Ἀντίλοχος δʼ ἄρα δὴ λοισθήϊον ἔκφερʼ ἄεθλονμειδιόων, καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·εἰδόσιν ὔμμʼ ἐρέω πᾶσιν φίλοι, ὡς ἔτι καὶ νῦνἀθάνατοι τιμῶσι παλαιοτέρους ἀνθρώπους.Αἴας μὲν γὰρ ἐμεῖʼ ὀλίγον προγενέστερός ἐστιν,οὗτος δὲ προτέρης γενεῆς προτέρων τʼ ἀνθρώπων·ὠμογέροντα δέ μίν φασʼ ἔμμεναι· ἀργαλέον δὲποσσὶν ἐριδήσασθαι Ἀχαιοῖς, εἰ μὴ Ἀχιλλεῖ.ὣς φάτο, κύδηνεν δὲ ποδώκεα Πηλεΐωνα.τὸν δʼ Ἀχιλεὺς μύθοισιν ἀμειβόμενος προσέειπεν·Ἀντίλοχʼ οὐ μέν τοι μέλεος εἰρήσεται αἶνος,ἀλλά τοι ἡμιτάλαντον ἐγὼ χρυσοῦ ἐπιθήσω.ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίθει, ὃ δʼ ἐδέξατο χαίρων.αὐτὰρ Πηλεΐδης κατὰ μὲν δολιχόσκιον ἔγχοςθῆκʼ ἐς ἀγῶνα φέρων, κατὰ δʼ ἀσπίδα καὶ τρυφάλειαντεύχεα Σαρπήδοντος, ἅ μιν Πάτροκλος ἀπηύρα.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·ἄνδρε δύω περὶ τῶνδε κελεύομεν, ὥ περ ἀρίστω,τεύχεα ἑσσαμένω ταμεσίχροα χαλκὸν ἑλόντεἀλλήλων προπάροιθεν ὁμίλου πειρηθῆναι.ὁππότερός κε φθῇσιν ὀρεξάμενος χρόα καλόν,ψαύσῃ δʼ ἐνδίνων διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα,τῷ μὲν ἐγὼ δώσω τόδε φάσγανον ἀργυρόηλονκαλὸν Θρηΐκιον, τὸ μὲν Ἀστεροπαῖον ἀπηύρων·τεύχεα δʼ ἀμφότεροι ξυνήϊα ταῦτα φερέσθων·καί σφιν δαῖτʼ ἀγαθὴν παραθήσομεν ἐν κλισίῃσιν.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δʼ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας,ἂν δʼ ἄρα Τυδεΐδης ὦρτο, κρατερὸς Διομήδης.οἳ δʼ ἐπεὶ οὖν ἑκάτερθεν ὁμίλου θωρήχθησαν,ἐς μέσον ἀμφοτέρω συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαιδεινὸν δερκομένω· θάμβος δʼ ἔχε πάντας Ἀχαιούς.ἀλλʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,τρὶς μὲν ἐπήϊξαν, τρὶς δὲ σχεδὸν ὁρμήθησαν.ἔνθʼ Αἴας μὲν ἔπειτα κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηννύξʼ, οὐδὲ χρόʼ ἵκανεν· ἔρυτο γὰρ ἔνδοθι θώρηξ·Τυδεΐδης δʼ ἄρʼ ἔπειτα ὑπὲρ σάκεος μεγάλοιοαἰὲν ἐπʼ αὐχένι κῦρε φαεινοῦ δουρὸς ἀκωκῇ.καὶ τότε δή ῥʼ Αἴαντι περιδείσαντες Ἀχαιοὶπαυσαμένους ἐκέλευσαν ἀέθλια ἶσʼ ἀνελέσθαι.