ἀμφὶ πυρὶ στῆσαι τρίποδα μέγαν, εἰ πεπίθοιενΠηλεΐδην λούσασθαι ἄπο βρότον αἱματόεντα.αὐτὰρ ὅ γʼ ἠρνεῖτο στερεῶς, ἐπὶ δʼ ὅρκον ὄμοσσεν·οὐ μὰ Ζῆνʼ, ὅς τίς τε θεῶν ὕπατος καὶ ἄριστος,οὐ θέμις ἐστὶ λοετρὰ καρήατος ἆσσον ἱκέσθαιπρίν γʼ ἐνὶ Πάτροκλον θέμεναι πυρὶ σῆμά τε χεῦαικείρασθαί τε κόμην, ἐπεὶ οὔ μʼ ἔτι δεύτερον ὧδεἵξετʼ ἄχος κραδίην ὄφρα ζωοῖσι μετείω.ἀλλʼ ἤτοι νῦν μὲν στυγερῇ πειθώμεθα δαιτί·ἠῶθεν δʼ ὄτρυνον ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονὕλην τʼ ἀξέμεναι παρά τε σχεῖν ὅσσʼ ἐπιεικὲςνεκρὸν ἔχοντα νέεσθαι ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα,ὄφρʼ ἤτοι τοῦτον μὲν ἐπιφλέγῃ ἀκάματον πῦρθᾶσσον ἀπʼ ὀφθαλμῶν, λαοὶ δʼ ἐπὶ ἔργα τράπωνται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο.ἐσσυμένως δʼ ἄρα δόρπον ἐφοπλίσσαντες ἕκαστοιδαίνυντʼ, οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης.αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,οἳ μὲν κακκείοντες ἔβαν κλισίην δὲ ἕκαστος,Πηλεΐδης δʼ ἐπὶ θινὶ πολυφλοίσβοιο θαλάσσηςκεῖτο βαρὺ στενάχων πολέσιν μετὰ Μυρμιδόνεσσινἐν καθαρῷ, ὅθι κύματʼ ἐπʼ ἠϊόνος κλύζεσκον·εὖτε τὸν ὕπνος ἔμαρπτε λύων μελεδήματα θυμοῦνήδυμος ἀμφιχυθείς· μάλα γὰρ κάμε φαίδιμα γυῖαἝκτορʼ ἐπαΐσσων προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν·ἦλθε δʼ ἐπὶ ψυχὴ Πατροκλῆος δειλοῖοπάντʼ αὐτῷ μέγεθός τε καὶ ὄμματα κάλʼ ἐϊκυῖακαὶ φωνήν, καὶ τοῖα περὶ χροῒ εἵματα ἕστο·στῆ δʼ ἄρʼ ὑπὲρ κεφαλῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν·εὕδεις, αὐτὰρ ἐμεῖο λελασμένος ἔπλευ Ἀχιλλεῦ.οὐ μέν μευ ζώοντος ἀκήδεις, ἀλλὰ θανόντος·θάπτέ με ὅττι τάχιστα πύλας Ἀΐδαο περήσω.τῆλέ με εἴργουσι ψυχαὶ εἴδωλα καμόντων,οὐδέ μέ πω μίσγεσθαι ὑπὲρ ποταμοῖο ἐῶσιν,ἀλλʼ αὔτως ἀλάλημαι ἀνʼ εὐρυπυλὲς Ἄϊδος δῶ.καί μοι δὸς τὴν χεῖρʼ· ὀλοφύρομαι, οὐ γὰρ ἔτʼ αὖτιςνίσομαι ἐξ Ἀΐδαο, ἐπήν με πυρὸς λελάχητε.οὐ μὲν γὰρ ζωοί γε φίλων ἀπάνευθεν ἑταίρωνβουλὰς ἑζόμενοι βουλεύσομεν, ἀλλʼ ἐμὲ μὲν κὴρἀμφέχανε στυγερή, ἥ περ λάχε γιγνόμενόν περ·καὶ δὲ σοὶ αὐτῷ μοῖρα, θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦ,τείχει ὕπο Τρώων εὐηφενέων ἀπολέσθαι.ἄλλο δέ τοι ἐρέω καὶ ἐφήσομαι αἴ κε πίθηαι·μὴ ἐμὰ σῶν ἀπάνευθε τιθήμεναι ὀστέʼ Ἀχιλλεῦ,ἀλλʼ ὁμοῦ ὡς ἐτράφημεν ἐν ὑμετέροισι δόμοισιν,εὖτέ με τυτθὸν ἐόντα Μενοίτιος ἐξ Ὀπόεντοςἤγαγεν ὑμέτερόνδʼ ἀνδροκτασίης ὕπο λυγρῆς,ἤματι τῷ ὅτε παῖδα κατέκτανον Ἀμφιδάμαντοςνήπιος οὐκ ἐθέλων ἀμφʼ ἀστραγάλοισι χολωθείς·ἔνθά με δεξάμενος ἐν δώμασιν ἱππότα Πηλεὺςἔτραφέ τʼ ἐνδυκέως καὶ σὸν θεράποντʼ ὀνόμηνεν·ὣς δὲ καὶ ὀστέα νῶϊν ὁμὴ σορὸς ἀμφικαλύπτοιχρύσεος ἀμφιφορεύς, τόν τοι πόρε πότνια μήτηρ.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·τίπτέ μοι ἠθείη κεφαλὴ δεῦρʼ εἰλήλουθαςκαί μοι ταῦτα ἕκαστʼ ἐπιτέλλεαι; αὐτὰρ ἐγώ τοιπάντα μάλʼ ἐκτελέω καὶ πείσομαι ὡς σὺ κελεύεις.ἀλλά μοι ἆσσον στῆθι· μίνυνθά περ ἀμφιβαλόντεἀλλήλους ὀλοοῖο τεταρπώμεσθα γόοιο.ὣς ἄρα φωνήσας ὠρέξατο χερσὶ φίλῃσινοὐδʼ ἔλαβε· ψυχὴ δὲ κατὰ χθονὸς ἠΰτε καπνὸςᾤχετο τετριγυῖα· ταφὼν δʼ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεὺςχερσί τε συμπλατάγησεν, ἔπος δʼ ὀλοφυδνὸν ἔειπεν·ὢ πόποι ἦ ῥά τίς ἐστι καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισιψυχὴ καὶ εἴδωλον, ἀτὰρ φρένες οὐκ ἔνι πάμπαν·παννυχίη γάρ μοι Πατροκλῆος δειλοῖοψυχὴ ἐφεστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε,καί μοι ἕκαστʼ ἐπέτελλεν, ἔϊκτο δὲ θέσκελον αὐτῷ.ὣς φάτο, τοῖσι δὲ πᾶσιν ὑφʼ ἵμερον ὦρσε γόοιο·μυρομένοισι δὲ τοῖσι φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠὼςἀμφὶ νέκυν ἐλεεινόν. ἀτὰρ κρείων Ἀγαμέμνωνοὐρῆάς τʼ ὄτρυνε καὶ ἀνέρας ἀξέμεν ὕληνπάντοθεν ἐκ κλισιῶν· ἐπὶ δʼ ἀνὴρ ἐσθλὸς ὀρώρειΜηριόνης θεράπων ἀγαπήνορος Ἰδομενῆος.οἳ δʼ ἴσαν ὑλοτόμους πελέκεας ἐν χερσὶν ἔχοντεςσειράς τʼ εὐπλέκτους· πρὸ δʼ ἄρʼ οὐρῆες κίον αὐτῶν.πολλὰ δʼ ἄναντα κάταντα πάραντά τε δόχμιά τʼ ἦλθον·ἀλλʼ ὅτε δὴ κνημοὺς προσέβαν πολυπίδακος Ἴδης,αὐτίκʼ ἄρα δρῦς ὑψικόμους ταναήκεϊ χαλκῷτάμνον ἐπειγόμενοι· ταὶ δὲ μεγάλα κτυπέουσαιπῖπτον· τὰς μὲν ἔπειτα διαπλήσσοντες Ἀχαιοὶἔκδεον ἡμιόνων· ταὶ δὲ χθόνα ποσσὶ δατεῦντοἐλδόμεναι πεδίοιο διὰ ῥωπήϊα πυκνά.πάντες δʼ ὑλοτόμοι φιτροὺς φέρον· ὡς γὰρ ἀνώγειΜηριόνης θεράπων ἀγαπήνορος Ἰδομενῆος.κὰδ δʼ ἄρʼ ἐπʼ ἀκτῆς βάλλον ἐπισχερώ, ἔνθʼ ἄρʼ Ἀχιλλεὺςφράσσατο Πατρόκλῳ μέγα ἠρίον ἠδὲ οἷ αὐτῷ.αὐτὰρ ἐπεὶ πάντῃ παρακάββαλον ἄσπετον ὕληνἥατʼ ἄρʼ αὖθι μένοντες ἀολλέες. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςαὐτίκα Μυρμιδόνεσσι φιλοπτολέμοισι κέλευσεχαλκὸν ζώννυσθαι, ζεῦξαι δʼ ὑπʼ ὄχεσφιν ἕκαστονἵππους· οἳ δʼ ὄρνυντο καὶ ἐν τεύχεσσιν ἔδυνον,ἂν δʼ ἔβαν ἐν δίφροισι παραιβάται ἡνίοχοί τε,πρόσθε μὲν ἱππῆες, μετὰ δὲ νέφος εἵπετο πεζῶνμυρίοι· ἐν δὲ μέσοισι φέρον Πάτροκλον ἑταῖροι.θριξὶ δὲ πάντα νέκυν καταείνυσαν, ἃς ἐπέβαλλονκειρόμενοι· ὄπιθεν δὲ κάρη ἔχε δῖος Ἀχιλλεὺςἀχνύμενος· ἕταρον γὰρ ἀμύμονα πέμπʼ Ἄϊδος δέ.οἳ δʼ ὅτε χῶρον ἵκανον ὅθί σφισι πέφραδʼ Ἀχιλλεὺςκάτθεσαν, αἶψα δέ οἱ μενοεικέα νήεον ὕλην.ἔνθʼ αὖτʼ ἄλλʼ ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·στὰς ἀπάνευθε πυρῆς ξανθὴν ἀπεκείρατο χαίτην,τήν ῥα Σπερχειῷ ποταμῷ τρέφε τηλεθόωσαν·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπεν ἰδὼν ἐπὶ οἴνοπα πόντον·Σπερχείʼ ἄλλως σοί γε πατὴρ ἠρήσατο Πηλεὺςκεῖσέ με νοστήσαντα φίλην ἐς πατρίδα γαῖανσοί τε κόμην κερέειν ῥέξειν θʼ ἱερὴν ἑκατόμβην,πεντήκοντα δʼ ἔνορχα παρʼ αὐτόθι μῆλʼ ἱερεύσεινἐς πηγάς, ὅθι τοι τέμενος βωμός τε θυήεις.ὣς ἠρᾶθʼ ὃ γέρων, σὺ δέ οἱ νόον οὐκ ἐτέλεσσας.νῦν δʼ ἐπεὶ οὐ νέομαί γε φίλην ἐς πατρίδα γαῖανΠατρόκλῳ ἥρωϊ κόμην ὀπάσαιμι φέρεσθαι.ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ κόμην ἑτάροιο φίλοιοθῆκεν, τοῖσι δὲ πᾶσιν ὑφʼ ἵμερον ὦρσε γόοιο.καί νύ κʼ ὀδυρομένοισιν ἔδυ φάος ἠελίοιοεἰ μὴ Ἀχιλλεὺς αἶψʼ Ἀγαμέμνονι εἶπε παραστάς·Ἀτρεΐδη, σοὶ γάρ τε μάλιστά γε λαὸς Ἀχαιῶνπείσονται μύθοισι, γόοιο μὲν ἔστι καὶ ἆσαι,νῦν δʼ ἀπὸ πυρκαϊῆς σκέδασον καὶ δεῖπνον ἄνωχθιὅπλεσθαι· τάδε δʼ ἀμφὶ πονησόμεθʼ οἷσι μάλιστακήδεός ἐστι νέκυς· παρὰ δʼ οἵ τʼ ἀγοὶ ἄμμι μενόντων.αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,αὐτίκα λαὸν μὲν σκέδασεν κατὰ νῆας ἐΐσας,κηδεμόνες δὲ παρʼ αὖθι μένον καὶ νήεον ὕλην,ποίησαν δὲ πυρὴν ἑκατόμπεδον ἔνθα καὶ ἔνθα,ἐν δὲ πυρῇ ὑπάτῃ νεκρὸν θέσαν ἀχνύμενοι κῆρ.πολλὰ δὲ ἴφια μῆλα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦςπρόσθε πυρῆς ἔδερόν τε καὶ ἄμφεπον· ἐκ δʼ ἄρα πάντωνδημὸν ἑλὼν ἐκάλυψε νέκυν μεγάθυμος Ἀχιλλεὺςἐς πόδας ἐκ κεφαλῆς, περὶ δὲ δρατὰ σώματα νήει.ἐν δʼ ἐτίθει μέλιτος καὶ ἀλείφατος ἀμφιφορῆαςπρὸς λέχεα κλίνων· πίσυρας δʼ ἐριαύχενας ἵππουςἐσσυμένως ἐνέβαλλε πυρῇ μεγάλα στεναχίζων.ἐννέα τῷ γε ἄνακτι τραπεζῆες κύνες ἦσαν,καὶ μὲν τῶν ἐνέβαλλε πυρῇ δύο δειροτομήσας,δώδεκα δὲ Τρώων μεγαθύμων υἱέας ἐσθλοὺςχαλκῷ δηϊόων· κακὰ δὲ φρεσὶ μήδετο ἔργα·ἐν δὲ πυρὸς μένος ἧκε σιδήρεον ὄφρα νέμοιτο.ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα, φίλον δʼ ὀνόμηνεν ἑταῖρον·χαῖρέ μοι ὦ Πάτροκλε καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισι·πάντα γὰρ ἤδη τοι τελέω τὰ πάροιθεν ὑπέστην,δώδεκα μὲν Τρώων μεγαθύμων υἱέας ἐσθλοὺςτοὺς ἅμα σοὶ πάντας πῦρ ἐσθίει· Ἕκτορα δʼ οὔ τιδώσω Πριαμίδην πυρὶ δαπτέμεν, ἀλλὰ κύνεσσιν.ὣς φάτʼ ἀπειλήσας· τὸν δʼ οὐ κύνες ἀμφεπένοντο,ἀλλὰ κύνας μὲν ἄλαλκε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτηἤματα καὶ νύκτας, ῥοδόεντι δὲ χρῖεν ἐλαίῳἀμβροσίῳ, ἵνα μή μιν ἀποδρύφοι ἑλκυστάζων.τῷ δʼ ἐπὶ κυάνεον νέφος ἤγαγε Φοῖβος Ἀπόλλωνοὐρανόθεν πεδίον δέ, κάλυψε δὲ χῶρον ἅπανταὅσσον ἐπεῖχε νέκυς, μὴ πρὶν μένος ἠελίοιοσκήλειʼ ἀμφὶ περὶ χρόα ἴνεσιν ἠδὲ μέλεσσιν.οὐδὲ πυρὴ Πατρόκλου ἐκαίετο τεθνηῶτος·ἔνθʼ αὖτʼ ἀλλʼ ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·στὰς ἀπάνευθε πυρῆς δοιοῖς ἠρᾶτʼ ἀνέμοισιΒορέῃ καὶ Ζεφύρῳ, καὶ ὑπίσχετο ἱερὰ καλά·πολλὰ δὲ καὶ σπένδων χρυσέῳ δέπαϊ λιτάνευενἐλθέμεν, ὄφρα τάχιστα πυρὶ φλεγεθοίατο νεκροί,ὕλη τε σεύαιτο καήμεναι. ὦκα δὲ Ἶριςἀράων ἀΐουσα μετάγγελος ἦλθʼ ἀνέμοισιν.οἳ μὲν ἄρα Ζεφύροιο δυσαέος ἀθρόοι ἔνδονεἰλαπίνην δαίνυντο· θέουσα δὲ Ἶρις ἐπέστηβηλῷ ἔπι λιθέῳ· τοὶ δʼ ὡς ἴδον ὀφθαλμοῖσιπάντες ἀνήϊξαν, κάλεόν τέ μιν εἰς ἓ ἕκαστος·ἣ δʼ αὖθʼ ἕζεσθαι μὲν ἀνήνατο, εἶπε δὲ μῦθον·οὐχ ἕδος· εἶμι γὰρ αὖτις ἐπʼ Ὠκεανοῖο ῥέεθραΑἰθιόπων ἐς γαῖαν, ὅθι ῥέζουσʼ ἑκατόμβαςἀθανάτοις, ἵνα δὴ καὶ ἐγὼ μεταδαίσομαι ἱρῶν.ἀλλʼ Ἀχιλεὺς Βορέην ἠδὲ Ζέφυρον κελαδεινὸνἐλθεῖν ἀρᾶται, καὶ ὑπίσχεται ἱερὰ καλά,ὄφρα πυρὴν ὄρσητε καήμεναι, ᾗ ἔνι κεῖταιΠάτροκλος, τὸν πάντες ἀναστενάχουσιν Ἀχαιοί.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπεβήσετο, τοὶ δʼ ὀρέοντοἠχῇ θεσπεσίῃ νέφεα κλονέοντε πάροιθεν.αἶψα δὲ πόντον ἵκανον ἀήμεναι, ὦρτο δὲ κῦμαπνοιῇ ὕπο λιγυρῇ· Τροίην δʼ ἐρίβωλον ἱκέσθην,ἐν δὲ πυρῇ πεσέτην, μέγα δʼ ἴαχε θεσπιδαὲς πῦρ.παννύχιοι δʼ ἄρα τοί γε πυρῆς ἄμυδις φλόγʼ ἔβαλλονφυσῶντες λιγέως· ὃ δὲ πάννυχος ὠκὺς Ἀχιλλεὺςχρυσέου ἐκ κρητῆρος ἑλὼν δέπας ἀμφικύπελλονοἶνον ἀφυσσόμενος χαμάδις χέε, δεῦε δὲ γαῖανψυχὴν κικλήσκων Πατροκλῆος δειλοῖο.ὡς δὲ πατὴρ οὗ παιδὸς ὀδύρεται ὀστέα καίωννυμφίου, ὅς τε θανὼν δειλοὺς ἀκάχησε τοκῆας,ὣς Ἀχιλεὺς ἑτάροιο ὀδύρετο ὀστέα καίων,ἑρπύζων παρὰ πυρκαϊὴν ἁδινὰ στεναχίζων.ἦμος δʼ ἑωσφόρος εἶσι φόως ἐρέων ἐπὶ γαῖαν,ὅν τε μέτα κροκόπεπλος ὑπεὶρ ἅλα κίδναται ἠώς,τῆμος πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο, παύσατο δὲ φλόξ.οἳ δʼ ἄνεμοι πάλιν αὖτις ἔβαν οἶκον δὲ νέεσθαιΘρηΐκιον κατὰ πόντον· ὃ δʼ ἔστενεν οἴδματι θύων.Πηλεΐδης δʼ ἀπὸ πυρκαϊῆς ἑτέρωσε λιασθεὶςκλίνθη κεκμηώς, ἐπὶ δὲ γλυκὺς ὕπνος ὄρουσεν·οἳ δʼ ἀμφʼ Ἀτρεΐωνα ἀολλέες ἠγερέθοντο·τῶν μιν ἐπερχομένων ὅμαδος καὶ δοῦπος ἔγειρεν,ἕζετο δʼ ὀρθωθεὶς καί σφεας πρὸς μῦθον ἔειπεν·Ἀτρεΐδη τε καὶ ἄλλοι ἀριστῆες Παναχαιῶν,πρῶτον μὲν κατὰ πυρκαϊὴν σβέσατʼ αἴθοπι οἴνῳπᾶσαν, ὁπόσσον ἐπέσχε πυρὸς μένος· αὐτὰρ ἔπειταὀστέα Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο λέγωμενεὖ διαγιγνώσκοντες· ἀριφραδέα δὲ τέτυκται·ἐν μέσσῃ γὰρ ἔκειτο πυρῇ, τοὶ δʼ ἄλλοι ἄνευθενἐσχατιῇ καίοντʼ ἐπιμὶξ ἵπποι τε καὶ ἄνδρες.καὶ τὰ μὲν ἐν χρυσέῃ φιάλῃ καὶ δίπλακι δημῷθείομεν, εἰς ὅ κεν αὐτὸς ἐγὼν Ἄϊδι κεύθωμαι.τύμβον δʼ οὐ μάλα πολλὸν ἐγὼ πονέεσθαι ἄνωγα,ἀλλʼ ἐπιεικέα τοῖον· ἔπειτα δὲ καὶ τὸν Ἀχαιοὶεὐρύν θʼ ὑψηλόν τε τιθήμεναι, οἵ κεν ἐμεῖοδεύτεροι ἐν νήεσσι πολυκλήϊσι λίπησθε.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἐπίθοντο ποδώκεϊ Πηλεΐωνι.πρῶτον μὲν κατὰ πυρκαϊὴν σβέσαν αἴθοπι οἴνῳὅσσον ἐπὶ φλὸξ ἦλθε, βαθεῖα δὲ κάππεσε τέφρη·κλαίοντες δʼ ἑτάροιο ἐνηέος ὀστέα λευκὰἄλλεγον ἐς χρυσέην φιάλην καὶ δίπλακα δημόν,ἐν κλισίῃσι δὲ θέντες ἑανῷ λιτὶ κάλυψαν·τορνώσαντο δὲ σῆμα θεμείλιά τε προβάλοντοἀμφὶ πυρήν· εἶθαρ δὲ χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν,χεύαντες δὲ τὸ σῆμα πάλιν κίον. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςαὐτοῦ λαὸν ἔρυκε καὶ ἵζανεν εὐρὺν ἀγῶνα,νηῶν δʼ ἔκφερʼ ἄεθλα λέβητάς τε τρίποδάς τεἵππους θʼ ἡμιόνους τε βοῶν τʼ ἴφθιμα κάρηνα,ἠδὲ γυναῖκας ἐϋζώνους πολιόν τε σίδηρον.ἱππεῦσιν μὲν πρῶτα ποδώκεσιν ἀγλάʼ ἄεθλαθῆκε γυναῖκα ἄγεσθαι ἀμύμονα ἔργα ἰδυῖανκαὶ τρίποδʼ ὠτώεντα δυωκαιεικοσίμετροντῷ πρώτῳ· ἀτὰρ αὖ τῷ δευτέρῳ ἵππον ἔθηκενἑξέτεʼ ἀδμήτην βρέφος ἡμίονον κυέουσαν·αὐτὰρ τῷ τριτάτῳ ἄπυρον κατέθηκε λέβητακαλὸν τέσσαρα μέτρα κεχανδότα λευκὸν ἔτʼ αὔτως·τῷ δὲ τετάρτῳ θῆκε δύω χρυσοῖο τάλαντα,πέμπτῳ δʼ ἀμφίθετον φιάλην ἀπύρωτον ἔθηκε.στῆ δʼ ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν·Ἀτρεΐδη τε καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶἱππῆας τάδʼ ἄεθλα δεδεγμένα κεῖτʼ ἐν ἀγῶνι.εἰ μὲν νῦν ἐπὶ ἄλλῳ ἀεθλεύοιμεν Ἀχαιοὶἦ τʼ ἂν ἐγὼ τὰ πρῶτα λαβὼν κλισίην δὲ φεροίμην.ἴστε γὰρ ὅσσον ἐμοὶ ἀρετῇ περιβάλλετον ἵπποι·ἀθάνατοί τε γάρ εἰσι, Ποσειδάων δὲ πόρʼ αὐτοὺςπατρὶ ἐμῷ Πηλῆϊ, ὃ δʼ αὖτʼ ἐμοὶ ἐγγυάλιξεν.ἀλλʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ μενέω καὶ μώνυχες ἵπποι·τοίου γὰρ κλέος ἐσθλὸν ἀπώλεσαν ἡνιόχοιοἠπίου, ὅς σφωϊν μάλα πολλάκις ὑγρὸν ἔλαιονχαιτάων κατέχευε λοέσσας ὕδατι λευκῷ.τὸν τώ γʼ ἑσταότες πενθείετον, οὔδεϊ δέ σφιχαῖται ἐρηρέδαται, τὼ δʼ ἕστατον ἀχνυμένω κῆρ.ἄλλοι δὲ στέλλεσθε κατὰ στρατόν, ὅς τις Ἀχαιῶνἵπποισίν τε πέποιθε καὶ ἅρμασι κολλητοῖσιν.ὣς φάτο Πηλεΐδης, ταχέες δʼ ἱππῆες ἄγερθεν.ὦρτο πολὺ πρῶτος μὲν ἄναξ ἀνδρῶν ΕὔμηλοςἈδμήτου φίλος υἱός, ὃς ἱπποσύνῃ ἐκέκαστο·τῷ δʼ ἐπὶ Τυδεΐδης ὦρτο κρατερὸς Διομήδης,ἵππους δὲ Τρῳοὺς ὕπαγε ζυγόν, οὕς ποτʼ ἀπηύραΑἰνείαν, ἀτὰρ αὐτὸν ὑπεξεσάωσεν Ἀπόλλων.τῷ δʼ ἄρʼ ἐπʼ Ἀτρεΐδης ὦρτο ξανθὸς Μενέλαοςδιογενής, ὑπὸ δὲ ζυγὸν ἤγαγεν ὠκέας ἵππουςΑἴθην τὴν Ἀγαμεμνονέην τὸν ἑόν τε Πόδαργον·τὴν Ἀγαμέμνονι δῶκʼ Ἀγχισιάδης Ἐχέπωλοςδῶρʼ, ἵνα μή οἱ ἕποιθʼ ὑπὸ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν,ἀλλʼ αὐτοῦ τέρποιτο μένων· μέγα γάρ οἱ ἔδωκεΖεὺς ἄφενος, ναῖεν δʼ ὅ γʼ ἐν εὐρυχόρῳ Σικυῶνι·τὴν ὅ γʼ ὑπὸ ζυγὸν ἦγε μέγα δρόμου ἰσχανόωσαν.Ἀντίλοχος δὲ τέταρτος ἐΰτριχας ὁπλίσαθʼ ἵππους,Νέστορος ἀγλαὸς υἱὸς ὑπερθύμοιο ἄνακτοςτοῦ Νηληϊάδαο· Πυλοιγενέες δέ οἱ ἵπποιὠκύποδες φέρον ἅρμα· πατὴρ δέ οἱ ἄγχι παραστὰςμυθεῖτʼ εἰς ἀγαθὰ φρονέων νοέοντι καὶ αὐτῷ·Ἀντίλοχʼ ἤτοι μέν σε νέον περ ἐόντʼ ἐφίλησανΖεύς τε Ποσειδάων τε, καὶ ἱπποσύνας ἐδίδαξανπαντοίας· τὼ καί σε διδασκέμεν οὔ τι μάλα χρεώ·οἶσθα γὰρ εὖ περὶ τέρμαθʼ ἑλισσέμεν· ἀλλά τοι ἵπποιβάρδιστοι θείειν· τώ τʼ οἴω λοίγιʼ ἔσεσθαι.τῶν δʼ ἵπποι μὲν ἔασιν ἀφάρτεροι, οὐδὲ μὲν αὐτοὶπλείονα ἴσασιν σέθεν αὐτοῦ μητίσασθαι.ἀλλʼ ἄγε δὴ σὺ φίλος μῆτιν ἐμβάλλεο θυμῷπαντοίην, ἵνα μή σε παρεκπροφύγῃσιν ἄεθλα.