νεκρὸν ἔχοντα νέεσθαι ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα,ὄφρʼ ἤτοι τοῦτον μὲν ἐπιφλέγῃ ἀκάματον πῦρθᾶσσον ἀπʼ ὀφθαλμῶν, λαοὶ δʼ ἐπὶ ἔργα τράπωνται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο.ἐσσυμένως δʼ ἄρα δόρπον ἐφοπλίσσαντες ἕκαστοιδαίνυντʼ, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν κλισίην δὲ ἕκαστος,Πηλεΐδης δʼ ἐπὶ θινὶ πολυφλοίσβοιο θαλάσσηςκεῖτο βαρὺ στενάχων πολέσιν μετὰ Μυρμιδόνεσσινἐν καθαρῷ, ὅθι κύματʼ ἐπʼ ἠϊόνος κλύζεσκον·εὖτε τὸν ὕπνος ἔμαρπτε λύων μελεδήματα θυμοῦνήδυμος ἀμφιχυθείς· μάλα γὰρ κάμε φαίδιμα γυῖαἝκτορʼ ἐπαΐσσων προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν·ἦλθε δʼ ἐπὶ ψυχὴ Πατροκλῆος δειλοῖοπάντʼ αὐτῷ μέγεθός τε καὶ ὄμματα κάλʼ ἐϊκυῖακαὶ φωνήν, καὶ τοῖα περὶ χροῒ εἵματα ἕστο·στῆ δʼ ἄρʼ ὑπὲρ κεφαλῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν·εὕδεις, αὐτὰρ ἐμεῖο λελασμένος ἔπλευ Ἀχιλλεῦ.οὐ μέν μευ ζώοντος ἀκήδεις, ἀλλὰ θανόντος·θάπτέ με ὅττι τάχιστα πύλας Ἀΐδαο περήσω.τῆλέ με εἴργουσι ψυχαὶ εἴδωλα καμόντων,οὐδέ μέ πω μίσγεσθαι ὑπὲρ ποταμοῖο ἐῶσιν,ἀλλʼ αὔτως ἀλάλημαι ἀνʼ εὐρυπυλὲς Ἄϊδος δῶ.καί μοι δὸς τὴν χεῖρʼ· ὀλοφύρομαι, οὐ γὰρ ἔτʼ αὖτιςνίσομαι ἐξ Ἀΐδαο, ἐπήν με πυρὸς λελάχητε.οὐ μὲν γὰρ ζωοί γε φίλων ἀπάνευθεν ἑταίρωνβουλὰς ἑζόμενοι βουλεύσομεν, ἀλλʼ ἐμὲ μὲν κὴρἀμφέχανε στυγερή, ἥ περ λάχε γιγνόμενόν περ·καὶ δὲ σοὶ αὐτῷ μοῖρα, θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦ,τείχει ὕπο Τρώων εὐηφενέων ἀπολέσθαι.ἄλλο δέ τοι ἐρέω καὶ ἐφήσομαι αἴ κε πίθηαι·μὴ ἐμὰ σῶν ἀπάνευθε τιθήμεναι ὀστέʼ Ἀχιλλεῦ,ἀλλʼ ὁμοῦ ὡς ἐτράφημεν ἐν ὑμετέροισι δόμοισιν,εὖτέ με τυτθὸν ἐόντα Μενοίτιος ἐξ Ὀπόεντοςἤγαγεν ὑμέτερόνδʼ ἀνδροκτασίης ὕπο λυγρῆς,ἤματι τῷ ὅτε παῖδα κατέκτανον Ἀμφιδάμαντοςνήπιος οὐκ ἐθέλων ἀμφʼ ἀστραγάλοισι χολωθείς·ἔνθά με δεξάμενος ἐν δώμασιν ἱππότα Πηλεὺς