μεῖζον ἐπαιτήσειας, ἄφαρ κέ τοι αὐτίκα δοῦναιβουλοίμην ἢ σοί γε διοτρεφὲς ἤματα πάνταἐκ θυμοῦ πεσέειν καὶ δαίμοσιν εἶναι ἀλιτρός.ἦ ῥα καὶ ἵππον ἄγων μεγαθύμου Νέστορος υἱὸςἐν χείρεσσι τίθει Μενελάου· τοῖο δὲ θυμὸςἰάνθη ὡς εἴ τε περὶ σταχύεσσιν ἐέρσηληΐου ἀλδήσκοντος, ὅτε φρίσσουσιν ἄρουραι·ὣς ἄρα σοὶ Μενέλαε μετὰ φρεσὶ θυμὸς ἰάνθη.καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἀντίλοχε νῦν μέν τοι ἐγὼν ὑποείξομαι αὐτὸςχωόμενος, ἐπεὶ οὔ τι παρήορος οὐδʼ ἀεσίφρωνἦσθα πάρος· νῦν αὖτε νόον νίκησε νεοίη.δεύτερον αὖτʼ ἀλέασθαι ἀμείνονας ἠπεροπεύειν.οὐ γάρ κέν με τάχʼ ἄλλος ἀνὴρ παρέπεισεν Ἀχαιῶν.ἀλλὰ σὺ γὰρ δὴ πολλὰ πάθες καὶ πολλὰ μόγησαςσός τε πατὴρ ἀγαθὸς καὶ ἀδελφεὸς εἵνεκʼ ἐμεῖο·τώ τοι λισσομένῳ ἐπιπείσομαι, ἠδὲ καὶ ἵππονδώσω ἐμήν περ ἐοῦσαν, ἵνα γνώωσι καὶ οἵδεὡς ἐμὸς οὔ ποτε θυμὸς ὑπερφίαλος καὶ ἀπηνής.