣς φάτο, τῇ δʼ ἄρʼ Ἄρης δῶκε χρυσάμπυκας ἵππους·ἣ δʼ ἐς δίφρον ἔβαινεν ἀκηχεμένη φίλον ἦτορ,πὰρ δέ οἱ Ἶρις ἔβαινε καὶ ἡνία λάζετο χερσί,μάστιξεν δʼ ἐλάαν, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκοντο θεῶν ἕδος αἰπὺν Ὄλυμπον·ἔνθʼ ἵππους ἔστησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶριςλύσασʼ ἐξ ὀχέων, παρὰ δʼ ἀμβρόσιον βάλεν εἶδαρ·ἣ δʼ ἐν γούνασι πῖπτε Διώνης δῖʼ Ἀφροδίτημητρὸς ἑῆς· ἣ δʼ ἀγκὰς ἐλάζετο θυγατέρα ἥν,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἐκ τʼ ὀνόμαζε·τίς νύ σε τοιάδʼ ἔρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνωνμαψιδίως, ὡς εἴ τι κακὸν ῥέζουσαν ἐνωπῇ;τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη·οὖτά με Τυδέος υἱὸς ὑπέρθυμος Διομήδης,οὕνεκʼ ἐγὼ φίλον υἱὸν ὑπεξέφερον πολέμοιοΑἰνείαν, ὃς ἐμοὶ πάντων πολὺ φίλτατός ἐστιν.οὐ γὰρ ἔτι Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή,ἀλλʼ ἤδη Δαναοί γε καὶ ἀθανάτοισι μάχονται.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Διώνη, δῖα θεάων·τέτλαθι τέκνον ἐμόν, καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ·πολλοὶ γὰρ δὴ τλῆμεν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςἐξ ἀνδρῶν χαλέπʼ ἄλγεʼ ἐπʼ ἀλλήλοισι τιθέντες.τλῆ μὲν Ἄρης ὅτε μιν Ὦτος κρατερός τʼ Ἐφιάλτηςπαῖδες Ἀλωῆος, δῆσαν κρατερῷ ἐνὶ δεσμῷ·χαλκέῳ δʼ ἐν κεράμῳ δέδετο τρισκαίδεκα μῆνας·καί νύ κεν ἔνθʼ ἀπόλοιτο Ἄρης ἆτος πολέμοιο,εἰ μὴ μητρυιὴ περικαλλὴς ἨερίβοιαἙρμέᾳ ἐξήγγειλεν· ὃ δʼ ἐξέκλεψεν Ἄρηαἤδη τειρόμενον, χαλεπὸς δέ ἑ δεσμὸς ἐδάμνα.τλῆ δʼ Ἥρη, ὅτε μιν κρατερὸς πάϊς Ἀμφιτρύωνοςδεξιτερὸν κατὰ μαζὸν ὀϊστῷ τριγλώχινιβεβλήκει· τότε καί μιν ἀνήκεστον λάβεν ἄλγος.τλῆ δʼ Ἀΐδης ἐν τοῖσι πελώριος ὠκὺν ὀϊστόν,εὖτέ μιν ωὐτὸς ἀνὴρ υἱὸς Διὸς αἰγιόχοιοἐν Πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλὼν ὀδύνῃσιν ἔδωκεν·αὐτὰρ ὃ βῆ πρὸς δῶμα Διὸς καὶ μακρὸν Ὄλυμπονκῆρ ἀχέων ὀδύνῃσι πεπαρμένος· αὐτὰρ ὀϊστὸςὤμῳ ἔνι στιβαρῷ ἠλήλατο, κῆδε δὲ θυμόν.τῷ δʼ ἐπὶ Παιήων ὀδυνήφατα φάρμακα πάσσωνἠκέσατʼ· οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γε τέτυκτο.σχέτλιος ὀβριμοεργὸς ὃς οὐκ ὄθετʼ αἴσυλα ῥέζων,ὃς τόξοισιν ἔκηδε θεοὺς οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι.σοὶ δʼ ἐπὶ τοῦτον ἀνῆκε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·νήπιος, οὐδὲ τὸ οἶδε κατὰ φρένα Τυδέος υἱὸςὅττι μάλʼ οὐ δηναιὸς ὃς ἀθανάτοισι μάχηται,οὐδέ τί μιν παῖδες ποτὶ γούνασι παππάζουσινἐλθόντʼ ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.τὼ νῦν Τυδεΐδης, εἰ καὶ μάλα καρτερός ἐστι,φραζέσθω μή τίς οἱ ἀμείνων σεῖο μάχηται,μὴ δὴν Αἰγιάλεια περίφρων Ἀδρηστίνηἐξ ὕπνου γοόωσα φίλους οἰκῆας ἐγείρῃκουρίδιον ποθέουσα πόσιν τὸν ἄριστον Ἀχαιῶνἰφθίμη ἄλοχος Διομήδεος ἱπποδάμοιο.ἦ ῥα καὶ ἀμφοτέρῃσιν ἀπʼ ἰχῶ χειρὸς ὀμόργνυ·ἄλθετο χείρ, ὀδύναι δὲ κατηπιόωντο βαρεῖαι.αἳ δʼ αὖτʼ εἰσορόωσαι Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρηκερτομίοις ἐπέεσσι Δία Κρονίδην ἐρέθιζον.τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά τί μοι κεχολώσεαι ὅττι κεν εἴπω;ἦ μάλα δή τινα Κύπρις Ἀχαιϊάδων ἀνιεῖσαΤρωσὶν ἅμα σπέσθαι, τοὺς νῦν ἔκπαγλα φίλησε,τῶν τινα καρρέζουσα Ἀχαιϊάδων ἐϋπέπλωνπρὸς χρυσῇ περόνῃ καταμύξατο χεῖρα ἀραιήν.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,καί ῥα καλεσσάμενος προσέφη χρυσῆν Ἀφροδίτην·οὔ τοι τέκνον ἐμὸν δέδοται πολεμήϊα ἔργα,ἀλλὰ σύ γʼ ἱμερόεντα μετέρχεο ἔργα γάμοιο,ταῦτα δʼ Ἄρηϊ θοῷ καὶ Ἀθήνῃ πάντα μελήσει.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,Αἰνείᾳ δʼ ἐπόρουσε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,γιγνώσκων ὅ οἱ αὐτὸς ὑπείρεχε χεῖρας Ἀπόλλων·ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ οὐδὲ θεὸν μέγαν ἅζετο, ἵετο δʼ αἰεὶΑἰνείαν κτεῖναι καὶ ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δῦσαι.τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἐπόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων,τρὶς δέ οἱ ἐστυφέλιξε φαεινὴν ἀσπίδʼ Ἀπόλλων·ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,δεινὰ δʼ ὁμοκλήσας προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·φράζεο Τυδεΐδη καὶ χάζεο, μηδὲ θεοῖσινἶσʼ ἔθελε φρονέειν, ἐπεὶ οὔ ποτε φῦλον ὁμοῖονἀθανάτων τε θεῶν χαμαὶ ἐρχομένων τʼ ἀνθρώπων.ὣς φάτο, Τυδεΐδης δʼ ἀνεχάζετο τυτθὸν ὀπίσσωμῆνιν ἀλευάμενος ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος.Αἰνείαν δʼ ἀπάτερθεν ὁμίλου θῆκεν ἈπόλλωνΠεργάμῳ εἰν ἱερῇ, ὅθι οἱ νηός γε τέτυκτο.ἤτοι τὸν Λητώ τε καὶ Ἄρτεμις ἰοχέαιραἐν μεγάλῳ ἀδύτῳ ἀκέοντό τε κύδαινόν τε·αὐτὰρ ὃ εἴδωλον τεῦξʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωναὐτῷ τʼ Αἰνείᾳ ἴκελον καὶ τεύχεσι τοῖον,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ εἰδώλῳ Τρῶες καὶ δῖοι Ἀχαιοὶδῄουν ἀλλήλων ἀμφὶ στήθεσσι βοείαςἀσπίδας εὐκύκλους λαισήϊά τε πτερόεντα.δὴ τότε θοῦρον Ἄρηα προσηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·Ἆρες Ἄρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε τειχεσιπλῆτα,οὐκ ἂν δὴ τόνδʼ ἄνδρα μάχης ἐρύσαιο μετελθὼνΤυδεΐδην, ὃς νῦν γε καὶ ἂν Διὶ πατρὶ μάχοιτο;Κύπριδα μὲν πρῶτα σχεδὸν οὔτασε χεῖρʼ ἐπὶ καρπῷ,αὐτὰρ ἔπειτʼ αὐτῷ μοι ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος.ὣς εἰπὼν αὐτὸς μὲν ἐφέζετο Περγάμῳ ἄκρῃ,Τρῳὰς δὲ στίχας οὖλος Ἄρης ὄτρυνε μετελθὼνεἰδόμενος Ἀκάμαντι θοῷ ἡγήτορι Θρῃκῶν·υἱάσι δὲ Πριάμοιο διοτρεφέεσσι κέλευεν·ὦ υἱεῖς Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆοςἐς τί ἔτι κτείνεσθαι ἐάσετε λαὸν Ἀχαιοῖς;ἦ εἰς ὅ κεν ἀμφὶ πύλῃς εὖ ποιητῇσι μάχωνται;κεῖται ἀνὴρ ὃν ἶσον ἐτίομεν Ἕκτορι δίῳΑἰνείας υἱὸς μεγαλήτορος Ἀγχίσαο·ἀλλʼ ἄγετʼ ἐκ φλοίσβοιο σαώσομεν ἐσθλὸν ἑταῖρον.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.ἔνθʼ αὖ Σαρπηδὼν μάλα νείκεσεν Ἕκτορα δῖον·Ἕκτορ πῇ δή τοι μένος οἴχεται ὃ πρὶν ἔχεσκες;φῆς που ἄτερ λαῶν πόλιν ἑξέμεν ἠδʼ ἐπικούρωνοἶος σὺν γαμβροῖσι κασιγνήτοισί τε σοῖσι.τῶν νῦν οὔ τινʼ ἐγὼ ἰδέειν δύναμʼ οὐδὲ νοῆσαι,ἀλλὰ καταπτώσσουσι κύνες ὣς ἀμφὶ λέοντα·ἡμεῖς δὲ μαχόμεσθʼ οἵ πέρ τʼ ἐπίκουροι ἔνειμεν.καὶ γὰρ ἐγὼν ἐπίκουρος ἐὼν μάλα τηλόθεν ἥκω·τηλοῦ γὰρ Λυκίη Ξάνθῳ ἔπι δινήεντι,ἔνθʼ ἄλοχόν τε φίλην ἔλιπον καὶ νήπιον υἱόν,κὰδ δὲ κτήματα πολλά, τὰ ἔλδεται ὅς κʼ ἐπιδευής.ἀλλὰ καὶ ὧς Λυκίους ὀτρύνω καὶ μέμονʼ αὐτὸςἀνδρὶ μαχήσασθαι· ἀτὰρ οὔ τί μοι ἐνθάδε τοῖονοἷόν κʼ ἠὲ φέροιεν Ἀχαιοὶ ἤ κεν ἄγοιεν·τύνη δʼ ἕστηκας, ἀτὰρ οὐδʼ ἄλλοισι κελεύειςλαοῖσιν μενέμεν καὶ ἀμυνέμεναι ὤρεσσι.μή πως ὡς ἀψῖσι λίνου ἁλόντε πανάγρουἀνδράσι δυσμενέεσσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γένησθε·οἳ δὲ τάχʼ ἐκπέρσουσʼ εὖ ναιομένην πόλιν ὑμήν.σοὶ δὲ χρὴ τάδε πάντα μέλειν νύκτάς τε καὶ ἦμαρἀρχοὺς λισσομένῳ τηλεκλειτῶν ἐπικούρωννωλεμέως ἐχέμεν, κρατερὴν δʼ ἀποθέσθαι ἐνιπήν.ὣς φάτο Σαρπηδών, δάκε δὲ φρένας Ἕκτορι μῦθος·αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,πάλλων δʼ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν·Ἀργεῖοι δʼ ὑπέμειναν ἀολλέες οὐδὲ φόβηθεν.ὡς δʼ ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατʼ ἀλωὰςἀνδρῶν λικμώντων, ὅτε τε ξανθὴ Δημήτηρκρίνῃ ἐπειγομένων ἀνέμων καρπόν τε καὶ ἄχνας,αἳ δʼ ὑπολευκαίνονται ἀχυρμιαί· ὣς τότʼ Ἀχαιοὶλευκοὶ ὕπερθε γένοντο κονισάλῳ, ὅν ῥα διʼ αὐτῶνοὐρανὸν ἐς πολύχαλκον ἐπέπληγον πόδες ἵππωνἂψ ἐπιμισγομένων· ὑπὸ δʼ ἔστρεφον ἡνιοχῆες.οἳ δὲ μένος χειρῶν ἰθὺς φέρον· ἀμφὶ δὲ νύκταθοῦρος Ἄρης ἐκάλυψε μάχῃ Τρώεσσιν ἀρήγωνπάντοσʼ ἐποιχόμενος· τοῦ δʼ ἐκραίαινεν ἐφετμὰςΦοίβου Ἀπόλλωνος χρυσαόρου, ὅς μιν ἀνώγειΤρωσὶν θυμὸν ἐγεῖραι, ἐπεὶ ἴδε Παλλάδʼ Ἀθήνηνοἰχομένην· ἣ γάρ ῥα πέλεν Δαναοῖσιν ἀρηγών.αὐτὸς δʼ Αἰνείαν μάλα πίονος ἐξ ἀδύτοιοἧκε, καὶ ἐν στήθεσσι μένος βάλε ποιμένι λαῶν.Αἰνείας δʼ ἑτάροισι μεθίστατο· τοὶ δὲ χάρησαν,ὡς εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προσιόντακαὶ μένος ἐσθλὸν ἔχοντα· μετάλλησάν γε μὲν οὔ τι.οὐ γὰρ ἔα πόνος ἄλλος, ὃν ἀργυρότοξος ἔγειρενἌρης τε βροτολοιγὸς Ἔρις τʼ ἄμοτον μεμαυῖα.τοὺς δʼ Αἴαντε δύω καὶ Ὀδυσσεὺς καὶ Διομήδηςὄτρυνον Δαναοὺς πολεμιζέμεν· οἳ δὲ καὶ αὐτοὶοὔτε βίας Τρώων ὑπεδείδισαν οὔτε ἰωκάς,ἀλλʼ ἔμενον νεφέλῃσιν ἐοικότες ἅς τε Κρονίωννηνεμίης ἔστησεν ἐπʼ ἀκροπόλοισιν ὄρεσσινἀτρέμας, ὄφρʼ εὕδῃσι μένος Βορέαο καὶ ἄλλωνζαχρειῶν ἀνέμων, οἵ τε νέφεα σκιόενταπνοιῇσιν λιγυρῇσι διασκιδνᾶσιν ἀέντες·ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδὲ φέβοντο.Ἀτρεΐδης δʼ ἀνʼ ὅμιλον ἐφοίτα πολλὰ κελεύων·ὦ φίλοι ἀνέρες ἔστε καὶ ἄλκιμον ἦτορ ἕλεσθε,ἀλλήλους τʼ αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας·αἰδομένων ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται·φευγόντων δʼ οὔτʼ ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτε τις ἀλκή.ἦ καὶ ἀκόντισε δουρὶ θοῶς, βάλε δὲ πρόμον ἄνδραΑἰνείω ἕταρον μεγαθύμου ΔηϊκόωνταΠεργασίδην, ὃν Τρῶες ὁμῶς Πριάμοιο τέκεσσιτῖον, ἐπεὶ θοὸς ἔσκε μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι.τόν ῥα κατʼ ἀσπίδα δουρὶ βάλε κρείων Ἀγαμέμνων·ἣ δʼ οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο χαλκός,νειαίρῃ δʼ ἐν γαστρὶ διὰ ζωστῆρος ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.ἔνθʼ αὖτʼ Αἰνείας Δαναῶν ἕλεν ἄνδρας ἀρίστουςυἷε Διοκλῆος Κρήθωνά τε Ὀρσίλοχόν τε,τῶν ῥα πατὴρ μὲν ἔναιεν ἐϋκτιμένῃ ἐνὶ Φηρῇἀφνειὸς βιότοιο, γένος δʼ ἦν ἐκ ποταμοῖοἈλφειοῦ, ὅς τʼ εὐρὺ ῥέει Πυλίων διὰ γαίης,ὃς τέκετʼ Ὀρτίλοχον πολέεσσʼ ἄνδρεσσιν ἄνακτα·Ὀρτίλοχος δʼ ἄρʼ ἔτικτε Διοκλῆα μεγάθυμον,ἐκ δὲ Διοκλῆος διδυμάονε παῖδε γενέσθην,Κρήθων Ὀρσίλοχός τε μάχης εὖ εἰδότε πάσης.τὼ μὲν ἄρʼ ἡβήσαντε μελαινάων ἐπὶ νηῶνἼλιον εἰς εὔπωλον ἅμʼ Ἀργείοισιν ἑπέσθην,τιμὴν Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳἀρνυμένω· τὼ δʼ αὖθι τέλος θανάτοιο κάλυψεν.οἵω τώ γε λέοντε δύω ὄρεος κορυφῇσινἐτραφέτην ὑπὸ μητρὶ βαθείης τάρφεσιν ὕλης·τὼ μὲν ἄρʼ ἁρπάζοντε βόας καὶ ἴφια μῆλασταθμοὺς ἀνθρώπων κεραΐζετον, ὄφρα καὶ αὐτὼἀνδρῶν ἐν παλάμῃσι κατέκταθεν ὀξέϊ χαλκῷ·τοίω τὼ χείρεσσιν ὑπʼ Αἰνείαο δαμέντεκαππεσέτην, ἐλάτῃσιν ἐοικότες ὑψηλῇσι.τὼ δὲ πεσόντʼ ἐλέησεν ἀρηΐφιλος Μενέλαος,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷσείων ἐγχείην· τοῦ δʼ ὄτρυνεν μένος Ἄρης,τὰ φρονέων ἵνα χερσὶν ὑπʼ Αἰνείαο δαμείη.τὸν δʼ ἴδεν Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱός,βῆ δὲ διὰ προμάχων· περὶ γὰρ δίε ποιμένι λαῶνμή τι πάθοι, μέγα δέ σφας ἀποσφήλειε πόνοιο.τὼ μὲν δὴ χεῖράς τε καὶ ἔγχεα ὀξυόενταἀντίον ἀλλήλων ἐχέτην μεμαῶτε μάχεσθαι·Ἀντίλοχος δὲ μάλʼ ἄγχι παρίστατο ποιμένι λαῶν.Αἰνείας δʼ οὐ μεῖνε θοός περ ἐὼν πολεμιστὴςὡς εἶδεν δύο φῶτε παρʼ ἀλλήλοισι μένοντε.οἳ δʼ ἐπεὶ οὖν νεκροὺς ἔρυσαν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν,τὼ μὲν ἄρα δειλὼ βαλέτην ἐν χερσὶν ἑταίρων,αὐτὼ δὲ στρεφθέντε μετὰ πρώτοισι μαχέσθην.ἔνθα Πυλαιμένεα ἑλέτην ἀτάλαντον Ἄρηϊἀρχὸν Παφλαγόνων μεγαθύμων ἀσπιστάων.τὸν μὲν ἄρʼ Ἀτρεΐδης δουρικλειτὸς Μενέλαοςἑσταότʼ ἔγχεϊ νύξε κατὰ κληῗδα τυχήσας·Ἀντίλοχος δὲ Μύδωνα βάλʼ ἡνίοχον θεράπονταἐσθλὸν Ἀτυμνιάδην· ὃ δʼ ὑπέστρεφε μώνυχας ἵππους·χερμαδίῳ ἀγκῶνα τυχὼν μέσον· ἐκ δʼ ἄρα χειρῶνἡνία λεύκʼ ἐλέφαντι χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν.Ἀντίλοχος δʼ ἄρʼ ἐπαΐξας ξίφει ἤλασε κόρσην·αὐτὰρ ὅ γʼ ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρουκύμβαχος ἐν κονίῃσιν ἐπὶ βρεχμόν τε καὶ ὤμους.δηθὰ μάλʼ ἑστήκει· τύχε γάρ ῥʼ ἀμάθοιο βαθείης·ὄφρʼ ἵππω πλήξαντε χαμαὶ βάλον ἐν κονίῃσι·τοὺς ἵμασʼ Ἀντίλοχος, μετὰ δὲ στρατὸν ἤλασʼ Ἀχαιῶν.τοὺς δʼ Ἕκτωρ ἐνόησε κατὰ στίχας, ὦρτο δʼ ἐπʼ αὐτοὺςκεκλήγων· ἅμα δὲ Τρώων εἵποντο φάλαγγεςκαρτεραί· ἦρχε δʼ ἄρα σφιν Ἄρης καὶ πότνιʼ Ἐνυώ,ἣ μὲν ἔχουσα Κυδοιμὸν ἀναιδέα δηϊοτῆτος,Ἄρης δʼ ἐν παλάμῃσι πελώριον ἔγχος ἐνώμα,φοίτα δʼ ἄλλοτε μὲν πρόσθʼ Ἕκτορος, ἄλλοτʼ ὄπισθε.τὸν δὲ ἰδὼν ῥίγησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἀπάλαμνος ἰὼν πολέος πεδίοιοστήῃ ἐπʼ ὠκυρόῳ ποταμῷ ἅλα δὲ προρέοντιἀφρῷ μορμύροντα ἰδών, ἀνά τʼ ἔδραμʼ ὀπίσσω,ὣς τότε Τυδεΐδης ἀνεχάζετο, εἶπέ τε λαῷ·ὦ φίλοι οἷον δὴ θαυμάζομεν Ἕκτορα δῖοναἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν·τῷ δʼ αἰεὶ πάρα εἷς γε θεῶν, ὃς λοιγὸν ἀμύνει·καὶ νῦν οἱ πάρα κεῖνος Ἄρης βροτῷ ἀνδρὶ ἐοικώς.ἀλλὰ πρὸς Τρῶας τετραμμένοι αἰὲν ὀπίσσωεἴκετε, μηδὲ θεοῖς μενεαινέμεν ἶφι μάχεσθαι.ὣς ἄρʼ ἔφη, Τρῶες δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθον αὐτῶν.ἔνθʼ Ἕκτωρ δύο φῶτε κατέκτανεν εἰδότε χάρμηςεἰν ἑνὶ δίφρῳ ἐόντε, Μενέσθην Ἀγχίαλόν τε.τὼ δὲ πεσόντʼ ἐλέησε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·στῆ δὲ μάλʼ ἐγγὺς ἰών, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ,καὶ βάλεν Ἄμφιον Σελάγου υἱόν, ὅς ῥʼ ἐνὶ Παισῷναῖε πολυκτήμων πολυλήϊος· ἀλλά ἑ μοῖραἦγʼ ἐπικουρήσοντα μετὰ Πρίαμόν τε καὶ υἷας.τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλεν Τελαμώνιος Αἴας,νειαίρῃ δʼ ἐν γαστρὶ πάγη δολιχόσκιον ἔγχος,δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἐπέδραμε φαίδιμος Αἴαςτεύχεα συλήσων· Τρῶες δʼ ἐπὶ δούρατʼ ἔχευανὀξέα παμφανόωντα· σάκος δʼ ἀνεδέξατο πολλά.αὐτὰρ ὃ λὰξ προσβὰς ἐκ νεκροῦ χάλκεον ἔγχοςἐσπάσατʼ· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλὰὤμοιιν ἀφελέσθαι· ἐπείγετο γὰρ βελέεσσι.δεῖσε δʼ ὅ γʼ ἀμφίβασιν κρατερὴν Τρώων ἀγερώχων,οἳ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶ ἐφέστασαν ἔγχεʼ ἔχοντες,οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα καὶ ἴφθιμον καὶ ἀγαυὸνὦσαν ἀπὸ σφείων· ὃ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.ὣς οἳ μὲν πονέοντο κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·Τληπόλεμον δʼ Ἡρακλεΐδην ἠΰν τε μέγαν τεὦρσεν ἐπʼ ἀντιθέῳ Σαρπηδόνι μοῖρα κραταιή.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντεςυἱός θʼ υἱωνός τε Διὸς νεφεληγερέταο,τὸν καὶ Τληπόλεμος πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπε·Σαρπῆδον Λυκίων βουληφόρε, τίς τοι ἀνάγκηπτώσσειν ἐνθάδʼ ἐόντι μάχης ἀδαήμονι φωτί;ψευδόμενοι δέ σέ φασι Διὸς γόνον αἰγιόχοιοεἶναι, ἐπεὶ πολλὸν κείνων ἐπιδεύεαι ἀνδρῶνοἳ Διὸς ἐξεγένοντο ἐπὶ προτέρων ἀνθρώπων·ἀλλʼ οἷόν τινά φασι βίην Ἡρακληείηνεἶναι, ἐμὸν πατέρα θρασυμέμνονα θυμολέοντα·ὅς ποτε δεῦρʼ ἐλθὼν ἕνεχʼ ἵππων Λαομέδοντοςἓξ οἴῃς σὺν νηυσὶ καὶ ἀνδράσι παυροτέροισινἸλίου ἐξαλάπαξε πόλιν, χήρωσε δʼ ἀγυιάς·σοὶ δὲ κακὸς μὲν θυμός, ἀποφθινύθουσι δὲ λαοί.οὐδέ τί σε Τρώεσσιν ὀΐομαι ἄλκαρ ἔσεσθαιἐλθόντʼ ἐκ Λυκίης, οὐδʼ εἰ μάλα καρτερός ἐσσι,ἀλλʼ ὑπʼ ἐμοὶ δμηθέντα πύλας Ἀΐδαο περήσειν.τὸν δʼ αὖ Σαρπηδὼν Λυκίων ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·Τληπόλεμʼ ἤτοι κεῖνος ἀπώλεσεν Ἴλιον ἱρὴνἀνέρος ἀφραδίῃσιν ἀγαυοῦ Λαομέδοντος,ὅς ῥά μιν εὖ ἕρξαντα κακῷ ἠνίπαπε μύθῳ,οὐδʼ ἀπέδωχʼ ἵππους, ὧν εἵνεκα τηλόθεν ἦλθε.σοὶ δʼ ἐγὼ ἐνθάδε φημὶ φόνον καὶ κῆρα μέλαινανἐξ ἐμέθεν τεύξεσθαι, ἐμῷ δʼ ὑπὸ δουρὶ δαμένταεὖχος ἐμοὶ δώσειν, ψυχὴν δʼ Ἄϊδι κλυτοπώλῳ.ὣς φάτο Σαρπηδών, ὃ δʼ ἀνέσχετο μείλινον ἔγχοςΤληπόλεμος· καὶ τῶν μὲν ἁμαρτῇ δούρατα μακρὰἐκ χειρῶν ἤϊξαν· ὃ μὲν βάλεν αὐχένα μέσσονΣαρπηδών, αἰχμὴ δὲ διαμπερὲς ἦλθʼ ἀλεγεινή·τὸν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψε.Τληπόλεμος δʼ ἄρα μηρὸν ἀριστερὸν ἔγχεϊ μακρῷβεβλήκειν, αἰχμὴ δὲ διέσσυτο μαιμώωσαὀστέω ἐγχριμφθεῖσα, πατὴρ δʼ ἔτι λοιγὸν ἄμυνεν.οἳ μὲν ἄρʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα δῖοι ἑταῖροιἐξέφερον πολέμοιο· βάρυνε δέ μιν δόρυ μακρὸνἑλκόμενον· τὸ μὲν οὔ τις ἐπεφράσατʼ οὐδὲ νόησεμηροῦ ἐξερύσαι δόρυ μείλινον ὄφρʼ ἐπιβαίησπευδόντων· τοῖον γὰρ ἔχον πόνον ἀμφιέποντες.Τληπόλεμον δʼ ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶἐξέφερον πολέμοιο· νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεὺςτλήμονα θυμὸν ἔχων, μαίμησε δέ οἱ φίλον ἦτορ·μερμήριξε δʼ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸνἢ προτέρω Διὸς υἱὸν ἐριγδούποιο διώκοι,ἦ ὅ γε τῶν πλεόνων Λυκίων ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.οὐδʼ ἄρʼ Ὀδυσσῆϊ μεγαλήτορι μόρσιμον ἦενἴφθιμον Διὸς υἱὸν ἀποκτάμεν ὀξέϊ χαλκῷ·τώ ῥα κατὰ πληθὺν Λυκίων τράπε θυμὸν Ἀθήνη.ἔνθʼ ὅ γε Κοίρανον εἷλεν Ἀλάστορά τε Χρομίον τεἌλκανδρόν θʼ Ἅλιόν τε Νοήμονά τε Πρύτανίν τε.καί νύ κʼ ἔτι πλέονας Λυκίων κτάνε δῖος Ὀδυσσεὺςεἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷδεῖμα φέρων Δαναοῖσι· χάρη δʼ ἄρα οἱ προσιόντιΣαρπηδὼν Διὸς υἱός, ἔπος δʼ ὀλοφυδνὸν ἔειπε·Πριαμίδη, μὴ δή με ἕλωρ Δαναοῖσιν ἐάσῃςκεῖσθαι, ἀλλʼ ἐπάμυνον· ἔπειτά με καὶ λίποι αἰὼνἐν πόλει ὑμετέρῃ, ἐπεὶ οὐκ ἄρʼ ἔμελλον ἔγωγενοστήσας οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖανεὐφρανέειν ἄλοχόν τε φίλην καὶ νήπιον υἱόν.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ,ἀλλὰ παρήϊξεν λελιημένος ὄφρα τάχισταὤσαιτʼ Ἀργείους, πολέων δʼ ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.οἳ μὲν ἄρʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα δῖοι ἑταῖροιεἷσαν ὑπʼ αἰγιόχοιο Διὸς περικαλλέϊ φηγῷ·ἐκ δʼ ἄρα οἱ μηροῦ δόρυ μείλινον ὦσε θύραζεἴφθιμος Πελάγων, ὅς οἱ φίλος ἦεν ἑταῖρος.τὸν δʼ ἔλιπε ψυχή, κατὰ δʼ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς·αὖτις δʼ ἐμπνύνθη, περὶ δὲ πνοιὴ Βορέαοζώγρει ἐπιπνείουσα κακῶς κεκαφηότα θυμόν.Ἀργεῖοι δʼ ὑπʼ Ἄρηϊ καὶ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇοὔτε ποτὲ προτρέποντο μελαινάων ἐπὶ νηῶνοὔτε ποτʼ ἀντεφέροντο μάχῃ, ἀλλʼ αἰὲν ὀπίσσωχάζονθʼ, ὡς ἐπύθοντο μετὰ Τρώεσσιν Ἄρηα.ἔνθα τίνα πρῶτον τίνα δʼ ὕστατον ἐξενάριξανἝκτωρ τε Πριάμοιο πάϊς καὶ χάλκεος Ἄρης;ἀντίθεον Τεύθραντʼ, ἐπὶ δὲ πλήξιππον Ὀρέστην,Τρῆχόν τʼ αἰχμητὴν Αἰτώλιον Οἰνόμαόν τε,Οἰνοπίδην θʼ Ἕλενον καὶ Ὀρέσβιον αἰολομίτρην,ὅς ῥʼ ἐν Ὕλῃ ναίεσκε μέγα πλούτοιο μεμηλώς,λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι· πὰρ δέ οἱ ἄλλοιναῖον Βοιωτοὶ μάλα πίονα δῆμον ἔχοντες.τοὺς δʼ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ λευκώλενος ἭρηἈργείους ὀλέκοντας ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ,αὐτίκʼ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη,ἦ ῥʼ ἅλιον τὸν μῦθον ὑπέστημεν ΜενελάῳἼλιον ἐκπέρσαντʼ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι,εἰ οὕτω μαίνεσθαι ἐάσομεν οὖλον Ἄρηα.ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα θούριδος ἀλκῆς.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη.ἣ μὲν ἐποιχομένη χρυσάμπυκας ἔντυεν ἵππουςἭρη πρέσβα θεὰ θυγάτηρ μεγάλοιο Κρόνοιο·Ἥβη δʼ ἀμφʼ ὀχέεσσι θοῶς βάλε καμπύλα κύκλαχάλκεα ὀκτάκνημα σιδηρέῳ ἄξονι ἀμφίς.τῶν ἤτοι χρυσέη ἴτυς ἄφθιτος, αὐτὰρ ὕπερθεχάλκεʼ ἐπίσσωτρα προσαρηρότα, θαῦμα ἰδέσθαι·πλῆμναι δʼ ἀργύρου εἰσὶ περίδρομοι ἀμφοτέρωθεν·δίφρος δὲ χρυσέοισι καὶ ἀργυρέοισιν ἱμᾶσινἐντέταται, δοιαὶ δὲ περίδρομοι ἄντυγές εἰσι.τοῦ δʼ ἐξ ἀργύρεος ῥυμὸς πέλεν· αὐτὰρ ἐπʼ ἄκρῳδῆσε χρύσειον καλὸν ζυγόν, ἐν δὲ λέπαδνακάλʼ ἔβαλε χρύσειʼ· ὑπὸ δὲ ζυγὸν ἤγαγεν Ἥρηἵππους ὠκύποδας, μεμαυῖʼ ἔριδος καὶ ἀϋτῆς.αὐτὰρ Ἀθηναίη κούρη Διὸς αἰγιόχοιοπέπλον μὲν κατέχευεν ἑανὸν πατρὸς ἐπʼ οὔδειποικίλον, ὅν ῥʼ αὐτὴ ποιήσατο καὶ κάμε χερσίν·ἣ δὲ χιτῶνʼ ἐνδῦσα Διὸς νεφεληγερέταοτεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήσσετο δακρυόεντα.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετʼ αἰγίδα θυσσανόεσσανδεινήν, ἣν περὶ μὲν πάντῃ Φόβος ἐστεφάνωται,ἐν δʼ Ἔρις, ἐν δʼ Ἀλκή, ἐν δὲ κρυόεσσα Ἰωκή,ἐν δέ τε Γοργείη κεφαλὴ δεινοῖο πελώρουδεινή τε σμερδνή τε, Διὸς τέρας αἰγιόχοιο.κρατὶ δʼ ἐπʼ ἀμφίφαλον κυνέην θέτο τετραφάληρονχρυσείην, ἑκατὸν πολίων πρυλέεσσʼ ἀραρυῖαν·ἐς δʼ ὄχεα φλόγεα ποσὶ βήσετο, λάζετο δʼ ἔγχοςβριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶνἡρώων, οἷσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.Ἥρη δὲ μάστιγι θοῶς ἐπεμαίετʼ ἄρʼ ἵππους·αὐτόμαται δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ ἃς ἔχον Ὧραι,τῇς ἐπιτέτραπται μέγας οὐρανὸς Οὔλυμπός τεἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν νέφος ἠδʼ ἐπιθεῖναι.τῇ ῥα διʼ αὐτάων κεντρηνεκέας ἔχον ἵππους·εὗρον δὲ Κρονίωνα θεῶν ἄτερ ἥμενον ἄλλωνἀκροτάτῃ κορυφῇ πολυδειράδος Οὐλύμποιο.ἔνθʼ ἵππους στήσασα θεὰ λευκώλενος ἭρηΖῆνʼ ὕπατον Κρονίδην ἐξείρετο καὶ προσέειπε·Ζεῦ πάτερ οὐ νεμεσίζῃ Ἄρῃ τάδε καρτερὰ ἔργαὁσσάτιόν τε καὶ οἷον ἀπώλεσε λαὸν Ἀχαιῶνμὰψ ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον ἐμοὶ δʼ ἄχος, οἳ δὲ ἕκηλοιτέρπονται Κύπρίς τε καὶ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωνἄφρονα τοῦτον ἀνέντες, ὃς οὔ τινα οἶδε θέμιστα;Ζεῦ πάτερ ἦ ῥά τί μοι κεχολώσεαι, αἴ κεν Ἄρηαλυγρῶς πεπληγυῖα μάχης ἐξαποδίωμαι;τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ἄγρει μάν οἱ ἔπορσον Ἀθηναίην ἀγελείην,ἥ ἑ μάλιστʼ εἴωθε κακῇς ὀδύνῃσι πελάζειν.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,μάστιξεν δʼ ἵππους· τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθηνμεσσηγὺς γαίης τε καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντος.ὅσσον δʼ ἠεροειδὲς ἀνὴρ ἴδεν ὀφθαλμοῖσινἥμενος ἐν σκοπιῇ, λεύσσων ἐπὶ οἴνοπα πόντον,τόσσον ἐπιθρῴσκουσι θεῶν ὑψηχέες ἵπποι.ἀλλʼ ὅτε δὴ Τροίην ἷξον ποταμώ τε ῥέοντε,ἧχι ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον ἠδὲ Σκάμανδρος,ἔνθʼ ἵππους ἔστησε θεὰ λευκώλενος Ἥρηλύσασʼ ἐξ ὀχέων, περὶ δʼ ἠέρα πουλὺν ἔχευε·τοῖσιν δʼ ἀμβροσίην Σιμόεις ἀνέτειλε νέμεσθαι.αἳ δὲ βάτην τρήρωσι πελειάσιν ἴθμαθʼ ὁμοῖαιἀνδράσιν Ἀργείοισιν ἀλεξέμεναι μεμαυῖαι·ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκανον ὅθι πλεῖστοι καὶ ἄριστοιἕστασαν ἀμφὶ βίην Διομήδεος ἱπποδάμοιοεἰλόμενοι λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισινἢ συσὶ κάπροισιν, τῶν τε σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν,ἔνθα στᾶσʼ ἤϋσε θεὰ λευκώλενος ἭρηΣτέντορι εἰσαμένη μεγαλήτορι χαλκεοφώνῳ,ὃς τόσον αὐδήσασχʼ ὅσον ἄλλοι πεντήκοντα·αἰδὼς Ἀργεῖοι κάκʼ ἐλέγχεα εἶδος ἀγητοί·ὄφρα μὲν ἐς πόλεμον πωλέσκετο δῖος Ἀχιλλεύς,οὐδέ ποτε Τρῶες πρὸ πυλάων Δαρδανιάωνοἴχνεσκον· κείνου γὰρ ἐδείδισαν ὄβριμον ἔγχος·νῦν δὲ ἑκὰς πόλιος κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ μάχονται.ὣς εἰποῦσʼ ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.Τυδεΐδῃ δʼ ἐπόρουσε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·εὗρε δὲ τόν γε ἄνακτα παρʼ ἵπποισιν καὶ ὄχεσφινἕλκος ἀναψύχοντα τό μιν βάλε Πάνδαρος ἰῷ.ἱδρὼς γάρ μιν ἔτειρεν ὑπὸ πλατέος τελαμῶνοςἀσπίδος εὐκύκλου· τῷ τείρετο, κάμνε δὲ χεῖρα,ἂν δʼ ἴσχων τελαμῶνα κελαινεφὲς αἷμʼ ἀπομόργνυ.ἱππείου δὲ θεὰ ζυγοῦ ἥψατο φώνησέν τε·ἦ ὀλίγον οἷ παῖδα ἐοικότα γείνατο Τυδεύς.Τυδεύς τοι μικρὸς μὲν ἔην δέμας, ἀλλὰ μαχητής·καί ῥʼ ὅτε πέρ μιν ἐγὼ πολεμίζειν οὐκ εἴασκονοὐδʼ ἐκπαιφάσσειν, ὅτε τʼ ἤλυθε νόσφιν Ἀχαιῶνἄγγελος ἐς Θήβας πολέας μετὰ Καδμείωνας·δαίνυσθαί μιν ἄνωγον ἐνὶ μεγάροισιν ἕκηλον·αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἔχων ὃν καρτερὸν ὡς τὸ πάρος περκούρους Καδμείων προκαλίζετο, πάντα δʼ ἐνίκαῥηϊδίως· τοίη οἱ ἐγὼν ἐπιτάρροθος ἦα.σοὶ δʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ παρά θʼ ἵσταμαι ἠδὲ φυλάσσω,καί σε προφρονέως κέλομαι Τρώεσσι μάχεσθαι·ἀλλά σευ ἢ κάματος πολυᾶϊξ γυῖα δέδυκενἤ νύ σέ που δέος ἴσχει ἀκήριον· οὐ σύ γʼ ἔπειταΤυδέος ἔκγονός ἐσσι δαΐφρονος Οἰνεΐδαο.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης·γιγνώσκω σε θεὰ θύγατερ Διὸς αἰγιόχοιο·τώ τοι προφρονέως ἐρέω ἔπος οὐδʼ ἐπικεύσω.οὔτέ τί με δέος ἴσχει ἀκήριον οὔτέ τις ὄκνος,ἀλλʼ ἔτι σέων μέμνημαι ἐφετμέων ἃς ἐπέτειλας·οὔ μʼ εἴας μακάρεσσι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαιτοῖς ἄλλοις· ἀτὰρ εἴ κε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτηἔλθῃσʼ ἐς πόλεμον, τήν γʼ οὐτάμεν ὀξέϊ χαλκῷ.τοὔνεκα νῦν αὐτός τʼ ἀναχάζομαι ἠδὲ καὶ ἄλλουςἈργείους ἐκέλευσα ἀλήμεναι ἐνθάδε πάντας·γιγνώσκω γὰρ Ἄρηα μάχην ἀνὰ κοιρανέοντα.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·Τυδεΐδη Διόμηδες ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷμήτε σύ γʼ Ἄρηα τό γε δείδιθι μήτε τινʼ ἄλλονἀθανάτων, τοίη τοι ἐγὼν ἐπιτάρροθός εἰμι·ἀλλʼ ἄγʼ ἐπʼ Ἄρηϊ πρώτῳ ἔχε μώνυχας ἵππους,τύψον δὲ σχεδίην μηδʼ ἅζεο θοῦρον Ἄρηατοῦτον μαινόμενον, τυκτὸν κακόν, ἀλλοπρόσαλλον,ὃς πρῴην μὲν ἐμοί τε καὶ Ἥρῃ στεῦτʼ ἀγορεύωνΤρωσὶ μαχήσεσθαι, ἀτὰρ Ἀργείοισιν ἀρήξειν,νῦν δὲ μετὰ Τρώεσσιν ὁμιλεῖ, τῶν δὲ λέλασται.ὣς φαμένη Σθένελον μὲν ἀφʼ ἵππων ὦσε χαμᾶζε,χειρὶ πάλιν ἐρύσασʼ, ὃ δʼ ἄρʼ ἐμμαπέως ἀπόρουσεν·ἣ δʼ ἐς δίφρον ἔβαινε παραὶ Διομήδεα δῖονἐμμεμαυῖα θεά· μέγα δʼ ἔβραχε φήγινος ἄξωνβριθοσύνῃ· δεινὴν γὰρ ἄγεν θεὸν ἄνδρά τʼ ἄριστον.λάζετο δὲ μάστιγα καὶ ἡνία Παλλὰς Ἀθήνη·αὐτίκʼ ἐπʼ Ἄρηϊ πρώτῳ ἔχε μώνυχας ἵππους.ἤτοι ὃ μὲν Περίφαντα πελώριον ἐξενάριζενΑἰτωλῶν ὄχʼ ἄριστον Ὀχησίου ἀγλαὸν υἱόν·τὸν μὲν Ἄρης ἐνάριζε μιαιφόνος· αὐτὰρ Ἀθήνηδῦνʼ Ἄϊδος κυνέην, μή μιν ἴδοι ὄβριμος Ἄρης.ὡς δὲ ἴδε βροτολοιγὸς Ἄρης Διομήδεα δῖον,ἤτοι ὃ μὲν Περίφαντα πελώριον αὐτόθʼ ἔασεκεῖσθαι ὅθι πρῶτον κτείνων ἐξαίνυτο θυμόν,αὐτὰρ ὃ βῆ ῥʼ ἰθὺς Διομήδεος ἱπποδάμοιο.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,πρόσθεν Ἄρης ὠρέξαθʼ ὑπὲρ ζυγὸν ἡνία θʼ ἵππωνἔγχεϊ χαλκείῳ μεμαὼς ἀπὸ θυμὸν ἑλέσθαι·καὶ τό γε χειρὶ λαβοῦσα θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνηὦσεν ὑπὲκ δίφροιο ἐτώσιον ἀϊχθῆναι.δεύτερος αὖθʼ ὡρμᾶτο βοὴν ἀγαθὸς Διομήδηςἔγχεϊ χαλκείῳ· ἐπέρεισε δὲ Παλλὰς Ἀθήνηνείατον ἐς κενεῶνα ὅθι ζωννύσκετο μίτρῃ·τῇ ῥά μιν οὖτα τυχών, διὰ δὲ χρόα καλὸν ἔδαψεν,ἐκ δὲ δόρυ σπάσεν αὖτις· ὃ δʼ ἔβραχε χάλκεος Ἄρηςὅσσόν τʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοιἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος.τοὺς δʼ ἄρʼ ὑπὸ τρόμος εἷλεν Ἀχαιούς τε Τρῶάς τεδείσαντας· τόσον ἔβραχʼ Ἄρης ἆτος πολέμοιο.οἵη δʼ ἐκ νεφέων ἐρεβεννὴ φαίνεται ἀὴρκαύματος ἐξ ἀνέμοιο δυσαέος ὀρνυμένοιο,τοῖος Τυδεΐδῃ Διομήδεϊ χάλκεος Ἄρηςφαίνεθʼ ὁμοῦ νεφέεσσιν ἰὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν.καρπαλίμως δʼ ἵκανε θεῶν ἕδος αἰπὺν Ὄλυμπον,πὰρ δὲ Διὶ Κρονίωνι καθέζετο θυμὸν ἀχεύων,δεῖξεν δʼ ἄμβροτον αἷμα καταρρέον ἐξ ὠτειλῆς,καί ῥʼ ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ζεῦ πάτερ οὐ νεμεσίζῃ ὁρῶν τάδε καρτερὰ ἔργα;αἰεί τοι ῥίγιστα θεοὶ τετληότες εἰμὲνἀλλήλων ἰότητι, χάριν ἄνδρεσσι φέροντες.σοὶ πάντες μαχόμεσθα· σὺ γὰρ τέκες ἄφρονα κούρηνοὐλομένην, ᾗ τʼ αἰὲν ἀήσυλα ἔργα μέμηλεν.ἄλλοι μὲν γὰρ πάντες ὅσοι θεοί εἰσʼ ἐν Ὀλύμπῳσοί τʼ ἐπιπείθονται καὶ δεδμήμεσθα ἕκαστος·ταύτην δʼ οὔτʼ ἔπεϊ προτιβάλλεαι οὔτέ τι ἔργῳ,ἀλλʼ ἀνιεῖς, ἐπεὶ αὐτὸς ἐγείναο παῖδʼ ἀΐδηλον·ἣ νῦν Τυδέος υἱὸν ὑπερφίαλον Διομήδεαμαργαίνειν ἀνέηκεν ἐπʼ ἀθανάτοισι θεοῖσι.Κύπριδα μὲν πρῶτον σχεδὸν οὔτασε χεῖρʼ ἐπὶ καρπῷ,αὐτὰρ ἔπειτʼ αὐτῷ μοι ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος·ἀλλά μʼ ὑπήνεικαν ταχέες πόδες· ἦ τέ κε δηρὸναὐτοῦ πήματʼ ἔπασχον ἐν αἰνῇσιν νεκάδεσσιν,ἤ κε ζὼς ἀμενηνὸς ἔα χαλκοῖο τυπῇσι.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς.μή τί μοι ἀλλοπρόσαλλε παρεζόμενος μινύριζε.ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν·αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε.μητρός τοι μένος ἐστὶν ἀάσχετον οὐκ ἐπιεικτὸνἭρης· τὴν μὲν ἐγὼ σπουδῇ δάμνημʼ ἐπέεσσι·τώ σʼ ὀΐω κείνης τάδε πάσχειν ἐννεσίῃσιν.ἀλλʼ οὐ μάν σʼ ἔτι δηρὸν ἀνέξομαι ἄλγεʼ ἔχοντα·ἐκ γὰρ ἐμεῦ γένος ἐσσί, ἐμοὶ δέ σε γείνατο μήτηρ·εἰ δέ τευ ἐξ ἄλλου γε θεῶν γένευ ὧδʼ ἀΐδηλοςκαί κεν δὴ πάλαι ἦσθα ἐνέρτερος Οὐρανιώνων.ὣς φάτο, καὶ Παιήονʼ ἀνώγειν ἰήσασθαι.τῷ δʼ ἐπὶ Παιήων ὀδυνήφατα φάρμακα πάσσωνἠκέσατʼ· οὐ μὲν γάρ τι καταθνητός γʼ ἐτέτυκτο.ὡς δʼ ὅτʼ ὀπὸς γάλα λευκὸν ἐπειγόμενος συνέπηξενὑγρὸν ἐόν, μάλα δʼ ὦκα περιτρέφεται κυκόωντι,ὣς ἄρα καρπαλίμως ἰήσατο θοῦρον Ἄρηα.τὸν δʼ Ἥβη λοῦσεν, χαρίεντα δὲ εἵματα ἕσσε·πὰρ δὲ Διὶ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων.αἳ δʼ αὖτις πρὸς δῶμα Διὸς μεγάλοιο νέοντοἭρη τʼ Ἀργείη καὶ Ἀλαλκομενηῒς Ἀθήνηπαύσασαι βροτολοιγὸν Ἄρηʼ ἀνδροκτασιάων.

Τρώων δʼ οἰώθη καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή·πολλὰ δʼ ἄρʼ ἔνθα καὶ ἔνθʼ ἴθυσε μάχη πεδίοιοἀλλήλων ἰθυνομένων χαλκήρεα δοῦραμεσσηγὺς Σιμόεντος ἰδὲ Ξάνθοιο ῥοάων.Αἴας δὲ πρῶτος Τελαμώνιος ἕρκος ἈχαιῶνΤρώων ῥῆξε φάλαγγα, φόως δʼ ἑτάροισιν ἔθηκεν,ἄνδρα βαλὼν ὃς ἄριστος ἐνὶ Θρῄκεσσι τέτυκτουἱὸν Ἐϋσσώρου Ἀκάμαντʼ ἠΰν τε μέγαν τε.τόν ῥʼ ἔβαλε πρῶτος κόρυθος φάλον ἱπποδασείης,ἐν δὲ μετώπῳ πῆξε, πέρησε δʼ ἄρʼ ὀστέον εἴσωαἰχμὴ χαλκείη· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.Ἄξυλον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε βοὴν ἀγαθὸς ΔιομήδηςΤευθρανίδην, ὃς ἔναιεν ἐϋκτιμένῃ ἐν Ἀρίσβῃἀφνειὸς βιότοιο, φίλος δʼ ἦν ἀνθρώποισι.πάντας γὰρ φιλέεσκεν ὁδῷ ἔπι οἰκία ναίων.ἀλλά οἱ οὔ τις τῶν γε τότʼ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρονπρόσθεν ὑπαντιάσας, ἀλλʼ ἄμφω θυμὸν ἀπηύρααὐτὸν καὶ θεράποντα Καλήσιον, ὅς ῥα τόθʼ ἵππωνἔσκεν ὑφηνίοχος· τὼ δʼ ἄμφω γαῖαν ἐδύτην.Δρῆσον δʼ Εὐρύαλος καὶ Ὀφέλτιον ἐξενάριξε·βῆ δὲ μετʼ Αἴσηπον καὶ Πήδασον, οὕς ποτε νύμφηνηῒς Ἀβαρβαρέη τέκʼ ἀμύμονι Βουκολίωνι.Βουκολίων δʼ ἦν υἱὸς ἀγαυοῦ Λαομέδοντοςπρεσβύτατος γενεῇ, σκότιον δέ ἑ γείνατο μήτηρ·ποιμαίνων δʼ ἐπʼ ὄεσσι μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ,ἣ δʼ ὑποκυσαμένη διδυμάονε γείνατο παῖδε.καὶ μὲν τῶν ὑπέλυσε μένος καὶ φαίδιμα γυῖαΜηκιστηϊάδης καὶ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλα.Ἀστύαλον δʼ ἄρʼ ἔπεφνε μενεπτόλεμος Πολυποίτης·Πιδύτην δʼ Ὀδυσεὺς Περκώσιον ἐξενάριξενἔγχεϊ χαλκείῳ, Τεῦκρος δʼ Ἀρετάονα δῖον.Ἀντίλοχος δʼ Ἄβληρον ἐνήρατο δουρὶ φαεινῷΝεστορίδης, Ἔλατον δὲ ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ναῖε δὲ Σατνιόεντος ἐϋρρείταο παρʼ ὄχθαςΠήδασον αἰπεινήν. Φύλακον δʼ ἕλε Λήϊτος ἥρωςφεύγοντʼ· Εὐρύπυλος δὲ Μελάνθιον ἐξενάριξεν.Ἄδρηστον δʼ ἄρʼ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοςζωὸν ἕλʼ· ἵππω γάρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιοὄζῳ ἔνι βλαφθέντε μυρικίνῳ ἀγκύλον ἅρμαἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ αὐτὼ μὲν ἐβήτηνπρὸς πόλιν, ᾗ περ οἱ ἄλλοι ἀτυζόμενοι φοβέοντο,αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο παρὰ τροχὸν ἐξεκυλίσθηπρηνὴς ἐν κονίῃσιν ἐπὶ στόμα· πὰρ δέ οἱ ἔστηἈτρεΐδης Μενέλαος ἔχων δολιχόσκιον ἔγχος.Ἄδρηστος δʼ ἄρʼ ἔπειτα λαβὼν ἐλίσσετο γούνων·ζώγρει Ἀτρέος υἱέ, σὺ δʼ ἄξια δέξαι ἄποινα·πολλὰ δʼ ἐν ἀφνειοῦ πατρὸς κειμήλια κεῖταιχαλκός τε χρυσός τε πολύκμητός τε σίδηρος,τῶν κέν τοι χαρίσαιτο πατὴρ ἀπερείσιʼ ἄποιναεἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθε·καὶ δή μιν τάχʼ ἔμελλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνδώσειν ᾧ θεράποντι καταξέμεν· ἀλλʼ Ἀγαμέμνωνἀντίος ἦλθε θέων, καὶ ὁμοκλήσας ἔπος ηὔδα·ὦ πέπον ὦ Μενέλαε, τί ἢ δὲ σὺ κήδεαι οὕτωςἀνδρῶν; ἦ σοὶ ἄριστα πεποίηται κατὰ οἶκονπρὸς Τρώων; τῶν μή τις ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρονχεῖράς θʼ ἡμετέρας, μηδʼ ὅν τινα γαστέρι μήτηρκοῦρον ἐόντα φέροι, μηδʼ ὃς φύγοι, ἀλλʼ ἅμα πάντεςἸλίου ἐξαπολοίατʼ ἀκήδεστοι καὶ ἄφαντοι.ὣς εἰπὼν ἔτρεψεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρωςαἴσιμα παρειπών· ὃ δʼ ἀπὸ ἕθεν ὤσατο χειρὶἥρωʼ Ἄδρηστον· τὸν δὲ κρείων Ἀγαμέμνωνοὖτα κατὰ λαπάρην· ὃ δʼ ἀνετράπετʼ, Ἀτρεΐδης δὲλὰξ ἐν στήθεσι βὰς ἐξέσπασε μείλινον ἔγχος.Νέστωρ δʼ Ἀργείοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηοςμή τις νῦν ἐνάρων ἐπιβαλλόμενος μετόπισθεμιμνέτω ὥς κε πλεῖστα φέρων ἐπὶ νῆας ἵκηται,ἀλλʼ ἄνδρας κτείνωμεν· ἔπειτα δὲ καὶ τὰ ἕκηλοινεκροὺς ἂμ πεδίον συλήσετε τεθνηῶτας.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.ἔνθά κεν αὖτε Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπʼ ἈχαιῶνἼλιον εἰσανέβησαν ἀναλκείῃσι δαμέντες,εἰ μὴ ἄρʼ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι εἶπε παραστὰςΠριαμίδης Ἕλενος οἰωνοπόλων ὄχʼ ἄριστος·Αἰνεία τε καὶ Ἕκτορ, ἐπεὶ πόνος ὔμμι μάλισταΤρώων καὶ Λυκίων ἐγκέκλιται, οὕνεκʼ ἄριστοιπᾶσαν ἐπʼ ἰθύν ἐστε μάχεσθαί τε φρονέειν τε,στῆτʼ αὐτοῦ, καὶ λαὸν ἐρυκάκετε πρὸ πυλάωνπάντῃ ἐποιχόμενοι πρὶν αὖτʼ ἐν χερσὶ γυναικῶνφεύγοντας πεσέειν, δηΐοισι δὲ χάρμα γενέσθαι.αὐτὰρ ἐπεί κε φάλαγγας ἐποτρύνητον ἁπάσας,ἡμεῖς μὲν Δαναοῖσι μαχησόμεθʼ αὖθι μένοντες,καὶ μάλα τειρόμενοί περ· ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει·Ἕκτορ ἀτὰρ σὺ πόλιν δὲ μετέρχεο, εἰπὲ δʼ ἔπειταμητέρι σῇ καὶ ἐμῇ· ἣ δὲ ξυνάγουσα γεραιὰςνηὸν Ἀθηναίης γλαυκώπιδος ἐν πόλει ἄκρῃοἴξασα κληῗδι θύρας ἱεροῖο δόμοιοπέπλον, ὅς οἱ δοκέει χαριέστατος ἠδὲ μέγιστοςεἶναι ἐνὶ μεγάρῳ καί οἱ πολὺ φίλτατος αὐτῇ,θεῖναι Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,καί οἱ ὑποσχέσθαι δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷἤνις ἠκέστας ἱερευσέμεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα,ὥς κεν Τυδέος υἱὸν ἀπόσχῃ Ἰλίου ἱρῆςἄγριον αἰχμητὴν κρατερὸν μήστωρα φόβοιο,ὃν δὴ ἐγὼ κάρτιστον Ἀχαιῶν φημι γενέσθαι.οὐδʼ Ἀχιλῆά ποθʼ ὧδέ γʼ ἐδείδιμεν ὄρχαμον ἀνδρῶν,ὅν πέρ φασι θεᾶς ἐξέμμεναι· ἀλλʼ ὅδε λίηνμαίνεται, οὐδέ τίς οἱ δύναται μένος ἰσοφαρίζειν.ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ οὔ τι κασιγνήτῳ ἀπίθησεν.αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε,πάλλων δʼ ὀξέα δοῦρα κατὰ στρατὸν ᾤχετο πάντῃὀτρύνων μαχέσασθαι, ἔγειρε δὲ φύλοπιν αἰνήν.οἳ δʼ ἐλελίχθησαν καὶ ἐναντίοι ἔσταν Ἀχαιῶν·Ἀργεῖοι δʼ ὑπεχώρησαν, λῆξαν δὲ φόνοιο,φὰν δέ τινʼ ἀθανάτων ἐξ οὐρανοῦ ἀστερόεντοςΤρωσὶν ἀλεξήσοντα κατελθέμεν, ὡς ἐλέλιχθεν.Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες ὑπέρθυμοι τηλεκλειτοί τʼ ἐπίκουροιἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς,ὄφρʼ ἂν ἐγὼ βείω προτὶ Ἴλιον, ἠδὲ γέρουσινεἴπω βουλευτῇσι καὶ ἡμετέρῃς ἀλόχοισιδαίμοσιν ἀρήσασθαι, ὑποσχέσθαι δʼ ἑκατόμβας.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·ἀμφὶ δέ μιν σφυρὰ τύπτε καὶ αὐχένα δέρμα κελαινὸνἄντυξ ἣ πυμάτη θέεν ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης.Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάϊς καὶ Τυδέος υἱὸςἐς μέσον ἀμφοτέρων συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαι.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντε,τὸν πρότερος προσέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε καταθνητῶν ἀνθρώπων;οὐ μὲν γάρ ποτʼ ὄπωπα μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃτὸ πρίν· ἀτὰρ μὲν νῦν γε πολὺ προβέβηκας ἁπάντωνσῷ θάρσει, ὅ τʼ ἐμὸν δολιχόσκιον ἔγχος ἔμεινας·δυστήνων δέ τε παῖδες ἐμῷ μένει ἀντιόωσιν.εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατʼ οὐρανοῦ εἰλήλουθας,οὐκ ἂν ἔγωγε θεοῖσιν ἐπουρανίοισι μαχοίμην.οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Δρύαντος υἱὸς κρατερὸς Λυκόοργοςδὴν ἦν, ὅς ῥα θεοῖσιν ἐπουρανίοισιν ἔριζεν·ὅς ποτε μαινομένοιο Διωνύσοιο τιθήναςσεῦε κατʼ ἠγάθεον Νυσήϊον· αἳ δʼ ἅμα πᾶσαιθύσθλα χαμαὶ κατέχευαν ὑπʼ ἀνδροφόνοιο Λυκούργουθεινόμεναι βουπλῆγι· Διώνυσος δὲ φοβηθεὶςδύσεθʼ ἁλὸς κατὰ κῦμα, Θέτις δʼ ὑπεδέξατο κόλπῳδειδιότα· κρατερὸς γὰρ ἔχε τρόμος ἀνδρὸς ὁμοκλῇ.τῷ μὲν ἔπειτʼ ὀδύσαντο θεοὶ ῥεῖα ζώοντες,καί μιν τυφλὸν ἔθηκε Κρόνου πάϊς· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴνἦν, ἐπεὶ ἀθανάτοισιν ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖσιν·οὐδʼ ἂν ἐγὼ μακάρεσσι θεοῖς ἐθέλοιμι μάχεσθαι.εἰ δέ τίς ἐσσι βροτῶν οἳ ἀρούρης καρπὸν ἔδουσιν,ἆσσον ἴθʼ ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθʼ ἵκηαι.τὸν δʼ αὖθʼ Ἱππολόχοιο προσηύδα φαίδιμος υἱός·Τυδεΐδη μεγάθυμε τί ἢ γενεὴν ἐρεείνεις;οἵη περ φύλλων γενεὴ τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν.φύλλα τὰ μέν τʼ ἄνεμος χαμάδις χέει, ἄλλα δέ θʼ ὕλητηλεθόωσα φύει, ἔαρος δʼ ἐπιγίγνεται ὥρη·ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἣ μὲν φύει ἣ δʼ ἀπολήγει.εἰ δʼ ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι ὄφρʼ ἐῢ εἰδῇςἡμετέρην γενεήν, πολλοὶ δέ μιν ἄνδρες ἴσασιν·ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο,ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετʼ ἀνδρῶν,Σίσυφος Αἰολίδης· ὃ δʼ ἄρα Γλαῦκον τέκεθʼ υἱόν,αὐτὰρ Γλαῦκος τίκτεν ἀμύμονα Βελλεροφόντην·τῷ δὲ θεοὶ κάλλός τε καὶ ἠνορέην ἐρατεινὴνὤπασαν· αὐτάρ οἱ Προῖτος κακὰ μήσατο θυμῷ,ὅς ῥʼ ἐκ δήμου ἔλασσεν, ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν,Ἀργείων· Ζεὺς γάρ οἱ ὑπὸ σκήπτρῳ ἐδάμασσε.τῷ δὲ γυνὴ Προίτου ἐπεμήνατο δῖʼ Ἄντειακρυπταδίῃ φιλότητι μιγήμεναι· ἀλλὰ τὸν οὔ τιπεῖθʼ ἀγαθὰ φρονέοντα δαΐφρονα Βελλεροφόντην.ἣ δὲ ψευσαμένη Προῖτον βασιλῆα προσηύδα·τεθναίης ὦ Προῖτʼ, ἢ κάκτανε Βελλεροφόντην,ὅς μʼ ἔθελεν φιλότητι μιγήμεναι οὐκ ἐθελούσῃ.ὣς φάτο, τὸν δὲ ἄνακτα χόλος λάβεν οἷον ἄκουσε·κτεῖναι μέν ῥʼ ἀλέεινε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,πέμπε δέ μιν Λυκίην δέ, πόρεν δʼ ὅ γε σήματα λυγρὰγράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά,δεῖξαι δʼ ἠνώγειν ᾧ πενθερῷ ὄφρʼ ἀπόλοιτο.αὐτὰρ ὁ βῆ Λυκίην δὲ θεῶν ὑπʼ ἀμύμονι πομπῇ.ἀλλʼ ὅτε δὴ Λυκίην ἷξε Ξάνθόν τε ῥέοντα,προφρονέως μιν τῖεν ἄναξ Λυκίης εὐρείης·ἐννῆμαρ ξείνισσε καὶ ἐννέα βοῦς ἱέρευσεν.ἀλλʼ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠὼςκαὶ τότε μιν ἐρέεινε καὶ ᾔτεε σῆμα ἰδέσθαιὅττί ῥά οἱ γαμβροῖο πάρα Προίτοιο φέροιτο.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σῆμα κακὸν παρεδέξατο γαμβροῦ,πρῶτον μέν ῥα Χίμαιραν ἀμαιμακέτην ἐκέλευσεπεφνέμεν· ἣ δʼ ἄρʼ ἔην θεῖον γένος οὐδʼ ἀνθρώπων,πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ δράκων, μέσση δὲ χίμαιρα,δεινὸν ἀποπνείουσα πυρὸς μένος αἰθομένοιο,καὶ τὴν μὲν κατέπεφνε θεῶν τεράεσσι πιθήσας.δεύτερον αὖ Σολύμοισι μαχέσσατο κυδαλίμοισι·καρτίστην δὴ τήν γε μάχην φάτο δύμεναι ἀνδρῶν.τὸ τρίτον αὖ κατέπεφνεν Ἀμαζόνας ἀντιανείρας.τῷ δʼ ἄρʼ ἀνερχομένῳ πυκινὸν δόλον ἄλλον ὕφαινε·κρίνας ἐκ Λυκίης εὐρείης φῶτας ἀρίστουςεἷσε λόχον· τοὶ δʼ οὔ τι πάλιν οἶκον δὲ νέοντο·πάντας γὰρ κατέπεφνεν ἀμύμων Βελλεροφόντης.ἀλλʼ ὅτε δὴ γίγνωσκε θεοῦ γόνον ἠῢν ἐόντααὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δʼ ὅ γε θυγατέρα ἥν,δῶκε δέ οἱ τιμῆς βασιληΐδος ἥμισυ πάσης·καὶ μέν οἱ Λύκιοι τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλωνκαλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμοιτο.ἣ δʼ ἔτεκε τρία τέκνα δαΐφρονι ΒελλεροφόντῃἼσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον καὶ Λαοδάμειαν.Λαοδαμείῃ μὲν παρελέξατο μητίετα Ζεύς,ἣ δʼ ἔτεκʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα χαλκοκορυστήν.ἀλλʼ ὅτε δὴ καὶ κεῖνος ἀπήχθετο πᾶσι θεοῖσιν,ἤτοι ὃ κὰπ πεδίον τὸ Ἀλήϊον οἶος ἀλᾶτοὃν θυμὸν κατέδων, πάτον ἀνθρώπων ἀλεείνων·Ἴσανδρον δέ οἱ υἱὸν Ἄρης ἆτος πολέμοιομαρνάμενον Σολύμοισι κατέκτανε κυδαλίμοισι·τὴν δὲ χολωσαμένη χρυσήνιος Ἄρτεμις ἔκτα.Ἱππόλοχος δέ μʼ ἔτικτε, καὶ ἐκ τοῦ φημι γενέσθαι·πέμπε δέ μʼ ἐς Τροίην, καί μοι μάλα πόλλʼ ἐπέτελλεναἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων,μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν, οἳ μέγʼ ἄριστοιἔν τʼ Ἐφύρῃ ἐγένοντο καὶ ἐν Λυκίῃ εὐρείῃ.ταύτης τοι γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι.ὣς φάτο, γήθησεν δὲ βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·ἔγχος μὲν κατέπηξεν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,αὐτὰρ ὃ μειλιχίοισι προσηύδα ποιμένα λαῶν·ἦ ῥά νύ μοι ξεῖνος πατρώϊός ἐσσι παλαιός·Οἰνεὺς γάρ ποτε δῖος ἀμύμονα Βελλεροφόντηνξείνισʼ ἐνὶ μεγάροισιν ἐείκοσιν ἤματʼ ἐρύξας·οἳ δὲ καὶ ἀλλήλοισι πόρον ξεινήϊα καλά·Οἰνεὺς μὲν ζωστῆρα δίδου φοίνικι φαεινόν,Βελλεροφόντης δὲ χρύσεον δέπας ἀμφικύπελλονκαί μιν ἐγὼ κατέλειπον ἰὼν ἐν δώμασʼ ἐμοῖσι.Τυδέα δʼ οὐ μέμνημαι, ἐπεί μʼ ἔτι τυτθὸν ἐόντακάλλιφʼ, ὅτʼ ἐν Θήβῃσιν ἀπώλετο λαὸς Ἀχαιῶν.τὼ νῦν σοὶ μὲν ἐγὼ ξεῖνος φίλος Ἄργεϊ μέσσῳεἰμί, σὺ δʼ ἐν Λυκίῃ ὅτε κεν τῶν δῆμον ἵκωμαι.ἔγχεα δʼ ἀλλήλων ἀλεώμεθα καὶ διʼ ὁμίλου·πολλοὶ μὲν γὰρ ἐμοὶ Τρῶες κλειτοί τʼ ἐπίκουροικτείνειν ὅν κε θεός γε πόρῃ καὶ ποσσὶ κιχείω,πολλοὶ δʼ αὖ σοὶ Ἀχαιοὶ ἐναιρέμεν ὅν κε δύνηαι.τεύχεα δʼ ἀλλήλοις ἐπαμείψομεν, ὄφρα καὶ οἵδεγνῶσιν ὅτι ξεῖνοι πατρώϊοι εὐχόμεθʼ εἶναι.ὣς ἄρα φωνήσαντε καθʼ ἵππων ἀΐξαντεχεῖράς τʼ ἀλλήλων λαβέτην καὶ πιστώσαντο·ἔνθʼ αὖτε Γλαύκῳ Κρονίδης φρένας ἐξέλετο Ζεύς,ὃς πρὸς Τυδεΐδην Διομήδεα τεύχεʼ ἄμειβεχρύσεα χαλκείων, ἑκατόμβοιʼ ἐννεαβοίων.Ἕκτωρ δʼ ὡς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν,ἀμφʼ ἄρα μιν Τρώων ἄλοχοι θέον ἠδὲ θύγατρεςεἰρόμεναι παῖδάς τε κασιγνήτους τε ἔτας τεκαὶ πόσιας· ὃ δʼ ἔπειτα θεοῖς εὔχεσθαι ἀνώγειπάσας ἑξείης· πολλῇσι δὲ κήδεʼ ἐφῆπτο.ἀλλʼ ὅτε δὴ Πριάμοιο δόμον περικαλλέʼ ἵκανεξεστῇς αἰθούσῃσι τετυγμένον· αὐτὰρ ἐν αὐτῷπεντήκοντʼ ἔνεσαν θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιοπλησίον ἀλλήλων δεδμημένοι, ἔνθα δὲ παῖδεςκοιμῶντο Πριάμοιο παρὰ μνηστῇς ἀλόχοισι,κουράων δʼ ἑτέρωθεν ἐναντίοι ἔνδοθεν αὐλῆςδώδεκʼ ἔσαν τέγεοι θάλαμοι ξεστοῖο λίθοιοπλησίον ἀλλήλων δεδμημένοι, ἔνθα δὲ γαμβροὶκοιμῶντο Πριάμοιο παρʼ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν·ἔνθά οἱ ἠπιόδωρος ἐναντίη ἤλυθε μήτηρΛαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην·ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·τέκνον τίπτε λιπὼν πόλεμον θρασὺν εἰλήλουθας;ἦ μάλα δὴ τείρουσι δυσώνυμοι υἷες Ἀχαιῶνμαρνάμενοι περὶ ἄστυ· σὲ δʼ ἐνθάδε θυμὸς ἀνῆκενἐλθόντʼ ἐξ ἄκρης πόλιος Διὶ χεῖρας ἀνασχεῖν.ἀλλὰ μένʼ ὄφρά κέ τοι μελιηδέα οἶνον ἐνείκω,ὡς σπείσῃς Διὶ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιπρῶτον, ἔπειτα δὲ καὐτὸς ὀνήσεαι αἴ κε πίῃσθα.ἀνδρὶ δὲ κεκμηῶτι μένος μέγα οἶνος ἀέξει,ὡς τύνη κέκμηκας ἀμύνων σοῖσιν ἔτῃσι.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·μή μοι οἶνον ἄειρε μελίφρονα πότνια μῆτερ,μή μʼ ἀπογυιώσῃς μένεος, ἀλκῆς τε λάθωμαι·χερσὶ δʼ ἀνίπτοισιν Διὶ λείβειν αἴθοπα οἶνονἅζομαι· οὐδέ πῃ ἔστι κελαινεφέϊ Κρονίωνιαἵματι καὶ λύθρῳ πεπαλαγμένον εὐχετάασθαι.ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς νηὸν Ἀθηναίης ἀγελείηςἔρχεο σὺν θυέεσσιν ἀολλίσσασα γεραιάς·πέπλον δʼ, ὅς τίς τοι χαριέστατος ἠδὲ μέγιστοςἔστιν ἐνὶ μεγάρῳ καί τοι πολὺ φίλτατος αὐτῇ,τὸν θὲς Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,καί οἱ ὑποσχέσθαι δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷἤνις ἠκέστας ἱερευσέμεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα,αἴ κεν Τυδέος υἱὸν ἀπόσχῃ Ἰλίου ἱρῆςἄγριον αἰχμητὴν κρατερὸν μήστωρα φόβοιο.ἀλλὰ σὺ μὲν πρὸς νηὸν Ἀθηναίης ἀγελείηςἔρχευ, ἐγὼ δὲ Πάριν μετελεύσομαι ὄφρα καλέσσωαἴ κʼ ἐθέλῃσʼ εἰπόντος ἀκουέμεν· ὥς κέ οἱ αὖθιγαῖα χάνοι· μέγα γάρ μιν Ὀλύμπιος ἔτρεφε πῆμαΤρωσί τε καὶ Πριάμῳ μεγαλήτορι τοῖό τε παισίν.εἰ κεῖνόν γε ἴδοιμι κατελθόντʼ Ἄϊδος εἴσωφαίην κε φρένʼ ἀτέρπου ὀϊζύος ἐκλελαθέσθαι.ὣς ἔφαθʼ, ἣ δὲ μολοῦσα ποτὶ μέγαρʼ ἀμφιπόλοισικέκλετο· ταὶ δʼ ἄρʼ ἀόλλισσαν κατὰ ἄστυ γεραιάς.αὐτὴ δʼ ἐς θάλαμον κατεβήσετο κηώεντα,ἔνθʼ ἔσάν οἱ πέπλοι παμποίκιλα ἔργα γυναικῶνΣιδονίων, τὰς αὐτὸς Ἀλέξανδρος θεοειδὴςἤγαγε Σιδονίηθεν ἐπιπλὼς εὐρέα πόντον,τὴν ὁδὸν ἣν Ἑλένην περ ἀνήγαγεν εὐπατέρειαν·τῶν ἕνʼ ἀειραμένη Ἑκάβη φέρε δῶρον Ἀθήνῃ,ὃς κάλλιστος ἔην ποικίλμασιν ἠδὲ μέγιστος,ἀστὴρ δʼ ὣς ἀπέλαμπεν· ἔκειτο δὲ νείατος ἄλλων.βῆ δʼ ἰέναι, πολλαὶ δὲ μετεσσεύοντο γεραιαί.αἱ δʼ ὅτε νηὸν ἵκανον Ἀθήνης ἐν πόλει ἄκρῃ,τῇσι θύρας ὤϊξε Θεανὼ καλλιπάρῃοςΚισσηῒς ἄλοχος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιο·τὴν γὰρ Τρῶες ἔθηκαν Ἀθηναίης ἱέρειαν.αἳ δʼ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον·ἣ δʼ ἄρα πέπλον ἑλοῦσα Θεανὼ καλλιπάρῃοςθῆκεν Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠϋκόμοιο,εὐχομένη δʼ ἠρᾶτο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο·πότνιʼ Ἀθηναίη ἐρυσίπτολι δῖα θεάωνἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος, ἠδὲ καὶ αὐτὸνπρηνέα δὸς πεσέειν Σκαιῶν προπάροιθε πυλάων,ὄφρά τοι αὐτίκα νῦν δυοκαίδεκα βοῦς ἐνὶ νηῷἤνις ἠκέστας ἱερεύσομεν, αἴ κʼ ἐλεήσῃςἄστύ τε καὶ Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκνα.ὣς ἔφατʼ εὐχομένη, ἀνένευε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη.ὣς αἳ μέν ῥʼ εὔχοντο Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,Ἕκτωρ δὲ πρὸς δώματʼ Ἀλεξάνδροιο βεβήκεικαλά, τά ῥʼ αὐτὸς ἔτευξε σὺν ἀνδράσιν οἳ τότʼ ἄριστοιἦσαν ἐνὶ Τροίῃ ἐριβώλακι τέκτονες ἄνδρες,οἵ οἱ ἐποίησαν θάλαμον καὶ δῶμα καὶ αὐλὴνἐγγύθι τε Πριάμοιο καὶ Ἕκτορος ἐν πόλει ἄκρῃ.ἔνθʼ Ἕκτωρ εἰσῆλθε Διῒ φίλος, ἐν δʼ ἄρα χειρὶἔγχος ἔχʼ ἑνδεκάπηχυ· πάροιθε δὲ λάμπετο δουρὸςαἰχμὴ χαλκείη, περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης.τὸν δʼ εὗρʼ ἐν θαλάμῳ περικαλλέα τεύχεʼ ἕπονταἀσπίδα καὶ θώρηκα, καὶ ἀγκύλα τόξʼ ἁφόωντα·Ἀργείη δʼ Ἑλένη μετʼ ἄρα δμῳῇσι γυναιξὶνἧστο καὶ ἀμφιπόλοισι περικλυτὰ ἔργα κέλευε.τὸν δʼ Ἕκτωρ νείκεσσεν ἰδὼν αἰσχροῖς ἐπέεσσι·δαιμόνιʼ οὐ μὲν καλὰ χόλον τόνδʼ ἔνθεο θυμῷ,λαοὶ μὲν φθινύθουσι περὶ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχοςμαρνάμενοι· σέο δʼ εἵνεκʼ ἀϋτή τε πτόλεμός τεἄστυ τόδʼ ἀμφιδέδηε· σὺ δʼ ἂν μαχέσαιο καὶ ἄλλῳ,ὅν τινά που μεθιέντα ἴδοις στυγεροῦ πολέμοιο.ἀλλʼ ἄνα μὴ τάχα ἄστυ πυρὸς δηΐοιο θέρηται.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·Ἕκτορ ἐπεί με κατʼ αἶσαν ἐνείκεσας οὐδʼ ὑπὲρ αἶσαν,τοὔνεκά τοι ἐρέω· σὺ δὲ σύνθεο καί μευ ἄκουσον·οὔ τοι ἐγὼ Τρώων τόσσον χόλῳ οὐδὲ νεμέσσιἥμην ἐν θαλάμῳ, ἔθελον δʼ ἄχεϊ προτραπέσθαι.νῦν δέ με παρειποῦσʼ ἄλοχος μαλακοῖς ἐπέεσσινὅρμησʼ ἐς πόλεμον· δοκέει δέ μοι ὧδε καὶ αὐτῷλώϊον ἔσσεσθαι· νίκη δʼ ἐπαμείβεται ἄνδρας.ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐπίμεινον, Ἀρήϊα τεύχεα δύω·ἢ ἴθʼ, ἐγὼ δὲ μέτειμι· κιχήσεσθαι δέ σʼ ὀΐω.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·τὸν δʼ Ἑλένη μύθοισι προσηύδα μειλιχίοισι·δᾶερ ἐμεῖο κυνὸς κακομηχάνου ὀκρυοέσσης,ὥς μʼ ὄφελʼ ἤματι τῷ ὅτε με πρῶτον τέκε μήτηροἴχεσθαι προφέρουσα κακὴ ἀνέμοιο θύελλαεἰς ὄρος ἢ εἰς κῦμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης,ἔνθά με κῦμʼ ἀπόερσε πάρος τάδε ἔργα γενέσθαι.αὐτὰρ ἐπεὶ τάδε γʼ ὧδε θεοὶ κακὰ τεκμήραντο,ἀνδρὸς ἔπειτʼ ὤφελλον ἀμείνονος εἶναι ἄκοιτις,ὃς ᾔδη νέμεσίν τε καὶ αἴσχεα πόλλʼ ἀνθρώπων.τούτῳ δʼ οὔτʼ ἂρ νῦν φρένες ἔμπεδοι οὔτʼ ἄρʼ ὀπίσσωἔσσονται· τὼ καί μιν ἐπαυρήσεσθαι ὀΐω.ἀλλʼ ἄγε νῦν εἴσελθε καὶ ἕζεο τῷδʼ ἐπὶ δίφρῳδᾶερ, ἐπεί σε μάλιστα πόνος φρένας ἀμφιβέβηκενεἵνεκʼ ἐμεῖο κυνὸς καὶ Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἄτης,οἷσιν ἐπὶ Ζεὺς θῆκε κακὸν μόρον, ὡς καὶ ὀπίσσωἀνθρώποισι πελώμεθʼ ἀοίδιμοι ἐσσομένοισι.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρμή με κάθιζʼ Ἑλένη φιλέουσά περ· οὐδέ με πείσεις·ἤδη γάρ μοι θυμὸς ἐπέσσυται ὄφρʼ ἐπαμύνωΤρώεσσʼ, οἳ μέγʼ ἐμεῖο ποθὴν ἀπεόντος ἔχουσιν.ἀλλὰ σύ γʼ ὄρνυθι τοῦτον, ἐπειγέσθω δὲ καὶ αὐτός,ὥς κεν ἔμʼ ἔντοσθεν πόλιος καταμάρψῃ ἐόντα.καὶ γὰρ ἐγὼν οἶκον δὲ ἐλεύσομαι ὄφρα ἴδωμαιοἰκῆας ἄλοχόν τε φίλην καὶ νήπιον υἱόν.οὐ γὰρ οἶδʼ εἰ ἔτι σφιν ὑπότροπος ἵξομαι αὖτις,ἦ ἤδη μʼ ὑπὸ χερσὶ θεοὶ δαμόωσιν Ἀχαιῶν.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας,οὐδʼ εὗρʼ Ἀνδρομάχην λευκώλενον ἐν μεγάροισιν,ἀλλʼ ἥ γε ξὺν παιδὶ καὶ ἀμφιπόλῳ ἐϋπέπλῳπύργῳ ἐφεστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε.Ἕκτωρ δʼ ὡς οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτινἔστη ἐπʼ οὐδὸν ἰών, μετὰ δὲ δμῳῇσιν ἔειπεν·εἰ δʼ ἄγε μοι δμῳαὶ νημερτέα μυθήσασθε·πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἐκ μεγάροιο;ἠέ πῃ ἐς γαλόων ἢ εἰνατέρων ἐϋπέπλωνἢ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαιΤρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται;τὸν δʼ αὖτʼ ὀτρηρὴ ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν·Ἕκτορ ἐπεὶ μάλʼ ἄνωγας ἀληθέα μυθήσασθαι,οὔτέ πῃ ἐς γαλόων οὔτʼ εἰνατέρων ἐϋπέπλωνοὔτʼ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαιΤρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται,ἀλλʼ ἐπὶ πύργον ἔβη μέγαν Ἰλίου, οὕνεκʼ ἄκουσετείρεσθαι Τρῶας, μέγα δὲ κράτος εἶναι Ἀχαιῶν.ἣ μὲν δὴ πρὸς τεῖχος ἐπειγομένη ἀφικάνειμαινομένῃ ἐϊκυῖα· φέρει δʼ ἅμα παῖδα τιθήνη.ἦ ῥα γυνὴ ταμίη, ὃ δʼ ἀπέσσυτο δώματος Ἕκτωρτὴν αὐτὴν ὁδὸν αὖτις ἐϋκτιμένας κατʼ ἀγυιάς.εὖτε πύλας ἵκανε διερχόμενος μέγα ἄστυΣκαιάς, τῇ ἄρʼ ἔμελλε διεξίμεναι πεδίον δέ,ἔνθʼ ἄλοχος πολύδωρος ἐναντίη ἦλθε θέουσαἈνδρομάχη θυγάτηρ μεγαλήτορος ἨετίωνοςἨετίων ὃς ἔναιεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃΘήβῃ Ὑποπλακίῃ Κιλίκεσσʼ ἄνδρεσσιν ἀνάσσων·τοῦ περ δὴ θυγάτηρ ἔχεθʼ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ.ἥ οἱ ἔπειτʼ ἤντησʼ, ἅμα δʼ ἀμφίπολος κίεν αὐτῇπαῖδʼ ἐπὶ κόλπῳ ἔχουσʼ ἀταλάφρονα νήπιον αὔτωςἙκτορίδην ἀγαπητὸν ἀλίγκιον ἀστέρι καλῷ,τόν ῥʼ Ἕκτωρ καλέεσκε Σκαμάνδριον, αὐτὰρ οἱ ἄλλοιἈστυάνακτʼ· οἶος γὰρ ἐρύετο Ἴλιον Ἕκτωρ.ἤτοι ὃ μὲν μείδησεν ἰδὼν ἐς παῖδα σιωπῇ·Ἀνδρομάχη δέ οἱ ἄγχι παρίστατο δάκρυ χέουσα,ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·δαιμόνιε φθίσει σε τὸ σὸν μένος, οὐδʼ ἐλεαίρειςπαῖδά τε νηπίαχον καὶ ἔμʼ ἄμμορον, ἣ τάχα χήρησεῦ ἔσομαι· τάχα γάρ σε κατακτανέουσιν Ἀχαιοὶπάντες ἐφορμηθέντες· ἐμοὶ δέ κε κέρδιον εἴησεῦ ἀφαμαρτούσῃ χθόνα δύμεναι· οὐ γὰρ ἔτʼ ἄλληἔσται θαλπωρὴ ἐπεὶ ἂν σύ γε πότμον ἐπίσπῃςἀλλʼ ἄχεʼ· οὐδέ μοι ἔστι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.ἤτοι γὰρ πατέρʼ ἁμὸν ἀπέκτανε δῖος Ἀχιλλεύς,ἐκ δὲ πόλιν πέρσεν Κιλίκων εὖ ναιετάουσανΘήβην ὑψίπυλον· κατὰ δʼ ἔκτανεν Ἠετίωνα,οὐδέ μιν ἐξενάριξε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,ἀλλʼ ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισινἠδʼ ἐπὶ σῆμʼ ἔχεεν· περὶ δὲ πτελέας ἐφύτευσαννύμφαι ὀρεστιάδες κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο.οἳ δέ μοι ἑπτὰ κασίγνητοι ἔσαν ἐν μεγάροισινοἳ μὲν πάντες ἰῷ κίον ἤματι Ἄϊδος εἴσω·πάντας γὰρ κατέπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςβουσὶν ἐπʼ εἰλιπόδεσσι καὶ ἀργεννῇς ὀΐεσσι.μητέρα δʼ, ἣ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ,τὴν ἐπεὶ ἂρ δεῦρʼ ἤγαγʼ ἅμʼ ἄλλοισι κτεάτεσσιν,ἂψ ὅ γε τὴν ἀπέλυσε λαβὼν ἀπερείσιʼ ἄποινα,πατρὸς δʼ ἐν μεγάροισι βάλʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα.Ἕκτορ ἀτὰρ σύ μοί ἐσσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρἠδὲ κασίγνητος, σὺ δέ μοι θαλερὸς παρακοίτης·ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐλέαιρε καὶ αὐτοῦ μίμνʼ ἐπὶ πύργῳ,μὴ παῖδʼ ὀρφανικὸν θήῃς χήρην τε γυναῖκα·λαὸν δὲ στῆσον παρʼ ἐρινεόν, ἔνθα μάλισταἀμβατός ἐστι πόλις καὶ ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχος.τρὶς γὰρ τῇ γʼ ἐλθόντες ἐπειρήσανθʼ οἱ ἄριστοιἀμφʼ Αἴαντε δύω καὶ ἀγακλυτὸν Ἰδομενῆαἠδʼ ἀμφʼ Ἀτρεΐδας καὶ Τυδέος ἄλκιμον υἱόν·ἤ πού τίς σφιν ἔνισπε θεοπροπίων ἐῢ εἰδώς,ἤ νυ καὶ αὐτῶν θυμὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα μέλει γύναι· ἀλλὰ μάλʼ αἰνῶςαἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,αἴ κε κακὸς ὣς νόσφιν ἀλυσκάζω πολέμοιο·οὐδέ με θυμὸς ἄνωγεν, ἐπεὶ μάθον ἔμμεναι ἐσθλὸςαἰεὶ καὶ πρώτοισι μετὰ Τρώεσσι μάχεσθαιἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδʼ ἐμὸν αὐτοῦ.εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴκαὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.ἀλλʼ οὔ μοι Τρώων τόσσον μέλει ἄλγος ὀπίσσω,οὔτʼ αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτοςοὔτε κασιγνήτων, οἵ κεν πολέες τε καὶ ἐσθλοὶἐν κονίῃσι πέσοιεν ὑπʼ ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,ὅσσον σεῦ, ὅτε κέν τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνδακρυόεσσαν ἄγηται ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας·καί κεν ἐν Ἄργει ἐοῦσα πρὸς ἄλλης ἱστὸν ὑφαίνοις,καί κεν ὕδωρ φορέοις Μεσσηΐδος ἢ Ὑπερείηςπόλλʼ ἀεκαζομένη, κρατερὴ δʼ ἐπικείσετʼ ἀνάγκη·καί ποτέ τις εἴπῃσιν ἰδὼν κατὰ δάκρυ χέουσαν·Ἕκτορος ἥδε γυνὴ ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαιΤρώων ἱπποδάμων ὅτε Ἴλιον ἀμφεμάχοντο.ὥς ποτέ τις ἐρέει· σοὶ δʼ αὖ νέον ἔσσεται ἄλγοςχήτεϊ τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἀμύνειν δούλιον ἦμαρ.ἀλλά με τεθνηῶτα χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτοιπρίν γέ τι σῆς τε βοῆς σοῦ θʼ ἑλκηθμοῖο πυθέσθαι.ὣς εἰπὼν οὗ παιδὸς ὀρέξατο φαίδιμος Ἕκτωρ·ἂψ δʼ ὃ πάϊς πρὸς κόλπον ἐϋζώνοιο τιθήνηςἐκλίνθη ἰάχων πατρὸς φίλου ὄψιν ἀτυχθεὶςταρβήσας χαλκόν τε ἰδὲ λόφον ἱππιοχαίτην,δεινὸν ἀπʼ ἀκροτάτης κόρυθος νεύοντα νοήσας.ἐκ δʼ ἐγέλασσε πατήρ τε φίλος καὶ πότνια μήτηρ·αὐτίκʼ ἀπὸ κρατὸς κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ,καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐπὶ χθονὶ παμφανόωσαν·αὐτὰρ ὅ γʼ ὃν φίλον υἱὸν ἐπεὶ κύσε πῆλέ τε χερσὶνεἶπε δʼ ἐπευξάμενος Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσι·Ζεῦ ἄλλοι τε θεοὶ δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαιπαῖδʼ ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ ἀριπρεπέα Τρώεσσιν,ὧδε βίην τʼ ἀγαθόν, καὶ Ἰλίου ἶφι ἀνάσσειν·καί ποτέ τις εἴποι πατρός γʼ ὅδε πολλὸν ἀμείνωνἐκ πολέμου ἀνιόντα· φέροι δʼ ἔναρα βροτόεντακτείνας δήϊον ἄνδρα, χαρείη δὲ φρένα μήτηρ.ὣς εἰπὼν ἀλόχοιο φίλης ἐν χερσὶν ἔθηκεπαῖδʼ ἑόν· ἣ δʼ ἄρα μιν κηώδεϊ δέξατο κόλπῳδακρυόεν γελάσασα· πόσις δʼ ἐλέησε νοήσας,χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·δαιμονίη μή μοί τι λίην ἀκαχίζεο θυμῷ·οὐ γάρ τίς μʼ ὑπὲρ αἶσαν ἀνὴρ Ἄϊδι προϊάψει·μοῖραν δʼ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν,οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλόν, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται.ἀλλʼ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σʼ αὐτῆς ἔργα κόμιζεἱστόν τʼ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευεἔργον ἐποίχεσθαι· πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσειπᾶσι, μάλιστα δʼ ἐμοί, τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν.ὣς ἄρα φωνήσας κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρἵππουριν· ἄλοχος δὲ φίλη οἶκον δὲ βεβήκειἐντροπαλιζομένη, θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσα.αἶψα δʼ ἔπειθʼ ἵκανε δόμους εὖ ναιετάονταςἝκτορος ἀνδροφόνοιο, κιχήσατο δʼ ἔνδοθι πολλὰςἀμφιπόλους, τῇσιν δὲ γόον πάσῃσιν ἐνῶρσεν.αἳ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳ·οὐ γάρ μιν ἔτʼ ἔφαντο ὑπότροπον ἐκ πολέμοιοἵξεσθαι προφυγόντα μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν.οὐδὲ Πάρις δήθυνεν ἐν ὑψηλοῖσι δόμοισιν,ἀλλʼ ὅ γʼ, ἐπεὶ κατέδυ κλυτὰ τεύχεα ποικίλα χαλκῷ,σεύατʼ ἔπειτʼ ἀνὰ ἄστυ ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃδεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνωνεἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖοκυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖταιὤμοις ἀΐσσονται· ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼςῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·ὣς υἱὸς Πριάμοιο Πάρις κατὰ Περγάμου ἄκρηςτεύχεσι παμφαίνων ὥς τʼ ἠλέκτωρ ἐβεβήκεικαγχαλόων, ταχέες δὲ πόδες φέρον· αἶψα δʼ ἔπειταἝκτορα δῖον ἔτετμεν ἀδελφεὸν εὖτʼ ἄρʼ ἔμελλεστρέψεσθʼ ἐκ χώρης ὅθι ᾗ ὀάριζε γυναικί.τὸν πρότερος προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·ἠθεῖʼ ἦ μάλα δή σε καὶ ἐσσύμενον κατερύκωδηθύνων, οὐδʼ ἦλθον ἐναίσιμον ὡς ἐκέλευες;τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·δαιμόνιʼ οὐκ ἄν τίς τοι ἀνὴρ ὃς ἐναίσιμος εἴηἔργον ἀτιμήσειε μάχης, ἐπεὶ ἄλκιμός ἐσσι·ἀλλὰ ἑκὼν μεθιεῖς τε καὶ οὐκ ἐθέλεις· τὸ δʼ ἐμὸν κῆρἄχνυται ἐν θυμῷ, ὅθʼ ὑπὲρ σέθεν αἴσχεʼ ἀκούωπρὸς Τρώων, οἳ ἔχουσι πολὺν πόνον εἵνεκα σεῖο.ἀλλʼ ἴομεν· τὰ δʼ ὄπισθεν ἀρεσσόμεθʼ, αἴ κέ ποθι Ζεὺςδώῃ ἐπουρανίοισι θεοῖς αἰειγενέτῃσικρητῆρα στήσασθαι ἐλεύθερον ἐν μεγάροισινἐκ Τροίης ἐλάσαντας ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.

ὣς εἰπὼν πυλέων ἐξέσσυτο φαίδιμος Ἕκτωρ,τῷ δʼ ἅμʼ Ἀλέξανδρος κίʼ ἀδελφεός· ἐν δʼ ἄρα θυμῷἀμφότεροι μέμασαν πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.ὡς δὲ θεὸς ναύτῃσιν ἐελδομένοισιν ἔδωκενοὖρον, ἐπεί κε κάμωσιν ἐϋξέστῃς ἐλάτῃσιπόντον ἐλαύνοντες, καμάτῳ δʼ ὑπὸ γυῖα λέλυνται,ὣς ἄρα τὼ Τρώεσσιν ἐελδομένοισι φανήτην.ἔνθʼ ἑλέτην ὃ μὲν υἱὸν Ἀρηϊθόοιο ἄνακτοςἌρνῃ ναιετάοντα Μενέσθιον, ὃν κορυνήτηςγείνατʼ Ἀρηΐθοος καὶ Φυλομέδουσα βοῶπις·Ἕκτωρ δʼ Ἠϊονῆα βάλʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντιαὐχένʼ ὑπὸ στεφάνης εὐχάλκου, λύντο δὲ γυῖα.Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάϊς Λυκίων ἀγὸς ἀνδρῶνἸφίνοον βάλε δουρὶ κατὰ κρατερὴν ὑσμίνηνΔεξιάδην ἵππων ἐπιάλμενον ὠκειάωνὦμον· ὃ δʼ ἐξ ἵππων χαμάδις πέσε, λύντο δὲ γυῖα.τοὺς δʼ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις ἈθήνηἈργείους ὀλέκοντας ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ,βῆ ῥα κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασαἼλιον εἰς ἱερήν· τῇ δʼ ἀντίος ὄρνυτʼ ἈπόλλωνΠεργάμου ἐκκατιδών, Τρώεσσι δὲ βούλετο νίκην·ἀλλήλοισι δὲ τώ γε συναντέσθην παρὰ φηγῷ.τὴν πρότερος προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·τίπτε σὺ δʼ αὖ μεμαυῖα Διὸς θύγατερ μεγάλοιοἦλθες ἀπʼ Οὐλύμποιο, μέγας δέ σε θυμὸς ἀνῆκεν;ἦ ἵνα δὴ Δαναοῖσι μάχης ἑτεραλκέα νίκηνδῷς; ἐπεὶ οὔ τι Τρῶας ἀπολλυμένους ἐλεαίρεις.ἀλλʼ εἴ μοί τι πίθοιο τό κεν πολὺ κέρδιον εἴη·νῦν μὲν παύσωμεν πόλεμον καὶ δηϊοτῆτασήμερον· ὕστερον αὖτε μαχήσοντʼ εἰς ὅ κε τέκμωρἸλίου εὕρωσιν, ἐπεὶ ὣς φίλον ἔπλετο θυμῷὑμῖν ἀθανάτῃσι, διαπραθέειν τόδε ἄστυ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ὧδʼ ἔστω ἑκάεργε· τὰ γὰρ φρονέουσα καὶ αὐτὴἦλθον ἀπʼ Οὐλύμποιο μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς.ἀλλʼ ἄγε πῶς μέμονας πόλεμον καταπαυσέμεν ἀνδρῶν;τὴν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·Ἕκτορος ὄρσωμεν κρατερὸν μένος ἱπποδάμοιο,ἤν τινά που Δαναῶν προκαλέσσεται οἰόθεν οἶοςἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι,οἳ δέ κʼ ἀγασσάμενοι χαλκοκνήμιδες Ἀχαιοὶοἶον ἐπόρσειαν πολεμίζειν Ἕκτορι δίῳ.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη.τῶν δʼ Ἕλενος Πριάμοιο φίλος παῖς σύνθετο θυμῷβουλήν, ἥ ῥα θεοῖσιν ἐφήνδανε μητιόωσι·στῆ δὲ παρʼ Ἕκτορʼ ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν·Ἕκτορ υἱὲ Πριάμοιο Διὶ μῆτιν ἀτάλαντεἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο, κασίγνητος δέ τοί εἰμι·ἄλλους μὲν κάθισον Τρῶας καὶ πάντας Ἀχαιούς,αὐτὸς δὲ προκάλεσσαι Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστοςἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι·οὐ γάρ πώ τοι μοῖρα θανεῖν καὶ πότμον ἐπισπεῖν·ὣς γὰρ ἐγὼ ὄπʼ ἄκουσα θεῶν αἰειγενετάων.ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ αὖτε χάρη μέγα μῦθον ἀκούσας,καί ῥʼ ἐς μέσσον ἰὼν Τρώων ἀνέεργε φάλαγγας,μέσσου δουρὸς ἑλών· οἳ δʼ ἱδρύνθησαν ἅπαντες.κὰδ δʼ Ἀγαμέμνων εἷσεν ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς·κὰδ δʼ ἄρʼ Ἀθηναίη τε καὶ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωνἑζέσθην ὄρνισιν ἐοικότες αἰγυπιοῖσιφηγῷ ἐφʼ ὑψηλῇ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιοἀνδράσι τερπόμενοι· τῶν δὲ στίχες εἵατο πυκναὶἀσπίσι καὶ κορύθεσσι καὶ ἔγχεσι πεφρικυῖαι.οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρὶξὀρνυμένοιο νέον, μελάνει δέ τε πόντος ὑπʼ αὐτῆς,τοῖαι ἄρα στίχες εἵατʼ Ἀχαιῶν τε Τρώων τεἐν πεδίῳ· Ἕκτωρ δὲ μετʼ ἀμφοτέροισιν ἔειπε·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.ὅρκια μὲν Κρονίδης ὑψίζυγος οὐκ ἐτέλεσσεν,ἀλλὰ κακὰ φρονέων τεκμαίρεται ἀμφοτέροισινεἰς ὅ κεν ἢ ὑμεῖς Τροίην εὔπυργον ἕλητεἢ αὐτοὶ παρὰ νηυσὶ δαμείετε ποντοπόροισιν.ὑμῖν δʼ ἐν γὰρ ἔασιν ἀριστῆες Παναχαιῶν·τῶν νῦν ὅν τινα θυμὸς ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγειδεῦρʼ ἴτω ἐκ πάντων πρόμος ἔμμεναι Ἕκτορι δίῳ.ὧδε δὲ μυθέομαι, Ζεὺς δʼ ἄμμʼ ἐπιμάρτυρος ἔστω·εἰ μέν κεν ἐμὲ κεῖνος ἕλῃ ταναήκεϊ χαλκῷ,τεύχεα συλήσας φερέτω κοίλας ἐπὶ νῆας,σῶμα δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός μεΤρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.εἰ δέ κʼ ἐγὼ τὸν ἕλω, δώῃ δέ μοι εὖχος Ἀπόλλων,τεύχεα σύλησας οἴσω προτὶ Ἴλιον ἱρήν,καὶ κρεμόω προτὶ νηὸν Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο,τὸν δὲ νέκυν ἐπὶ νῆας ἐϋσσέλμους ἀποδώσω,ὄφρά ἑ ταρχύσωσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοί,σῆμά τέ οἱ χεύωσιν ἐπὶ πλατεῖ Ἑλλησπόντῳ.καί ποτέ τις εἴπῃσι καὶ ὀψιγόνων ἀνθρώπωννηῒ πολυκλήϊδι πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον·ἀνδρὸς μὲν τόδε σῆμα πάλαι κατατεθνηῶτος,ὅν ποτʼ ἀριστεύοντα κατέκτανε φαίδιμος Ἕκτωρ.ὥς ποτέ τις ἐρέει· τὸ δʼ ἐμὸν κλέος οὔ ποτʼ ὀλεῖται.ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ·αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι, δεῖσαν δʼ ὑποδέχθαι·ὀψὲ δὲ δὴ Μενέλαος ἀνίστατο καὶ μετέειπενείκει ὀνειδίζων, μέγα δὲ στεναχίζετο θυμῷ·ὤ μοι ἀπειλητῆρες Ἀχαιΐδες οὐκέτʼ Ἀχαιοί·ἦ μὲν δὴ λώβη τάδε γʼ ἔσσεται αἰνόθεν αἰνῶςεἰ μή τις Δαναῶν νῦν Ἕκτορος ἀντίος εἶσιν.ἀλλʼ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ καὶ γαῖα γένοισθεἥμενοι αὖθι ἕκαστοι ἀκήριοι ἀκλεὲς αὔτως·τῷδε δʼ ἐγὼν αὐτὸς θωρήξομαι· αὐτὰρ ὕπερθενίκης πείρατʼ ἔχονται ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν.ὣς ἄρα φωνήσας κατεδύσετο τεύχεα καλά.ἔνθά κέ τοι Μενέλαε φάνη βιότοιο τελευτὴἝκτορος ἐν παλάμῃσιν, ἐπεὶ πολὺ φέρτερος ἦεν,εἰ μὴ ἀναΐξαντες ἕλον βασιλῆες Ἀχαιῶν,αὐτός τʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνδεξιτερῆς ἕλε χειρὸς ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·ἀφραίνεις Μενέλαε διοτρεφές, οὐδέ τί σε χρὴταύτης ἀφροσύνης· ἀνὰ δὲ σχέο κηδόμενός περ,μηδʼ ἔθελʼ ἐξ ἔριδος σεῦ ἀμείνονι φωτὶ μάχεσθαιἝκτορι Πριαμίδῃ, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.καὶ δʼ Ἀχιλεὺς τούτῳ γε μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃἔρριγʼ ἀντιβολῆσαι, ὅ περ σέο πολλὸν ἀμείνων.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν ἵζευ ἰὼν μετὰ ἔθνος ἑταίρων,τούτῳ δὲ πρόμον ἄλλον ἀναστήσουσιν Ἀχαιοί.εἴ περ ἀδειής τʼ ἐστὶ καὶ εἰ μόθου ἔστʼ ἀκόρητος,φημί μιν ἀσπασίως γόνυ κάμψειν, αἴ κε φύγῃσιδηΐου ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.ὣς εἰπὼν παρέπεισεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρωςαἴσιμα παρειπών, ὃ δʼ ἐπείθετο· τοῦ μὲν ἔπειταγηθόσυνοι θεράποντες ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο·Νέστωρ δʼ Ἀργείοισιν ἀνίστατο καὶ μετέειπεν·ὢ πόποι ἦ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ἱκάνει.ἦ κε μέγʼ οἰμώξειε γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺςἐσθλὸς Μυρμιδόνων βουληφόρος ἠδʼ ἀγορητής,ὅς ποτέ μʼ εἰρόμενος μέγʼ ἐγήθεεν ᾧ ἐνὶ οἴκῳπάντων Ἀργείων ἐρέων γενεήν τε τόκον τε.τοὺς νῦν εἰ πτώσσοντας ὑφʼ Ἕκτορι πάντας ἀκούσαι,πολλά κεν ἀθανάτοισι φίλας ἀνὰ χεῖρας ἀείραιθυμὸν ἀπὸ μελέων δῦναι δόμον Ἄϊδος εἴσω.αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλονἡβῷμʼ ὡς ὅτʼ ἐπʼ ὠκυρόῳ Κελάδοντι μάχοντοἀγρόμενοι Πύλιοί τε καὶ Ἀρκάδες ἐγχεσίμωροιΦειᾶς πὰρ τείχεσσιν Ἰαρδάνου ἀμφὶ ῥέεθρα.τοῖσι δʼ Ἐρευθαλίων πρόμος ἵστατο ἰσόθεος φὼςτεύχεʼ ἔχων ὤμοισιν Ἀρηϊθόοιο ἄνακτοςδίου Ἀρηϊθόου, τὸν ἐπίκλησιν κορυνήτηνἄνδρες κίκλησκον καλλίζωνοί τε γυναῖκεςοὕνεκʼ ἄρʼ οὐ τόξοισι μαχέσκετο δουρί τε μακρῷ,ἀλλὰ σιδηρείῃ κορύνῃ ῥήγνυσκε φάλαγγας.τὸν Λυκόοργος ἔπεφνε δόλῳ, οὔ τι κράτεΐ γε,στεινωπῷ ἐν ὁδῷ ὅθʼ ἄρʼ οὐ κορύνη οἱ ὄλεθρονχραῖσμε σιδηρείη· πρὶν γὰρ Λυκόοργος ὑποφθὰςδουρὶ μέσον περόνησεν, ὃ δʼ ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη·τεύχεα δʼ ἐξενάριξε, τά οἱ πόρε χάλκεος Ἄρης.καὶ τὰ μὲν αὐτὸς ἔπειτα φόρει μετὰ μῶλον Ἄρηος·αὐτὰρ ἐπεὶ Λυκόοργος ἐνὶ μεγάροισιν ἐγήρα,δῶκε δʼ Ἐρευθαλίωνι φίλῳ θεράποντι φορῆναι·τοῦ ὅ γε τεύχεʼ ἔχων προκαλίζετο πάντας ἀρίστους.οἳ δὲ μάλʼ ἐτρόμεον καὶ ἐδείδισαν, οὐδέ τις ἔτλη·ἀλλʼ ἐμὲ θυμὸς ἀνῆκε πολυτλήμων πολεμίζεινθάρσεϊ ᾧ· γενεῇ δὲ νεώτατος ἔσκον ἁπάντων·καὶ μαχόμην οἱ ἐγώ, δῶκεν δέ μοι εὖχος Ἀθήνη.τὸν δὴ μήκιστον καὶ κάρτιστον κτάνον ἄνδρα·πολλὸς γάρ τις ἔκειτο παρήορος ἔνθα καὶ ἔνθα.εἴθʼ ὣς ἡβώοιμι, βίη δέ μοι ἔμπεδος εἴη·τώ κε τάχʼ ἀντήσειε μάχης κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὑμέων δʼ οἵ περ ἔασιν ἀριστῆες Παναχαιῶνοὐδʼ οἳ προφρονέως μέμαθʼ Ἕκτορος ἀντίον ἐλθεῖν.ὣς νείκεσσʼ ὃ γέρων, οἳ δʼ ἐννέα πάντες ἀνέσταν.ὦρτο πολὺ πρῶτος μὲν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,τῷ δʼ ἐπὶ Τυδεΐδης ὦρτο κρατερὸς Διομήδης,τοῖσι δʼ ἐπʼ Αἴαντες θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκήν,τοῖσι δʼ ἐπʼ Ἰδομενεὺς καὶ ὀπάων ἸδομενῆοςΜηριόνης ἀτάλαντος Ἐνυαλίῳ ἀνδρειφόντῃ,τοῖσι δʼ ἐπʼ Εὐρύπυλος Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱός,ἂν δὲ Θόας Ἀνδραιμονίδης καὶ δῖος Ὀδυσσεύς·πάντες ἄρʼ οἵ γʼ ἔθελον πολεμίζειν Ἕκτορι δίῳ.τοῖς δʼ αὖτις μετέειπε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·κλήρῳ νῦν πεπάλασθε διαμπερὲς ὅς κε λάχῃσιν·οὗτος γὰρ δὴ ὀνήσει ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς,καὶ δʼ αὐτὸς ὃν θυμὸν ὀνήσεται αἴ κε φύγῃσιδηΐου ἐκ πολέμοιο καὶ αἰνῆς δηϊοτῆτος.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ κλῆρον ἐσημήναντο ἕκαστος,ἐν δʼ ἔβαλον κυνέῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο.λαοὶ δʼ ἠρήσαντο, θεοῖσι δὲ χεῖρας ἀνέσχον·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·Ζεῦ πάτερ ἢ Αἴαντα λαχεῖν, ἢ Τυδέος υἱόν,ἢ αὐτὸν βασιλῆα πολυχρύσοιο Μυκήνης.ὣς ἄρʼ ἔφαν, πάλλεν δὲ Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,ἐκ δʼ ἔθορε κλῆρος κυνέης ὃν ἄρʼ ἤθελον αὐτοὶΑἴαντος· κῆρυξ δὲ φέρων ἀνʼ ὅμιλον ἁπάντῃδεῖξʼ ἐνδέξια πᾶσιν ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶν.οἳ δʼ οὐ γιγνώσκοντες ἀπηνήναντο ἕκαστος.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸν ἵκανε φέρων ἀνʼ ὅμιλον ἁπάντῃὅς μιν ἐπιγράψας κυνέῃ βάλε φαίδιμος Αἴας,ἤτοι ὑπέσχεθε χεῖρʼ, ὃ δʼ ἄρʼ ἔμβαλεν ἄγχι παραστάς,γνῶ δὲ κλήρου σῆμα ἰδών, γήθησε δὲ θυμῷ.τὸν μὲν πὰρ πόδʼ ἑὸν χαμάδις βάλε φώνησέν τε·ὦ φίλοι ἤτοι κλῆρος ἐμός, χαίρω δὲ καὶ αὐτὸςθυμῷ, ἐπεὶ δοκέω νικησέμεν Ἕκτορα δῖον.ἀλλʼ ἄγετʼ ὄφρʼ ἂν ἐγὼ πολεμήϊα τεύχεα δύω,τόφρʼ ὑμεῖς εὔχεσθε Διὶ Κρονίωνι ἄνακτισιγῇ ἐφʼ ὑμείων ἵνα μὴ Τρῶές γε πύθωνται,ἠὲ καὶ ἀμφαδίην, ἐπεὶ οὔ τινα δείδιμεν ἔμπης·οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑκὼν ἀέκοντα δίηταιοὐδέ τι ἰδρείῃ, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ νήϊδά γʼ οὕτωςἔλπομαι ἐν Σαλαμῖνι γενέσθαι τε τραφέμεν τε.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·Ζεῦ πάτερ Ἴδηθεν μεδέων κύδιστε μέγιστεδὸς νίκην Αἴαντι καὶ ἀγλαὸν εὖχος ἀρέσθαι·εἰ δὲ καὶ Ἕκτορά περ φιλέεις καὶ κήδεαι αὐτοῦ,ἴσην ἀμφοτέροισι βίην καὶ κῦδος ὄπασσον.ὣς ἄρʼ ἔφαν, Αἴας δὲ κορύσσετο νώροπι χαλκῷ.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ ἕσσατο τεύχεα,σεύατʼ ἔπειθʼ οἷός τε πελώριος ἔρχεται Ἄρης,ὅς τʼ εἶσιν πόλεμον δὲ μετʼ ἀνέρας οὕς τε Κρονίωνθυμοβόρου ἔριδος μένεϊ ξυνέηκε μάχεσθαι.τοῖος ἄρʼ Αἴας ὦρτο πελώριος ἕρκος Ἀχαιῶνμειδιόων βλοσυροῖσι προσώπασι· νέρθε δὲ ποσσὶνἤϊε μακρὰ βιβάς, κραδάων δολιχόσκιον ἔγχος.τὸν δὲ καὶ Ἀργεῖοι μὲν ἐγήθεον εἰσορόωντες,Τρῶας δὲ τρόμος αἰνὸς ὑπήλυθε γυῖα ἕκαστον,Ἕκτορί τʼ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι πάτασσεν·ἀλλʼ οὔ πως ἔτι εἶχεν ὑποτρέσαι οὐδʼ ἀναδῦναιἂψ λαῶν ἐς ὅμιλον, ἐπεὶ προκαλέσσατο χάρμῃ.Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργονχάλκεον ἑπταβόειον, ὅ οἱ Τυχίος κάμε τεύχωνσκυτοτόμων ὄχʼ ἄριστος Ὕλῃ ἔνι οἰκία ναίων,ὅς οἱ ἐποίησεν σάκος αἰόλον ἑπταβόειονταύρων ζατρεφέων, ἐπὶ δʼ ὄγδοον ἤλασε χαλκόν.τὸ πρόσθε στέρνοιο φέρων Τελαμώνιος Αἴαςστῆ ῥα μάλʼ Ἕκτορος ἐγγύς, ἀπειλήσας δὲ προσηύδα·Ἕκτορ νῦν μὲν δὴ σάφα εἴσεαι οἰόθεν οἶοςοἷοι καὶ Δαναοῖσιν ἀριστῆες μετέασικαὶ μετʼ Ἀχιλλῆα ῥηξήνορα θυμολέοντα.ἀλλʼ ὃ μὲν ἐν νήεσσι κορωνίσι ποντοπόροισικεῖτʼ ἀπομηνίσας Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν·ἡμεῖς δʼ εἰμὲν τοῖοι οἳ ἂν σέθεν ἀντιάσαιμενκαὶ πολέες· ἀλλʼ ἄρχε μάχης ἠδὲ πτολέμοιο.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶνμή τί μευ ἠΰτε παιδὸς ἀφαυροῦ πειρήτιζεἠὲ γυναικός, ἣ οὐκ οἶδεν πολεμήϊα ἔργα.αὐτὰρ ἐγὼν εὖ οἶδα μάχας τʼ ἀνδροκτασίας τε·οἶδʼ ἐπὶ δεξιά, οἶδʼ ἐπʼ ἀριστερὰ νωμῆσαι βῶνἀζαλέην, τό μοι ἔστι ταλαύρινον πολεμίζειν·οἶδα δʼ ἐπαΐξαι μόθον ἵππων ὠκειάων·οἶδα δʼ ἐνὶ σταδίῃ δηΐῳ μέλπεσθαι Ἄρηϊ.ἀλλʼ οὐ γάρ σʼ ἐθέλω βαλέειν τοιοῦτον ἐόνταλάθρῃ ὀπιπεύσας, ἀλλʼ ἀμφαδόν, αἴ κε τύχωμι.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλεν Αἴαντος δεινὸν σάκος ἑπταβόειονἀκρότατον κατὰ χαλκόν, ὃς ὄγδοος ἦεν ἐπʼ αὐτῷ.ἓξ δὲ διὰ πτύχας ἦλθε δαΐζων χαλκὸς ἀτειρής,ἐν τῇ δʼ ἑβδομάτῃ ῥινῷ σχέτο· δεύτερος αὖτεΑἴας διογενὴς προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλε Πριαμίδαο κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην.διὰ μὲν ἀσπίδος ἦλθε φαεινῆς ὄβριμον ἔγχος,καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο·ἀντικρὺ δὲ παραὶ λαπάρην διάμησε χιτῶναἔγχος· ὃ δʼ ἐκλίνθη καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν.τὼ δʼ ἐκσπασσαμένω δολίχʼ ἔγχεα χερσὶν ἅμʼ ἄμφωσύν ῥʼ ἔπεσον λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισινἢ συσὶ κάπροισιν, τῶν τε σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν.Πριαμίδης μὲν ἔπειτα μέσον σάκος οὔτασε δουρί,οὐδʼ ἔρρηξεν χαλκός, ἀνεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμή.Αἴας δʼ ἀσπίδα νύξεν ἐπάλμενος· ἣ δὲ διαπρὸἤλυθεν ἐγχείη, στυφέλιξε δέ μιν μεμαῶτα,τμήδην δʼ αὐχένʼ ἐπῆλθε, μέλαν δʼ ἀνεκήκιεν αἷμα,ἀλλʼ οὐδʼ ὧς ἀπέληγε μάχης κορυθαίολος Ἕκτωρ,ἀλλʼ ἀναχασσάμενος λίθον εἵλετο χειρὶ παχείῃκείμενον ἐν πεδίῳ μέλανα τρηχύν τε μέγαν τε·τῷ βάλεν Αἴαντος δεινὸν σάκος ἑπταβόειονμέσσον ἐπομφάλιον· περιήχησεν δʼ ἄρα χαλκός.δεύτερος αὖτʼ Αἴας πολὺ μείζονα λᾶαν ἀείραςἧκʼ ἐπιδινήσας, ἐπέρεισε δὲ ἶνʼ ἀπέλεθρον,εἴσω δʼ ἀσπίδʼ ἔαξε βαλὼν μυλοειδέϊ πέτρῳ,βλάψε δέ οἱ φίλα γούναθʼ· ὃ δʼ ὕπτιος ἐξετανύσθηἀσπίδι ἐγχριμφθείς· τὸν δʼ αἶψʼ ὤρθωσεν Ἀπόλλων.καί νύ κε δὴ ξιφέεσσʼ αὐτοσχεδὸν οὐτάζοντο,εἰ μὴ κήρυκες Διὸς ἄγγελοι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶνἦλθον, ὃ μὲν Τρώων, ὃ δʼ Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων,Ταλθύβιός τε καὶ Ἰδαῖος πεπνυμένω ἄμφω·μέσσῳ δʼ ἀμφοτέρων σκῆπτρα σχέθον, εἶπέ τε μῦθονκῆρυξ Ἰδαῖος πεπνυμένα μήδεα εἰδώς·μηκέτι παῖδε φίλω πολεμίζετε μηδὲ μάχεσθον·ἀμφοτέρω γὰρ σφῶϊ φιλεῖ νεφεληγερέτα Ζεύς,ἄμφω δʼ αἰχμητά· τό γε δὴ καὶ ἴδμεν ἅπαντες.νὺξ δʼ ἤδη τελέθει· ἀγαθὸν καὶ νυκτὶ πιθέσθαι.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη Τελαμώνιος Αἴας·Ἰδαῖʼ Ἕκτορα ταῦτα κελεύετε μυθήσασθαι·αὐτὸς γὰρ χάρμῃ προκαλέσσατο πάντας ἀρίστους.ἀρχέτω· αὐτὰρ ἐγὼ μάλα πείσομαι ᾗ περ ἂν οὗτος.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·Αἶαν ἐπεί τοι δῶκε θεὸς μέγεθός τε βίην τεκαὶ πινυτήν, περὶ δʼ ἔγχει Ἀχαιῶν φέρτατός ἐσσι,νῦν μὲν παυσώμεσθα μάχης καὶ δηϊοτῆτοςσήμερον· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθʼ εἰς ὅ κε δαίμωνἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δʼ ἑτέροισί γε νίκην.νὺξ δʼ ἤδη τελέθει· ἀγαθὸν καὶ νυκτὶ πιθέσθαι,ὡς σύ τʼ ἐϋφρήνῃς πάντας παρὰ νηυσὶν Ἀχαιούς,σούς τε μάλιστα ἔτας καὶ ἑταίρους, οἵ τοι ἔασιν·αὐτὰρ ἐγὼ κατὰ ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτοςΤρῶας ἐϋφρανέω καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,αἵ τέ μοι εὐχόμεναι θεῖον δύσονται ἀγῶνα.δῶρα δʼ ἄγʼ ἀλλήλοισι περικλυτὰ δώομεν ἄμφω,ὄφρά τις ὧδʼ εἴπῃσιν Ἀχαιῶν τε Τρώων τε·ἠμὲν ἐμαρνάσθην ἔριδος πέρι θυμοβόροιο,ἠδʼ αὖτʼ ἐν φιλότητι διέτμαγεν ἀρθμήσαντε.ὣς ἄρα φωνήσας δῶκε ξίφος ἀργυρόηλονσὺν κολεῷ τε φέρων καὶ ἐϋτμήτῳ τελαμῶνι·Αἴας δὲ ζωστῆρα δίδου φοίνικι φαεινόν.τὼ δὲ διακρινθέντε ὃ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶνἤϊʼ, ὃ δʼ ἐς Τρώων ὅμαδον κίε· τοὶ δὲ χάρησαν,ὡς εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προσιόντα,Αἴαντος προφυγόντα μένος καὶ χεῖρας ἀάπτους·καί ῥʼ ἦγον προτὶ ἄστυ ἀελπτέοντες σόον εἶναι.Αἴαντʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶεἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον κεχαρηότα νίκῃ.οἳ δʼ ὅτε δὴ κλισίῃσιν ἐν Ἀτρεΐδαο γένοντο,τοῖσι δὲ βοῦν ἱέρευσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνἄρσενα πενταέτηρον ὑπερμενέϊ Κρονίωνι.τὸν δέρον ἀμφί θʼ ἕπον, καί μιν διέχευαν ἅπαντα,μίστυλλόν τʼ ἄρʼ ἐπισταμένως πεῖράν τʼ ὀβελοῖσιν,ὄπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα,δαίνυντʼ, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης·νώτοισιν δʼ Αἴαντα διηνεκέεσσι γέραιρενἥρως Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖς ὁ γέρων πάμπρωτος ὑφαίνειν ἤρχετο μῆτινΝέστωρ, οὗ καὶ πρόσθεν ἀρίστη φαίνετο βουλή·ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀτρεΐδη τε καὶ ἄλλοι ἀριστῆες Παναχαιῶν,πολλοὶ γὰρ τεθνᾶσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοί,τῶν νῦν αἷμα κελαινὸν ἐΰρροον ἀμφὶ Σκάμανδρονἐσκέδασʼ ὀξὺς Ἄρης, ψυχαὶ δʼ Ἄϊδος δὲ κατῆλθον·τώ σε χρὴ πόλεμον μὲν ἅμʼ ἠοῖ παῦσαι Ἀχαιῶν,αὐτοὶ δʼ ἀγρόμενοι κυκλήσομεν ἐνθάδε νεκροὺςβουσὶ καὶ ἡμιόνοισιν· ἀτὰρ κατακήομεν αὐτοὺςτυτθὸν ἀπὸ πρὸ νεῶν, ὥς κʼ ὀστέα παισὶν ἕκαστοςοἴκαδʼ ἄγῃ ὅτʼ ἂν αὖτε νεώμεθα πατρίδα γαῖαν.τύμβον δʼ ἀμφὶ πυρὴν ἕνα χεύομεν ἐξαγαγόντεςἄκριτον ἐκ πεδίου· ποτὶ δʼ αὐτὸν δείμομεν ὦκαπύργους ὑψηλοὺς εἶλαρ νηῶν τε καὶ αὐτῶν.ἐν δʼ αὐτοῖσι πύλας ποιήσομεν εὖ ἀραρυίας,ὄφρα διʼ αὐτάων ἱππηλασίη ὁδὸς εἴη·ἔκτοσθεν δὲ βαθεῖαν ὀρύξομεν ἐγγύθι τάφρον,ἥ χʼ ἵππον καὶ λαὸν ἐρυκάκοι ἀμφὶς ἐοῦσα,μή ποτʼ ἐπιβρίσῃ πόλεμος Τρώων ἀγερώχων.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνησαν βασιλῆες.Τρώων αὖτʼ ἀγορὴ γένετʼ Ἰλίου ἐν πόλει ἄκρῃδεινὴ τετρηχυῖα, παρὰ Πριάμοιο θύρῃσι·τοῖσιν δʼ Ἀντήνωρ πεπνυμένος ἦρχʼ ἀγορεύειν·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδʼ ἐπίκουροι,ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.δεῦτʼ ἄγετʼ Ἀργείην Ἑλένην καὶ κτήμαθʼ ἅμʼ αὐτῇδώομεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν· νῦν δʼ ὅρκια πιστὰψευσάμενοι μαχόμεσθα· τὼ οὔ νύ τι κέρδιον ἡμῖνἔλπομαι ἐκτελέεσθαι, ἵνα μὴ ῥέξομεν ὧδε.ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο· τοῖσι δʼ ἀνέστηδῖος Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιο,ὅς μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἀντῆνορ σὺ μὲν οὐκέτʼ ἐμοὶ φίλα ταῦτʼ ἀγορεύεις·οἶσθα καὶ ἄλλον μῦθον ἀμείνονα τοῦδε νοῆσαι.εἰ δʼ ἐτεὸν δὴ τοῦτον ἀπὸ σπουδῆς ἀγορεύεις,ἐξ ἄρα δή τοι ἔπειτα θεοὶ φρένας ὤλεσαν αὐτοί.αὐτὰρ ἐγὼ Τρώεσσι μεθʼ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω·ἀντικρὺ δʼ ἀπόφημι γυναῖκα μὲν οὐκ ἀποδώσω·κτήματα δʼ ὅσσʼ ἀγόμην ἐξ Ἄργεος ἡμέτερον δῶπάντʼ ἐθέλω δόμεναι καὶ οἴκοθεν ἄλλʼ ἐπιθεῖναι.ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο· τοῖσι δʼ ἀνέστηΔαρδανίδης Πρίαμος, θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος,ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπε·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδʼ ἐπίκουροι,ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.νῦν μὲν δόρπον ἕλεσθε κατὰ πτόλιν ὡς τὸ πάρος περ,καὶ φυλακῆς μνήσασθε καὶ ἐγρήγορθε ἕκαστος·ἠῶθεν δʼ Ἰδαῖος ἴτω κοίλας ἐπὶ νῆαςεἰπέμεν Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳμῦθον Ἀλεξάνδροιο, τοῦ εἵνεκα νεῖκος ὄρωρε·καὶ δὲ τόδʼ εἰπέμεναι πυκινὸν ἔπος, αἴ κʼ ἐθέλωσιπαύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος, εἰς ὅ κε νεκροὺςκήομεν· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθʼ εἰς ὅ κε δαίμωνἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δʼ ἑτέροισί γε νίκην.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδʼ ἐπίθοντο·δόρπον ἔπειθʼ εἵλοντο κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσιν·ἠῶθεν δʼ Ἰδαῖος ἔβη κοίλας ἐπὶ νῆας·τοὺς δʼ εὗρʼ εἰν ἀγορῇ Δαναοὺς θεράποντας Ἄρηοςνηῒ πάρα πρύμνῃ Ἀγαμέμνονος· αὐτὰρ ὃ τοῖσιστὰς ἐν μέσσοισιν μετεφώνεεν ἠπύτα κῆρυξ·Ἀτρεΐδη τε καὶ ἄλλοι ἀριστῆες Παναχαιῶνἠνώγει Πρίαμός τε καὶ ἄλλοι Τρῶες ἀγαυοὶεἰπεῖν, αἴ κέ περ ὔμμι φίλον καὶ ἡδὺ γένοιτο,μῦθον Ἀλεξάνδροιο, τοῦ εἵνεκα νεῖκος ὄρωρε·κτήματα μὲν ὅσʼ Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσὶνἠγάγετο Τροίηνδʼ· ὡς πρὶν ὤφελλʼ ἀπολέσθαι·πάντʼ ἐθέλει δόμεναι καὶ οἴκοθεν ἄλλʼ ἐπιθεῖναι·κουριδίην δʼ ἄλοχον Μενελάου κυδαλίμοιοοὔ φησιν δώσειν· ἦ μὴν Τρῶές γε κέλονται.καὶ δὲ τόδʼ ἠνώγεον εἰπεῖν ἔπος αἴ κʼ ἐθέλητεπαύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος εἰς ὅ κε νεκροὺςκήομεν· ὕστερον αὖτε μαχησόμεθʼ εἰς ὅ κε δαίμωνἄμμε διακρίνῃ, δώῃ δʼ ἑτέροισί γε νίκην.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ·ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·μήτʼ ἄρ τις νῦν κτήματʼ Ἀλεξάνδροιο δεχέσθωμήθʼ Ἑλένην· γνωτὸν δὲ καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστινὡς ἤδη Τρώεσσιν ὀλέθρου πείρατʼ ἐφῆπται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἐπίαχον υἷες Ἀχαιῶνμῦθον ἀγασσάμενοι Διομήδεος ἱπποδάμοιο·καὶ τότʼ ἄρʼ Ἰδαῖον προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·Ἰδαῖʼ ἤτοι μῦθον Ἀχαιῶν αὐτὸς ἀκούειςὥς τοι ὑποκρίνονται· ἐμοὶ δʼ ἐπιανδάνει οὕτωςἀμφὶ δὲ νεκροῖσιν κατακαιέμεν οὔ τι μεγαίρω·οὐ γάρ τις φειδὼ νεκύων κατατεθνηώτωνγίγνετʼ ἐπεί κε θάνωσι πυρὸς μειλισσέμεν ὦκα.ὅρκια δὲ Ζεὺς ἴστω ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης.ὣς εἰπὼν τὸ σκῆπτρον ἀνέσχεθε πᾶσι θεοῖσιν,ἄψορρον δʼ Ἰδαῖος ἔβη προτὶ Ἴλιον ἱρήν.οἳ δʼ ἕατʼ εἰν ἀγορῇ Τρῶες καὶ Δαρδανίωνεςπάντες ὁμηγερέες, ποτιδέγμενοι ὁππότʼ ἄρʼ ἔλθοιἸδαῖος· ὃ δʼ ἄρʼ ἦλθε καὶ ἀγγελίην ἀπέειπεστὰς ἐν μέσσοισιν· τοὶ δʼ ὁπλίζοντο μάλʼ ὦκα,ἀμφότερον νέκυάς τʼ ἀγέμεν ἕτεροι δὲ μεθʼ ὕλην·Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐϋσσέλμων ἀπὸ νηῶνὀτρύνοντο νέκυς τʼ ἀγέμεν, ἕτεροι δὲ μεθʼ ὕλην.Ἠέλιος μὲν ἔπειτα νέον προσέβαλλεν ἀρούραςἐξ ἀκαλαρρείταο βαθυρρόου Ὠκεανοῖοοὐρανὸν εἰσανιών· οἳ δʼ ἤντεον ἀλλήλοισιν.ἔνθα διαγνῶναι χαλεπῶς ἦν ἄνδρα ἕκαστον·ἀλλʼ ὕδατι νίζοντες ἄπο βρότον αἱματόενταδάκρυα θερμὰ χέοντες ἀμαξάων ἐπάειραν.οὐδʼ εἴα κλαίειν Πρίαμος μέγας· οἳ δὲ σιωπῇνεκροὺς πυρκαϊῆς ἐπινήνεον ἀχνύμενοι κῆρ,ἐν δὲ πυρὶ πρήσαντες ἔβαν προτὶ Ἴλιον ἱρήν.ὣς δʼ αὔτως ἑτέρωθεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶνεκροὺς πυρκαϊῆς ἐπινήνεον ἀχνύμενοι κῆρ,ἐν δὲ πυρὶ πρήσαντες ἔβαν κοίλας ἐπὶ νῆας.ἦμος δʼ οὔτʼ ἄρ πω ἠώς, ἔτι δʼ ἀμφιλύκη νύξ,τῆμος ἄρʼ ἀμφὶ πυρὴν κριτὸς ἔγρετο λαὸς Ἀχαιῶν,τύμβον δʼ ἀμφʼ αὐτὴν ἕνα ποίεον ἐξαγαγόντεςἄκριτον ἐκ πεδίου, ποτὶ δʼ αὐτὸν τεῖχος ἔδειμανπύργους θʼ ὑψηλούς, εἶλαρ νηῶν τε καὶ αὐτῶν.ἐν δʼ αὐτοῖσι πύλας ἐνεποίεον εὖ ἀραρυίας,ὄφρα διʼ αὐτάων ἱππηλασίη ὁδὸς εἴη·ἔκτοσθεν δὲ βαθεῖαν ἐπʼ αὐτῷ τάφρον ὄρυξανεὐρεῖαν μεγάλην, ἐν δὲ σκόλοπας κατέπηξαν.ὣς οἳ μὲν πονέοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοί·οἳ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἀστεροπητῇθηεῦντο μέγα ἔργον Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥά τίς ἐστι βροτῶν ἐπʼ ἀπείρονα γαῖανὅς τις ἔτʼ ἀθανάτοισι νόον καὶ μῆτιν ἐνίψει;οὐχ ὁράᾳς ὅτι δʼ αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶτεῖχος ἐτειχίσσαντο νεῶν ὕπερ, ἀμφὶ δὲ τάφρονἤλασαν, οὐδὲ θεοῖσι δόσαν κλειτὰς ἑκατόμβας;τοῦ δʼ ἤτοι κλέος ἔσται ὅσον τʼ ἐπικίδναται ἠώς·τοῦ δʼ ἐπιλήσονται τὸ ἐγὼ καὶ Φοῖβος Ἀπόλλωνἥρῳ Λαομέδοντι πολίσσαμεν ἀθλήσαντε.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ὢ πόποι ἐννοσίγαιʼ εὐρυσθενές, οἷον ἔειπες.ἄλλός κέν τις τοῦτο θεῶν δείσειε νόημα,ὃς σέο πολλὸν ἀφαυρότερος χεῖράς τε μένος τε·σὸν δʼ ἤτοι κλέος ἔσται ὅσον τʼ ἐπικίδναται ἠώς.ἄγρει μὰν ὅτʼ ἂν αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶοἴχωνται σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαντεῖχος ἀναρρήξας τὸ μὲν εἰς ἅλα πᾶν καταχεῦαι,αὖτις δʼ ἠϊόνα μεγάλην ψαμάθοισι καλύψαι,ὥς κέν τοι μέγα τεῖχος ἀμαλδύνηται Ἀχαιῶν.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,δύσετο δʼ ἠέλιος, τετέλεστο δὲ ἔργον Ἀχαιῶν,βουφόνεον δὲ κατὰ κλισίας καὶ δόρπον ἕλοντο.νῆες δʼ ἐκ Λήμνοιο παρέσταν οἶνον ἄγουσαιπολλαί, τὰς προέηκεν Ἰησονίδης Εὔνηος,τόν ῥʼ ἔτεχʼ Ὑψιπύλη ὑπʼ Ἰήσονι ποιμένι λαῶν.χωρὶς δʼ Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳδῶκεν Ἰησονίδης ἀγέμεν μέθυ χίλια μέτρα.ἔνθεν οἰνίζοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοί,ἄλλοι μὲν χαλκῷ, ἄλλοι δʼ αἴθωνι σιδήρῳ,ἄλλοι δὲ ῥινοῖς, ἄλλοι δʼ αὐτῇσι βόεσσιν,ἄλλοι δʼ ἀνδραπόδεσσι· τίθεντο δὲ δαῖτα θάλειαν.παννύχιοι μὲν ἔπειτα κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶδαίνυντο, Τρῶες δὲ κατὰ πτόλιν ἠδʼ ἐπίκουροι·παννύχιος δέ σφιν κακὰ μήδετο μητίετα Ζεὺςσμερδαλέα κτυπέων· τοὺς δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει·οἶνον δʼ ἐκ δεπάων χαμάδις χέον, οὐδέ τις ἔτληπρὶν πιέειν πρὶν λεῖψαι ὑπερμενέϊ Κρονίωνι.κοιμήσαντʼ ἄρʼ ἔπειτα καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο.

Ἠὼς μὲν κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπʼ αἶαν,Ζεὺς δὲ θεῶν ἀγορὴν ποιήσατο τερπικέραυνοςἀκροτάτῃ κορυφῇ πολυδειράδος Οὐλύμποιο·αὐτὸς δέ σφʼ ἀγόρευε, θεοὶ δʼ ὑπὸ πάντες ἄκουον·κέκλυτέ μευ πάντές τε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι,ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει.μήτέ τις οὖν θήλεια θεὸς τό γε μήτέ τις ἄρσηνπειράτω διακέρσαι ἐμὸν ἔπος, ἀλλʼ ἅμα πάντεςαἰνεῖτʼ, ὄφρα τάχιστα τελευτήσω τάδε ἔργα.ὃν δʼ ἂν ἐγὼν ἀπάνευθε θεῶν ἐθέλοντα νοήσωἐλθόντʼ ἢ Τρώεσσιν ἀρηγέμεν ἢ Δαναοῖσιπληγεὶς οὐ κατὰ κόσμον ἐλεύσεται Οὔλυμπον δέ·ἤ μιν ἑλὼν ῥίψω ἐς Τάρταρον ἠερόεντατῆλε μάλʼ, ἧχι βάθιστον ὑπὸ χθονός ἐστι βέρεθρον,ἔνθα σιδήρειαί τε πύλαι καὶ χάλκεος οὐδός,τόσσον ἔνερθʼ Ἀΐδεω ὅσον οὐρανός ἐστʼ ἀπὸ γαίης·γνώσετʼ ἔπειθʼ ὅσον εἰμὶ θεῶν κάρτιστος ἁπάντων.εἰ δʼ ἄγε πειρήσασθε θεοὶ ἵνα εἴδετε πάντες·σειρὴν χρυσείην ἐξ οὐρανόθεν κρεμάσαντεςπάντές τʼ ἐξάπτεσθε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι·ἀλλʼ οὐκ ἂν ἐρύσαιτʼ ἐξ οὐρανόθεν πεδίον δὲΖῆνʼ ὕπατον μήστωρʼ, οὐδʼ εἰ μάλα πολλὰ κάμοιτε.ἀλλʼ ὅτε δὴ καὶ ἐγὼ πρόφρων ἐθέλοιμι ἐρύσσαι,αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαιμʼ αὐτῇ τε θαλάσσῃ·σειρὴν μέν κεν ἔπειτα περὶ ῥίον Οὐλύμποιοδησαίμην, τὰ δέ κʼ αὖτε μετήορα πάντα γένοιτο.τόσσον ἐγὼ περί τʼ εἰμὶ θεῶν περί τʼ εἴμʼ ἀνθρώπων.ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇμῦθον ἀγασσάμενοι· μάλα γὰρ κρατερῶς ἀγόρευσεν.ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη ὕπατε κρειόντωνεὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι σθένος οὐκ ἐπιεικτόν·ἀλλʼ ἔμπης Δαναῶν ὀλοφυρόμεθʼ αἰχμητάων,οἵ κεν δὴ κακὸν οἶτον ἀναπλήσαντες ὄλωνται.ἀλλʼ ἤτοι πολέμου μὲν ἀφεξόμεθʼ ὡς σὺ κελεύεις·βουλὴν δʼ Ἀργείοις ὑποθησόμεθʼ ἥ τις ὀνήσει,ὡς μὴ πάντες ὄλωνται ὀδυσσαμένοιο τεοῖο.τὴν δʼ ἐπιμειδήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·θάρσει Τριτογένεια φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμῷπρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι.ὣς εἰπὼν ὑπʼ ὄχεσφι τιτύσκετο χαλκόποδʼ ἵππωὠκυπέτα χρυσέῃσιν ἐθείρῃσιν κομόωντε,χρυσὸν δʼ αὐτὸς ἔδυνε περὶ χροΐ, γέντο δʼ ἱμάσθληνχρυσείην εὔτυκτον, ἑοῦ δʼ ἐπεβήσετο δίφρου,μάστιξεν δʼ ἐλάαν· τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθηνμεσσηγὺς γαίης τε καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντος.Ἴδην δʼ ἵκανεν πολυπίδακα μητέρα θηρῶνΓάργαρον, ἔνθά τέ οἱ τέμενος βωμός τε θυήεις.ἔνθʼ ἵππους ἔστησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τελύσας ἐξ ὀχέων, κατὰ δʼ ἠέρα πουλὺν ἔχευεν.αὐτὸς δʼ ἐν κορυφῇσι καθέζετο κύδεϊ γαίωνεἰσορόων Τρώων τε πόλιν καὶ νῆας Ἀχαιῶν.οἳ δʼ ἄρα δεῖπνον ἕλοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶῥίμφα κατὰ κλισίας, ἀπὸ δʼ αὐτοῦ θωρήσσοντο.Τρῶες δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἀνὰ πτόλιν ὁπλίζοντοπαυρότεροι· μέμασαν δὲ καὶ ὧς ὑσμῖνι μάχεσθαιχρειοῖ ἀναγκαίῃ, πρό τε παίδων καὶ πρὸ γυναικῶν.πᾶσαι δʼ ὠΐγνυντο πύλαι, ἐκ δʼ ἔσσυτο λαός,πεζοί θʼ ἱππῆές τε· πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.οἳ δʼ ὅτε δή ῥʼ ἐς χῶρον ἕνα ξυνιόντες ἵκοντοσύν ῥʼ ἔβαλον ῥινούς, σὺν δʼ ἔγχεα καὶ μένεʼ ἀνδρῶνχαλκεοθωρήκων· ἀτὰρ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαιἔπληντʼ ἀλλήλῃσι, πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.ἔνθα δʼ ἅμʼ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶνὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων, ῥέε δʼ αἵματι γαῖα.ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ,τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός.ἦμος δʼ Ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει,καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα·ἐν δʼ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιοΤρώων θʼ ἱπποδάμων καὶ Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων,ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δʼ αἴσιμον ἦμαρ Ἀχαιῶν.αἳ μὲν Ἀχαιῶν κῆρες ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃἑζέσθην, Τρώων δὲ πρὸς οὐρανὸν εὐρὺν ἄερθεν·αὐτὸς δʼ ἐξ Ἴδης μεγάλʼ ἔκτυπε, δαιόμενον δὲἧκε σέλας μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν· οἳ δὲ ἰδόντεςθάμβησαν, καὶ πάντας ὑπὸ χλωρὸν δέος εἷλεν.ἔνθʼ οὔτʼ Ἰδομενεὺς τλῆ μίμνειν οὔτʼ Ἀγαμέμνων,οὔτε δύʼ Αἴαντες μενέτην θεράποντες Ἄρηος·Νέστωρ οἶος ἔμιμνε Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶνοὔ τι ἑκών, ἀλλʼ ἵππος ἐτείρετο, τὸν βάλεν ἰῷδῖος Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιοἄκρην κὰκ κορυφήν, ὅθι τε πρῶται τρίχες ἵππωνκρανίῳ ἐμπεφύασι, μάλιστα δὲ καίριόν ἐστιν.ἀλγήσας δʼ ἀνέπαλτο, βέλος δʼ εἰς ἐγκέφαλον δῦ,σὺν δʼ ἵππους ἐτάραξε κυλινδόμενος περὶ χαλκῷ.ὄφρʼ ὁ γέρων ἵπποιο παρηορίας ἀπέταμνεφασγάνῳ ἀΐσσων, τόφρʼ Ἕκτορος ὠκέες ἵπποιἦλθον ἀνʼ ἰωχμὸν θρασὺν ἡνίοχον φορέοντεςἝκτορα· καί νύ κεν ἔνθʼ ὁ γέρων ἀπὸ θυμὸν ὄλεσσενεἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·σμερδαλέον δʼ ἐβόησεν ἐποτρύνων Ὀδυσῆα·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦπῇ φεύγεις μετὰ νῶτα βαλὼν κακὸς ὣς ἐν ὁμίλῳ;μή τίς τοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξῃ·ἀλλὰ μένʼ ὄφρα γέροντος ἀπώσομεν ἄγριον ἄνδρα.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἐσάκουσε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,ἀλλὰ παρήϊξεν κοίλας ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.Τυδεΐδης δʼ αὐτός περ ἐὼν προμάχοισιν ἐμίχθη,στῆ δὲ πρόσθʼ ἵππων Νηληϊάδαο γέροντος,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὦ γέρον ἦ μάλα δή σε νέοι τείρουσι μαχηταί,σὴ δὲ βίη λέλυται, χαλεπὸν δέ σε γῆρας ὀπάζει,ἠπεδανὸς δέ νύ τοι θεράπων, βραδέες δέ τοι ἵπποι.ἀλλʼ ἄγʼ ἐμῶν ὀχέων ἐπιβήσεο, ὄφρα ἴδηαιοἷοι Τρώϊοι ἵπποι ἐπιστάμενοι πεδίοιοκραιπνὰ μάλʼ ἔνθα καὶ ἔνθα διωκέμεν ἠδὲ φέβεσθαι,οὕς ποτʼ ἀπʼ Αἰνείαν ἑλόμην μήστωρε φόβοιο.τούτω μὲν θεράποντε κομείτων, τώδε δὲ νῶϊΤρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοις ἰθύνομεν, ὄφρα καὶ Ἕκτωρεἴσεται εἰ καὶ ἐμὸν δόρυ μαίνεται ἐν παλάμῃσιν.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ.Νεστορέας μὲν ἔπειθʼ ἵππους θεράποντε κομείτηνἴφθιμοι Σθένελός τε καὶ Εὐρυμέδων ἀγαπήνωρ.τὼ δʼ εἰς ἀμφοτέρω Διομήδεος ἅρματα βήτην·Νέστωρ δʼ ἐν χείρεσσι λάβʼ ἡνία σιγαλόεντα,μάστιξεν δʼ ἵππους· τάχα δʼ Ἕκτορος ἄγχι γένοντο.τοῦ δʼ ἰθὺς μεμαῶτος ἀκόντισε Τυδέος υἱός·καὶ τοῦ μέν ῥʼ ἀφάμαρτεν, ὃ δʼ ἡνίοχον θεράπονταυἱὸν ὑπερθύμου Θηβαίου Ἠνιοπῆαἵππων ἡνίʼ ἔχοντα βάλε στῆθος παρὰ μαζόν.ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποιὠκύποδες· τοῦ δʼ αὖθι λύθη ψυχή τε μένος τε.Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἡνιόχοιο·τὸν μὲν ἔπειτʼ εἴασε καὶ ἀχνύμενός περ ἑταίρουκεῖσθαι, ὃ δʼ ἡνίοχον μέθεπε θρασύν· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴνἵππω δευέσθην σημάντορος· αἶψα γὰρ εὗρενἸφιτίδην Ἀρχεπτόλεμον θρασύν, ὅν ῥα τόθʼ ἵππωνὠκυπόδων ἐπέβησε, δίδου δέ οἱ ἡνία χερσίν.ἔνθά κε λοιγὸς ἔην καὶ ἀμήχανα ἔργα γένοντο,καί νύ κε σήκασθεν κατὰ Ἴλιον ἠΰτε ἄρνες,εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·βροντήσας δʼ ἄρα δεινὸν ἀφῆκʼ ἀργῆτα κεραυνόν,κὰδ δὲ πρόσθʼ ἵππων Διομήδεος ἧκε χαμᾶζε·δεινὴ δὲ φλὸξ ὦρτο θεείου καιομένοιο,τὼ δʼ ἵππω δείσαντε καταπτήτην ὑπʼ ὄχεσφι·Νέστορα δʼ ἐκ χειρῶν φύγον ἡνία σιγαλόεντα,δεῖσε δʼ ὅ γʼ ἐν θυμῷ, Διομήδεα δὲ προσέειπε·Τυδεΐδη ἄγε δʼ αὖτε φόβον δʼ ἔχε μώνυχας ἵππους.ἦ οὐ γιγνώσκεις ὅ τοι ἐκ Διὸς οὐχ ἕπετʼ ἀλκή;νῦν μὲν γὰρ τούτῳ Κρονίδης Ζεὺς κῦδος ὀπάζεισήμερον· ὕστερον αὖτε καὶ ἡμῖν, αἴ κʼ ἐθέλῃσι,δώσει· ἀνὴρ δέ κεν οὔ τι Διὸς νόον εἰρύσσαιτοοὐδὲ μάλʼ ἴφθιμος, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα γέρον κατὰ μοῖραν ἔειπες·ἀλλὰ τόδʼ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνει·Ἕκτωρ γάρ ποτε φήσει ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύων·Τυδεΐδης ὑπʼ ἐμεῖο φοβεύμενος ἵκετο νῆας.ὥς ποτʼ ἀπειλήσει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ὤ μοι Τυδέος υἱὲ δαΐφρονος, οἷον ἔειπες.εἴ περ γάρ σʼ Ἕκτωρ γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φήσει,ἀλλʼ οὐ πείσονται Τρῶες καὶ Δαρδανίωνεςκαὶ Τρώων ἄλοχοι μεγαθύμων ἀσπιστάων,τάων ἐν κονίῃσι βάλες θαλεροὺς παρακοίτας.ὣς ἄρα φωνήσας φύγαδε τράπε μώνυχας ἵππουςαὖτις ἀνʼ ἰωχμόν· ἐπὶ δὲ Τρῶές τε καὶ Ἕκτωρἠχῇ θεσπεσίῃ βέλεα στονόεντα χέοντο.τῷ δʼ ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·Τυδεΐδη περὶ μέν σε τίον Δαναοὶ ταχύπωλοιἕδρῃ τε κρέασίν τε ἰδὲ πλείοις δεπάεσσι·νῦν δέ σʼ ἀτιμήσουσι· γυναικὸς ἄρʼ ἀντὶ τέτυξο.ἔρρε κακὴ γλήνη, ἐπεὶ οὐκ εἴξαντος ἐμεῖοπύργων ἡμετέρων ἐπιβήσεαι, οὐδὲ γυναῖκαςἄξεις ἐν νήεσσι· πάρος τοι δαίμονα δώσω.ὣς φάτο, Τυδεΐδης δὲ διάνδιχα μερμήριξενἵππους τε στρέψαι καὶ ἐναντίβιον μαχέσασθαι.τρὶς μὲν μερμήριξε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,τρὶς δʼ ἄρʼ ἀπʼ Ἰδαίων ὀρέων κτύπε μητίετα Ζεὺςσῆμα τιθεὶς Τρώεσσι μάχης ἑτεραλκέα νίκην.Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.γιγνώσκω δʼ ὅτι μοι πρόφρων κατένευσε Κρονίωννίκην καὶ μέγα κῦδος, ἀτὰρ Δαναοῖσί γε πῆμα·νήπιοι οἳ ἄρα δὴ τάδε τείχεα μηχανόωντοἀβλήχρʼ οὐδενόσωρα· τὰ δʼ οὐ μένος ἁμὸν ἐρύξει·ἵπποι δὲ ῥέα τάφρον ὑπερθορέονται ὀρυκτήν.ἀλλʼ ὅτε κεν δὴ νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι γένωμαι,μνημοσύνη τις ἔπειτα πυρὸς δηΐοιο γενέσθω,ὡς πυρὶ νῆας ἐνιπρήσω, κτείνω δὲ καὶ αὐτοὺςἈργείους παρὰ νηυσὶν ἀτυζομένους ὑπὸ καπνοῦ.ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο φώνησέν τε·Ξάνθέ τε καὶ σὺ Πόδαργε καὶ Αἴθων Λάμπέ τε δῖενῦν μοι τὴν κομιδὴν ἀποτίνετον, ἣν μάλα πολλὴνἈνδρομάχη θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἠετίωνοςὑμῖν πὰρ προτέροισι μελίφρονα πυρὸν ἔθηκενοἶνόν τʼ ἐγκεράσασα πιεῖν, ὅτε θυμὸς ἀνώγοι,ἢ ἐμοί, ὅς πέρ οἱ θαλερὸς πόσις εὔχομαι εἶναι.ἀλλʼ ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον ὄφρα λάβωμενἀσπίδα Νεστορέην, τῆς νῦν κλέος οὐρανὸν ἵκειπᾶσαν χρυσείην ἔμεναι, κανόνας τε καὶ αὐτήν,αὐτὰρ ἀπʼ ὤμοιιν Διομήδεος ἱπποδάμοιοδαιδάλεον θώρηκα, τὸν Ἥφαιστος κάμε τεύχων.εἰ τούτω κε λάβοιμεν, ἐελποίμην κεν Ἀχαιοὺςαὐτονυχὶ νηῶν ἐπιβησέμεν ὠκειάων.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, νεμέσησε δὲ πότνια Ἥρη,σείσατο δʼ εἰνὶ θρόνῳ, ἐλέλιξε δὲ μακρὸν Ὄλυμπον,καί ῥα Ποσειδάωνα μέγαν θεὸν ἀντίον ηὔδα·ὢ πόποι ἐννοσίγαιʼ εὐρυσθενές, οὐδέ νυ σοί περὀλλυμένων Δαναῶν ὀλοφύρεται ἐν φρεσὶ θυμός.οἳ δέ τοι εἰς Ἑλίκην τε καὶ Αἰγὰς δῶρʼ ἀνάγουσιπολλά τε καὶ χαρίεντα· σὺ δέ σφισι βούλεο νίκην.εἴ περ γάρ κʼ ἐθέλοιμεν, ὅσοι Δαναοῖσιν ἀρωγοί,Τρῶας ἀπώσασθαι καὶ ἐρυκέμεν εὐρύοπα Ζῆν,αὐτοῦ κʼ ἔνθʼ ἀκάχοιτο καθήμενος οἶος ἐν Ἴδῃ.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη κρείων ἐνοσίχθων·Ἥρη ἀπτοεπὲς ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.οὐκ ἂν ἔγωγʼ ἐθέλοιμι Διὶ Κρονίωνι μάχεσθαιἡμέας τοὺς ἄλλους, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστιν.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·τῶν δʼ ὅσον ἐκ νηῶν ἀπὸ πύργου τάφρος ἔεργεπλῆθεν ὁμῶς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν ἀσπιστάωνεἰλομένων· εἴλει δὲ θοῷ ἀτάλαντος ἌρηϊἝκτωρ Πριαμίδης, ὅτε οἱ Ζεὺς κῦδος ἔδωκε.καί νύ κʼ ἐνέπρησεν πυρὶ κηλέῳ νῆας ἐΐσας,εἰ μὴ ἐπὶ φρεσὶ θῆκʼ Ἀγαμέμνονι πότνια Ἥρηαὐτῷ ποιπνύσαντι θοῶς ὀτρῦναι Ἀχαιούς.βῆ δʼ ἰέναι παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶνπορφύρεον μέγα φᾶρος ἔχων ἐν χειρὶ παχείῃ,στῆ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηῒ μελαίνῃ,ἥ ῥʼ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε,ἠμὲν ἐπʼ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαοἠδʼ ἐπʼ Ἀχιλλῆος, τοί ῥʼ ἔσχατα νῆας ἐΐσαςεἴρυσαν, ἠνορέῃ πίσυνοι καὶ κάρτεϊ χειρῶν·ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·αἰδὼς Ἀργεῖοι, κάκʼ ἐλέγχεα, εἶδος ἀγητοί·πῇ ἔβαν εὐχωλαί, ὅτε δὴ φάμεν εἶναι ἄριστοι,ἃς ὁπότʼ ἐν Λήμνῳ κενεαυχέες ἠγοράασθε,ἔσθοντες κρέα πολλὰ βοῶν ὀρθοκραιράωνπίνοντες κρητῆρας ἐπιστεφέας οἴνοιο,Τρώων ἄνθʼ ἑκατόν τε διηκοσίων τε ἕκαστοςστήσεσθʼ ἐν πολέμῳ· νῦν δʼ οὐδʼ ἑνὸς ἄξιοί εἰμενἝκτορος, ὃς τάχα νῆας ἐνιπρήσει πυρὶ κηλέῳ.Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥά τινʼ ἤδη ὑπερμενέων βασιλήωντῇδʼ ἄτῃ ἄασας καί μιν μέγα κῦδος ἀπηύρας;οὐ μὲν δή ποτέ φημι τεὸν περικαλλέα βωμὸννηῒ πολυκλήϊδι παρελθέμεν ἐνθάδε ἔρρων,ἀλλʼ ἐπὶ πᾶσι βοῶν δημὸν καὶ μηρίʼ ἔκηαἱέμενος Τροίην εὐτείχεον ἐξαλαπάξαι.ἀλλὰ Ζεῦ τόδε πέρ μοι ἐπικρήηνον ἐέλδωρ·αὐτοὺς δή περ ἔασον ὑπεκφυγέειν καὶ ἀλύξαι,μηδʼ οὕτω Τρώεσσιν ἔα δάμνασθαι Ἀχαιούς.ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα,νεῦσε δέ οἱ λαὸν σόον ἔμμεναι οὐδʼ ἀπολέσθαι.αὐτίκα δʼ αἰετὸν ἧκε τελειότατον πετεηνῶν,νεβρὸν ἔχοντʼ ὀνύχεσσι τέκος ἐλάφοιο ταχείης·πὰρ δὲ Διὸς βωμῷ περικαλλέϊ κάββαλε νεβρόν,ἔνθα πανομφαίῳ Ζηνὶ ῥέζεσκον Ἀχαιοί.οἳ δʼ ὡς οὖν εἴδονθʼ ὅ τʼ ἄρʼ ἐκ Διὸς ἤλυθεν ὄρνις,μᾶλλον ἐπὶ Τρώεσσι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.ἔνθʼ οὔ τις πρότερος Δαναῶν πολλῶν περ ἐόντωνεὔξατο Τυδεΐδαο πάρος σχέμεν ὠκέας ἵππουςτάφρου τʼ ἐξελάσαι καὶ ἐναντίβιον μαχέσασθαι,ἀλλὰ πολὺ πρῶτος Τρώων ἕλεν ἄνδρα κορυστὴνΦραδμονίδην Ἀγέλαον· ὃ μὲν φύγαδʼ ἔτραπεν ἵππους·τῷ δὲ μεταστρεφθέντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πῆξενὤμων μεσσηγύς, διὰ δὲ στήθεσφιν ἔλασσεν·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.τὸν δὲ μετʼ Ἀτρεΐδαι Ἀγαμέμνων καὶ Μενέλαος,τοῖσι δʼ ἐπʼ Αἴαντες θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκήν,τοῖσι δʼ ἐπʼ Ἰδομενεὺς καὶ ὀπάων ἸδομενῆοςΜηριόνης ἀτάλαντος Ἐνυαλίῳ ἀνδρειφόντῃ,τοῖσι δʼ ἐπʼ Εὐρύπυλος Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱός·Τεῦκρος δʼ εἴνατος ἦλθε παλίντονα τόξα τιταίνων,στῆ δʼ ἄρʼ ὑπʼ Αἴαντος σάκεϊ Τελαμωνιάδαο.ἔνθʼ Αἴας μὲν ὑπεξέφερεν σάκος· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςπαπτήνας, ἐπεὶ ἄρ τινʼ ὀϊστεύσας ἐν ὁμίλῳβεβλήκοι, ὃ μὲν αὖθι πεσὼν ἀπὸ θυμὸν ὄλεσσεν,αὐτὰρ ὃ αὖτις ἰὼν πάϊς ὣς ὑπὸ μητέρα δύσκενεἰς Αἴανθʼ· ὃ δέ μιν σάκεϊ κρύπτασκε φαεινῷ.ἔνθα τίνα πρῶτον Τρώων ἕλε Τεῦκρος ἀμύμων;Ὀρσίλοχον μὲν πρῶτα καὶ Ὄρμενον ἠδʼ ὈφελέστηνΔαίτορά τε Χρομίον τε καὶ ἀντίθεον Λυκοφόντηνκαὶ Πολυαιμονίδην Ἀμοπάονα καὶ Μελάνιππον,πάντας ἐπασσυτέρους πέλασε χθονὶ πουλυβοτείρῃ.τὸν δὲ ἰδὼν γήθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωντόξου ἄπο κρατεροῦ Τρώων ὀλέκοντα φάλαγγας·στῆ δὲ παρʼ αὐτὸν ἰὼν καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε·Τεῦκρε φίλη κεφαλή, Τελαμώνιε κοίρανε λαῶνβάλλʼ οὕτως, αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαιπατρί τε σῷ Τελαμῶνι, ὅ σʼ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα,καί σε νόθον περ ἐόντα κομίσσατο ᾧ ἐνὶ οἴκῳ·τὸν καὶ τηλόθʼ ἐόντα ἐϋκλείης ἐπίβησον.σοὶ δʼ ἐγὼ ἐξερέω ὡς καὶ τετελεσμένον ἔσται·αἴ κέν μοι δώῃ Ζεύς τʼ αἰγίοχος καὶ ἈθήνηἸλίου ἐξαλαπάξαι ἐϋκτίμενον πτολίεθρον,πρώτῳ τοι μετʼ ἐμὲ πρεσβήϊον ἐν χερὶ θήσω,ἢ τρίποδʼ ἠὲ δύω ἵππους αὐτοῖσιν ὄχεσφινἠὲ γυναῖχʼ, ἥ κέν τοι ὁμὸν λέχος εἰσαναβαίνοι.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε Τεῦκρος ἀμύμων·Ἀτρεΐδη κύδιστε τί με σπεύδοντα καὶ αὐτὸνὀτρύνεις; οὐ μέν τοι ὅση δύναμίς γε πάρεστιπαύομαι, ἀλλʼ ἐξ οὗ προτὶ Ἴλιον ὠσάμεθʼ αὐτοὺςἐκ τοῦ δὴ τόξοισι δεδεγμένος ἄνδρας ἐναίρω.ὀκτὼ δὴ προέηκα τανυγλώχινας ὀϊστούς,πάντες δʼ ἐν χροῒ πῆχθεν ἀρηϊθόων αἰζηῶν·τοῦτον δʼ οὐ δύναμαι βαλέειν κύνα λυσσητῆρα.ἦ ῥα καὶ ἄλλον ὀϊστὸν ἀπὸ νευρῆφιν ἴαλλενἝκτορος ἀντικρύ, βαλέειν δέ ἑ ἵετο θυμός·καὶ τοῦ μέν ῥʼ ἀφάμαρθʼ, ὃ δʼ ἀμύμονα Γοργυθίωναυἱὸν ἐῢν Πριάμοιο κατὰ στῆθος βάλεν ἰῷ,τόν ῥʼ ἐξ Αἰσύμηθεν ὀπυιομένη τέκε μήτηρκαλὴ Καστιάνειρα δέμας ἐϊκυῖα θεῇσι.μήκων δʼ ὡς ἑτέρωσε κάρη βάλεν, ἥ τʼ ἐνὶ κήπῳκαρπῷ βριθομένη νοτίῃσί τε εἰαρινῇσιν,ὣς ἑτέρωσʼ ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν.Τεῦκρος δʼ ἄλλον ὀϊστὸν ἀπὸ νευρῆφιν ἴαλλενἝκτορος ἀντικρύ, βαλέειν δέ ἑ ἵετο θυμός.ἀλλʼ ὅ γε καὶ τόθʼ ἅμαρτε· παρέσφηλεν γὰρ Ἀπόλλων·ἀλλʼ Ἀρχεπτόλεμον θρασὺν Ἕκτορος ἡνιοχῆαἱέμενον πόλεμον δὲ βάλε στῆθος παρὰ μαζόν·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποιὠκύποδες· τοῦ δʼ αὖθι λύθη ψυχή τε μένος τε.Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἡνιόχοιο·τὸν μὲν ἔπειτʼ εἴασε καὶ ἀχνύμενός περ ἑταίρου,Κεβριόνην δʼ ἐκέλευσεν ἀδελφεὸν ἐγγὺς ἐόνταἵππων ἡνίʼ ἑλεῖν· ὃ δʼ ἄρʼ οὐκ ἀπίθησεν ἀκούσας.αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο χαμαὶ θόρε παμφανόωντοςσμερδαλέα ἰάχων· ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρί,βῆ δʼ ἰθὺς Τεύκρου, βαλέειν δέ ἑ θυμὸς ἀνώγει.ἤτοι ὃ μὲν φαρέτρης ἐξείλετο πικρὸν ὀϊστόν,θῆκε δʼ ἐπὶ νευρῇ· τὸν δʼ αὖ κορυθαίολος Ἕκτωραὐερύοντα παρʼ ὦμον, ὅθι κληῒς ἀποέργειαὐχένα τε στῆθός τε, μάλιστα δὲ καίριόν ἐστι,τῇ ῥʼ ἐπὶ οἷ μεμαῶτα βάλεν λίθῳ ὀκριόεντι,ῥῆξε δέ οἱ νευρήν· νάρκησε δὲ χεὶρ ἐπὶ καρπῷ,στῆ δὲ γνὺξ ἐριπών, τόξον δέ οἱ ἔκπεσε χειρός.Αἴας δʼ οὐκ ἀμέλησε κασιγνήτοιο πεσόντος,ἀλλὰ θέων περίβη καί οἱ σάκος ἀμφεκάλυψε.τὸν μὲν ἔπειθʼ ὑποδύντε δύω ἐρίηρες ἑταῖροιΜηκιστεὺς Ἐχίοιο πάϊς καὶ δῖος Ἀλάστωρνῆας ἔπι γλαφυρὰς φερέτην βαρέα στενάχοντα.ἂψ δʼ αὖτις Τρώεσσιν Ὀλύμπιος ἐν μένος ὦρσεν·οἳ δʼ ἰθὺς τάφροιο βαθείης ὦσαν Ἀχαιούς·Ἕκτωρ δʼ ἐν πρώτοισι κίε σθένεϊ βλεμεαίνων.ὡς δʼ ὅτε τίς τε κύων συὸς ἀγρίου ἠὲ λέοντοςἅπτηται κατόπισθε ποσὶν ταχέεσσι διώκωνἰσχία τε γλουτούς τε, ἑλισσόμενόν τε δοκεύει,ὣς Ἕκτωρ ὤπαζε κάρη κομόωντας Ἀχαιούς,αἰὲν ἀποκτείνων τὸν ὀπίστατον· οἳ δὲ φέβοντο.αὐτὰρ ἐπεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησανφεύγοντες, πολλοὶ δὲ δάμεν Τρώων ὑπὸ χερσίν,οἳ μὲν δὴ παρὰ νηυσὶν ἐρητύοντο μένοντες,ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσιχεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλʼ εὐχετόωντο ἕκαστος·Ἕκτωρ δʼ ἀμφιπεριστρώφα καλλίτριχας ἵππουςΓοργοῦς ὄμματʼ ἔχων ἠδὲ βροτολοιγοῦ Ἄρηος.τοὺς δὲ ἰδοῦσʼ ἐλέησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,αἶψα δʼ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος οὐκέτι νῶϊὀλλυμένων Δαναῶν κεκαδησόμεθʼ ὑστάτιόν περ;οἵ κεν δὴ κακὸν οἶτον ἀναπλήσαντες ὄλωνταιἀνδρὸς ἑνὸς ῥιπῇ, ὃ δὲ μαίνεται οὐκέτʼ ἀνεκτῶςἝκτωρ Πριαμίδης, καὶ δὴ κακὰ πολλὰ ἔοργε.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·καὶ λίην οὗτός γε μένος θυμόν τʼ ὀλέσειεχερσὶν ὑπʼ Ἀργείων φθίμενος ἐν πατρίδι γαίῃ·ἀλλὰ πατὴρ οὑμὸς φρεσὶ μαίνεται οὐκ ἀγαθῇσισχέτλιος, αἰὲν ἀλιτρός, ἐμῶν μενέων ἀπερωεύς·οὐδέ τι τῶν μέμνηται, ὅ οἱ μάλα πολλάκις υἱὸντειρόμενον σώεσκον ὑπʼ Εὐρυσθῆος ἀέθλων.ἤτοι ὃ μὲν κλαίεσκε πρὸς οὐρανόν, αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺςτῷ ἐπαλεξήσουσαν ἀπʼ οὐρανόθεν προΐαλλεν.εἰ γὰρ ἐγὼ τάδε ᾔδεʼ ἐνὶ φρεσὶ πευκαλίμῃσινεὖτέ μιν εἰς Ἀΐδαο πυλάρταο προὔπεμψενἐξ Ἐρέβευς ἄξοντα κύνα στυγεροῦ Ἀΐδαο,οὐκ ἂν ὑπεξέφυγε Στυγὸς ὕδατος αἰπὰ ῥέεθρα.νῦν δʼ ἐμὲ μὲν στυγέει, Θέτιδος δʼ ἐξήνυσε βουλάς,ἥ οἱ γούνατʼ ἔκυσσε καὶ ἔλλαβε χειρὶ γενείου,λισσομένη τιμῆσαι Ἀχιλλῆα πτολίπορθον.ἔσται μὰν ὅτʼ ἂν αὖτε φίλην γλαυκώπιδα εἴπῃ.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν νῶϊν ἐπέντυε μώνυχας ἵππους,ὄφρʼ ἂν ἐγὼ καταδῦσα Διὸς δόμον αἰγιόχοιοτεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήξομαι, ὄφρα ἴδωμαιἢ νῶϊ Πριάμοιο πάϊς κορυθαίολος Ἕκτωργηθήσει προφανέντε ἀνὰ πτολέμοιο γεφύρας,ἦ τις καὶ Τρώων κορέει κύνας ἠδʼ οἰωνοὺςδημῷ καὶ σάρκεσσι, πεσὼν ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη.ἣ μὲν ἐποιχομένη χρυσάμπυκας ἔντυεν ἵππουςἭρη πρέσβα θεὰ θυγάτηρ μεγάλοιο Κρόνοιο·αὐτὰρ Ἀθηναίη κούρη Διὸς αἰγιόχοιοπέπλον μὲν κατέχευεν ἑανὸν πατρὸς ἐπʼ οὔδειποικίλον, ὅν ῥʼ αὐτὴ ποιήσατο καὶ κάμε χερσίν,ἣ δὲ χιτῶνʼ ἐνδῦσα Διὸς νεφεληγερέταοτεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήσσετο δακρυόεντα.ἐς δʼ ὄχεα φλόγεα ποσὶ βήσετο, λάζετο δʼ ἔγχοςβριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶνἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.Ἥρη δὲ μάστιγι θοῶς ἐπεμαίετʼ ἄρʼ ἵππους·αὐτόμαται δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ ἃς ἔχον Ὧραι,τῇς ἐπιτέτραπται μέγας οὐρανὸς Οὔλυμπός τεἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν νέφος ἠδʼ ἐπιθεῖναι.τῇ ῥα διʼ αὐτάων κεντρηνεκέας ἔχον ἵππους.Ζεὺς δὲ πατὴρ Ἴδηθεν ἐπεὶ ἴδε χώσατʼ ἄρʼ αἰνῶς,Ἶριν δʼ ὄτρυνε χρυσόπτερον ἀγγελέουσαν·βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, πάλιν τρέπε μηδʼ ἔα ἄντηνἔρχεσθʼ· οὐ γὰρ καλὰ συνοισόμεθα πτόλεμον δέ.ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·γυιώσω μέν σφωϊν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους,αὐτὰς δʼ ἐκ δίφρου βαλέω κατά θʼ ἅρματα ἄξω·οὐδέ κεν ἐς δεκάτους περιτελλομένους ἐνιαυτοὺςἕλκεʼ ἀπαλθήσεσθον, ἅ κεν μάρπτῃσι κεραυνός·ὄφρα ἰδῇ γλαυκῶπις ὅτʼ ἂν ᾧ πατρὶ μάχηται.Ἥρῃ δʼ οὔ τι τόσον νεμεσίζομαι οὐδὲ χολοῦμαι·αἰεὶ γάρ μοι ἔωθεν ἐνικλᾶν ὅττί κεν εἴπω.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δὲ Ἶρις ἀελλόπος ἀγγελέουσα,βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον.πρώτῃσιν δὲ πύλῃσι πολυπτύχου Οὐλύμποιοἀντομένη κατέρυκε, Διὸς δέ σφʼ ἔννεπε μῦθον·πῇ μέματον; τί σφῶϊν ἐνὶ φρεσὶ μαίνεται ἦτορ;οὐκ ἐάᾳ Κρονίδης ἐπαμυνέμεν Ἀργείοισιν.ὧδε γὰρ ἠπείλησε Κρόνου πάϊς, ᾗ τελέει περ,γυιώσειν μὲν σφῶϊν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους,αὐτὰς δʼ ἐκ δίφρου βαλέειν κατά θʼ ἅρματα ἄξειν·οὐδέ κεν ἐς δεκάτους περιτελλομένους ἐνιαυτοὺςἕλκεʼ ἀπαλθήσεσθον, ἅ κεν μάρπτῃσι κεραυνός·ὄφρα ἰδῇς γλαυκῶπι ὅτʼ ἂν σῷ πατρὶ μάχηαι.Ἥρῃ δʼ οὔ τι τόσον νεμεσίζεται οὐδὲ χολοῦται·αἰεὶ γάρ οἱ ἔωθεν ἐνικλᾶν ὅττι κεν εἴπῃ·ἀλλὰ σύ γʼ αἰνοτάτη κύον ἀδεὲς εἰ ἐτεόν γετολμήσεις Διὸς ἄντα πελώριον ἔγχος ἀεῖραι.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις,αὐτὰρ Ἀθηναίην Ἥρη πρὸς μῦθον ἔειπεν·ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, οὐκέτʼ ἔγωγενῶϊ ἐῶ Διὸς ἄντα βροτῶν ἕνεκα πτολεμίζειν·τῶν ἄλλος μὲν ἀποφθίσθω, ἄλλος δὲ βιώτω,ὅς κε τύχῃ· κεῖνος δὲ τὰ ἃ φρονέων ἐνὶ θυμῷΤρωσί τε καὶ Δαναοῖσι δικαζέτω, ὡς ἐπιεικές.ὣς ἄρα φωνήσασα πάλιν τρέπε μώνυχας ἵππους·τῇσιν δʼ Ὧραι μὲν λῦσαν καλλίτριχας ἵππους,καὶ τοὺς μὲν κατέδησαν ἐπʼ ἀμβροσίῃσι κάπῃσιν,ἅρματα δʼ ἔκλιναν πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα·αὐταὶ δὲ χρυσέοισιν ἐπὶ κλισμοῖσι κάθιζονμίγδʼ ἄλλοισι θεοῖσι, φίλον τετιημέναι ἦτορ.Ζεὺς δὲ πατὴρ Ἴδηθεν ἐΰτροχον ἅρμα καὶ ἵππουςΟὔλυμπον δὲ δίωκε, θεῶν δʼ ἐξίκετο θώκους.τῷ δὲ καὶ ἵππους μὲν λῦσε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,ἅρματα δʼ ἂμ βωμοῖσι τίθει κατὰ λῖτα πετάσσας·αὐτὸς δὲ χρύσειον ἐπὶ θρόνον εὐρύοπα Ζεὺςἕζετο, τῷ δʼ ὑπὸ ποσσὶ μέγας πελεμίζετʼ Ὄλυμπος.αἳ δʼ οἶαι Διὸς ἀμφὶς Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρηἥσθην, οὐδέ τί μιν προσεφώνεον οὐδʼ ἐρέοντο·αὐτὰρ ὃ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·τίφθʼ οὕτω τετίησθον Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη;οὐ μέν θην κάμετόν γε μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃὀλλῦσαι Τρῶας, τοῖσιν κότον αἰνὸν ἔθεσθε.πάντως, οἷον ἐμόν γε μένος καὶ χεῖρες ἄαπτοι,οὐκ ἄν με τρέψειαν ὅσοι θεοί εἰσʼ ἐν Ὀλύμπῳ.σφῶϊν δὲ πρίν περ τρόμος ἔλλαβε φαίδιμα γυῖαπρὶν πόλεμόν τε ἰδεῖν πολέμοιό τε μέρμερα ἔργα.ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δέ κεν τετελεσμένον ἦεν·οὐκ ἂν ἐφʼ ὑμετέρων ὀχέων πληγέντε κεραυνῷἂψ ἐς Ὄλυμπον ἵκεσθον, ἵνʼ ἀθανάτων ἕδος ἐστίν.ὣς ἔφαθʼ, αἳ δʼ ἐπέμυξαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη·πλησίαι αἵ γʼ ἥσθην, κακὰ δὲ Τρώεσσι μεδέσθην.ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν οὐδέ τι εἶπεσκυζομένη Διὶ πατρί, χόλος δέ μιν ἄγριος ᾕρει·Ἥρῃ δʼ οὐκ ἔχαδε στῆθος χόλον, ἀλλὰ προσηύδα·αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν·ἀλλʼ ἔμπης Δαναῶν ὀλοφυρόμεθʼ αἰχμητάων,οἵ κεν δὴ κακὸν οἶτον ἀναπλήσαντες ὄλωνται.ἀλλʼ ἤτοι πολέμου μὲν ἀφεξόμεθʼ, εἰ σὺ κελεύεις·βουλὴν δʼ Ἀργείοις ὑποθησόμεθʼ ἥ τις ὀνήσει,ὡς μὴ πάντες ὄλωνται ὀδυσσαμένοιο τεοῖο.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ἠοῦς δὴ καὶ μᾶλλον ὑπερμενέα Κρονίωναὄψεαι, αἴ κʼ ἐθέλῃσθα, βοῶπις πότνια Ἥρηὀλλύντʼ Ἀργείων πουλὺν στρατὸν αἰχμητάων·οὐ γὰρ πρὶν πολέμου ἀποπαύσεται ὄβριμος Ἕκτωρπρὶν ὄρθαι παρὰ ναῦφι ποδώκεα Πηλεΐωνα,ἤματι τῷ ὅτʼ ἂν οἳ μὲν ἐπὶ πρύμνῃσι μάχωνταιστείνει ἐν αἰνοτάτῳ περὶ Πατρόκλοιο θανόντος·ὣς γὰρ θέσφατόν ἐστι· σέθεν δʼ ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζωχωομένης, οὐδʼ εἴ κε τὰ νείατα πείραθʼ ἵκηαιγαίης καὶ πόντοιο, ἵνʼ Ἰάπετός τε Κρόνος τεἥμενοι οὔτʼ αὐγῇς Ὑπερίονος Ἠελίοιοτέρποντʼ οὔτʼ ἀνέμοισι, βαθὺς δέ τε Τάρταρος ἀμφίς·οὐδʼ ἢν ἔνθʼ ἀφίκηαι ἀλωμένη, οὔ σευ ἔγωγεσκυζομένης ἀλέγω, ἐπεὶ οὐ σέο κύντερον ἄλλο.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὔ τι προσέφη λευκώλενος Ἥρη.ἐν δʼ ἔπεσʼ Ὠκεανῷ λαμπρὸν φάος ἠελίοιοἕλκον νύκτα μέλαιναν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν.Τρωσὶν μέν ῥʼ ἀέκουσιν ἔδυ φάος, αὐτὰρ Ἀχαιοῖςἀσπασίη τρίλλιστος ἐπήλυθε νὺξ ἐρεβεννή.Τρώων αὖτʼ ἀγορὴν ποιήσατο φαίδιμος Ἕκτωρνόσφι νεῶν ἀγαγὼν ποταμῷ ἔπι δινήεντι,ἐν καθαρῷ ὅθι δὴ νεκύων διεφαίνετο χῶρος.ἐξ ἵππων δʼ ἀποβάντες ἐπὶ χθόνα μῦθον ἄκουοντόν ῥʼ Ἕκτωρ ἀγόρευε Διῒ φίλος· ἐν δʼ ἄρα χειρὶἔγχος ἔχʼ ἑνδεκάπηχυ· πάροιθε δὲ λάμπετο δουρὸςαἰχμὴ χαλκείη, περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης,τῷ ὅ γʼ ἐρεισάμενος ἔπεα Τρώεσσι μετηύδα·κέκλυτέ μευ Τρῶες καὶ Δάρδανοι ἠδʼ ἐπίκουροι·νῦν ἐφάμην νῆάς τʼ ὀλέσας καὶ πάντας Ἀχαιοὺςἂψ ἀπονοστήσειν προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν·ἀλλὰ πρὶν κνέφας ἦλθε, τὸ νῦν ἐσάωσε μάλισταἈργείους καὶ νῆας ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης.ἀλλʼ ἤτοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃδόρπά τʼ ἐφοπλισόμεσθα· ἀτὰρ καλλίτριχας ἵππουςλύσαθʼ ὑπὲξ ὀχέων, παρὰ δέ σφισι βάλλετʼ ἐδωδήν·ἐκ πόλιος δʼ ἄξεσθε βόας καὶ ἴφια μῆλακαρπαλίμως, οἶνον δὲ μελίφρονα οἰνίζεσθεσῖτόν τʼ ἐκ μεγάρων, ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγεσθε,ὥς κεν παννύχιοι μέσφʼ ἠοῦς ἠριγενείηςκαίωμεν πυρὰ πολλά, σέλας δʼ εἰς οὐρανὸν ἵκῃ,μή πως καὶ διὰ νύκτα κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶφεύγειν ὁρμήσωνται ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης.μὴ μὰν ἀσπουδί γε νεῶν ἐπιβαῖεν ἕκηλοι,ἀλλʼ ὥς τις τούτων γε βέλος καὶ οἴκοθι πέσσῃβλήμενος ἢ ἰῷ ἢ ἔγχεϊ ὀξυόεντινηὸς ἐπιθρῴσκων, ἵνα τις στυγέῃσι καὶ ἄλλοςΤρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοισι φέρειν πολύδακρυν Ἄρηα.κήρυκες δʼ ἀνὰ ἄστυ Διῒ φίλοι ἀγγελλόντωνπαῖδας πρωθήβας πολιοκροτάφους τε γέρονταςλέξασθαι περὶ ἄστυ θεοδμήτων ἐπὶ πύργων·θηλύτεραι δὲ γυναῖκες ἐνὶ μεγάροισιν ἑκάστηπῦρ μέγα καιόντων· φυλακὴ δέ τις ἔμπεδος ἔστωμὴ λόχος εἰσέλθῃσι πόλιν λαῶν ἀπεόντων.ὧδʼ ἔστω Τρῶες μεγαλήτορες ὡς ἀγορεύω·μῦθος δʼ ὃς μὲν νῦν ὑγιὴς εἰρημένος ἔστω,τὸν δʼ ἠοῦς Τρώεσσι μεθʼ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω.ἔλπομαι εὐχόμενος Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσινἐξελάαν ἐνθένδε κύνας κηρεσσιφορήτους,οὓς κῆρες φορέουσι μελαινάων ἐπὶ νηῶν.ἀλλʼ ἤτοι ἐπὶ νυκτὶ φυλάξομεν ἡμέας αὐτούς,πρῶϊ δʼ ὑπηοῖοι σὺν τεύχεσι θωρηχθέντεςνηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα.εἴσομαι εἴ κέ μʼ ὁ Τυδεΐδης κρατερὸς Διομήδηςπὰρ νηῶν πρὸς τεῖχος ἀπώσεται, ἤ κεν ἐγὼ τὸνχαλκῷ δῃώσας ἔναρα βροτόεντα φέρωμαι.αὔριον ἣν ἀρετὴν διαείσεται, εἴ κʼ ἐμὸν ἔγχοςμείνῃ ἐπερχόμενον· ἀλλʼ ἐν πρώτοισιν ὀΐωκείσεται οὐτηθείς, πολέες δʼ ἀμφʼ αὐτὸν ἑταῖροιἠελίου ἀνιόντος ἐς αὔριον· εἰ γὰρ ἐγὼν ὣςεἴην ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα,τιοίμην δʼ ὡς τίετʼ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων,ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισιν.ὣς Ἕκτωρ ἀγόρευʼ, ἐπὶ δὲ Τρῶες κελάδησαν.οἳ δʼ ἵππους μὲν λῦσαν ὑπὸ ζυγοῦ ἱδρώοντας,δῆσαν δʼ ἱμάντεσσι παρʼ ἅρμασιν οἷσιν ἕκαστος·ἐκ πόλιος δʼ ἄξοντο βόας καὶ ἴφια μῆλακαρπαλίμως, οἶνον δὲ μελίφρονα οἰνίζοντο,σῖτόν τʼ ἐκ μεγάρων, ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγοντο.ἔρδον δ’ ἀθανάτοισι τεληέσσας ἑκατόμβαςκνίσην δʼ ἐκ πεδίου ἄνεμοι φέρον οὐρανὸν εἴσω.ἡδεῖαν· τῆς δ’ οὔ τι θεοὶ μάκαρες δατέοντο,οὐδ’ ἔθελον· μάλα γάρ σφιν ἀπήχθετο Ἴλιος ἱρή,καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιοοἳ δὲ μέγα φρονέοντες ἐπὶ πτολέμοιο γεφύραςεἴατο παννύχιοι, πυρὰ δέ σφισι καίετο πολλά.ὡς δʼ ὅτʼ ἐν οὐρανῷ ἄστρα φαεινὴν ἀμφὶ σελήνηνφαίνετʼ ἀριπρεπέα, ὅτε τʼ ἔπλετο νήνεμος αἰθήρ·ἔκ τʼ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροικαὶ νάπαι· οὐρανόθεν δʼ ἄρʼ ὑπερράγη ἄσπετος αἰθήρ,πάντα δὲ εἴδεται ἄστρα, γέγηθε δέ τε φρένα ποιμήν·τόσσα μεσηγὺ νεῶν ἠδὲ Ξάνθοιο ῥοάωνΤρώων καιόντων πυρὰ φαίνετο Ἰλιόθι πρό.χίλιʼ ἄρʼ ἐν πεδίῳ πυρὰ καίετο, πὰρ δὲ ἑκάστῳεἴατο πεντήκοντα σέλᾳ πυρὸς αἰθομένοιο.ἵπποι δὲ κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι καὶ ὀλύραςἑσταότες παρʼ ὄχεσφιν ἐΰθρονον Ἠῶ μίμνον.

ὣς οἱ μὲν Τρῶες φυλακὰς ἔχον· αὐτὰρ Ἀχαιοὺςθεσπεσίη ἔχε φύζα φόβου κρυόεντος ἑταίρη,πένθεϊ δʼ ἀτλήτῳ βεβολήατο πάντες ἄριστοι.ὡς δʼ ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον ἰχθυόενταΒορέης καὶ Ζέφυρος, τώ τε Θρῄκηθεν ἄητονἐλθόντʼ ἐξαπίνης· ἄμυδις δέ τε κῦμα κελαινὸνκορθύεται, πολλὸν δὲ παρὲξ ἅλα φῦκος ἔχευεν·ὣς ἐδαΐζετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.Ἀτρεΐδης δʼ ἄχεϊ μεγάλῳ βεβολημένος ἦτορφοίτα κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κελεύωνκλήδην εἰς ἀγορὴν κικλήσκειν ἄνδρα ἕκαστον,μὴ δὲ βοᾶν· αὐτὸς δὲ μετὰ πρώτοισι πονεῖτο.ἷζον δʼ εἰν ἀγορῇ τετιηότες· ἂν δʼ Ἀγαμέμνωνἵστατο δάκρυ χέων ὥς τε κρήνη μελάνυδροςἥ τε κατʼ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ·ὣς ὃ βαρὺ στενάχων ἔπεʼ Ἀργείοισι μετηύδα·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςΖεύς με μέγα Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃσχέτλιος, ὃς τότε μέν μοι ὑπέσχετο καὶ κατένευσενἼλιον ἐκπέρσαντʼ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι,νῦν δὲ κακὴν ἀπάτην βουλεύσατο, καί με κελεύειδυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι, ἐπεὶ πολὺν ὤλεσα λαόν.οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι,ὃς δὴ πολλάων πολίων κατέλυσε κάρηναἠδʼ ἔτι καὶ λύσει· τοῦ γὰρ κράτος ἐστὶ μέγιστον.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες·φεύγωμεν σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·οὐ γὰρ ἔτι Τροίην αἱρήσομεν εὐρυάγυιαν.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.δὴν δʼ ἄνεῳ ἦσαν τετιηότες υἷες Ἀχαιῶν·ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·Ἀτρεΐδη σοὶ πρῶτα μαχήσομαι ἀφραδέοντι,ἣ θέμις ἐστὶν ἄναξ ἀγορῇ· σὺ δὲ μή τι χολωθῇς.ἀλκὴν μέν μοι πρῶτον ὀνείδισας ἐν Δαναοῖσιφὰς ἔμεν ἀπτόλεμον καὶ ἀνάλκιδα· ταῦτα δὲ πάνταἴσασʼ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδὲ γέροντες.σοὶ δὲ διάνδιχα δῶκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω·σκήπτρῳ μέν τοι δῶκε τετιμῆσθαι περὶ πάντων,ἀλκὴν δʼ οὔ τοι δῶκεν, ὅ τε κράτος ἐστὶ μέγιστον.δαιμόνιʼ οὕτω που μάλα ἔλπεαι υἷας Ἀχαιῶνἀπτολέμους τʼ ἔμεναι καὶ ἀνάλκιδας ὡς ἀγορεύεις;εἰ δέ τοι αὐτῷ θυμὸς ἐπέσσυται ὥς τε νέεσθαιἔρχεο· πάρ τοι ὁδός, νῆες δέ τοι ἄγχι θαλάσσηςἑστᾶσʼ, αἵ τοι ἕποντο Μυκήνηθεν μάλα πολλαί.ἀλλʼ ἄλλοι μενέουσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶεἰς ὅ κέ περ Τροίην διαπέρσομεν. εἰ δὲ καὶ αὐτοὶφευγόντων σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν·νῶϊ δʼ ἐγὼ Σθένελός τε μαχησόμεθʼ εἰς ὅ κε τέκμωρἸλίου εὕρωμεν· σὺν γὰρ θεῷ εἰλήλουθμεν.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἐπίαχον υἷες Ἀχαιῶνμῦθον ἀγασσάμενοι Διομήδεος ἱπποδάμοιο.τοῖσι δʼ ἀνιστάμενος μετεφώνεεν ἱππότα Νέστωρ·Τυδεΐδη περὶ μὲν πολέμῳ ἔνι καρτερός ἐσσι,καὶ βουλῇ μετὰ πάντας ὁμήλικας ἔπλευ ἄριστος.οὔ τίς τοι τὸν μῦθον ὀνόσσεται ὅσσοι Ἀχαιοί,οὐδὲ πάλιν ἐρέει· ἀτὰρ οὐ τέλος ἵκεο μύθων.ἦ μὲν καὶ νέος ἐσσί, ἐμὸς δέ κε καὶ πάϊς εἴηςὁπλότατος γενεῆφιν· ἀτὰρ πεπνυμένα βάζειςἈργείων βασιλῆας, ἐπεὶ κατὰ μοῖραν ἔειπες.ἀλλʼ ἄγʼ ἐγών, ὃς σεῖο γεραίτερος εὔχομαι εἶναι,ἐξείπω καὶ πάντα διίξομαι· οὐδέ κέ τίς μοιμῦθον ἀτιμήσειʼ, οὐδὲ κρείων Ἀγαμέμνων.ἀφρήτωρ ἀθέμιστος ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνοςὃς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου ὀκρυόεντος.ἀλλʼ ἤτοι νῦν μὲν πειθώμεθα νυκτὶ μελαίνῃδόρπά τʼ ἐφοπλισόμεσθα· φυλακτῆρες δὲ ἕκαστοιλεξάσθων παρὰ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεος ἐκτός.κούροισιν μὲν ταῦτʼ ἐπιτέλλομαι· αὐτὰρ ἔπειταἈτρεΐδη σὺ μὲν ἄρχε· σὺ γὰρ βασιλεύτατός ἐσσι.δαίνυ δαῖτα γέρουσιν· ἔοικέ τοι, οὔ τοι ἀεικές.πλεῖαί τοι οἴνου κλισίαι, τὸν νῆες Ἀχαιῶνἠμάτιαι Θρῄκηθεν ἐπʼ εὐρέα πόντον ἄγουσι·πᾶσά τοί ἐσθʼ ὑποδεξίη, πολέεσσι δʼ ἀνάσσεις.πολλῶν δʼ ἀγρομένων τῷ πείσεαι ὅς κεν ἀρίστηνβουλὴν βουλεύσῃ· μάλα δὲ χρεὼ πάντας Ἀχαιοὺςἐσθλῆς καὶ πυκινῆς, ὅτι δήϊοι ἐγγύθι νηῶνκαίουσιν πυρὰ πολλά· τίς ἂν τάδε γηθήσειε;νὺξ δʼ ἧδʼ ἠὲ διαρραίσει στρατὸν ἠὲ σαώσει.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο.ἐκ δὲ φυλακτῆρες σὺν τεύχεσιν ἐσσεύοντοἀμφί τε Νεστορίδην Θρασυμήδεα ποιμένα λαῶν,ἠδʼ ἀμφʼ Ἀσκάλαφον καὶ Ἰάλμενον υἷας Ἄρηοςἀμφί τε Μηριόνην Ἀφαρῆά τε Δηΐπυρόν τε,ἠδʼ ἀμφὶ Κρείοντος υἱὸν Λυκομήδεα δῖον.ἕπτʼ ἔσαν ἡγεμόνες φυλάκων, ἑκατὸν δὲ ἑκάστῳκοῦροι ἅμα στεῖχον δολίχʼ ἔγχεα χερσὶν ἔχοντες·κὰδ δὲ μέσον τάφρου καὶ τείχεος ἷζον ἰόντες·ἔνθα δὲ πῦρ κήαντο, τίθεντο δὲ δόρπα ἕκαστος.Ἀτρεΐδης δὲ γέροντας ἀολλέας ἦγεν Ἀχαιῶνἐς κλισίην, παρὰ δέ σφι τίθει μενοεικέα δαῖτα.οἳ δʼ ἐπʼ ὀνείαθʼ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,τοῖς ὁ γέρων πάμπρωτος ὑφαίνειν ἤρχετο μῆτινΝέστωρ, οὗ καὶ πρόσθεν ἀρίστη φαίνετο βουλή·ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονἐν σοὶ μὲν λήξω, σέο δʼ ἄρξομαι, οὕνεκα πολλῶνλαῶν ἐσσι ἄναξ καί τοι Ζεὺς ἐγγυάλιξεσκῆπτρόν τʼ ἠδὲ θέμιστας, ἵνά σφισι βουλεύῃσθα.τώ σε χρὴ περὶ μὲν φάσθαι ἔπος ἠδʼ ἐπακοῦσαι,κρηῆναι δὲ καὶ ἄλλῳ, ὅτʼ ἄν τινα θυμὸς ἀνώγῃεἰπεῖν εἰς ἀγαθόν· σέο δʼ ἕξεται ὅττί κεν ἄρχῃ.αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα.οὐ γάρ τις νόον ἄλλος ἀμείνονα τοῦδε νοήσειοἷον ἐγὼ νοέω ἠμὲν πάλαι ἠδʼ ἔτι καὶ νῦνἐξ ἔτι τοῦ ὅτε διογενὲς Βρισηΐδα κούρηνχωομένου Ἀχιλῆος ἔβης κλισίηθεν ἀπούραςοὔ τι καθʼ ἡμέτερόν γε νόον· μάλα γάρ τοι ἔγωγεπόλλʼ ἀπεμυθεόμην· σὺ δὲ σῷ μεγαλήτορι θυμῷεἴξας ἄνδρα φέριστον, ὃν ἀθάνατοί περ ἔτισαν,ἠτίμησας, ἑλὼν γὰρ ἔχεις γέρας· ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦνφραζώμεσθʼ ὥς κέν μιν ἀρεσσάμενοι πεπίθωμενδώροισίν τʼ ἀγανοῖσιν ἔπεσσί τε μειλιχίοισι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ὦ γέρον οὔ τι ψεῦδος ἐμὰς ἄτας κατέλεξας·ἀασάμην, οὐδʼ αὐτὸς ἀναίνομαι. ἀντί νυ πολλῶνλαῶν ἐστὶν ἀνὴρ ὅν τε Ζεὺς κῆρι φιλήσῃ,ὡς νῦν τοῦτον ἔτισε, δάμασσε δὲ λαὸν Ἀχαιῶν.ἀλλʼ ἐπεὶ ἀασάμην φρεσὶ λευγαλέῃσι πιθήσας,ἂψ ἐθέλω ἀρέσαι δόμεναί τʼ ἀπερείσιʼ ἄποινα.ὑμῖν δʼ ἐν πάντεσσι περικλυτὰ δῶρʼ ὀνομήνωἕπτʼ ἀπύρους τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα,αἴθωνας δὲ λέβητας ἐείκοσι, δώδεκα δʼ ἵππουςπηγοὺς ἀθλοφόρους, οἳ ἀέθλια ποσσὶν ἄροντο.οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνὴρ ᾧ τόσσα γένοιτο,οὐδέ κεν ἀκτήμων ἐριτίμοιο χρυσοῖο,ὅσσά μοι ἠνείκαντο ἀέθλια μώνυχες ἵπποι.δώσω δʼ ἑπτὰ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίαςΛεσβίδας, ἃς ὅτε Λέσβον ἐϋκτιμένην ἕλεν αὐτὸςἐξελόμην, αἳ κάλλει ἐνίκων φῦλα γυναικῶν.τὰς μέν οἱ δώσω, μετὰ δʼ ἔσσεται ἣν τότʼ ἀπηύρωνκούρη Βρισῆος· ἐπὶ δὲ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαιμή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναι,ἣ θέμις ἀνθρώπων πέλει ἀνδρῶν ἠδὲ γυναικῶν.ταῦτα μὲν αὐτίκα πάντα παρέσσεται· εἰ δέ κεν αὖτεἄστυ μέγα Πριάμοιο θεοὶ δώωσʼ ἀλαπάξαι,νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηησάσθωεἰσελθών, ὅτε κεν δατεώμεθα ληΐδʼ Ἀχαιοί,Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας ἐείκοσιν αὐτὸς ἑλέσθω,αἴ κε μετʼ Ἀργείην Ἑλένην κάλλισται ἔωσιν.εἰ δέ κεν Ἄργος ἱκοίμεθʼ Ἀχαιϊκὸν οὖθαρ ἀρούρηςγαμβρός κέν μοι ἔοι· τίσω δέ μιν ἶσον Ὀρέστῃ,ὅς μοι τηλύγετος τρέφεται θαλίῃ ἔνι πολλῇ.τρεῖς δέ μοί εἰσι θύγατρες ἐνὶ μεγάρῳ εὐπήκτῳΧρυσόθεμις καὶ Λαοδίκη καὶ Ἰφιάνασσα,τάων ἥν κʼ ἐθέλῃσι φίλην ἀνάεδνον ἀγέσθωπρὸς οἶκον Πηλῆος· ἐγὼ δʼ ἐπὶ μείλια δώσωπολλὰ μάλʼ, ὅσσʼ οὔ πώ τις ἑῇ ἐπέδωκε θυγατρί·ἑπτὰ δέ οἱ δώσω εὖ ναιόμενα πτολίεθραΚαρδαμύλην Ἐνόπην τε καὶ Ἱρὴν ποιήεσσανΦηράς τε ζαθέας ἠδʼ Ἄνθειαν βαθύλειμονκαλήν τʼ Αἴπειαν καὶ Πήδασον ἀμπελόεσσαν.πᾶσαι δʼ ἐγγὺς ἁλός, νέαται Πύλου ἠμαθόεντος·ἐν δʼ ἄνδρες ναίουσι πολύρρηνες πολυβοῦται,οἵ κέ ἑ δωτίνῃσι θεὸν ὣς τιμήσουσικαί οἱ ὑπὸ σκήπτρῳ λιπαρὰς τελέουσι θέμιστας.ταῦτά κέ οἱ τελέσαιμι μεταλήξαντι χόλοιο.δμηθήτω· Ἀΐδης τοι ἀμείλιχος ἠδʼ ἀδάμαστος,τοὔνεκα καί τε βροτοῖσι θεῶν ἔχθιστος ἁπάντων·καί μοι ὑποστήτω ὅσσον βασιλεύτερός εἰμιἠδʼ ὅσσον γενεῇ προγενέστερος εὔχομαι εἶναι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονδῶρα μὲν οὐκέτʼ ὀνοστὰ διδοῖς Ἀχιλῆϊ ἄνακτι·ἀλλʼ ἄγετε κλητοὺς ὀτρύνομεν, οἵ κε τάχισταἔλθωσʼ ἐς κλισίην Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος.εἰ δʼ ἄγε τοὺς ἂν ἐγὼ ἐπιόψομαι οἳ δὲ πιθέσθων.Φοῖνιξ μὲν πρώτιστα Διῒ φίλος ἡγησάσθω,αὐτὰρ ἔπειτʼ Αἴας τε μέγας καὶ δῖος Ὀδυσσεύς·κηρύκων δʼ Ὀδίος τε καὶ Εὐρυβάτης ἅμʼ ἑπέσθων.φέρτε δὲ χερσὶν ὕδωρ, εὐφημῆσαί τε κέλεσθε,ὄφρα Διὶ Κρονίδῃ ἀρησόμεθʼ, αἴ κʼ ἐλεήσῃ.ὣς φάτο, τοῖσι δὲ πᾶσιν ἑαδότα μῦθον ἔειπεν.αὐτίκα κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν,κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο,νώμησαν δʼ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν.αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τʼ ἔπιόν θʼ ὅσον ἤθελε θυμός,ὁρμῶντʼ ἐκ κλισίης Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο.τοῖσι δὲ πόλλʼ ἐπέτελλε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρδενδίλλων ἐς ἕκαστον, Ὀδυσσῆϊ δὲ μάλιστα,πειρᾶν ὡς πεπίθοιεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα.τὼ δὲ βάτην παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσηςπολλὰ μάλʼ εὐχομένω γαιηόχῳ ἐννοσιγαίῳῥηϊδίως πεπιθεῖν μεγάλας φρένας Αἰακίδαο.Μυρμιδόνων δʼ ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθην,τὸν δʼ εὗρον φρένα τερπόμενον φόρμιγγι λιγείῃκαλῇ δαιδαλέῃ, ἐπὶ δʼ ἀργύρεον ζυγὸν ἦεν,τὴν ἄρετʼ ἐξ ἐνάρων πόλιν Ἠετίωνος ὀλέσσας·τῇ ὅ γε θυμὸν ἔτερπεν, ἄειδε δʼ ἄρα κλέα ἀνδρῶν.Πάτροκλος δέ οἱ οἶος ἐναντίος ἧστο σιωπῇ,δέγμενος Αἰακίδην ὁπότε λήξειεν ἀείδων,τὼ δὲ βάτην προτέρω, ἡγεῖτο δὲ δῖος Ὀδυσσεύς,στὰν δὲ πρόσθʼ αὐτοῖο· ταφὼν δʼ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεὺςαὐτῇ σὺν φόρμιγγι λιπὼν ἕδος ἔνθα θάασσεν.ὣς δʼ αὔτως Πάτροκλος, ἐπεὶ ἴδε φῶτας, ἀνέστη.τὼ καὶ δεικνύμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·χαίρετον· ἦ φίλοι ἄνδρες ἱκάνετον ἦ τι μάλα χρεώ,οἵ μοι σκυζομένῳ περ Ἀχαιῶν φίλτατοί ἐστον.ὣς ἄρα φωνήσας προτέρω ἄγε δῖος Ἀχιλλεύς,εἷσεν δʼ ἐν κλισμοῖσι τάπησί τε πορφυρέοισιν.αἶψα δὲ Πάτροκλον προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·μείζονα δὴ κρητῆρα Μενοιτίου υἱὲ καθίστα,ζωρότερον δὲ κέραιε, δέπας δʼ ἔντυνον ἑκάστῳ·οἳ γὰρ φίλτατοι ἄνδρες ἐμῷ ὑπέασι μελάθρῳ.ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθʼ ἑταίρῳ.αὐτὰρ ὅ γε κρεῖον μέγα κάββαλεν ἐν πυρὸς αὐγῇ,ἐν δʼ ἄρα νῶτον ἔθηκʼ ὄϊος καὶ πίονος αἰγός,ἐν δὲ συὸς σιάλοιο ῥάχιν τεθαλυῖαν ἀλοιφῇ.τῷ δʼ ἔχεν Αὐτομέδων, τάμνεν δʼ ἄρα δῖος Ἀχιλλεύς.καὶ τὰ μὲν εὖ μίστυλλε καὶ ἀμφʼ ὀβελοῖσιν ἔπειρε,πῦρ δὲ Μενοιτιάδης δαῖεν μέγα ἰσόθεος φώς.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ πῦρ ἐκάη καὶ φλὸξ ἐμαράνθη,ἀνθρακιὴν στορέσας ὀβελοὺς ἐφύπερθε τάνυσσε,πάσσε δʼ ἁλὸς θείοιο κρατευτάων ἐπαείρας.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὤπτησε καὶ εἰν ἐλεοῖσιν ἔχευε,Πάτροκλος μὲν σῖτον ἑλὼν ἐπένειμε τραπέζῃκαλοῖς ἐν κανέοισιν, ἀτὰρ κρέα νεῖμεν Ἀχιλλεύς.αὐτὸς δʼ ἀντίον ἷζεν Ὀδυσσῆος θείοιοτοίχου τοῦ ἑτέροιο, θεοῖσι δὲ θῦσαι ἀνώγειΠάτροκλον ὃν ἑταῖρον· ὃ δʼ ἐν πυρὶ βάλλε θυηλάς.οἳ δʼ ἐπʼ ὀνείαθʼ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,νεῦσʼ Αἴας Φοίνικι· νόησε δὲ δῖος Ὀδυσσεύς,πλησάμενος δʼ οἴνοιο δέπας δείδεκτʼ Ἀχιλῆα·χαῖρʼ Ἀχιλεῦ· δαιτὸς μὲν ἐΐσης οὐκ ἐπιδευεῖςἠμὲν ἐνὶ κλισίῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαοἠδὲ καὶ ἐνθάδε νῦν, πάρα γὰρ μενοεικέα πολλὰδαίνυσθʼ· ἀλλʼ οὐ δαιτὸς ἐπηράτου ἔργα μέμηλεν,ἀλλὰ λίην μέγα πῆμα διοτρεφὲς εἰσορόωντεςδείδιμεν· ἐν δοιῇ δὲ σαωσέμεν ἢ ἀπολέσθαινῆας ἐϋσσέλμους, εἰ μὴ σύ γε δύσεαι ἀλκήν.ἐγγὺς γὰρ νηῶν καὶ τείχεος αὖλιν ἔθεντοΤρῶες ὑπέρθυμοι τηλεκλειτοί τʼ ἐπίκουροικηάμενοι πυρὰ πολλὰ κατὰ στρατόν, οὐδʼ ἔτι φασὶσχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης ἐνδέξια σήματα φαίνωνἀστράπτει· Ἕκτωρ δὲ μέγα σθένεϊ βλεμεαίνωνμαίνεται ἐκπάγλως πίσυνος Διί, οὐδέ τι τίειἀνέρας οὐδὲ θεούς· κρατερὴ δέ ἑ λύσσα δέδυκεν.ἀρᾶται δὲ τάχιστα φανήμεναι Ἠῶ δῖαν·στεῦται γὰρ νηῶν ἀποκόψειν ἄκρα κόρυμβααὐτάς τʼ ἐμπρήσειν μαλεροῦ πυρός, αὐτὰρ Ἀχαιοὺςδῃώσειν παρὰ τῇσιν ὀρινομένους ὑπὸ καπνοῦ.ταῦτʼ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα, μή οἱ ἀπειλὰςἐκτελέσωσι θεοί, ἡμῖν δὲ δὴ αἴσιμον εἴηφθίσθαι ἐνὶ Τροίῃ ἑκὰς Ἄργεος ἱπποβότοιο.ἀλλʼ ἄνα εἰ μέμονάς γε καὶ ὀψέ περ υἷας Ἀχαιῶντειρομένους ἐρύεσθαι ὑπὸ Τρώων ὀρυμαγδοῦ.αὐτῷ τοι μετόπισθʼ ἄχος ἔσσεται, οὐδέ τι μῆχοςῥεχθέντος κακοῦ ἔστʼ ἄκος εὑρεῖν· ἀλλὰ πολὺ πρὶνφράζευ ὅπως Δαναοῖσιν ἀλεξήσεις κακὸν ἦμαρ.ὦ πέπον ἦ μὲν σοί γε πατὴρ ἐπετέλλετο Πηλεὺςἤματι τῷ ὅτε σʼ ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπε·τέκνον ἐμὸν κάρτος μὲν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρηδώσουσʼ αἴ κʼ ἐθέλωσι, σὺ δὲ μεγαλήτορα θυμὸνἴσχειν ἐν στήθεσσι· φιλοφροσύνη γὰρ ἀμείνων·ληγέμεναι δʼ ἔριδος κακομηχάνου, ὄφρά σε μᾶλλοντίωσʼ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδὲ γέροντες.ὣς ἐπέτελλʼ ὃ γέρων, σὺ δὲ λήθεαι· ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦνπαύεʼ, ἔα δὲ χόλον θυμαλγέα· σοὶ δʼ Ἀγαμέμνωνἄξια δῶρα δίδωσι μεταλήξαντι χόλοιο.εἰ δὲ σὺ μέν μευ ἄκουσον, ἐγὼ δέ κέ τοι καταλέξωὅσσά τοι ἐν κλισίῃσιν ὑπέσχετο δῶρʼ Ἀγαμέμνων·ἕπτʼ ἀπύρους τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα,αἴθωνας δὲ λέβητας ἐείκοσι, δώδεκα δʼ ἵππουςπηγοὺς ἀθλοφόρους, οἳ ἀέθλια ποσσὶν ἄροντο.οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνὴρ ᾧ τόσσα γένοιτοοὐδέ κεν ἀκτήμων ἐριτίμοιο χρυσοῖο,ὅσσʼ Ἀγαμέμνονος ἵπποι ἀέθλια ποσσὶν ἄροντο.δώσει δʼ ἑπτὰ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίαςΛεσβίδας, ἃς ὅτε Λέσβον ἐϋκτιμένην ἕλες αὐτὸςἐξέλεθʼ, αἳ τότε κάλλει ἐνίκων φῦλα γυναικῶν.τὰς μέν τοι δώσει, μετὰ δʼ ἔσσεται ἣν τότʼ ἀπηύρακούρη Βρισῆος· ἐπὶ δὲ μέγαν ὅρκον ὀμεῖταιμή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναιἣ θέμις ἐστὶν ἄναξ ἤτʼ ἀνδρῶν ἤτε γυναικῶν.ταῦτα μὲν αὐτίκα πάντα παρέσσεται· εἰ δέ κεν αὖτεἄστυ μέγα Πριάμοιο θεοὶ δώωσʼ ἀλαπάξαι,νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηήσασθαιεἰσελθών, ὅτε κεν δατεώμεθα ληΐδʼ Ἀχαιοί,Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας ἐείκοσιν αὐτὸς ἑλέσθαι,αἵ κε μετʼ Ἀργείην Ἑλένην κάλλισται ἔωσιν.εἰ δέ κεν Ἄργος ἱκοίμεθʼ Ἀχαιϊκὸν οὖθαρ ἀρούρηςγαμβρός κέν οἱ ἔοις· τίσει δέ σε ἶσον Ὀρέστῃ,ὅς οἱ τηλύγετος τρέφεται θαλίῃ ἔνι πολλῇ.τρεῖς δέ οἵ εἰσι θύγατρες ἐνὶ μεγάρῳ εὐπήκτῳΧρυσόθεμις καὶ Λαοδίκη καὶ Ἰφιάνασσα,τάων ἥν κʼ ἐθέλῃσθα φίλην ἀνάεδνον ἄγεσθαιπρὸς οἶκον Πηλῆος· ὃ δʼ αὖτʼ ἐπὶ μείλια δώσειπολλὰ μάλʼ, ὅσσʼ οὔ πώ τις ἑῇ ἐπέδωκε θυγατρί·ἑπτὰ δέ τοι δώσει εὖ ναιόμενα πτολίεθραΚαρδαμύλην Ἐνόπην τε καὶ Ἱρὴν ποιήεσσανΦηράς τε ζαθέας ἠδʼ Ἄνθειαν βαθύλειμονκαλήν τʼ Αἴπειαν καὶ Πήδασον ἀμπελόεσσαν.πᾶσαι δʼ ἐγγὺς ἁλός, νέαται Πύλου ἠμαθόεντος·ἐν δʼ ἄνδρες ναίουσι πολύρρηνες πολυβοῦται,οἵ κέ σε δωτίνῃσι θεὸν ὣς τιμήσουσικαί τοι ὑπὸ σκήπτρῳ λιπαρὰς τελέουσι θέμιστας.ταῦτά κέ τοι τελέσειε μεταλήξαντι χόλοιο.εἰ δέ τοι Ἀτρεΐδης μὲν ἀπήχθετο κηρόθι μᾶλλοναὐτὸς καὶ τοῦ δῶρα, σὺ δʼ ἄλλους περ Παναχαιοὺςτειρομένους ἐλέαιρε κατὰ στρατόν, οἵ σε θεὸν ὣςτίσουσʼ· ἦ γάρ κέ σφι μάλα μέγα κῦδος ἄροιο·νῦν γάρ χʼ Ἕκτορʼ ἕλοις, ἐπεὶ ἂν μάλα τοι σχεδὸν ἔλθοιλύσσαν ἔχων ὀλοήν, ἐπεὶ οὔ τινά φησιν ὁμοῖονοἷ ἔμεναι Δαναῶν οὓς ἐνθάδε νῆες ἔνεικαν.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦχρὴ μὲν δὴ τὸν μῦθον ἀπηλεγέως ἀποειπεῖν,ᾗ περ δὴ φρονέω τε καὶ ὡς τετελεσμένον ἔσται,ὡς μή μοι τρύζητε παρήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος.ἐχθρὸς γάρ μοι κεῖνος ὁμῶς Ἀΐδαο πύλῃσινὅς χʼ ἕτερον μὲν κεύθῃ ἐνὶ φρεσίν, ἄλλο δὲ εἴπῃ.αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα·οὔτʼ ἔμεγʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα πεισέμεν οἴωοὔτʼ ἄλλους Δαναούς, ἐπεὶ οὐκ ἄρα τις χάρις ἦενμάρνασθαι δηΐοισιν ἐπʼ ἀνδράσι νωλεμὲς αἰεί.ἴση μοῖρα μένοντι καὶ εἰ μάλα τις πολεμίζοι·ἐν δὲ ἰῇ τιμῇ ἠμὲν κακὸς ἠδὲ καὶ ἐσθλός·κάτθανʼ ὁμῶς ὅ τʼ ἀεργὸς ἀνὴρ ὅ τε πολλὰ ἐοργώς.οὐδέ τί μοι περίκειται, ἐπεὶ πάθον ἄλγεα θυμῷαἰεὶ ἐμὴν ψυχὴν παραβαλλόμενος πολεμίζειν.ὡς δʼ ὄρνις ἀπτῆσι νεοσσοῖσι προφέρῃσιμάστακʼ ἐπεί κε λάβῃσι, κακῶς δʼ ἄρα οἱ πέλει αὐτῇ,ὣς καὶ ἐγὼ πολλὰς μὲν ἀΰπνους νύκτας ἴαυον,ἤματα δʼ αἱματόεντα διέπρησσον πολεμίζωνἀνδράσι μαρνάμενος ὀάρων ἕνεκα σφετεράων.δώδεκα δὴ σὺν νηυσὶ πόλεις ἀλάπαξʼ ἀνθρώπων,πεζὸς δʼ ἕνδεκά φημι κατὰ Τροίην ἐρίβωλον·τάων ἐκ πασέων κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσθλὰἐξελόμην, καὶ πάντα φέρων Ἀγαμέμνονι δόσκονἈτρεΐδῃ· ὃ δʼ ὄπισθε μένων παρὰ νηυσὶ θοῇσιδεξάμενος διὰ παῦρα δασάσκετο, πολλὰ δʼ ἔχεσκεν.ἄλλα δʼ ἀριστήεσσι δίδου γέρα καὶ βασιλεῦσι·τοῖσι μὲν ἔμπεδα κεῖται, ἐμεῦ δʼ ἀπὸ μούνου Ἀχαιῶνεἵλετʼ, ἔχει δʼ ἄλοχον θυμαρέα· τῇ παριαύωντερπέσθω. τί δὲ δεῖ πολεμιζέμεναι ΤρώεσσινἈργείους; τί δὲ λαὸν ἀνήγαγεν ἐνθάδʼ ἀγείραςἈτρεΐδης; ἦ οὐχ Ἑλένης ἕνεκʼ ἠϋκόμοιο;ἦ μοῦνοι φιλέουσʼ ἀλόχους μερόπων ἀνθρώπωνἈτρεΐδαι; ἐπεὶ ὅς τις ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ ἐχέφρωντὴν αὐτοῦ φιλέει καὶ κήδεται, ὡς καὶ ἐγὼ τὴνἐκ θυμοῦ φίλεον δουρικτητήν περ ἐοῦσαν.νῦν δʼ ἐπεὶ ἐκ χειρῶν γέρας εἵλετο καί μʼ ἀπάτησεμή μευ πειράτω εὖ εἰδότος· οὐδέ με πείσει.ἀλλʼ Ὀδυσεῦ σὺν σοί τε καὶ ἄλλοισιν βασιλεῦσιφραζέσθω νήεσσιν ἀλεξέμεναι δήϊον πῦρ.ἦ μὲν δὴ μάλα πολλὰ πονήσατο νόσφιν ἐμεῖο,καὶ δὴ τεῖχος ἔδειμε, καὶ ἤλασε τάφρον ἐπʼ αὐτῷεὐρεῖαν μεγάλην, ἐν δὲ σκόλοπας κατέπηξεν·ἀλλʼ οὐδʼ ὧς δύναται σθένος Ἕκτορος ἀνδροφόνοιοἴσχειν· ὄφρα δʼ ἐγὼ μετʼ Ἀχαιοῖσιν πολέμιζονοὐκ ἐθέλεσκε μάχην ἀπὸ τείχεος ὀρνύμεν Ἕκτωρ,ἀλλʼ ὅσον ἐς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν·ἔνθά ποτʼ οἶον ἔμιμνε, μόγις δέ μευ ἔκφυγεν ὁρμήν.νῦν δʼ ἐπεὶ οὐκ ἐθέλω πολεμιζέμεν Ἕκτορι δίῳαὔριον ἱρὰ Διὶ ῥέξας καὶ πᾶσι θεοῖσινηήσας εὖ νῆας, ἐπὴν ἅλα δὲ προερύσσω,ὄψεαι, αἴ κʼ ἐθέλῃσθα καὶ αἴ κέν τοι τὰ μεμήλῃ,ἦρι μάλʼ Ἑλλήσποντον ἐπʼ ἰχθυόεντα πλεούσαςνῆας ἐμάς, ἐν δʼ ἄνδρας ἐρεσσέμεναι μεμαῶτας·εἰ δέ κεν εὐπλοίην δώῃ κλυτὸς ἐννοσίγαιοςἤματί κε τριτάτῳ Φθίην ἐρίβωλον ἱκοίμην.ἔστι δέ μοι μάλα πολλά, τὰ κάλλιπον ἐνθάδε ἔρρων·ἄλλον δʼ ἐνθένδε χρυσὸν καὶ χαλκὸν ἐρυθρὸνἠδὲ γυναῖκας ἐϋζώνους πολιόν τε σίδηρονἄξομαι, ἅσσʼ ἔλαχόν γε· γέρας δέ μοι, ὅς περ ἔδωκεν,αὖτις ἐφυβρίζων ἕλετο κρείων ἈγαμέμνωνἈτρεΐδης· τῷ πάντʼ ἀγορευέμεν ὡς ἐπιτέλλωἀμφαδόν, ὄφρα καὶ ἄλλοι ἐπισκύζωνται Ἀχαιοὶεἴ τινά που Δαναῶν ἔτι ἔλπεται ἐξαπατήσειναἰὲν ἀναιδείην ἐπιειμένος· οὐδʼ ἂν ἔμοιγετετλαίη κύνεός περ ἐὼν εἰς ὦπα ἰδέσθαι·οὐδέ τί οἱ βουλὰς συμφράσσομαι, οὐδὲ μὲν ἔργον·ἐκ γὰρ δή μʼ ἀπάτησε καὶ ἤλιτεν· οὐδʼ ἂν ἔτʼ αὖτιςἐξαπάφοιτʼ ἐπέεσσιν· ἅλις δέ οἱ· ἀλλὰ ἕκηλοςἐρρέτω· ἐκ γάρ εὑ φρένας εἵλετο μητίετα Ζεύς.ἐχθρὰ δέ μοι τοῦ δῶρα, τίω δέ μιν ἐν καρὸς αἴσῃ.οὐδʼ εἴ μοι δεκάκις τε καὶ εἰκοσάκις τόσα δοίηὅσσά τέ οἱ νῦν ἔστι, καὶ εἴ ποθεν ἄλλα γένοιτο,οὐδʼ ὅσʼ ἐς Ὀρχομενὸν ποτινίσεται, οὐδʼ ὅσα ΘήβαςΑἰγυπτίας, ὅθι πλεῖστα δόμοις ἐν κτήματα κεῖται,αἵ θʼ ἑκατόμπυλοί εἰσι, διηκόσιοι δʼ ἀνʼ ἑκάσταςἀνέρες ἐξοιχνεῦσι σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν·οὐδʼ εἴ μοι τόσα δοίη ὅσα ψάμαθός τε κόνις τε,οὐδέ κεν ὧς ἔτι θυμὸν ἐμὸν πείσειʼ Ἀγαμέμνωνπρίν γʼ ἀπὸ πᾶσαν ἐμοὶ δόμεναι θυμαλγέα λώβην.κούρην δʼ οὐ γαμέω Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,οὐδʼ εἰ χρυσείῃ Ἀφροδίτῃ κάλλος ἐρίζοι,ἔργα δʼ Ἀθηναίῃ γλαυκώπιδι ἰσοφαρίζοι·οὐδέ μιν ὧς γαμέω· ὃ δʼ Ἀχαιῶν ἄλλον ἑλέσθω,ὅς τις οἷ τʼ ἐπέοικε καὶ ὃς βασιλεύτερός ἐστιν.ἢν γὰρ δή με σαῶσι θεοὶ καὶ οἴκαδʼ ἵκωμαι,Πηλεύς θήν μοι ἔπειτα γυναῖκά γε μάσσεται αὐτός.πολλαὶ Ἀχαιΐδες εἰσὶν ἀνʼ Ἑλλάδα τε Φθίην τεκοῦραι ἀριστήων, οἵ τε πτολίεθρα ῥύονται,τάων ἥν κʼ ἐθέλωμι φίλην ποιήσομʼ ἄκοιτιν.ἔνθα δέ μοι μάλα πολλὸν ἐπέσσυτο θυμὸς ἀγήνωργήμαντα μνηστὴν ἄλοχον ἐϊκυῖαν ἄκοιτινκτήμασι τέρπεσθαι τὰ γέρων ἐκτήσατο Πηλεύς·οὐ γὰρ ἐμοὶ ψυχῆς ἀντάξιον οὐδʼ ὅσα φασὶνἼλιον ἐκτῆσθαι εὖ ναιόμενον πτολίεθροντὸ πρὶν ἐπʼ εἰρήνης, πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν,οὐδʼ ὅσα λάϊνος οὐδὸς ἀφήτορος ἐντὸς ἐέργειΦοίβου Ἀπόλλωνος Πυθοῖ ἔνι πετρηέσσῃ.ληϊστοὶ μὲν γάρ τε βόες καὶ ἴφια μῆλα,κτητοὶ δὲ τρίποδές τε καὶ ἵππων ξανθὰ κάρηνα,ἀνδρὸς δὲ ψυχὴ πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστὴοὔθʼ ἑλετή, ἐπεὶ ἄρ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων.μήτηρ γάρ τέ μέ φησι θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζαδιχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλος δέ.εἰ μέν κʼ αὖθι μένων Τρώων πόλιν ἀμφιμάχωμαι,ὤλετο μέν μοι νόστος, ἀτὰρ κλέος ἄφθιτον ἔσται·εἰ δέ κεν οἴκαδʼ ἵκωμι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,ὤλετό μοι κλέος ἐσθλόν, ἐπὶ δηρὸν δέ μοι αἰὼνἔσσεται, οὐδέ κέ μʼ ὦκα τέλος θανάτοιο κιχείη.καὶ δʼ ἂν τοῖς ἄλλοισιν ἐγὼ παραμυθησαίμηνοἴκαδʼ ἀποπλείειν, ἐπεὶ οὐκέτι δήετε τέκμωρἸλίου αἰπεινῆς· μάλα γάρ ἑθεν εὐρύοπα Ζεὺςχεῖρα ἑὴν ὑπερέσχε, τεθαρσήκασι δὲ λαοί.ἀλλʼ ὑμεῖς μὲν ἰόντες ἀριστήεσσιν Ἀχαιῶνἀγγελίην ἀπόφασθε· τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ γερόντων·ὄφρʼ ἄλλην φράζωνται ἐνὶ φρεσὶ μῆτιν ἀμείνω,ἥ κέ σφιν νῆάς τε σαῷ καὶ λαὸν Ἀχαιῶννηυσὶν ἔπι γλαφυρῇς, ἐπεὶ οὔ σφισιν ἥδέ γʼ ἑτοίμηἣν νῦν ἐφράσσαντο ἐμεῦ ἀπομηνίσαντος·Φοῖνιξ δʼ αὖθι παρʼ ἄμμι μένων κατακοιμηθήτω,ὄφρά μοι ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδʼ ἕπηταιαὔριον ἢν ἐθέλῃσιν· ἀνάγκῃ δʼ οὔ τί μιν ἄξω.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇμῦθον ἀγασσάμενοι· μάλα γὰρ κρατερῶς ἀπέειπεν·ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε γέρων ἱππηλάτα Φοῖνιξδάκρυʼ ἀναπρήσας· περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν·εἰ μὲν δὴ νόστόν γε μετὰ φρεσὶ φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦβάλλεαι, οὐδέ τι πάμπαν ἀμύνειν νηυσὶ θοῇσιπῦρ ἐθέλεις ἀΐδηλον, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ,πῶς ἂν ἔπειτʼ ἀπὸ σεῖο φίλον τέκος αὖθι λιποίμηνοἶος; σοὶ δέ μʼ ἔπεμπε γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺςἤματι τῷ ὅτε σʼ ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπενήπιον οὔ πω εἰδόθʼ ὁμοιΐου πολέμοιοοὐδʼ ἀγορέων, ἵνα τʼ ἄνδρες ἀριπρεπέες τελέθουσι.τοὔνεκά με προέηκε διδασκέμεναι τάδε πάντα,μύθων τε ῥητῆρʼ ἔμεναι πρηκτῆρά τε ἔργων.ὡς ἂν ἔπειτʼ ἀπὸ σεῖο φίλον τέκος οὐκ ἐθέλοιμιλείπεσθʼ, οὐδʼ εἴ κέν μοι ὑποσταίη θεὸς αὐτὸςγῆρας ἀποξύσας θήσειν νέον ἡβώοντα,οἷον ὅτε πρῶτον λίπον Ἑλλάδα καλλιγύναικαφεύγων νείκεα πατρὸς Ἀμύντορος Ὀρμενίδαο,ὅς μοι παλλακίδος περιχώσατο καλλικόμοιο,τὴν αὐτὸς φιλέεσκεν, ἀτιμάζεσκε δʼ ἄκοιτινμητέρʼ ἐμήν· ἣ δʼ αἰὲν ἐμὲ λισσέσκετο γούνωνπαλλακίδι προμιγῆναι, ἵνʼ ἐχθήρειε γέροντα.τῇ πιθόμην καὶ ἔρεξα· πατὴρ δʼ ἐμὸς αὐτίκʼ ὀϊσθεὶςπολλὰ κατηρᾶτο, στυγερὰς δʼ ἐπεκέκλετʼ Ἐρινῦς,μή ποτε γούνασιν οἷσιν ἐφέσσεσθαι φίλον υἱὸνἐξ ἐμέθεν γεγαῶτα· θεοὶ δʼ ἐτέλειον ἐπαρὰςΖεύς τε καταχθόνιος καὶ ἐπαινὴ Περσεφόνεια.This edition omits lines 458-461.ἔνθʼ ἐμοὶ οὐκέτι πάμπαν ἐρητύετʼ ἐν φρεσὶ θυμὸςπατρὸς χωομένοιο κατὰ μέγαρα στρωφᾶσθαι.ἦ μὲν πολλὰ ἔται καὶ ἀνεψιοὶ ἀμφὶς ἐόντεςαὐτοῦ λισσόμενοι κατερήτυον ἐν μεγάροισι,πολλὰ δὲ ἴφια μῆλα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦςἔσφαζον, πολλοὶ δὲ σύες θαλέθοντες ἀλοιφῇεὑόμενοι τανύοντο διὰ φλογὸς Ἡφαίστοιο,πολλὸν δʼ ἐκ κεράμων μέθυ πίνετο τοῖο γέροντος.εἰνάνυχες δέ μοι ἀμφʼ αὐτῷ παρὰ νύκτας ἴαυον·οἳ μὲν ἀμειβόμενοι φυλακὰς ἔχον, οὐδέ ποτʼ ἔσβηπῦρ, ἕτερον μὲν ὑπʼ αἰθούσῃ εὐερκέος αὐλῆς,ἄλλο δʼ ἐνὶ προδόμῳ, πρόσθεν θαλάμοιο θυράων.ἀλλʼ ὅτε δὴ δεκάτη μοι ἐπήλυθε νὺξ ἐρεβεννή,καὶ τότʼ ἐγὼ θαλάμοιο θύρας πυκινῶς ἀραρυίαςῥήξας ἐξῆλθον, καὶ ὑπέρθορον ἑρκίον αὐλῆςῥεῖα, λαθὼν φύλακάς τʼ ἄνδρας δμῳάς τε γυναῖκας.φεῦγον ἔπειτʼ ἀπάνευθε διʼ Ἑλλάδος εὐρυχόροιο,Φθίην δʼ ἐξικόμην ἐριβώλακα μητέρα μήλωνἐς Πηλῆα ἄναχθʼ· ὃ δέ με πρόφρων ὑπέδεκτο,καί μʼ ἐφίλησʼ ὡς εἴ τε πατὴρ ὃν παῖδα φιλήσῃμοῦνον τηλύγετον πολλοῖσιν ἐπὶ κτεάτεσσι,καί μʼ ἀφνειὸν ἔθηκε, πολὺν δέ μοι ὤπασε λαόν·ναῖον δʼ ἐσχατιὴν Φθίης Δολόπεσσιν ἀνάσσων.καί σε τοσοῦτον ἔθηκα θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦ,ἐκ θυμοῦ φιλέων, ἐπεὶ οὐκ ἐθέλεσκες ἅμʼ ἄλλῳοὔτʼ ἐς δαῖτʼ ἰέναι οὔτʼ ἐν μεγάροισι πάσασθαι,πρίν γʼ ὅτε δή σʼ ἐπʼ ἐμοῖσιν ἐγὼ γούνεσσι καθίσσαςὄψου τʼ ἄσαιμι προταμὼν καὶ οἶνον ἐπισχών.πολλάκι μοι κατέδευσας ἐπὶ στήθεσσι χιτῶναοἴνου ἀποβλύζων ἐν νηπιέῃ ἀλεγεινῇ.ὣς ἐπὶ σοὶ μάλα πολλὰ πάθον καὶ πολλὰ μόγησα,τὰ φρονέων ὅ μοι οὔ τι θεοὶ γόνον ἐξετέλειονἐξ ἐμεῦ· ἀλλὰ σὲ παῖδα θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦποιεύμην, ἵνα μοί ποτʼ ἀεικέα λοιγὸν ἀμύνῃς.ἀλλʼ Ἀχιλεῦ δάμασον θυμὸν μέγαν· οὐδέ τί σε χρὴνηλεὲς ἦτορ ἔχειν· στρεπτοὶ δέ τε καὶ θεοὶ αὐτοί,τῶν περ καὶ μείζων ἀρετὴ τιμή τε βίη τε.καὶ μὲν τοὺς θυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσιλοιβῇ τε κνίσῃ τε παρατρωπῶσʼ ἄνθρωποιλισσόμενοι, ὅτε κέν τις ὑπερβήῃ καὶ ἁμάρτῃ.καὶ γάρ τε λιταί εἰσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιοχωλαί τε ῥυσαί τε παραβλῶπές τʼ ὀφθαλμώ,αἵ ῥά τε καὶ μετόπισθʼ ἄτης ἀλέγουσι κιοῦσαι.ἣ δʼ ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος, οὕνεκα πάσαςπολλὸν ὑπεκπροθέει, φθάνει δέ τε πᾶσαν ἐπʼ αἶανβλάπτουσʼ ἀνθρώπους· αἳ δʼ ἐξακέονται ὀπίσσω.ὃς μέν τʼ αἰδέσεται κούρας Διὸς ἆσσον ἰούσας,τὸν δὲ μέγʼ ὤνησαν καί τʼ ἔκλυον εὐχομένοιο·ὃς δέ κʼ ἀνήνηται καί τε στερεῶς ἀποείπῃ,λίσσονται δʼ ἄρα ταί γε Δία Κρονίωνα κιοῦσαιτῷ ἄτην ἅμʼ ἕπεσθαι, ἵνα βλαφθεὶς ἀποτίσῃ.ἀλλʼ Ἀχιλεῦ πόρε καὶ σὺ Διὸς κούρῃσιν ἕπεσθαιτιμήν, ἥ τʼ ἄλλων περ ἐπιγνάμπτει νόον ἐσθλῶν.εἰ μὲν γὰρ μὴ δῶρα φέροι τὰ δʼ ὄπισθʼ ὀνομάζοιἈτρεΐδης, ἀλλʼ αἰὲν ἐπιζαφελῶς χαλεπαίνοι,οὐκ ἂν ἔγωγέ σε μῆνιν ἀπορρίψαντα κελοίμηνἈργείοισιν ἀμυνέμεναι χατέουσί περ ἔμπης·νῦν δʼ ἅμα τʼ αὐτίκα πολλὰ διδοῖ τὰ δʼ ὄπισθεν ὑπέστη,ἄνδρας δὲ λίσσεσθαι ἐπιπροέηκεν ἀρίστουςκρινάμενος κατὰ λαὸν Ἀχαιϊκόν, οἵ τε σοὶ αὐτῷφίλτατοι Ἀργείων· τῶν μὴ σύ γε μῦθον ἐλέγξῃςμηδὲ πόδας· πρὶν δʼ οὔ τι νεμεσσητὸν κεχολῶσθαι.οὕτω καὶ τῶν πρόσθεν ἐπευθόμεθα κλέα ἀνδρῶνἡρώων, ὅτε κέν τινʼ ἐπιζάφελος χόλος ἵκοι·δωρητοί τε πέλοντο παράρρητοί τʼ ἐπέεσσι.μέμνημαι τόδε ἔργον ἐγὼ πάλαι οὔ τι νέον γεὡς ἦν· ἐν δʼ ὑμῖν ἐρέω πάντεσσι φίλοισι.Κουρῆτές τʼ ἐμάχοντο καὶ Αἰτωλοὶ μενεχάρμαιἀμφὶ πόλιν Καλυδῶνα καὶ ἀλλήλους ἐνάριζον,Αἰτωλοὶ μὲν ἀμυνόμενοι Καλυδῶνος ἐραννῆς,Κουρῆτες δὲ διαπραθέειν μεμαῶτες Ἄρηϊ.καὶ γὰρ τοῖσι κακὸν χρυσόθρονος Ἄρτεμις ὦρσεχωσαμένη ὅ οἱ οὔ τι θαλύσια γουνῷ ἀλωῆςΟἰνεὺς ῥέξʼ· ἄλλοι δὲ θεοὶ δαίνυνθʼ ἑκατόμβας,οἴῃ δʼ οὐκ ἔρρεξε Διὸς κούρῃ μεγάλοιο.ἢ λάθετʼ ἢ οὐκ ἐνόησεν· ἀάσατο δὲ μέγα θυμῷ.ἣ δὲ χολωσαμένη δῖον γένος ἰοχέαιραὦρσεν ἔπι χλούνην σῦν ἄγριον ἀργιόδοντα,ὃς κακὰ πόλλʼ ἕρδεσκεν ἔθων Οἰνῆος ἀλωήν·πολλὰ δʼ ὅ γε προθέλυμνα χαμαὶ βάλε δένδρεα μακρὰαὐτῇσιν ῥίζῃσι καὶ αὐτοῖς ἄνθεσι μήλων.τὸν δʼ υἱὸς Οἰνῆος ἀπέκτεινεν Μελέαγροςπολλέων ἐκ πολίων θηρήτορας ἄνδρας ἀγείραςκαὶ κύνας· οὐ μὲν γάρ κε δάμη παύροισι βροτοῖσι·τόσσος ἔην, πολλοὺς δὲ πυρῆς ἐπέβησʼ ἀλεγεινῆς.ἣ δʼ ἀμφʼ αὐτῷ θῆκε πολὺν κέλαδον καὶ ἀϋτὴνἀμφὶ συὸς κεφαλῇ καὶ δέρματι λαχνήεντι,Κουρήτων τε μεσηγὺ καὶ Αἰτωλῶν μεγαθύμων.ὄφρα μὲν οὖν Μελέαγρος ἄρηι φίλος πολέμιζε,τόφρα δὲ Κουρήτεσσι κακῶς ἦν, οὐδὲ δύναντοτείχεος ἔκτοσθεν μίμνειν πολέες περ ἐόντες·ἀλλʼ ὅτε δὴ Μελέαγρον ἔδυ χόλος, ὅς τε καὶ ἄλλωνοἰδάνει ἐν στήθεσσι νόον πύκα περ φρονεόντων,ἤτοι ὃ μητρὶ φίλῃ Ἀλθαίῃ χωόμενος κῆρκεῖτο παρὰ μνηστῇ ἀλόχῳ καλῇ Κλεοπάτρῃκούρῃ Μαρπήσσης καλλισφύρου ΕὐηνίνηςἼδεώ θʼ, ὃς κάρτιστος ἐπιχθονίων γένετʼ ἀνδρῶντῶν τότε· καί ῥα ἄνακτος ἐναντίον εἵλετο τόξονΦοίβου Ἀπόλλωνος καλλισφύρου εἵνεκα νύμφης,τὴν δὲ τότʼ ἐν μεγάροισι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρἈλκυόνην καλέεσκον ἐπώνυμον, οὕνεκʼ ἄρʼ αὐτῆςμήτηρ ἀλκυόνος πολυπενθέος οἶτον ἔχουσακλαῖεν ὅ μιν ἑκάεργος ἀνήρπασε Φοῖβος Ἀπόλλων·τῇ ὅ γε παρκατέλεκτο χόλον θυμαλγέα πέσσωνἐξ ἀρέων μητρὸς κεχολωμένος, ἥ ῥα θεοῖσιπόλλʼ ἀχέουσʼ ἠρᾶτο κασιγνήτοιο φόνοιο,πολλὰ δὲ καὶ γαῖαν πολυφόρβην χερσὶν ἀλοίακικλήσκουσʼ Ἀΐδην καὶ ἐπαινὴν Περσεφόνειανπρόχνυ καθεζομένη, δεύοντο δὲ δάκρυσι κόλποι,παιδὶ δόμεν θάνατον· τῆς δʼ ἠεροφοῖτις Ἐρινὺςἔκλυεν ἐξ Ἐρέβεσφιν ἀμείλιχον ἦτορ ἔχουσα.τῶν δὲ τάχʼ ἀμφὶ πύλας ὅμαδος καὶ δοῦπος ὀρώρειπύργων βαλλομένων· τὸν δὲ λίσσοντο γέροντεςΑἰτωλῶν, πέμπον δὲ θεῶν ἱερῆας ἀρίστους,ἐξελθεῖν καὶ ἀμῦναι ὑποσχόμενοι μέγα δῶρον·ὁππόθι πιότατον πεδίον Καλυδῶνος ἐραννῆς,ἔνθά μιν ἤνωγον τέμενος περικαλλὲς ἑλέσθαιπεντηκοντόγυον, τὸ μὲν ἥμισυ οἰνοπέδοιο,ἥμισυ δὲ ψιλὴν ἄροσιν πεδίοιο ταμέσθαι.πολλὰ δέ μιν λιτάνευε γέρων ἱππηλάτα Οἰνεὺςοὐδοῦ ἐπεμβεβαὼς ὑψηρεφέος θαλάμοιοσείων κολλητὰς σανίδας γουνούμενος υἱόν·πολλὰ δὲ τόν γε κασίγνηται καὶ πότνια μήτηρἐλλίσσονθʼ· ὃ δὲ μᾶλλον ἀναίνετο· πολλὰ δʼ ἑταῖροι,οἵ οἱ κεδνότατοι καὶ φίλτατοι ἦσαν ἁπάντων·ἀλλʼ οὐδʼ ὧς τοῦ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθον,πρίν γʼ ὅτε δὴ θάλαμος πύκʼ ἐβάλλετο, τοὶ δʼ ἐπὶ πύργωνβαῖνον Κουρῆτες καὶ ἐνέπρηθον μέγα ἄστυ.καὶ τότε δὴ Μελέαγρον ἐΰζωνος παράκοιτιςλίσσετʼ ὀδυρομένη, καί οἱ κατέλεξεν ἅπαντακήδεʼ, ὅσʼ ἀνθρώποισι πέλει τῶν ἄστυ ἁλώῃ·ἄνδρας μὲν κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει,τέκνα δέ τʼ ἄλλοι ἄγουσι βαθυζώνους τε γυναῖκας.τοῦ δʼ ὠρίνετο θυμὸς ἀκούοντος κακὰ ἔργα,βῆ δʼ ἰέναι, χροῒ δʼ ἔντεʼ ἐδύσετο παμφανόωντα.ὣς ὃ μὲν Αἰτωλοῖσιν ἀπήμυνεν κακὸν ἦμαρεἴξας ᾧ θυμῷ· τῷ δʼ οὐκέτι δῶρα τέλεσσανπολλά τε καὶ χαρίεντα, κακὸν δʼ ἤμυνε καὶ αὔτως.ἀλλὰ σὺ μή μοι ταῦτα νόει φρεσί, μὴ δέ σε δαίμωνἐνταῦθα τρέψειε φίλος· κάκιον δέ κεν εἴηνηυσὶν καιομένῃσιν ἀμυνέμεν· ἀλλʼ ἐπὶ δώρωνἔρχεο· ἶσον γάρ σε θεῷ τίσουσιν Ἀχαιοί.εἰ δέ κʼ ἄτερ δώρων πόλεμον φθισήνορα δύῃςοὐκέθʼ ὁμῶς τιμῆς ἔσεαι πόλεμόν περ ἀλαλκών.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Φοῖνιξ ἄττα γεραιὲ διοτρεφὲς οὔ τί με ταύτηςχρεὼ τιμῆς· φρονέω δὲ τετιμῆσθαι Διὸς αἴσῃ,ἥ μʼ ἕξει παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν εἰς ὅ κʼ ἀϋτμὴἐν στήθεσσι μένῃ καί μοι φίλα γούνατʼ ὀρώρῃ.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι·μή μοι σύγχει θυμὸν ὀδυρόμενος καὶ ἀχεύωνἈτρεΐδῃ ἥρωϊ φέρων χάριν· οὐδέ τί σε χρὴτὸν φιλέειν, ἵνα μή μοι ἀπέχθηαι φιλέοντι.καλόν τοι σὺν ἐμοὶ τὸν κήδειν ὅς κʼ ἐμὲ κήδῃ·ἶσον ἐμοὶ βασίλευε καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς.οὗτοι δʼ ἀγγελέουσι, σὺ δʼ αὐτόθι λέξεο μίμνωνεὐνῇ ἔνι μαλακῇ· ἅμα δʼ ἠοῖ φαινομένηφιφρασσόμεθʼ ἤ κε νεώμεθʼ ἐφʼ ἡμέτερʼ ἦ κε μένωμεν.ἦ καὶ Πατρόκλῳ ὅ γʼ ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε σιωπῇΦοίνικι στορέσαι πυκινὸν λέχος, ὄφρα τάχισταἐκ κλισίης νόστοιο μεδοίατο· τοῖσι δʼ ἄρʼ Αἴαςἀντίθεος Τελαμωνιάδης μετὰ μῦθον ἔειπε·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦἴομεν· οὐ γάρ μοι δοκέει μύθοιο τελευτὴτῇδέ γʼ ὁδῷ κρανέεσθαι· ἀπαγγεῖλαι δὲ τάχισταχρὴ μῦθον Δαναοῖσι καὶ οὐκ ἀγαθόν περ ἐόνταοἵ που νῦν ἕαται ποτιδέγμενοι. αὐτάρ Ἀχιλλεὺςἄγριον ἐν στήθεσσι θέτο μεγαλήτορα θυμὸνσχέτλιος, οὐδὲ μετατρέπεται φιλότητος ἑταίρωντῆς ᾗ μιν παρὰ νηυσὶν ἐτίομεν ἔξοχον ἄλλωννηλής· καὶ μέν τίς τε κασιγνήτοιο φονῆοςποινὴν ἢ οὗ παιδὸς ἐδέξατο τεθνηῶτος·καί ῥʼ ὃ μὲν ἐν δήμῳ μένει αὐτοῦ πόλλʼ ἀποτίσας,τοῦ δέ τʼ ἐρητύεται κραδίη καὶ θυμὸς ἀγήνωρποινὴν δεξαμένῳ· σοὶ δʼ ἄληκτόν τε κακόν τεθυμὸν ἐνὶ στήθεσσι θεοὶ θέσαν εἵνεκα κούρηςοἴης· νῦν δέ τοι ἑπτὰ παρίσχομεν ἔξοχʼ ἀρίστας,ἄλλά τε πόλλʼ ἐπὶ τῇσι· σὺ δʼ ἵλαον ἔνθεο θυμόν,αἴδεσσαι δὲ μέλαθρον· ὑπωρόφιοι δέ τοί εἰμενπληθύος ἐκ Δαναῶν, μέμαμεν δέ τοι ἔξοχον ἄλλωνκήδιστοί τʼ ἔμεναι καὶ φίλτατοι ὅσσοι Ἀχαιοί.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Αἶαν διογενὲς Τελαμώνιε κοίρανε λαῶνπάντά τί μοι κατὰ θυμὸν ἐείσαο μυθήσασθαι·ἀλλά μοι οἰδάνεται κραδίη χόλῳ ὁππότε κείνωνμνήσομαι ὥς μʼ ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξενἈτρεΐδης ὡς εἴ τινʼ ἀτίμητον μετανάστην.ἀλλʼ ὑμεῖς ἔρχεσθε καὶ ἀγγελίην ἀπόφασθε·οὐ γὰρ πρὶν πολέμοιο μεδήσομαι αἱματόεντοςπρίν γʼ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖονΜυρμιδόνων ἐπί τε κλισίας καὶ νῆας ἱκέσθαικτείνοντʼ Ἀργείους, κατά τε σμῦξαι πυρὶ νῆας.ἀμφὶ δέ τοι τῇ ἐμῇ κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃἝκτορα καὶ μεμαῶτα μάχης σχήσεσθαι ὀΐω.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ ἕκαστος ἑλὼν δέπας ἀμφικύπελλονσπείσαντες παρὰ νῆας ἴσαν πάλιν· ἦρχε δʼ Ὀδυσσεύς.Πάτροκλος δʼ ἑτάροισιν ἰδὲ δμωῇσι κέλευσεΦοίνικι στορέσαι πυκινὸν λέχος ὅττι τάχιστα.αἳ δʼ ἐπιπειθόμεναι στόρεσαν λέχος ὡς ἐκέλευσεκώεά τε ῥῆγός τε λίνοιό τε λεπτὸν ἄωτον.ἔνθʼ ὃ γέρων κατέλεκτο καὶ ἠῶ δῖαν ἔμιμνεν.αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς εὗδε μυχῷ κλισίης εὐπήκτου·τῷ δʼ ἄρα παρκατέλεκτο γυνή, τὴν Λεσβόθεν ἦγε,Φόρβαντος θυγάτηρ Διομήδη καλλιπάρῃος.Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἐλέξατο· πὰρ δʼ ἄρα καὶ τῷἾφις ἐΰζωνος, τήν οἱ πόρε δῖος ἈχιλλεὺςΣκῦρον ἑλὼν αἰπεῖαν Ἐνυῆος πτολίεθρον.οἳ δʼ ὅτε δὴ κλισίῃσιν ἐν Ἀτρεΐδαο γένοντο.τοὺς μὲν ἄρα χρυσέοισι κυπέλλοις υἷες Ἀχαιῶνδειδέχατʼ ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν, ἔκ τʼ ἐρέοντο·πρῶτος δʼ ἐξερέεινεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·εἴπʼ ἄγε μʼ ὦ πολύαινʼ Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶνἤ ῥʼ ἐθέλει νήεσσιν ἀλεξέμεναι δήϊον πῦρ,ἦ ἀπέειπε, χόλος δʼ ἔτʼ ἔχει μεγαλήτορα θυμόν;τὸν δʼ αὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονκεῖνός γʼ οὐκ ἐθέλει σβέσσαι χόλον, ἀλλʼ ἔτι μᾶλλονπιμπλάνεται μένεος, σὲ δʼ ἀναίνεται ἠδὲ σὰ δῶρα.αὐτόν σε φράζεσθαι ἐν Ἀργείοισιν ἄνωγενὅππως κεν νῆάς τε σαῷς καὶ λαὸν Ἀχαιῶν·αὐτὸς δʼ ἠπείλησεν ἅμʼ ἠοῖ φαινομένηφινῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδʼ ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας.καὶ δʼ ἂν τοῖς ἄλλοισιν ἔφη παραμυθήσασθαιοἴκαδʼ ἀποπλείειν, ἐπεὶ οὐκέτι δήετε τέκμωρἸλίου αἰπεινῆς· μάλα γάρ ἑθεν εὐρύοπα Ζεὺςχεῖρα ἑὴν ὑπερέσχε, τεθαρσήκασι δὲ λαοί.ὣς ἔφατʼ· εἰσὶ καὶ οἵδε τάδʼ εἰπέμεν, οἵ μοι ἕποντο,Αἴας καὶ κήρυκε δύω πεπνυμένω ἄμφω.Φοῖνιξ δʼ αὖθʼ ὃ γέρων κατελέξατο, ὡς γὰρ ἀνώγει,ὄφρά οἱ ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδʼ ἕπηταιαὔριον, ἢν ἐθέλῃσιν· ἀνάγκῃ δʼ οὔ τί μιν ἄξει.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇμῦθον ἀγασσάμενοι· μάλα γὰρ κρατερῶς ἀγόρευσε.