ἦ τʼ ἐφάμην τίσασθαι Ἀλέξανδρον κακότητος·νῦν δέ μοι ἐν χείρεσσιν ἄγη ξίφος, ἐκ δέ μοι ἔγχοςἠΐχθη παλάμηφιν ἐτώσιον, οὐδʼ ἔβαλόν μιν.ἦ καὶ ἐπαΐξας κόρυθος λάβεν ἱπποδασείης,ἕλκε δʼ ἐπιστρέψας μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς·ἄγχε δέ μιν πολύκεστος ἱμὰς ἁπαλὴν ὑπὸ δειρήν,ὅς οἱ ὑπʼ ἀνθερεῶνος ὀχεὺς τέτατο τρυφαλείης.καί νύ κεν εἴρυσσέν τε καὶ ἄσπετον ἤρατο κῦδος,εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη,ἥ οἱ ῥῆξεν ἱμάντα βοὸς ἶφι κταμένοιο·κεινὴ δὲ τρυφάλεια ἅμʼ ἕσπετο χειρὶ παχείῃ.τὴν μὲν ἔπειθʼ ἥρως μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιοὺς