πὺξ μὲν ἐνίκησα Κλυτομήδεα Ἤνοπος υἱόν,Ἀγκαῖον δὲ πάλῃ Πλευρώνιον, ὅς μοι ἀνέστη·Ἴφικλον δὲ πόδεσσι παρέδραμον ἐσθλὸν ἐόντα,δουρὶ δʼ ὑπειρέβαλον Φυλῆά τε καὶ Πολύδωρον.οἴοισίν μʼ ἵπποισι παρήλασαν Ἀκτορίωνεπλήθει πρόσθε βαλόντες ἀγασσάμενοι περὶ νίκης,οὕνεκα δὴ τὰ μέγιστα παρʼ αὐτόθι λείπετʼ ἄεθλα.οἳ δʼ ἄρʼ ἔσαν δίδυμοι· ὃ μὲν ἔμπεδον ἡνιόχευεν,ἔμπεδον ἡνιόχευʼ, ὃ δʼ ἄρα μάστιγι κέλευεν.ὥς ποτʼ ἔον· νῦν αὖτε νεώτεροι ἀντιοώντωνἔργων τοιούτων· ἐμὲ δὲ χρὴ γήραϊ λυγρῷπείθεσθαι, τότε δʼ αὖτε μετέπρεπον ἡρώεσσιν.ἀλλʼ ἴθι καὶ σὸν ἑταῖρον ἀέθλοισι κτερέϊζε.τοῦτο δʼ ἐγὼ πρόφρων δέχομαι, χαίρει δέ μοι ἦτορ,ὥς μευ ἀεὶ μέμνησαι ἐνηέος, οὐδέ σε λήθω,τιμῆς ἧς τέ μʼ ἔοικε τετιμῆσθαι μετʼ Ἀχαιοῖς.σοὶ δὲ θεοὶ τῶνδʼ ἀντὶ χάριν μενοεικέα δοῖεν.ὣς φάτο, Πηλεΐδης δὲ πολὺν καθʼ ὅμιλον Ἀχαιῶνᾤχετʼ, ἐπεὶ πάντʼ αἶνον ἐπέκλυε Νηλεΐδαο.αὐτὰρ ὃ πυγμαχίης ἀλεγεινῆς θῆκεν ἄεθλα·ἡμίονον ταλαεργὸν ἄγων κατέδησʼ ἐν ἀγῶνιἑξέτεʼ ἀδμήτην, ἥ τʼ ἀλγίστη δαμάσασθαι·τῷ δʼ ἄρα νικηθέντι τίθει δέπας ἀμφικύπελλον.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·Ἀτρεΐδη τε καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶἄνδρε δύω περὶ τῶνδε κελεύομεν, ὥ περ ἀρίστω,πὺξ μάλʼ ἀνασχομένω πεπληγέμεν· ᾧ δέ κʼ Ἀπόλλωνδώῃ καμμονίην, γνώωσι δὲ πάντες Ἀχαιοί,ἡμίονον ταλαεργὸν ἄγων κλισίην δὲ νεέσθω·αὐτὰρ ὃ νικηθεὶς δέπας οἴσεται ἀμφικύπελλον.ὣς ἔφατʼ, ὄρνυτο δʼ αὐτίκʼ ἀνὴρ ἠΰς τε μέγας τεεἰδὼς πυγμαχίης υἱὸς Πανοπῆος Ἐπειός,ἅψατο δʼ ἡμιόνου ταλαεργοῦ φώνησέν τε·ἆσσον ἴτω ὅς τις δέπας οἴσεται ἀμφικύπελλον·ἡμίονον δʼ οὔ φημί τινʼ ἀξέμεν ἄλλον Ἀχαιῶνπυγμῇ νικήσαντʼ, ἐπεὶ εὔχομαι εἶναι ἄριστος.ἦ οὐχ ἅλις ὅττι μάχης ἐπιδεύομαι; οὐδʼ ἄρα πως ἦνἐν πάντεσσʼ ἔργοισι δαήμονα φῶτα γενέσθαι.ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·ἀντικρὺ χρόα τε ῥήξω σύν τʼ ὀστέʼ ἀράξω.κηδεμόνες δέ οἱ ἐνθάδʼ ἀολλέες αὖθι μενόντων,οἵ κέ μιν ἐξοίσουσιν ἐμῇς ὑπὸ χερσὶ δαμέντα.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ.Εὐρύαλος δέ οἱ οἶος ἀνίστατο ἰσόθεος φὼςΜηκιστῆος υἱὸς Ταλαϊονίδαο ἄνακτος,ὅς ποτε Θήβας δʼ ἦλθε δεδουπότος Οἰδιπόδαοἐς τάφον· ἔνθα δὲ πάντας ἐνίκα Καδμείωνας.τὸν μὲν Τυδεΐδης δουρὶ κλυτὸς ἀμφεπονεῖτοθαρσύνων ἔπεσιν, μέγα δʼ αὐτῷ βούλετο νίκην.ζῶμα δέ οἱ πρῶτον παρακάββαλεν, αὐτὰρ ἔπειταδῶκεν ἱμάντας ἐϋτμήτους βοὸς ἀγραύλοιο.τὼ δὲ ζωσαμένω βήτην ἐς μέσσον ἀγῶνα,ἄντα δʼ ἀνασχομένω χερσὶ στιβαρῇσιν ἅμʼ ἄμφωσύν ῥʼ ἔπεσον, σὺν δέ σφι βαρεῖαι χεῖρες ἔμιχθεν.δεινὸς δὲ χρόμαδος γενύων γένετʼ, ἔρρεε δʼ ἱδρὼςπάντοθεν ἐκ μελέων· ἐπὶ δʼ ὄρνυτο δῖος Ἐπειός,κόψε δὲ παπτήναντα παρήϊον· οὐδʼ ἄρʼ ἔτι δὴνἑστήκειν· αὐτοῦ γὰρ ὑπήριπε φαίδιμα γυῖα.ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ φρικὸς Βορέω ἀναπάλλεται ἰχθὺςθίνʼ ἐν φυκιόεντι, μέλαν δέ ἑ κῦμα κάλυψεν,ὣς πληγεὶς ἀνέπαλτʼ· αὐτὰρ μεγάθυμος Ἐπειὸςχερσὶ λαβὼν ὤρθωσε· φίλοι δʼ ἀμφέσταν ἑταῖροι,οἵ μιν ἄγον διʼ ἀγῶνος ἐφελκομένοισι πόδεσσιναἷμα παχὺ πτύοντα κάρη βάλλονθʼ ἑτέρωσε·κὰδ δʼ ἀλλοφρονέοντα μετὰ σφίσιν εἷσαν ἄγοντες,αὐτοὶ δʼ οἰχόμενοι κόμισαν δέπας ἀμφικύπελλον.Πηλεΐδης δʼ αἶψʼ ἄλλα κατὰ τρίτα θῆκεν ἄεθλαδεικνύμενος Δαναοῖσι παλαισμοσύνης ἀλεγεινῆς,τῷ μὲν νικήσαντι μέγαν τρίποδʼ ἐμπυριβήτην,τὸν δὲ δυωδεκάβοιον ἐνὶ σφίσι τῖον Ἀχαιοί·ἀνδρὶ δὲ νικηθέντι γυναῖκʼ ἐς μέσσον ἔθηκε,πολλὰ δʼ ἐπίστατο ἔργα, τίον δέ ἑ τεσσαράβοιον.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·ὄρνυσθʼ οἳ καὶ τούτου ἀέθλου πειρήσεσθον.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δʼ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας,ἂν δʼ Ὀδυσεὺς πολύμητις ἀνίστατο κέρδεα εἰδώς.ζωσαμένω δʼ ἄρα τώ γε βάτην ἐς μέσσον ἀγῶνα,ἀγκὰς δʼ ἀλλήλων λαβέτην χερσὶ στιβαρῇσινὡς ὅτʼ ἀμείβοντες, τούς τε κλυτὸς ἤραρε τέκτωνδώματος ὑψηλοῖο βίας ἀνέμων ἀλεείνων.τετρίγει δʼ ἄρα νῶτα θρασειάων ἀπὸ χειρῶνἑλκόμενα στερεῶς· κατὰ δὲ νότιος ῥέεν ἱδρώς,πυκναὶ δὲ σμώδιγγες ἀνὰ πλευράς τε καὶ ὤμουςαἵματι φοινικόεσσαι ἀνέδραμον· οἳ δὲ μάλʼ αἰεὶνίκης ἱέσθην τρίποδος πέρι ποιητοῖο·οὔτʼ Ὀδυσεὺς δύνατο σφῆλαι οὔδει τε πελάσσαι,οὔτʼ Αἴας δύνατο, κρατερὴ δʼ ἔχεν ἲς Ὀδυσῆος.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἀνίαζον ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς,δὴ τότε μιν προσέειπε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχανʼ Ὀδυσσεῦἤ μʼ ἀνάειρʼ, ἢ ἐγὼ σέ· τὰ δʼ αὖ Διὶ πάντα μελήσει.ὣς εἰπὼν ἀνάειρε· δόλου δʼ οὐ λήθετʼ Ὀδυσσεύς·κόψʼ ὄπιθεν κώληπα τυχών, ὑπέλυσε δὲ γυῖα,κὰδ δʼ ἔβαλʼ ἐξοπίσω· ἐπὶ δὲ στήθεσσιν Ὀδυσσεὺςκάππεσε· λαοὶ δʼ αὖ θηεῦντό τε θάμβησάν τε.δεύτερος αὖτʼ ἀνάειρε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,κίνησεν δʼ ἄρα τυτθὸν ἀπὸ χθονός, οὐδʼ ἔτʼ ἄειρεν,ἐν δὲ γόνυ γνάμψεν· ἐπὶ δὲ χθονὶ κάππεσον ἄμφωπλησίοι ἀλλήλοισι, μιάνθησαν δὲ κονίῃ.καί νύ κε τὸ τρίτον αὖτις ἀναΐξαντʼ ἐπάλαιον,εἰ μὴ Ἀχιλλεὺς αὐτὸς ἀνίστατο καὶ κατέρυκε·μηκέτʼ ἐρείδεσθον, μὴ δὲ τρίβεσθε κακοῖσι·νίκη δʼ ἀμφοτέροισιν· ἀέθλια δʼ ἶσʼ ἀνελόντεςἔρχεσθʼ, ὄφρα καὶ ἄλλοι ἀεθλεύωσιν Ἀχαιοί.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο,καί ῥʼ ἀπομορξαμένω κονίην δύσαντο χιτῶνας.Πηλεΐδης δʼ αἶψʼ ἄλλα τίθει ταχυτῆτος ἄεθλαἀργύρεον κρητῆρα τετυγμένον· ἓξ δʼ ἄρα μέτραχάνδανεν, αὐτὰρ κάλλει ἐνίκα πᾶσαν ἐπʼ αἶανπολλόν, ἐπεὶ Σιδόνες πολυδαίδαλοι εὖ ἤσκησαν,Φοίνικες δʼ ἄγον ἄνδρες ἐπʼ ἠεροειδέα πόντον,στῆσαν δʼ ἐν λιμένεσσι, Θόαντι δὲ δῶρον ἔδωκαν·υἷος δὲ Πριάμοιο Λυκάονος ὦνον ἔδωκεΠατρόκλῳ ἥρωϊ Ἰησονίδης Εὔνηος.καὶ τὸν Ἀχιλλεὺς θῆκεν ἄεθλον οὗ ἑτάροιο,ὅς τις ἐλαφρότατος ποσσὶ κραιπνοῖσι πέλοιτο·δευτέρῳ αὖ βοῦν θῆκε μέγαν καὶ πίονα δημῷ,ἡμιτάλαντον δὲ χρυσοῦ λοισθήϊʼ ἔθηκε.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·ὄρνυσθʼ οἳ καὶ τούτου ἀέθλου πειρήσεσθε.ὣς ἔφατʼ, ὄρνυτο δʼ αὐτίκʼ Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας,ἂν δʼ Ὀδυσεὺς πολύμητις, ἔπειτα δὲ Νέστορος υἱὸςἈντίλοχος· ὃ γὰρ αὖτε νέους ποσὶ πάντας ἐνίκα.στὰν δὲ μεταστοιχί· σήμηνε δὲ τέρματʼ Ἀχιλλεύς.τοῖσι δʼ ἀπὸ νύσσης τέτατο δρόμος· ὦκα δʼ ἔπειταἔκφερʼ Ὀϊλιάδης· ἐπὶ δʼ ὄρνυτο δῖος Ὀδυσσεὺςἄγχι μάλʼ, ὡς ὅτε τίς τε γυναικὸς ἐϋζώνοιοστήθεός ἐστι κανών, ὅν τʼ εὖ μάλα χερσὶ τανύσσῃπηνίον ἐξέλκουσα παρὲκ μίτον, ἀγχόθι δʼ ἴσχειστήθεος· ὣς Ὀδυσεὺς θέεν ἐγγύθεν, αὐτὰρ ὄπισθενἴχνια τύπτε πόδεσσι πάρος κόνιν ἀμφιχυθῆναι·κὰδ δʼ ἄρα οἱ κεφαλῆς χέʼ ἀϋτμένα δῖος Ὀδυσσεὺςαἰεὶ ῥίμφα θέων· ἴαχον δʼ ἐπὶ πάντες Ἀχαιοὶνίκης ἱεμένῳ, μάλα δὲ σπεύδοντι κέλευον.ἀλλʼ ὅτε δὴ πύματον τέλεον δρόμον, αὐτίκʼ Ὀδυσσεὺςεὔχετʼ Ἀθηναίῃ γλαυκώπιδι ὃν κατὰ θυμόν·κλῦθι θεά, ἀγαθή μοι ἐπίρροθος ἐλθὲ ποδοῖιν.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος· τοῦ δʼ ἔκλυε Παλλὰς Ἀθήνη,γυῖα δʼ ἔθηκεν ἐλαφρά, πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν.ἀλλʼ ὅτε δὴ τάχʼ ἔμελλον ἐπαΐξασθαι ἄεθλον,ἔνθʼ Αἴας μὲν ὄλισθε θέων, βλάψεν γὰρ Ἀθήνη,τῇ ῥα βοῶν κέχυτʼ ὄνθος ἀποκταμένων ἐριμύκων,οὓς ἐπὶ Πατρόκλῳ πέφνεν πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·ἐν δʼ ὄνθου βοέου πλῆτο στόμα τε ῥῖνάς τε·κρητῆρʼ αὖτʼ ἀνάειρε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,ὡς ἦλθε φθάμενος· ὃ δὲ βοῦν ἕλε φαίδιμος Αἴας.στῆ δὲ κέρας μετὰ χερσὶν ἔχων βοὸς ἀγραύλοιοὄνθον ἀποπτύων, μετὰ δʼ Ἀργείοισιν ἔειπεν·ὢ πόποι ἦ μʼ ἔβλαψε θεὰ πόδας, ἣ τὸ πάρος περμήτηρ ὣς Ὀδυσῆϊ παρίσταται ἠδʼ ἐπαρήγει.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἐπʼ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν.Ἀντίλοχος δʼ ἄρα δὴ λοισθήϊον ἔκφερʼ ἄεθλονμειδιόων, καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·εἰδόσιν ὔμμʼ ἐρέω πᾶσιν φίλοι, ὡς ἔτι καὶ νῦνἀθάνατοι τιμῶσι παλαιοτέρους ἀνθρώπους.Αἴας μὲν γὰρ ἐμεῖʼ ὀλίγον προγενέστερός ἐστιν,οὗτος δὲ προτέρης γενεῆς προτέρων τʼ ἀνθρώπων·ὠμογέροντα δέ μίν φασʼ ἔμμεναι· ἀργαλέον δὲποσσὶν ἐριδήσασθαι Ἀχαιοῖς, εἰ μὴ Ἀχιλλεῖ.ὣς φάτο, κύδηνεν δὲ ποδώκεα Πηλεΐωνα.τὸν δʼ Ἀχιλεὺς μύθοισιν ἀμειβόμενος προσέειπεν·Ἀντίλοχʼ οὐ μέν τοι μέλεος εἰρήσεται αἶνος,ἀλλά τοι ἡμιτάλαντον ἐγὼ χρυσοῦ ἐπιθήσω.ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίθει, ὃ δʼ ἐδέξατο χαίρων.αὐτὰρ Πηλεΐδης κατὰ μὲν δολιχόσκιον ἔγχοςθῆκʼ ἐς ἀγῶνα φέρων, κατὰ δʼ ἀσπίδα καὶ τρυφάλειαντεύχεα Σαρπήδοντος, ἅ μιν Πάτροκλος ἀπηύρα.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·ἄνδρε δύω περὶ τῶνδε κελεύομεν, ὥ περ ἀρίστω,τεύχεα ἑσσαμένω ταμεσίχροα χαλκὸν ἑλόντεἀλλήλων προπάροιθεν ὁμίλου πειρηθῆναι.ὁππότερός κε φθῇσιν ὀρεξάμενος χρόα καλόν,ψαύσῃ δʼ ἐνδίνων διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα,τῷ μὲν ἐγὼ δώσω τόδε φάσγανον ἀργυρόηλονκαλὸν Θρηΐκιον, τὸ μὲν Ἀστεροπαῖον ἀπηύρων·τεύχεα δʼ ἀμφότεροι ξυνήϊα ταῦτα φερέσθων·καί σφιν δαῖτʼ ἀγαθὴν παραθήσομεν ἐν κλισίῃσιν.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δʼ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας,ἂν δʼ ἄρα Τυδεΐδης ὦρτο, κρατερὸς Διομήδης.οἳ δʼ ἐπεὶ οὖν ἑκάτερθεν ὁμίλου θωρήχθησαν,ἐς μέσον ἀμφοτέρω συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαιδεινὸν δερκομένω· θάμβος δʼ ἔχε πάντας Ἀχαιούς.ἀλλʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,τρὶς μὲν ἐπήϊξαν, τρὶς δὲ σχεδὸν ὁρμήθησαν.ἔνθʼ Αἴας μὲν ἔπειτα κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηννύξʼ, οὐδὲ χρόʼ ἵκανεν· ἔρυτο γὰρ ἔνδοθι θώρηξ·Τυδεΐδης δʼ ἄρʼ ἔπειτα ὑπὲρ σάκεος μεγάλοιοαἰὲν ἐπʼ αὐχένι κῦρε φαεινοῦ δουρὸς ἀκωκῇ.καὶ τότε δή ῥʼ Αἴαντι περιδείσαντες Ἀχαιοὶπαυσαμένους ἐκέλευσαν ἀέθλια ἶσʼ ἀνελέσθαι.αὐτὰρ Τυδεΐδῃ δῶκεν μέγα φάσγανον ἥρωςσὺν κολεῷ τε φέρων καὶ ἐϋτμήτῳ τελαμῶνι.αὐτὰρ Πηλεΐδης θῆκεν σόλον αὐτοχόωνονὃν πρὶν μὲν ῥίπτασκε μέγα σθένος Ἠετίωνος·ἀλλʼ ἤτοι τὸν ἔπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,τὸν δʼ ἄγετʼ ἐν νήεσσι σὺν ἄλλοισι κτεάτεσσι.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·ὄρνυσθʼ οἳ καὶ τούτου ἀέθλου πειρήσεσθε.εἴ οἱ καὶ μάλα πολλὸν ἀπόπροθι πίονες ἀγροί,ἕξει μιν καὶ πέντε περιπλομένους ἐνιαυτοὺςχρεώμενος· οὐ μὲν γάρ οἱ ἀτεμβόμενός γε σιδήρουποιμὴν οὐδʼ ἀροτὴρ εἶσʼ ἐς πόλιν, ἀλλὰ παρέξει.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δʼ ἔπειτα μενεπτόλεμος Πολυποίτης,ἂν δὲ Λεοντῆος κρατερὸν μένος ἀντιθέοιο,ἂν δʼ Αἴας Τελαμωνιάδης καὶ δῖος Ἐπειός.ἑξείης δʼ ἵσταντο, σόλον δʼ ἕλε δῖος Ἐπειός,ἧκε δὲ δινήσας· γέλασαν δʼ ἐπὶ πάντες Ἀχαιοί.δεύτερος αὖτʼ ἀφέηκε Λεοντεὺς ὄζος Ἄρηος·τὸ τρίτον αὖτʼ ἔρριψε μέγας Τελαμώνιος Αἴαςχειρὸς ἄπο στιβαρῆς, καὶ ὑπέρβαλε σήματα πάντων.ἀλλʼ ὅτε δὴ σόλον εἷλε μενεπτόλεμος Πολυποίτης,ὅσσόν τίς τʼ ἔρριψε καλαύροπα βουκόλος ἀνήρ,ἣ δέ θʼ ἑλισσομένη πέτεται διὰ βοῦς ἀγελαίας,τόσσον παντὸς ἀγῶνος ὑπέρβαλε· τοὶ δὲ βόησαν.ἀνστάντες δʼ ἕταροι Πολυποίταο κρατεροῖονῆας ἔπι γλαφυρὰς ἔφερον βασιλῆος ἄεθλον.αὐτὰρ ὃ τοξευτῇσι τίθει ἰόεντα σίδηρον,κὰδ δʼ ἐτίθει δέκα μὲν πελέκεας, δέκα δʼ ἡμιπέλεκκα,ἱστὸν δʼ ἔστησεν νηὸς κυανοπρῴροιοτηλοῦ ἐπὶ ψαμάθοις, ἐκ δὲ τρήρωνα πέλειανλεπτῇ μηρίνθῳ δῆσεν ποδός, ἧς ἄρʼ ἀνώγειτοξεύειν· ὃς μέν κε βάλῃ τρήρωνα πέλειαν,πάντας ἀειράμενος πελέκεας οἶκον δὲ φερέσθω·ὃς δέ κε μηρίνθοιο τύχῃ ὄρνιθος ἁμαρτών,ἥσσων γὰρ δὴ κεῖνος, ὃ δʼ οἴσεται ἡμιπέλεκκα.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δʼ ἔπειτα βίη Τεύκροιο ἄνακτος,ἂν δʼ ἄρα Μηριόνης θεράπων ἐῢς Ἰδομενῆος.κλήρους δʼ ἐν κυνέῃ χαλκήρεϊ πάλλον ἑλόντες,Τεῦκρος δὲ πρῶτος κλήρῳ λάχεν· αὐτίκα δʼ ἰὸνἧκεν ἐπικρατέως, οὐδʼ ἠπείλησεν ἄνακτιἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην.ὄρνιθος μὲν ἅμαρτε· μέγηρε γάρ οἱ τό γʼ Ἀπόλλων·αὐτὰρ ὃ μήρινθον βάλε πὰρ πόδα, τῇ δέδετʼ ὄρνις·ἀντικρὺ δʼ ἀπὸ μήρινθον τάμε πικρὸς ὀϊστός.ἣ μὲν ἔπειτʼ ἤϊξε πρὸς οὐρανόν, ἣ δὲ παρείθημήρινθος ποτὶ γαῖαν· ἀτὰρ κελάδησαν Ἀχαιοί.σπερχόμενος δʼ ἄρα Μηριόνης ἐξείρυσε χειρὸςτόξον· ἀτὰρ δὴ ὀϊστὸν ἔχεν πάλαι, ὡς ἴθυνεν.αὐτίκα δʼ ἠπείλησεν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνιἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην.ὕψι δʼ ὑπὸ νεφέων εἶδε τρήρωνα πέλειαν·τῇ ῥʼ ὅ γε δινεύουσαν ὑπὸ πτέρυγος βάλε μέσσην,ἀντικρὺ δὲ διῆλθε βέλος· τὸ μὲν ἂψ ἐπὶ γαίῃπρόσθεν Μηριόναο πάγη ποδός· αὐτὰρ ἣ ὄρνιςἱστῷ ἐφεζομένη νηὸς κυανοπρῴροιοαὐχένʼ ἀπεκρέμασεν, σὺν δὲ πτερὰ πυκνὰ λίασθεν.ὠκὺς δʼ ἐκ μελέων θυμὸς πτάτο, τῆλε δʼ ἀπʼ αὐτοῦκάππεσε· λαοὶ δʼ αὖ θηεῦντό τε θάμβησάν τε.ἂν δʼ ἄρα Μηριόνης πελέκεας δέκα πάντας ἄειρε,Τεῦκρος δʼ ἡμιπέλεκκα φέρεν κοίλας ἐπὶ νῆας.αὐτὰρ Πηλεΐδης κατὰ μὲν δολιχόσκιον ἔγχος,κὰδ δὲ λέβητʼ ἄπυρον βοὸς ἄξιον ἀνθεμόενταθῆκʼ ἐς ἀγῶνα φέρων· καί ῥʼ ἥμονες ἄνδρες ἀνέσταν·ἂν μὲν ἄρʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων,ἂν δʼ ἄρα Μηριόνης, θεράπων ἐῢς Ἰδομενῆος.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·Ἀτρεΐδη· ἴδμεν γὰρ ὅσον προβέβηκας ἁπάντωνἠδʼ ὅσσον δυνάμει τε καὶ ἥμασιν ἔπλευ ἄριστος·ἀλλὰ σὺ μὲν τόδʼ ἄεθλον ἔχων κοίλας ἐπὶ νῆαςἔρχευ, ἀτὰρ δόρυ Μηριόνῃ ἥρωϊ πόρωμεν,εἰ σύ γε σῷ θυμῷ ἐθέλοις· κέλομαι γὰρ ἔγωγε.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·δῶκε δὲ Μηριόνῃ δόρυ χάλκεον· αὐτὰρ ὅ γʼ ἥρωςΤαλθυβίῳ κήρυκι δίδου περικαλλὲς ἄεθλον.

λῦτο δʼ ἀγών, λαοὶ δὲ θοὰς ἐπὶ νῆας ἕκαστοιἐσκίδναντʼ ἰέναι. τοὶ μὲν δόρποιο μέδοντοὕπνου τε γλυκεροῦ ταρπήμεναι· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςκλαῖε φίλου ἑτάρου μεμνημένος, οὐδέ μιν ὕπνοςᾕρει πανδαμάτωρ, ἀλλʼ ἐστρέφετʼ ἔνθα καὶ ἔνθαΠατρόκλου ποθέων ἀνδροτῆτά τε καὶ μένος ἠΰ,ἠδʼ ὁπόσα τολύπευσε σὺν αὐτῷ καὶ πάθεν ἄλγεαἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων·τῶν μιμνησκόμενος θαλερὸν κατὰ δάκρυον εἶβεν,ἄλλοτʼ ἐπὶ πλευρὰς κατακείμενος, ἄλλοτε δʼ αὖτεὕπτιος, ἄλλοτε δὲ πρηνής· τοτὲ δʼ ὀρθὸς ἀναστὰςδινεύεσκʼ ἀλύων παρὰ θῖνʼ ἁλός· οὐδέ μιν ἠὼςφαινομένη λήθεσκεν ὑπεὶρ ἅλα τʼ ἠϊόνας τε.ἀλλʼ ὅ γʼ ἐπεὶ ζεύξειεν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους,Ἕκτορα δʼ ἕλκεσθαι δησάσκετο δίφρου ὄπισθεν,τρὶς δʼ ἐρύσας περὶ σῆμα Μενοιτιάδαο θανόντοςαὖτις ἐνὶ κλισίῃ παυέσκετο, τὸν δέ τʼ ἔασκενἐν κόνι ἐκτανύσας προπρηνέα· τοῖο δʼ Ἀπόλλωνπᾶσαν ἀεικείην ἄπεχε χροῒ φῶτʼ ἐλεαίρωνκαὶ τεθνηότα περ· περὶ δʼ αἰγίδι πάντα κάλυπτεχρυσείῃ, ἵνα μή μιν ἀποδρύφοι ἑλκυστάζων.ὣς ὃ μὲν Ἕκτορα δῖον ἀείκιζεν μενεαίνων·τὸν δʼ ἐλεαίρεσκον μάκαρες θεοὶ εἰσορόωντες,κλέψαι δʼ ὀτρύνεσκον ἐΰσκοπον ἀργεϊφόντην.ἔνθʼ ἄλλοις μὲν πᾶσιν ἑήνδανεν, οὐδέ ποθʼ Ἥρῃοὐδὲ Ποσειδάωνʼ οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ,ἀλλʼ ἔχον ὥς σφιν πρῶτον ἀπήχθετο Ἴλιος ἱρὴκαὶ Πρίαμος καὶ λαὸς Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἄτης,ὃς νείκεσσε θεὰς ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντο,τὴν δʼ ᾔνησʼ ἥ οἱ πόρε μαχλοσύνην ἀλεγεινήν.ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετʼ ἠώς,καὶ τότʼ ἄρʼ ἀθανάτοισι μετηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·σχέτλιοί ἐστε θεοί, δηλήμονες· οὔ νύ ποθʼ ὑμῖνἝκτωρ μηρίʼ ἔκηε βοῶν αἰγῶν τε τελείων;τὸν νῦν οὐκ ἔτλητε νέκυν περ ἐόντα σαῶσαιᾗ τʼ ἀλόχῳ ἰδέειν καὶ μητέρι καὶ τέκεϊ ᾧκαὶ πατέρι Πριάμῳ λαοῖσί τε, τοί κέ μιν ὦκαἐν πυρὶ κήαιεν καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερίσαιεν.ἀλλʼ ὀλοῷ Ἀχιλῆϊ θεοὶ βούλεσθʼ ἐπαρήγειν,ᾧ οὔτʼ ἂρ φρένες εἰσὶν ἐναίσιμοι οὔτε νόημαγναμπτὸν ἐνὶ στήθεσσι, λέων δʼ ὣς ἄγρια οἶδεν,ὅς τʼ ἐπεὶ ἂρ μεγάλῃ τε βίῃ καὶ ἀγήνορι θυμῷεἴξας εἶσʼ ἐπὶ μῆλα βροτῶν ἵνα δαῖτα λάβῃσιν·ὣς Ἀχιλεὺς ἔλεον μὲν ἀπώλεσεν, οὐδέ οἱ αἰδὼςγίγνεται, ἥ τʼ ἄνδρας μέγα σίνεται ἠδʼ ὀνίνησι.μέλλει μέν πού τις καὶ φίλτερον ἄλλον ὀλέσσαιἠὲ κασίγνητον ὁμογάστριον ἠὲ καὶ υἱόν·ἀλλʼ ἤτοι κλαύσας καὶ ὀδυράμενος μεθέηκε·τλητὸν γὰρ Μοῖραι θυμὸν θέσαν ἀνθρώποισιν.αὐτὰρ ὅ γʼ Ἕκτορα δῖον, ἐπεὶ φίλον ἦτορ ἀπηύρα,ἵππων ἐξάπτων περὶ σῆμʼ ἑτάροιο φίλοιοἕλκει· οὐ μήν οἱ τό γε κάλλιον οὐδέ τʼ ἄμεινον.μὴ ἀγαθῷ περ ἐόντι νεμεσσηθέωμέν οἱ ἡμεῖς·κωφὴν γὰρ δὴ γαῖαν ἀεικίζει μενεαίνων.τὸν δὲ χολωσαμένη προσέφη λευκώλενος Ἥρη·εἴη κεν καὶ τοῦτο τεὸν ἔπος ἀργυρότοξεεἰ δὴ ὁμὴν Ἀχιλῆϊ καὶ Ἕκτορι θήσετε τιμήν.Ἕκτωρ μὲν θνητός τε γυναῖκά τε θήσατο μαζόν·αὐτὰρ Ἀχιλλεύς ἐστι θεᾶς γόνος, ἣν ἐγὼ αὐτὴθρέψά τε καὶ ἀτίτηλα καὶ ἀνδρὶ πόρον παράκοιτινΠηλέϊ, ὃς περὶ κῆρι φίλος γένετʼ ἀθανάτοισι.πάντες δʼ ἀντιάασθε θεοὶ γάμου· ἐν δὲ σὺ τοῖσιδαίνυʼ ἔχων φόρμιγγα κακῶν ἕταρʼ, αἰὲν ἄπιστε.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·Ἥρη μὴ δὴ πάμπαν ἀποσκύδμαινε θεοῖσιν·οὐ μὲν γὰρ τιμή γε μίʼ ἔσσεται· ἀλλὰ καὶ Ἕκτωρφίλτατος ἔσκε θεοῖσι βροτῶν οἳ ἐν Ἰλίῳ εἰσίν·ὣς γὰρ ἔμοιγʼ, ἐπεὶ οὔ τι φίλων ἡμάρτανε δώρων.οὐ γάρ μοί ποτε βωμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσηςλοιβῆς τε κνίσης τε· τὸ γὰρ λάχομεν γέρας ἡμεῖς.ἀλλʼ ἤτοι κλέψαι μὲν ἐάσομεν, οὐδέ πῃ ἔστι,λάθρῃ Ἀχιλλῆος θρασὺν Ἕκτορα· ἦ γάρ οἱ αἰεὶμήτηρ παρμέμβλωκεν ὁμῶς νύκτάς τε καὶ ἦμαρ.ἀλλʼ εἴ τις καλέσειε θεῶν Θέτιν ἆσσον ἐμεῖο,ὄφρά τί οἱ εἴπω πυκινὸν ἔπος, ὥς κεν Ἀχιλλεὺςδώρων ἐκ Πριάμοιο λάχῃ ἀπό θʼ Ἕκτορα λύσῃ.ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δὲ Ἶρις ἀελλόπος ἀγγελέουσα,μεσσηγὺς δὲ Σάμου τε καὶ Ἴμβρου παιπαλοέσσηςἔνθορε μείλανι πόντῳ· ἐπεστονάχησε δὲ λίμνη.ἣ δὲ μολυβδαίνῃ ἰκέλη ἐς βυσσὸν ὄρουσεν,ἥ τε κατʼ ἀγραύλοιο βοὸς κέρας ἐμβεβαυῖαἔρχεται ὠμηστῇσιν ἐπʼ ἰχθύσι κῆρα φέρουσα.εὗρε δʼ ἐνὶ σπῆϊ γλαφυρῷ Θέτιν, ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἄλλαιεἵαθʼ ὁμηγερέες ἅλιαι θεαί· ἣ δʼ ἐνὶ μέσσῃςκλαῖε μόρον οὗ παιδὸς ἀμύμονος, ὅς οἱ ἔμελλεφθίσεσθʼ ἐν Τροίῃ ἐριβώλακι τηλόθι πάτρης.ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσέφη πόδας ὠκέα Ἶρις·ὄρσο Θέτι· καλέει Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἰδώς.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα·τίπτέ με κεῖνος ἄνωγε μέγας θεός; αἰδέομαι δὲμίσγεσθʼ ἀθανάτοισιν, ἔχω δʼ ἄχεʼ ἄκριτα θυμῷ.εἶμι μέν, οὐδʼ ἅλιον ἔπος ἔσσεται ὅττί κεν εἴπῃ.ὣς ἄρα φωνήσασα κάλυμμʼ ἕλε δῖα θεάωνκυάνεον, τοῦ δʼ οὔ τι μελάντερον ἔπλετο ἔσθος.βῆ δʼ ἰέναι, πρόσθεν δὲ ποδήνεμος ὠκέα Ἶριςἡγεῖτʼ· ἀμφὶ δʼ ἄρα σφι λιάζετο κῦμα θαλάσσης.ἀκτὴν δʼ ἐξαναβᾶσαι ἐς οὐρανὸν ἀϊχθήτην,εὗρον δʼ εὐρύοπα Κρονίδην, περὶ δʼ ἄλλοι ἅπαντεςεἵαθʼ ὁμηγερέες μάκαρες θεοὶ αἰὲν ἐόντες.