ἥβην ἵξεσθαι· πρὶν γὰρ πόλις ἥδε κατʼ ἄκρηςπέρσεται· ἦ γὰρ ὄλωλας ἐπίσκοπος, ὅς τέ μιν αὐτὴνῥύσκευ, ἔχες δʼ ἀλόχους κεδνὰς καὶ νήπια τέκνα,αἳ δή τοι τάχα νηυσὶν ὀχήσονται γλαφυρῇσι,καὶ μὲν ἐγὼ μετὰ τῇσι· σὺ δʼ αὖ τέκος ἢ ἐμοὶ αὐτῇἕψεαι, ἔνθά κεν ἔργα ἀεικέα ἐργάζοιοἀθλεύων πρὸ ἄνακτος ἀμειλίχου, ἤ τις Ἀχαιῶνῥίψει χειρὸς ἑλὼν ἀπὸ πύργου λυγρὸν ὄλεθρονχωόμενος, ᾧ δή που ἀδελφεὸν ἔκτανεν Ἕκτωρἢ πατέρʼ ἠὲ καὶ υἱόν, ἐπεὶ μάλα πολλοὶ ἈχαιῶνἝκτορος ἐν παλάμῃσιν ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας.οὐ γὰρ μείλιχος ἔσκε πατὴρ τεὸς ἐν δαῒ λυγρῇ·τὼ καί μιν λαοὶ μὲν ὀδύρονται κατὰ ἄστυ,ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκαςἝκτορ· ἐμοὶ δὲ μάλιστα λελείψεται ἄλγεα λυγρά.οὐ γάρ μοι θνῄσκων λεχέων ἐκ χεῖρας ὄρεξας,οὐδέ τί μοι εἶπες πυκινὸν ἔπος, οὗ τέ κεν αἰεὶμεμνῄμην νύκτάς τε καὶ ἤματα δάκρυ χέουσα.ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες.τῇσιν δʼ αὖθʼ Ἑκάβη ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο·Ἕκτορ ἐμῷ θυμῷ πάντων πολὺ φίλτατε παίδων,ἦ μέν μοι ζωός περ ἐὼν φίλος ἦσθα θεοῖσιν·οἳ δʼ ἄρα σεῦ κήδοντο καὶ ἐν θανάτοιό περ αἴσῃ.ἄλλους μὲν γὰρ παῖδας ἐμοὺς πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺςπέρνασχʼ ὅν τινʼ ἕλεσκε πέρην ἁλὸς ἀτρυγέτοιο,ἐς Σάμον ἔς τʼ Ἴμβρον καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν·σεῦ δʼ ἐπεὶ ἐξέλετο ψυχὴν ταναήκεϊ χαλκῷ,πολλὰ ῥυστάζεσκεν ἑοῦ περὶ σῆμʼ ἑτάροιοΠατρόκλου, τὸν ἔπεφνες· ἀνέστησεν δέ μιν οὐδʼ ὧς.νῦν δέ μοι ἑρσήεις καὶ πρόσφατος ἐν μεγάροισικεῖσαι, τῷ ἴκελος ὅν τʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλωνοἷς ἀγανοῖσι βέλεσσιν ἐποιχόμενος κατέπεφνεν.ὣς ἔφατο κλαίουσα, γόον δʼ ἀλίαστον ὄρινε.τῇσι δʼ ἔπειθʼ Ἑλένη τριτάτη ἐξῆρχε γόοιο·Ἕκτορ ἐμῷ θυμῷ δαέρων πολὺ φίλτατε πάντων,ἦ μέν μοι πόσις ἐστὶν Ἀλέξανδρος θεοειδής,ὅς μʼ ἄγαγε Τροίηνδʼ· ὡς πρὶν ὤφελλον ὀλέσθαι.ἤδη γὰρ νῦν μοι τόδε εἰκοστὸν ἔτος ἐστὶνἐξ οὗ κεῖθεν ἔβην καὶ ἐμῆς ἀπελήλυθα πάτρης·ἀλλʼ οὔ πω σεῦ ἄκουσα κακὸν ἔπος οὐδʼ ἀσύφηλον·ἀλλʼ εἴ τίς με καὶ ἄλλος ἐνὶ μεγάροισιν ἐνίπτοιδαέρων ἢ γαλόων ἢ εἰνατέρων εὐπέπλων,ἢ ἑκυρή, ἑκυρὸς δὲ πατὴρ ὣς ἤπιος αἰεί,ἀλλὰ σὺ τὸν ἐπέεσσι παραιφάμενος κατέρυκεςσῇ τʼ ἀγανοφροσύνῃ καὶ σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσι.τὼ σέ θʼ ἅμα κλαίω καὶ ἔμʼ ἄμμορον ἀχνυμένη κῆρ·οὐ γάρ τίς μοι ἔτʼ ἄλλος ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃἤπιος οὐδὲ φίλος, πάντες δέ με πεφρίκασιν.ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἐπὶ δʼ ἔστενε δῆμος ἀπείρων.λαοῖσιν δʼ ὃ γέρων Πρίαμος μετὰ μῦθον ἔειπεν·ἄξετε νῦν Τρῶες ξύλα ἄστυ δέ, μὴ δέ τι θυμῷδείσητʼ Ἀργείων πυκινὸν λόχον· ἦ γὰρ Ἀχιλλεὺςπέμπων μʼ ὧδʼ ἐπέτελλε μελαινάων ἀπὸ νηῶνμὴ πρὶν πημανέειν πρὶν δωδεκάτη μόλῃ ἠώς.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ὑπʼ ἀμάξῃσιν βόας ἡμιόνους τεζεύγνυσαν, αἶψα δʼ ἔπειτα πρὸ ἄστεος ἠγερέθοντο.ἐννῆμαρ μὲν τοί γε ἀγίνεον ἄσπετον ὕλην·ἀλλʼ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη φαεσίμβροτος ἠώς,καὶ τότʼ ἄρʼ ἐξέφερον θρασὺν Ἕκτορα δάκρυ χέοντες,ἐν δὲ πυρῇ ὑπάτῃ νεκρὸν θέσαν, ἐν δʼ ἔβαλον πῦρ.ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,τῆμος ἄρʼ ἀμφὶ πυρὴν κλυτοῦ Ἕκτορος ἔγρετο λαός.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἤγερθεν ὁμηγερέες τʼ ἐγένοντοπρῶτον μὲν κατὰ πυρκαϊὴν σβέσαν αἴθοπι οἴνῳπᾶσαν, ὁπόσσον ἐπέσχε πυρὸς μένος· αὐτὰρ ἔπειταὀστέα λευκὰ λέγοντο κασίγνητοί θʼ ἕταροί τεμυρόμενοι, θαλερὸν δὲ κατείβετο δάκρυ παρειῶν.καὶ τά γε χρυσείην ἐς λάρνακα θῆκαν ἑλόντεςπορφυρέοις πέπλοισι καλύψαντες μαλακοῖσιν.αἶψα δʼ ἄρʼ ἐς κοίλην κάπετον θέσαν, αὐτὰρ ὕπερθεπυκνοῖσιν λάεσσι κατεστόρεσαν μεγάλοισι·ῥίμφα δὲ σῆμʼ ἔχεαν, περὶ δὲ σκοποὶ ἥατο πάντῃ,μὴ πρὶν ἐφορμηθεῖεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί.χεύαντες δὲ τὸ σῆμα πάλιν κίον· αὐτὰρ ἔπειταεὖ συναγειρόμενοι δαίνυντʼ ἐρικυδέα δαῖταδώμασιν ἐν Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆος.ὣς οἵ γʼ ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.