ἐς μέσον ἀμφοτέροισι δικάσσατε, μὴ δʼ ἐπʼ ἀρωγῇ,μή ποτέ τις εἴπῃσιν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων·Ἀντίλοχον ψεύδεσσι βιησάμενος Μενέλαοςοἴχεται ἵππον ἄγων, ὅτι οἱ πολὺ χείρονες ἦσανἵπποι, αὐτὸς δὲ κρείσσων ἀρετῇ τε βίῃ τε.εἰ δʼ ἄγʼ ἐγὼν αὐτὸς δικάσω, καί μʼ οὔ τινά φημιἄλλον ἐπιπλήξειν Δαναῶν· ἰθεῖα γὰρ ἔσται.Ἀντίλοχʼ εἰ δʼ ἄγε δεῦρο διοτρεφές, ἣ θέμις ἐστί,στὰς ἵππων προπάροιθε καὶ ἅρματος, αὐτὰρ ἱμάσθληνχερσὶν ἔχε ῥαδινήν, ᾗ περ τὸ πρόσθεν ἔλαυνες,ἵππων ἁψάμενος γαιήοχον ἐννοσίγαιονὄμνυθι μὴ μὲν ἑκὼν τὸ ἐμὸν δόλῳ ἅρμα πεδῆσαι.τὸν δʼ αὖτʼ Ἀντίλοχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·ἄνσχεο νῦν· πολλὸν γὰρ ἔγωγε νεώτερός εἰμισεῖο ἄναξ Μενέλαε, σὺ δὲ πρότερος καὶ ἀρείων.οἶσθʼ οἷαι νέου ἀνδρὸς ὑπερβασίαι τελέθουσι·κραιπνότερος μὲν γάρ τε νόος, λεπτὴ δέ τε μῆτις.τώ τοι ἐπιτλήτω κραδίη· ἵππον δέ τοι αὐτὸςδώσω, τὴν ἀρόμην. εἰ καί νύ κεν οἴκοθεν ἄλλο