τῇδʼ εἴη· ὃς ἄποινα φέροι καὶ νεκρὸν ἄγοιτο,εἰ δὴ πρόφρονι θυμῷ Ὀλύμπιος αὐτὸς ἀνώγει.ὣς οἵ γʼ ἐν νηῶν ἀγύρει μήτηρ τε καὶ υἱὸςπολλὰ πρὸς ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευον.Ἶριν δʼ ὄτρυνε Κρονίδης εἰς Ἴλιον ἱρήν·βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα λιποῦσʼ ἕδος Οὐλύμποιοἄγγειλον Πριάμῳ μεγαλήτορι Ἴλιον εἴσωλύσασθαι φίλον υἱὸν ἰόντʼ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν,δῶρα δʼ Ἀχιλλῆϊ φερέμεν τά κε θυμὸν ἰήνῃοἶον, μὴ δέ τις ἄλλος ἅμα Τρώων ἴτω ἀνήρ.κῆρύξ τίς οἱ ἕποιτο γεραίτερος, ὅς κʼ ἰθύνοιἡμιόνους καὶ ἄμαξαν ἐΰτροχον, ἠδὲ καὶ αὖτιςνεκρὸν ἄγοι προτὶ ἄστυ, τὸν ἔκτανε δῖος Ἀχιλλεύς.μὴ δέ τί οἱ θάνατος μελέτω φρεσὶ μὴ δέ τι τάρβος·τοῖον γάρ οἱ πομπὸν ὀπάσσομεν ἀργεϊφόντην,ὃς ἄξει εἷός κεν ἄγων Ἀχιλῆϊ πελάσσῃ.αὐτὰρ ἐπὴν ἀγάγῃσιν ἔσω κλισίην Ἀχιλῆος,οὔτʼ αὐτὸς κτενέει ἀπό τʼ ἄλλους πάντας ἐρύξει·οὔτε γάρ ἐστʼ ἄφρων οὔτʼ ἄσκοπος οὔτʼ ἀλιτήμων,ἀλλὰ μάλʼ ἐνδυκέως ἱκέτεω πεφιδήσεται ἀνδρός.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δὲ Ἶρις ἀελλόπος ἀγγελέουσα.ἷξεν δʼ ἐς Πριάμοιο, κίχεν δʼ ἐνοπήν τε γόον τε.παῖδες μὲν πατέρʼ ἀμφὶ καθήμενοι ἔνδοθεν αὐλῆςδάκρυσιν εἵματʼ ἔφυρον, ὃ δʼ ἐν μέσσοισι γεραιὸςἐντυπὰς ἐν χλαίνῃ κεκαλυμμένος· ἀμφὶ δὲ πολλὴκόπρος ἔην κεφαλῇ τε καὶ αὐχένι τοῖο γέροντοςτήν ῥα κυλινδόμενος καταμήσατο χερσὶν ἑῇσι.θυγατέρες δʼ ἀνὰ δώματʼ ἰδὲ νυοὶ ὠδύροντοτῶν μιμνησκόμεναι οἳ δὴ πολέες τε καὶ ἐσθλοὶχερσὶν ὑπʼ Ἀργείων κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες.στῆ δὲ παρὰ Πρίαμον Διὸς ἄγγελος, ἠδὲ προσηύδατυτθὸν φθεγξαμένη· τὸν δὲ τρόμος ἔλλαβε γυῖα·θάρσει Δαρδανίδη Πρίαμε φρεσί, μὴ δέ τι τάρβει·οὐ μὲν γάρ τοι ἐγὼ κακὸν ὀσσομένη τόδʼ ἱκάνωἀλλʼ ἀγαθὰ φρονέουσα· Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμι,ὅς σευ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδʼ ἐλεαίρει.λύσασθαί σʼ ἐκέλευσεν Ὀλύμπιος Ἕκτορα δῖον,