φοιτᾷ δʼ οὔτε θεοῖσι τετιμένος οὔτε βροτοῖσιν.ὣς μὲν καὶ Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶραἐκ γενετῆς· πάντας γὰρ ἐπʼ ἀνθρώπους ἐκέκαστοὄλβῳ τε πλούτῳ τε, ἄνασσε δὲ Μυρμιδόνεσσι,καί οἱ θνητῷ ἐόντι θεὰν ποίησαν ἄκοιτιν.ἀλλʼ ἐπὶ καὶ τῷ θῆκε θεὸς κακόν, ὅττί οἱ οὔ τιπαίδων ἐν μεγάροισι γονὴ γένετο κρειόντων,ἀλλʼ ἕνα παῖδα τέκεν παναώριον· οὐδέ νυ τόν γεγηράσκοντα κομίζω, ἐπεὶ μάλα τηλόθι πάτρηςἧμαι ἐνὶ Τροίῃ, σέ τε κήδων ἠδὲ σὰ τέκνα.καὶ σὲ γέρον τὸ πρὶν μὲν ἀκούομεν ὄλβιον εἶναι·ὅσσον Λέσβος ἄνω Μάκαρος ἕδος ἐντὸς ἐέργεικαὶ Φρυγίη καθύπερθε καὶ Ἑλλήσποντος ἀπείρων,τῶν σε γέρον πλούτῳ τε καὶ υἱάσι φασὶ κεκάσθαι.αὐτὰρ ἐπεί τοι πῆμα τόδʼ ἤγαγον Οὐρανίωνεςαἰεί τοι περὶ ἄστυ μάχαι τʼ ἀνδροκτασίαι τε.ἄνσχεο, μὴ δʼ ἀλίαστον ὀδύρεο σὸν κατὰ θυμόν·οὐ γάρ τι πρήξεις ἀκαχήμενος υἷος ἑῆος,οὐδέ μιν ἀνστήσεις, πρὶν καὶ κακὸν ἄλλο πάθῃσθα.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα γέρων Πρίαμος θεοειδής·μή πω μʼ ἐς θρόνον ἵζε διοτρεφὲς ὄφρά κεν Ἕκτωρκεῖται ἐνὶ κλισίῃσιν ἀκηδής, ἀλλὰ τάχισταλῦσον ἵνʼ ὀφθαλμοῖσιν ἴδω· σὺ δὲ δέξαι ἄποιναπολλά, τά τοι φέρομεν· σὺ δὲ τῶνδʼ ἀπόναιο, καὶ ἔλθοιςσὴν ἐς πατρίδα γαῖαν, ἐπεί με πρῶτον ἔασαςαὐτόν τε ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·μηκέτι νῦν μʼ ἐρέθιζε γέρον· νοέω δὲ καὶ αὐτὸςἝκτορά τοι λῦσαι, Διόθεν δέ μοι ἄγγελος ἦλθεμήτηρ, ἥ μʼ ἔτεκεν, θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος.καὶ δέ σε γιγνώσκω Πρίαμε φρεσίν, οὐδέ με λήθεις,ὅττι θεῶν τίς σʼ ἦγε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.οὐ γάρ κε τλαίη βροτὸς ἐλθέμεν, οὐδὲ μάλʼ ἡβῶν,ἐς στρατόν· οὐδὲ γὰρ ἂν φυλάκους λάθοι, οὐδέ κʼ ὀχῆαῥεῖα μετοχλίσσειε θυράων ἡμετεράων.τὼ νῦν μή μοι μᾶλλον ἐν ἄλγεσι θυμὸν ὀρίνῃς,μή σε γέρον οὐδʼ αὐτὸν ἐνὶ κλισίῃσιν ἐάσωκαὶ ἱκέτην περ ἐόντα, Διὸς δʼ ἀλίτωμαι ἐφετμάς.ὣς ἔφατʼ, ἔδεισεν δʼ ὃ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ.Πηλεΐδης δʼ οἴκοιο λέων ὣς ἆλτο θύραζεοὐκ οἶος, ἅμα τῷ γε δύω θεράποντες ἕποντοἥρως Αὐτομέδων ἠδʼ Ἄλκιμος, οὕς ῥα μάλιστατῖʼ Ἀχιλεὺς ἑτάρων μετὰ Πάτροκλόν γε θανόντα,οἳ τόθʼ ὑπὸ ζυγόφιν λύον ἵππους ἡμιόνους τε,ἐς δʼ ἄγαγον κήρυκα καλήτορα τοῖο γέροντος,κὰδ δʼ ἐπὶ δίφρου εἷσαν· ἐϋξέστου δʼ ἀπʼ ἀπήνηςᾕρεον Ἑκτορέης κεφαλῆς ἀπερείσιʼ ἄποινα.κὰδ δʼ ἔλιπον δύο φάρεʼ ἐΰννητόν τε χιτῶνα,ὄφρα νέκυν πυκάσας δοίη οἶκον δὲ φέρεσθαι.δμῳὰς δʼ ἐκκαλέσας λοῦσαι κέλετʼ ἀμφί τʼ ἀλεῖψαινόσφιν ἀειράσας, ὡς μὴ Πρίαμος ἴδοι υἱόν,μὴ ὃ μὲν ἀχνυμένῃ κραδίῃ χόλον οὐκ ἐρύσαιτοπαῖδα ἰδών, Ἀχιλῆϊ δʼ ὀρινθείη φίλον ἦτορ,καί ἑ κατακτείνειε, Διὸς δʼ ἀλίτηται ἐφετμάς.τὸν δʼ ἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ,ἀμφὶ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλον ἠδὲ χιτῶνα,αὐτὸς τόν γʼ Ἀχιλεὺς λεχέων ἐπέθηκεν ἀείρας,σὺν δʼ ἕταροι ἤειραν ἐϋξέστην ἐπʼ ἀπήνην.ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα, φίλον δʼ ὀνόμηνεν ἑταῖρον·μή μοι Πάτροκλε σκυδμαινέμεν, αἴ κε πύθηαιεἰν Ἄϊδός περ ἐὼν ὅτι Ἕκτορα δῖον ἔλυσαπατρὶ φίλῳ, ἐπεὶ οὔ μοι ἀεικέα δῶκεν ἄποινα.σοὶ δʼ αὖ ἐγὼ καὶ τῶνδʼ ἀποδάσσομαι ὅσσʼ ἐπέοικεν.ἦ ῥα, καὶ ἐς κλισίην πάλιν ἤϊε δῖος Ἀχιλλεύς,ἕζετο δʼ ἐν κλισμῷ πολυδαιδάλῳ ἔνθεν ἀνέστητοίχου τοῦ ἑτέρου, ποτὶ δὲ Πρίαμον φάτο μῦθον·υἱὸς μὲν δή τοι λέλυται γέρον ὡς ἐκέλευες,κεῖται δʼ ἐν λεχέεσσʼ· ἅμα δʼ ἠοῖ φαινομένηφινὄψεαι αὐτὸς ἄγων· νῦν δὲ μνησώμεθα δόρπου.καὶ γάρ τʼ ἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου,τῇ περ δώδεκα παῖδες ἐνὶ μεγάροισιν ὄλοντοἓξ μὲν θυγατέρες, ἓξ δʼ υἱέες ἡβώοντες.τοὺς μὲν Ἀπόλλων πέφνεν ἀπʼ ἀργυρέοιο βιοῖοχωόμενος Νιόβῃ, τὰς δʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα,οὕνεκʼ ἄρα Λητοῖ ἰσάσκετο καλλιπαρῄῳ·φῆ δοιὼ τεκέειν, ἣ δʼ αὐτὴ γείνατο πολλούς·τὼ δʼ ἄρα καὶ δοιώ περ ἐόντʼ ἀπὸ πάντας ὄλεσσαν.οἳ μὲν ἄρʼ ἐννῆμαρ κέατʼ ἐν φόνῳ, οὐδέ τις ἦενκατθάψαι, λαοὺς δὲ λίθους ποίησε Κρονίων·τοὺς δʼ ἄρα τῇ δεκάτῃ θάψαν θεοὶ Οὐρανίωνες.ἣ δʼ ἄρα σίτου μνήσατʼ, ἐπεὶ κάμε δάκρυ χέουσα.νῦν δέ που ἐν πέτρῃσιν ἐν οὔρεσιν οἰοπόλοισινἐν Σιπύλῳ, ὅθι φασὶ θεάων ἔμμεναι εὐνὰςνυμφάων, αἵ τʼ ἀμφʼ Ἀχελώϊον ἐρρώσαντο,ἔνθα λίθος περ ἐοῦσα θεῶν ἐκ κήδεα πέσσει.ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα δῖε γεραιὲσίτου· ἔπειτά κεν αὖτε φίλον παῖδα κλαίοισθαἼλιον εἰσαγαγών· πολυδάκρυτος δέ τοι ἔσται.ἦ καὶ ἀναΐξας ὄϊν ἄργυφον ὠκὺς Ἀχιλλεὺςσφάξʼ· ἕταροι δʼ ἔδερόν τε καὶ ἄμφεπον εὖ κατὰ κόσμον,μίστυλλόν τʼ ἄρʼ ἐπισταμένως πεῖράν τʼ ὀβελοῖσιν,ὄπτησάν τε περιφραδέως, ἐρύσαντό τε πάντα.Αὐτομέδων δʼ ἄρα σῖτον ἑλὼν ἐπένειμε τραπέζῃκαλοῖς ἐν κανέοισιν· ἀτὰρ κρέα νεῖμεν Ἀχιλλεύς.οἳ δʼ ἐπʼ ὀνείαθʼ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,ἤτοι Δαρδανίδης Πρίαμος θαύμαζʼ Ἀχιλῆαὅσσος ἔην οἷός τε· θεοῖσι γὰρ ἄντα ἐῴκει·αὐτὰρ ὃ Δαρδανίδην Πρίαμον θαύμαζεν Ἀχιλλεὺςεἰσορόων ὄψίν τʼ ἀγαθὴν καὶ μῦθον ἀκούων.αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ἐς ἀλλήλους ὁρόωντες,τὸν πρότερος προσέειπε γέρων Πρίαμος θεοειδής·λέξον νῦν με τάχιστα διοτρεφές, ὄφρα καὶ ἤδηὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ ταρπώμεθα κοιμηθέντες·οὐ γάρ πω μύσαν ὄσσε ὑπὸ βλεφάροισιν ἐμοῖσινἐξ οὗ σῇς ὑπὸ χερσὶν ἐμὸς πάϊς ὤλεσε θυμόν,ἀλλʼ αἰεὶ στενάχω καὶ κήδεα μυρία πέσσωαὐλῆς ἐν χόρτοισι κυλινδόμενος κατὰ κόπρον.νῦν δὴ καὶ σίτου πασάμην καὶ αἴθοπα οἶνονλαυκανίης καθέηκα· πάρος γε μὲν οὔ τι πεπάσμην.ἦ ῥʼ, Ἀχιλεὺς δʼ ἑτάροισιν ἰδὲ δμῳῇσι κέλευσεδέμνιʼ ὑπʼ αἰθούσῃ θέμεναι καὶ ῥήγεα καλὰπορφύρεʼ ἐμβαλέειν, στορέσαι τʼ ἐφύπερθε τάπητας,χλαίνας τʼ ἐνθέμεναι οὔλας καθύπερθεν ἕσασθαι.αἳ δʼ ἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι,αἶψα δʼ ἄρα στόρεσαν δοιὼ λέχεʼ ἐγκονέουσαι.τὸν δʼ ἐπικερτομέων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·ἐκτὸς μὲν δὴ λέξο γέρον φίλε, μή τις Ἀχαιῶνἐνθάδʼ ἐπέλθῃσιν βουληφόρος, οἵ τέ μοι αἰεὶβουλὰς βουλεύουσι παρήμενοι, ἣ θέμις ἐστί·τῶν εἴ τίς σε ἴδοιτο θοὴν διὰ νύκτα μέλαιναν,αὐτίκʼ ἂν ἐξείποι Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν,καί κεν ἀνάβλησις λύσιος νεκροῖο γένηται.ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ καὶ ἀτρεκέως κατάλεξον,ποσσῆμαρ μέμονας κτερεϊζέμεν Ἕκτορα δῖον,ὄφρα τέως αὐτός τε μένω καὶ λαὸν ἐρύκω.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα γέρων Πρίαμος θεοειδής·εἰ μὲν δή μʼ ἐθέλεις τελέσαι τάφον Ἕκτορι δίῳ,ὧδέ κέ μοι ῥέζων Ἀχιλεῦ κεχαρισμένα θείης.οἶσθα γὰρ ὡς κατὰ ἄστυ ἐέλμεθα, τηλόθι δʼ ὕληἀξέμεν ἐξ ὄρεος, μάλα δὲ Τρῶες δεδίασιν.ἐννῆμαρ μέν κʼ αὐτὸν ἐνὶ μεγάροις γοάοιμεν,τῇ δεκάτῃ δέ κε θάπτοιμεν δαινῦτό τε λαός,ἑνδεκάτῃ δέ κε τύμβον ἐπʼ αὐτῷ ποιήσαιμεν,τῇ δὲ δυωδεκάτῃ πολεμίξομεν εἴ περ ἀνάγκη.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·