ἀντικρὺ δʼ ἀπὸ μήρινθον τάμε πικρὸς ὀϊστός.ἣ μὲν ἔπειτʼ ἤϊξε πρὸς οὐρανόν, ἣ δὲ παρείθημήρινθος ποτὶ γαῖαν· ἀτὰρ κελάδησαν Ἀχαιοί.σπερχόμενος δʼ ἄρα Μηριόνης ἐξείρυσε χειρὸςτόξον· ἀτὰρ δὴ ὀϊστὸν ἔχεν πάλαι, ὡς ἴθυνεν.αὐτίκα δʼ ἠπείλησεν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνιἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην.ὕψι δʼ ὑπὸ νεφέων εἶδε τρήρωνα πέλειαν·τῇ ῥʼ ὅ γε δινεύουσαν ὑπὸ πτέρυγος βάλε μέσσην,ἀντικρὺ δὲ διῆλθε βέλος· τὸ μὲν ἂψ ἐπὶ γαίῃπρόσθεν Μηριόναο πάγη ποδός· αὐτὰρ ἣ ὄρνιςἱστῷ ἐφεζομένη νηὸς κυανοπρῴροιοαὐχένʼ ἀπεκρέμασεν, σὺν δὲ πτερὰ πυκνὰ λίασθεν.ὠκὺς δʼ ἐκ μελέων θυμὸς πτάτο, τῆλε δʼ ἀπʼ αὐτοῦκάππεσε· λαοὶ δʼ αὖ θηεῦντό τε θάμβησάν τε.ἂν δʼ ἄρα Μηριόνης πελέκεας δέκα πάντας ἄειρε,Τεῦκρος δʼ ἡμιπέλεκκα φέρεν κοίλας ἐπὶ νῆας.αὐτὰρ Πηλεΐδης κατὰ μὲν δολιχόσκιον ἔγχος,κὰδ δὲ λέβητʼ ἄπυρον βοὸς ἄξιον ἀνθεμόενταθῆκʼ ἐς ἀγῶνα φέρων· καί ῥʼ ἥμονες ἄνδρες ἀνέσταν·ἂν μὲν ἄρʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων,ἂν δʼ ἄρα Μηριόνης, θεράπων ἐῢς Ἰδομενῆος.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·Ἀτρεΐδη· ἴδμεν γὰρ ὅσον προβέβηκας ἁπάντωνἠδʼ ὅσσον δυνάμει τε καὶ ἥμασιν ἔπλευ ἄριστος·ἀλλὰ σὺ μὲν τόδʼ ἄεθλον ἔχων κοίλας ἐπὶ νῆαςἔρχευ, ἀτὰρ δόρυ Μηριόνῃ ἥρωϊ πόρωμεν,εἰ σύ γε σῷ θυμῷ ἐθέλοις· κέλομαι γὰρ ἔγωγε.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·δῶκε δὲ Μηριόνῃ δόρυ χάλκεον· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςΤαλθυβίῳ κήρυκι δίδου περικαλλὲς ἄεθλον.

λῦτο δʼ ἀγών, λαοὶ δὲ θοὰς ἐπὶ νῆας ἕκαστοιἐσκίδναντʼ ἰέναι. τοὶ μὲν δόρποιο μέδοντοὕπνου τε γλυκεροῦ ταρπήμεναι· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςκλαῖε φίλου ἑτάρου μεμνημένος, οὐδέ μιν ὕπνοςᾕρει πανδαμάτωρ, ἀλλʼ ἐστρέφετʼ ἔνθα καὶ ἔνθαΠατρόκλου ποθέων ἀνδροτῆτά τε καὶ μένος ἠΰ,ἠδʼ ὁπόσα τολύπευσε σὺν αὐτῷ καὶ πάθεν ἄλγεαἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων·τῶν μιμνησκόμενος θαλερὸν κατὰ δάκρυον εἶβεν,ἄλλοτʼ ἐπὶ πλευρὰς κατακείμενος, ἄλλοτε δʼ αὖτεὕπτιος, ἄλλοτε δὲ πρηνής· τοτὲ δʼ ὀρθὸς ἀναστὰςδινεύεσκʼ ἀλύων παρὰ θῖνʼ ἁλός· οὐδέ μιν ἠὼςφαινομένη λήθεσκεν ὑπεὶρ ἅλα τʼ ἠϊόνας τε.ἀλλʼ ὅ γʼ ἐπεὶ ζεύξειεν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους,Ἕκτορα δʼ ἕλκεσθαι δησάσκετο δίφρου ὄπισθεν,τρὶς δʼ ἐρύσας περὶ σῆμα Μενοιτιάδαο θανόντοςαὖτις ἐνὶ κλισίῃ παυέσκετο, τὸν δέ τʼ ἔασκενἐν κόνι ἐκτανύσας προπρηνέα· τοῖο δʼ Ἀπόλλωνπᾶσαν ἀεικείην ἄπεχε χροῒ φῶτʼ ἐλεαίρωνκαὶ τεθνηότα περ· περὶ δʼ αἰγίδι πάντα κάλυπτεχρυσείῃ, ἵνα μή μιν ἀποδρύφοι ἑλκυστάζων.ὣς ὃ μὲν Ἕκτορα δῖον ἀείκιζεν μενεαίνων·τὸν δʼ ἐλεαίρεσκον μάκαρες θεοὶ εἰσορόωντες,κλέψαι δʼ ὀτρύνεσκον ἐΰσκοπον ἀργεϊφόντην.ἔνθʼ ἄλλοις μὲν πᾶσιν ἑήνδανεν, οὐδέ ποθʼ Ἥρῃοὐδὲ Ποσειδάωνʼ οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ,ἀλλʼ ἔχον ὥς σφιν πρῶτον ἀπήχθετο Ἴλιος ἱρὴκαὶ Πρίαμος καὶ λαὸς Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἄτης,ὃς νείκεσσε θεὰς ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντο,τὴν δʼ ᾔνησʼ ἥ οἱ πόρε μαχλοσύνην ἀλεγεινήν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετʼ ἠώς,καὶ τότʼ ἄρʼ ἀθανάτοισι μετηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·σχέτλιοί ἐστε θεοί, δηλήμονες· οὔ νύ ποθʼ ὑμῖνἝκτωρ μηρίʼ ἔκηε βοῶν αἰγῶν τε τελείων;τὸν νῦν οὐκ ἔτλητε νέκυν περ ἐόντα σαῶσαιᾗ τʼ ἀλόχῳ ἰδέειν καὶ μητέρι καὶ τέκεϊ ᾧ