ὣς φάτο, μείδησεν δὲ ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςχαίρων Ἀντιλόχῳ, ὅτι οἱ φίλος ἦεν ἑταῖρος·καί μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἀντίλοχʼ, εἰ μὲν δή με κελεύεις οἴκοθεν ἄλλοΕὐμήλῳ ἐπιδοῦναι, ἐγὼ δέ κε καὶ τὸ τελέσσω.δώσω οἱ θώρηκα, τὸν Ἀστεροπαῖον ἀπηύρωνχάλκεον, ᾧ πέρι χεῦμα φαεινοῦ κασσιτέροιοἀμφιδεδίνηται· πολέος δέ οἱ ἄξιος ἔσται.ἦ ῥα, καὶ Αὐτομέδοντι φίλῳ ἐκέλευσεν ἑταίρῳοἰσέμεναι κλισίηθεν· ὃ δʼ ᾤχετο καί οἱ ἔνεικεν,Εὐμήλῳ δʼ ἐν χερσὶ τίθει· ὃ δὲ δέξατο χαίρων.τοῖσι δὲ καὶ Μενέλαος ἀνίστατο θυμὸν ἀχεύωνἈντιλόχῳ ἄμοτον κεχολωμένος· ἐν δʼ ἄρα κῆρυξχειρὶ σκῆπτρον ἔθηκε, σιωπῆσαί τε κέλευσενἈργείους· ὃ δʼ ἔπειτα μετηύδα ἰσόθεος φώς·Ἀντίλοχε πρόσθεν πεπνυμένε ποῖον ἔρεξας.ᾔσχυνας μὲν ἐμὴν ἀρετήν, βλάψας δέ μοι ἵππουςτοὺς σοὺς πρόσθε βαλών, οἵ τοι πολὺ χείρονες ἦσαν.ἀλλʼ ἄγετʼ Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες