ὅς ῥά οἱ ἐκ χειρῶν ἔβαλεν μάστιγα φαεινήν.τοῖο δʼ ἀπʼ ὀφθαλμῶν χύτο δάκρυα χωομένοιο,οὕνεκα τὰς μὲν ὅρα ἔτι καὶ πολὺ μᾶλλον ἰούσας,οἳ δέ οἱ ἐβλάφθησαν ἄνευ κέντροιο θέοντες.οὐδʼ ἄρʼ Ἀθηναίην ἐλεφηράμενος λάθʼ ἈπόλλωνΤυδεΐδην, μάλα δʼ ὦκα μετέσσυτο ποιμένα λαῶν,δῶκε δέ οἱ μάστιγα, μένος δʼ ἵπποισιν ἐνῆκεν·ἣ δὲ μετʼ Ἀδμήτου υἱὸν κοτέουσʼ ἐβεβήκει,ἵππειον δέ οἱ ἦξε θεὰ ζυγόν· αἳ δέ οἱ ἵπποιἀμφὶς ὁδοῦ δραμέτην, ῥυμὸς δʼ ἐπὶ γαῖαν ἐλύσθη.αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο παρὰ τροχὸν ἐξεκυλίσθη,ἀγκῶνάς τε περιδρύφθη στόμα τε ῥῖνάς τε,θρυλίχθη δὲ μέτωπον ἐπʼ ὀφρύσι· τὼ δέ οἱ ὄσσεδακρυόφι πλῆσθεν, θαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο φωνή.Τυδεΐδης δὲ παρατρέψας ἔχε μώνυχας ἵππους,πολλὸν τῶν ἄλλων ἐξάλμενος· ἐν γὰρ Ἀθήνηἵπποις ἧκε μένος καὶ ἐπʼ αὐτῷ κῦδος ἔθηκε.τῷ δʼ ἄρʼ ἐπʼ Ἀτρεΐδης εἶχε ξανθὸς Μενέλαος.Ἀντίλοχος δʼ ἵπποισιν ἐκέκλετο πατρὸς ἑοῖο·