πρῶτος δʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἐφράσαθʼ ἵππους·ἧστο γὰρ ἐκτὸς ἀγῶνος ὑπέρτατος ἐν περιωπῇ·τοῖο δʼ ἄνευθεν ἐόντος ὁμοκλητῆρος ἀκούσαςἔγνω, φράσσατο δʼ ἵππον ἀριπρεπέα προὔχοντα,ὃς τὸ μὲν ἄλλο τόσον φοῖνιξ ἦν, ἐν δὲ μετώπῳλευκὸν σῆμα τέτυκτο περίτροχον ἠΰτε μήνη.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςοἶος ἐγὼν ἵππους αὐγάζομαι ἦε καὶ ὑμεῖς;ἄλλοι μοι δοκέουσι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι,ἄλλος δʼ ἡνίοχος ἰνδάλλεται· αἳ δέ που αὐτοῦ