ἔμβητον καὶ σφῶϊ· τιταίνετον ὅττι τάχιστα.ἤτοι μὲν κείνοισιν ἐριζέμεν οὔ τι κελεύωΤυδεΐδεω ἵπποισι δαΐφρονος, οἷσιν Ἀθήνηνῦν ὤρεξε τάχος καὶ ἐπʼ αὐτῷ κῦδος ἔθηκεν·ἵππους δʼ Ἀτρεΐδαο κιχάνετε, μὴ δὲ λίπησθον,καρπαλίμως, μὴ σφῶϊν ἐλεγχείην καταχεύῃΑἴθη θῆλυς ἐοῦσα· τί ἢ λείπεσθε φέριστοι;ὧδε γὰρ ἐξερέω, καὶ μὴν τετελεσμένον ἔσται·οὐ σφῶϊν κομιδὴ παρὰ Νέστορι ποιμένι λαῶνἔσσεται, αὐτίκα δʼ ὔμμε κατακτενεῖ ὀξέϊ χαλκῷ,αἴ κʼ ἀποκηδήσαντε φερώμεθα χεῖρον ἄεθλον.ἀλλʼ ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον ὅττι τάχιστα·ταῦτα δʼ ἐγὼν αὐτὸς τεχνήσομαι ἠδὲ νοήσωστεινωπῷ ἐν ὁδῷ παραδύμεναι, οὐδέ με λήσει.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ ἄνακτος ὑποδείσαντες ὁμοκλὴνμᾶλλον ἐπιδραμέτην ὀλίγον χρόνον· αἶψα δʼ ἔπειταστεῖνος ὁδοῦ κοίλης ἴδεν Ἀντίλοχος μενεχάρμης.ῥωχμὸς ἔην γαίης, ᾗ χειμέριον ἀλὲν ὕδωρἐξέρρηξεν ὁδοῖο, βάθυνε δὲ χῶρον ἅπαντα·