οὐδέ ποθι μιαρός· σὺν δʼ ἕλκεα πάντα μέμυκενὅσσʼ ἐτύπη· πολέες γὰρ ἐν αὐτῷ χαλκὸν ἔλασσαν.ὥς τοι κήδονται μάκαρες θεοὶ υἷος ἑῆοςκαὶ νέκυός περ ἐόντος, ἐπεί σφι φίλος περὶ κῆρι.ὣς φάτο, γήθησεν δʼ ὃ γέρων, καὶ ἀμείβετο μύθῳ·ὦ τέκος, ἦ ῥʼ ἀγαθὸν καὶ ἐναίσιμα δῶρα διδοῦναιἀθανάτοις, ἐπεὶ οὔ ποτʼ ἐμὸς πάϊς, εἴ ποτʼ ἔην γε,λήθετʼ ἐνὶ μεγάροισι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι·τώ οἱ ἀπεμνήσαντο καὶ ἐν θανάτοιό περ αἴσῃ.ἀλλʼ ἄγε δὴ τόδε δέξαι ἐμεῦ πάρα καλὸν ἄλεισον,αὐτόν τε ῥῦσαι, πέμψον δέ με σύν γε θεοῖσιν,ὄφρά κεν ἐς κλισίην Πηληϊάδεω ἀφίκωμαι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·πειρᾷ ἐμεῖο γεραιὲ νεωτέρου, οὐδέ με πείσεις,ὅς με κέλῃ σέο δῶρα παρὲξ Ἀχιλῆα δέχεσθαι.τὸν μὲν ἐγὼ δείδοικα καὶ αἰδέομαι περὶ κῆρισυλεύειν, μή μοί τι κακὸν μετόπισθε γένηται.σοὶ δʼ ἂν ἐγὼ πομπὸς καί κε κλυτὸν Ἄργος ἱκοίμην,ἐνδυκέως ἐν νηῒ θοῇ ἢ πεζὸς ὁμαρτέων·οὐκ ἄν τίς τοι πομπὸν ὀνοσσάμενος μαχέσαιτο.ἦ καὶ ἀναΐξας ἐριούνιος ἅρμα καὶ ἵππουςκαρπαλίμως μάστιγα καὶ ἡνία λάζετο χερσίν,ἐν δʼ ἔπνευσʼ ἵπποισι καὶ ἡμιόνοις μένος ἠΰ.ἀλλʼ ὅτε δὴ πύργους τε νεῶν καὶ τάφρον ἵκοντο,οἳ δὲ νέον περὶ δόρπα φυλακτῆρες πονέοντο,τοῖσι δʼ ἐφʼ ὕπνον ἔχευε διάκτορος ἀργεϊφόντηςπᾶσιν, ἄφαρ δʼ ὤϊξε πύλας καὶ ἀπῶσεν ὀχῆας,ἐς δʼ ἄγαγε Πρίαμόν τε καὶ ἀγλαὰ δῶρʼ ἐπʼ ἀπήνης.ἀλλʼ ὅτε δὴ κλισίην Πηληϊάδεω ἀφίκοντοὑψηλήν, τὴν Μυρμιδόνες ποίησαν ἄνακτιδοῦρʼ ἐλάτης κέρσαντες· ἀτὰρ καθύπερθεν ἔρεψανλαχνήεντʼ ὄροφον λειμωνόθεν ἀμήσαντες·ἀμφὶ δέ οἱ μεγάλην αὐλὴν ποίησαν ἄνακτισταυροῖσιν πυκινοῖσι· θύρην δʼ ἔχε μοῦνος ἐπιβλὴςεἰλάτινος, τὸν τρεῖς μὲν ἐπιρρήσσεσκον Ἀχαιοί,τρεῖς δʼ ἀναοίγεσκον μεγάλην κληῗδα θυράωντῶν ἄλλων· Ἀχιλεὺς δʼ ἄρʼ ἐπιρρήσσεσκε καὶ οἶος·δή ῥα τόθʼ Ἑρμείας ἐριούνιος ᾦξε γέροντι,ἐς δʼ ἄγαγε κλυτὰ δῶρα ποδώκεϊ Πηλεΐωνι,ἐξ ἵππων δʼ ἀπέβαινεν ἐπὶ χθόνα φώνησέν τε·ὦ γέρον ἤτοι ἐγὼ θεὸς ἄμβροτος εἰλήλουθαἙρμείας· σοὶ γάρ με πατὴρ ἅμα πομπὸν ὄπασσεν.ἀλλʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ πάλιν εἴσομαι, οὐδʼ Ἀχιλῆοςὀφθαλμοὺς εἴσειμι· νεμεσσητὸν δέ κεν εἴηἀθάνατον θεὸν ὧδε βροτοὺς ἀγαπαζέμεν ἄντην·τύνη δʼ εἰσελθὼν λαβὲ γούνατα Πηλεΐωνος,καί μιν ὑπὲρ πατρὸς καὶ μητέρος ἠϋκόμοιολίσσεο καὶ τέκεος, ἵνα οἱ σὺν θυμὸν ὀρίνῃς.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη πρὸς μακρὸν ὌλυμπονἙρμείας· Πρίαμος δʼ ἐξ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε,Ἰδαῖον δὲ κατʼ αὖθι λίπεν· ὃ δὲ μίμνεν ἐρύκωνἵππους ἡμιόνους τε· γέρων δʼ ἰθὺς κίεν οἴκου,τῇ ῥʼ Ἀχιλεὺς ἵζεσκε Διῒ φίλος· ἐν δέ μιν αὐτὸνεὗρʼ, ἕταροι δʼ ἀπάνευθε καθήατο· τὼ δὲ δύʼ οἴωἥρως Αὐτομέδων τε καὶ Ἄλκιμος ὄζος Ἄρηοςποίπνυον παρεόντε· νέον δʼ ἀπέληγεν ἐδωδῆςἔσθων καὶ πίνων· ἔτι καὶ παρέκειτο τράπεζα.τοὺς δʼ ἔλαθʼ εἰσελθὼν Πρίαμος μέγας, ἄγχι δʼ ἄρα στὰςχερσὶν Ἀχιλλῆος λάβε γούνατα καὶ κύσε χεῖραςδεινὰς ἀνδροφόνους, αἵ οἱ πολέας κτάνον υἷας.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἄνδρʼ ἄτη πυκινὴ λάβῃ, ὅς τʼ ἐνὶ πάτρῃφῶτα κατακτείνας ἄλλων ἐξίκετο δῆμονἀνδρὸς ἐς ἀφνειοῦ, θάμβος δʼ ἔχει εἰσορόωντας,ὣς Ἀχιλεὺς θάμβησεν ἰδὼν Πρίαμον θεοειδέα·θάμβησαν δὲ καὶ ἄλλοι, ἐς ἀλλήλους δὲ ἴδοντο.τὸν καὶ λισσόμενος Πρίαμος πρὸς μῦθον ἔειπε·μνῆσαι πατρὸς σοῖο θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦ,τηλίκου ὥς περ ἐγών, ὀλοῷ ἐπὶ γήραος οὐδῷ·καὶ μέν που κεῖνον περιναιέται ἀμφὶς ἐόντεςτείρουσʼ, οὐδέ τίς ἐστιν ἀρὴν καὶ λοιγὸν ἀμῦναι.ἀλλʼ ἤτοι κεῖνός γε σέθεν ζώοντος ἀκούωνχαίρει τʼ ἐν θυμῷ, ἐπί τʼ ἔλπεται ἤματα πάνταὄψεσθαι φίλον υἱὸν ἀπὸ Τροίηθεν ἰόντα·αὐτὰρ ἐγὼ πανάποτμος, ἐπεὶ τέκον υἷας ἀρίστουςΤροίῃ ἐν εὐρείῃ, τῶν δʼ οὔ τινά φημι λελεῖφθαι.πεντήκοντά μοι ἦσαν ὅτʼ ἤλυθον υἷες Ἀχαιῶν·ἐννεακαίδεκα μέν μοι ἰῆς ἐκ νηδύος ἦσαν,