ἔστί τοι ἐν κλισίῃ χρυσὸς πολύς, ἔστι δὲ χαλκὸςκαὶ πρόβατʼ, εἰσὶ δέ τοι δμῳαὶ καὶ μώνυχες ἵπποι·τῶν οἱ ἔπειτʼ ἀνελὼν δόμεναι καὶ μεῖζον ἄεθλονἠὲ καὶ αὐτίκα νῦν, ἵνα σʼ αἰνήσωσιν Ἀχαιοί.τὴν δʼ ἐγὼ οὐ δώσω· περὶ δʼ αὐτῆς πειρηθήτωἀνδρῶν ὅς κʼ ἐθέλῃσιν ἐμοὶ χείρεσσι μάχεσθαι.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςχαίρων Ἀντιλόχῳ, ὅτι οἱ φίλος ἦεν ἑταῖρος·καί μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἀντίλοχʼ, εἰ μὲν δή με κελεύεις οἴκοθεν ἄλλοΕὐμήλῳ ἐπιδοῦναι, ἐγὼ δέ κε καὶ τὸ τελέσσω.