τὸν μὲν Τυδεΐδης δουρὶ κλυτὸς ἀμφεπονεῖτοθαρσύνων ἔπεσιν, μέγα δʼ αὐτῷ βούλετο νίκην.ζῶμα δέ οἱ πρῶτον παρακάββαλεν, αὐτὰρ ἔπειταδῶκεν ἱμάντας ἐϋτμήτους βοὸς ἀγραύλοιο.τὼ δὲ ζωσαμένω βήτην ἐς μέσσον ἀγῶνα,ἄντα δʼ ἀνασχομένω χερσὶ στιβαρῇσιν ἅμʼ ἄμφωσύν ῥʼ ἔπεσον, σὺν δέ σφι βαρεῖαι χεῖρες ἔμιχθεν.δεινὸς δὲ χρόμαδος γενύων γένετʼ, ἔρρεε δʼ ἱδρὼςπάντοθεν ἐκ μελέων· ἐπὶ δʼ ὄρνυτο δῖος Ἐπειός,κόψε δὲ παπτήναντα παρήϊον· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴνἑστήκειν· αὐτοῦ γὰρ ὑπήριπε φαίδιμα γυῖα.