ἀλλʼ ὅτε δὴ πολύμητις ἀναΐξειεν Ὀδυσσεὺςστάσκεν, ὑπαὶ δὲ ἴδεσκε κατὰ χθονὸς ὄμματα πήξας,σκῆπτρον δʼ οὔτʼ ὀπίσω οὔτε προπρηνὲς ἐνώμα,ἀλλʼ ἀστεμφὲς ἔχεσκεν ἀΐδρεϊ φωτὶ ἐοικώς·φαίης κε ζάκοτόν τέ τινʼ ἔμμεναι ἄφρονά τʼ αὔτως.ἀλλʼ ὅτε δὴ ὄπα τε μεγάλην ἐκ στήθεος εἵηκαὶ ἔπεα νιφάδεσσιν ἐοικότα χειμερίῃσιν,οὐκ ἂν ἔπειτʼ Ὀδυσῆΐ γʼ ἐρίσσειε βροτὸς ἄλλος·οὐ τότε γʼ ὧδʼ Ὀδυσῆος ἀγασσάμεθʼ εἶδος ἰδόντες.τὸ τρίτον αὖτʼ Αἴαντα ἰδὼν ἐρέεινʼ ὃ γεραιός·τίς τὰρ ὅδʼ ἄλλος Ἀχαιὸς ἀνὴρ ἠΰς τε μέγας τεἔξοχος Ἀργείων κεφαλήν τε καὶ εὐρέας ὤμους;τὸν δʼ Ἑλένη τανύπεπλος ἀμείβετο δῖα γυναικῶν·οὗτος δʼ Αἴας ἐστὶ πελώριος ἕρκος Ἀχαιῶν·Ἰδομενεὺς δʼ ἑτέρωθεν ἐνὶ Κρήτεσσι θεὸς ὣςἕστηκʼ, ἀμφὶ δέ μιν Κρητῶν ἀγοὶ ἠγερέθονται.