ὄρνις ἐνὶ μεγάροισι κακὸς πέλευ· οὐδέ με πείσεις.εἰ μὲν γάρ τίς μʼ ἄλλος ἐπιχθονίων ἐκέλευεν,ἢ οἳ μάντιές εἰσι θυοσκόοι ἢ ἱερῆες,ψεῦδός κεν φαῖμεν καὶ νοσφιζοίμεθα μᾶλλον·νῦν δʼ, αὐτὸς γὰρ ἄκουσα θεοῦ καὶ ἐσέδρακον ἄντην,εἶμι καὶ οὐχ ἅλιον ἔπος ἔσσεται. εἰ δέ μοι αἶσατεθνάμεναι παρὰ νηυσὶν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνβούλομαι· αὐτίκα γάρ με κατακτείνειεν Ἀχιλλεὺςἀγκὰς ἑλόντʼ ἐμὸν υἱόν, ἐπὴν γόου ἐξ ἔρον εἵην.ἦ καὶ φωριαμῶν ἐπιθήματα κάλʼ ἀνέῳγεν·ἔνθεν δώδεκα μὲν περικαλλέας ἔξελε πέπλους,δώδεκα δʼ ἁπλοΐδας χλαίνας, τόσσους δὲ τάπητας,τόσσα δὲ φάρεα λευκά, τόσους δʼ ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας.χρυσοῦ δὲ στήσας ἔφερεν δέκα πάντα τάλαντα,ἐκ δὲ δύʼ αἴθωνας τρίποδας, πίσυρας δὲ λέβητας,ἐκ δὲ δέπας περικαλλές, ὅ οἱ Θρῇκες πόρον ἄνδρεςἐξεσίην ἐλθόντι μέγα κτέρας· οὐδέ νυ τοῦ περφείσατʼ ἐνὶ μεγάροις ὃ γέρων, περὶ δʼ ἤθελε θυμῷλύσασθαι φίλον υἱόν. ὃ δὲ Τρῶας μὲν ἅπαντας