τῇ ῥʼ εἶχεν Μενέλαος ἁματροχιὰς ἀλεείνων.Ἀντίλοχος δὲ παρατρέψας ἔχε μώνυχας ἵππουςἐκτὸς ὁδοῦ, ὀλίγον δὲ παρακλίνας ἐδίωκεν.Ἀτρεΐδης δʼ ἔδεισε καὶ Ἀντιλόχῳ ἐγεγώνει·Ἀντίλοχʼ ἀφραδέως ἱππάζεαι, ἀλλʼ ἄνεχʼ ἵππους·στεινωπὸς γὰρ ὁδός, τάχα δʼ εὐρυτέρη παρελάσσαι·μή πως ἀμφοτέρους δηλήσεαι ἅρματι κύρσας.ὣς ἔφατʼ, Ἀντίλοχος δʼ ἔτι καὶ πολὺ μᾶλλον ἔλαυνεκέντρῳ ἐπισπέρχων ὡς οὐκ ἀΐοντι ἐοικώς.ὅσσα δὲ δίσκου οὖρα κατωμαδίοιο πέλονται,ὅν τʼ αἰζηὸς ἀφῆκεν ἀνὴρ πειρώμενος ἥβης,τόσσον ἐπιδραμέτην· αἳ δʼ ἠρώησαν ὀπίσσωἈτρεΐδεω· αὐτὸς γὰρ ἑκὼν μεθέηκεν ἐλαύνεινμή πως συγκύρσειαν ὁδῷ ἔνι μώνυχες ἵπποι,δίφρους τʼ ἀνστρέψειαν ἐϋπλεκέας, κατὰ δʼ αὐτοὶἐν κονίῃσι πέσοιεν ἐπειγόμενοι περὶ νίκης.τὸν καὶ νεικείων προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·Ἀντίλοχʼ οὔ τις σεῖο βροτῶν ὀλοώτερος ἄλλος·ἔρρʼ, ἐπεὶ οὔ σʼ ἔτυμόν γε φάμεν πεπνῦσθαι Ἀχαιοί.ἀλλʼ οὐ μὰν οὐδʼ ὧς ἄτερ ὅρκου οἴσῃ ἄεθλον.ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο φώνησέν τε·μή μοι ἐρύκεσθον μὴ δʼ ἕστατον ἀχνυμένω κῆρ.φθήσονται τούτοισι πόδες καὶ γοῦνα καμόνταἢ ὑμῖν· ἄμφω γὰρ ἀτέμβονται νεότητος.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ ἄνακτος ὑποδείσαντες ὁμοκλὴνμᾶλλον ἐπιδραμέτην, τάχα δέ σφισιν ἄγχι γένοντο.Ἀργεῖοι δʼ ἐν ἀγῶνι καθήμενοι εἰσορόωντοἵππους· τοὶ δὲ πέτοντο κονίοντες πεδίοιο.πρῶτος δʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἐφράσαθʼ ἵππους·ἧστο γὰρ ἐκτὸς ἀγῶνος ὑπέρτατος ἐν περιωπῇ·τοῖο δʼ ἄνευθεν ἐόντος ὁμοκλητῆρος ἀκούσαςἔγνω, φράσσατο δʼ ἵππον ἀριπρεπέα προὔχοντα,ὃς τὸ μὲν ἄλλο τόσον φοῖνιξ ἦν, ἐν δὲ μετώπῳλευκὸν σῆμα τέτυκτο περίτροχον ἠΰτε μήνη.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςοἶος ἐγὼν ἵππους αὐγάζομαι ἦε καὶ ὑμεῖς;ἄλλοι μοι δοκέουσι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι,ἄλλος δʼ ἡνίοχος ἰνδάλλεται· αἳ δέ που αὐτοῦἔβλαβεν ἐν πεδίῳ, αἳ κεῖσέ γε φέρτεραι ἦσαν·ἤτοι γὰρ τὰς πρῶτα ἴδον περὶ τέρμα βαλούσας,νῦν δʼ οὔ πῃ δύναμαι ἰδέειν· πάντῃ δέ μοι ὄσσεΤρωϊκὸν ἂμ πεδίον παπταίνετον εἰσορόωντι·ἦε τὸν ἡνίοχον φύγον ἡνία, οὐδὲ δυνάσθηεὖ σχεθέειν περὶ τέρμα καὶ οὐκ ἐτύχησεν ἑλίξας·ἔνθά μιν ἐκπεσέειν ὀΐω σύν θʼ ἅρματα ἆξαι,αἳ δʼ ἐξηρώησαν, ἐπεὶ μένος ἔλλαβε θυμόν.ἀλλὰ ἴδεσθε καὶ ὔμμες ἀνασταδόν· οὐ γὰρ ἔγωγεεὖ διαγιγνώσκω· δοκέει δέ μοι ἔμμεναι ἀνὴρΑἰτωλὸς γενεήν, μετὰ δʼ Ἀργείοισιν ἀνάσσειΤυδέος ἱπποδάμου υἱὸς κρατερὸς Διομήδης.τὸν δʼ αἰσχρῶς ἐνένιπεν Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας·Ἰδομενεῦ τί πάρος λαβρεύεαι; αἳ δέ τʼ ἄνευθενἵπποι ἀερσίποδες πολέος πεδίοιο δίενται.οὔτε νεώτατός ἐσσι μετʼ Ἀργείοισι τοσοῦτον,οὔτέ τοι ὀξύτατον κεφαλῆς ἐκδέρκεται ὄσσε·ἀλλʼ αἰεὶ μύθοις λαβρεύεαι· οὐδέ τί σε χρὴλαβραγόρην ἔμεναι· πάρα γὰρ καὶ ἀμείνονες ἄλλοι.ἵπποι δʼ αὐταὶ ἔασι παροίτεραι, αἳ τὸ πάρος περ,Εὐμήλου, ἐν δʼ αὐτὸς ἔχων εὔληρα βέβηκε.τὸν δὲ χολωσάμενος Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·Αἶαν νεῖκος ἄριστε κακοφραδὲς ἄλλά τε πάνταδεύεαι Ἀργείων, ὅτι τοι νόος ἐστὶν ἀπηνής.δεῦρό νυν ἢ τρίποδος περιδώμεθον ἠὲ λέβητος,ἴστορα δʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα θείομεν ἄμφω,ὁππότεραι πρόσθʼ ἵπποι, ἵνα γνώῃς ἀποτίνων.ὣς ἔφατʼ, ὄρνυτο δʼ αὐτίκʼ Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴαςχωόμενος χαλεποῖσιν ἀμείψασθαι ἐπέεσσι·καί νύ κε δὴ προτέρω ἔτʼ ἔρις γένετʼ ἀμφοτέροισιν,εἰ μὴ Ἀχιλλεὺς αὐτὸς ἀνίστατο καὶ φάτο μῦθον·μηκέτι νῦν χαλεποῖσιν ἀμείβεσθον ἐπέεσσινΑἶαν Ἰδομενεῦ τε κακοῖς, ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικε.καὶ δʼ ἄλλῳ νεμεσᾶτον ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι.ἀλλʼ ὑμεῖς ἐν ἀγῶνι καθήμενοι εἰσοράασθεἵππους· οἳ δὲ τάχʼ αὐτοὶ ἐπειγόμενοι περὶ νίκηςἐνθάδʼ ἐλεύσονται· τότε δὲ γνώσεσθε ἕκαστοςἵππους Ἀργείων, οἳ δεύτεροι οἵ τε πάροιθεν.ὣς φάτο, Τυδεΐδης δὲ μάλα σχεδὸν ἦλθε διώκων,μάστι δʼ αἰὲν ἔλαυνε κατωμαδόν· οἳ δέ οἱ ἵπποιὑψόσʼ ἀειρέσθην ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον.