δεύτερʼ· ἀτὰρ τὰ πρῶτα φερέσθω Τυδέος υἱός.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἐπῄνεον ὡς ἐκέλευε.καί νύ κέ οἱ πόρεν ἵππον, ἐπῄνησαν γὰρ Ἀχαιοί,εἰ μὴ ἄρʼ Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱὸςΠηλεΐδην Ἀχιλῆα δίκῃ ἠμείψατʼ ἀναστάς·ὦ Ἀχιλεῦ μάλα τοι κεχολώσομαι αἴ κε τελέσσῃςτοῦτο ἔπος· μέλλεις γὰρ ἀφαιρήσεσθαι ἄεθλοντὰ φρονέων ὅτι οἱ βλάβεν ἅρματα καὶ ταχέʼ ἵππωαὐτός τʼ ἐσθλὸς ἐών· ἀλλʼ ὤφελεν ἀθανάτοισινεὔχεσθαι· τό κεν οὔ τι πανύστατος ἦλθε διώκων.εἰ δέ μιν οἰκτίρεις καί τοι φίλος ἔπλετο θυμῷ