μυρίοι· ἐν δὲ μέσοισι φέρον Πάτροκλον ἑταῖροι.θριξὶ δὲ πάντα νέκυν καταείνυσαν, ἃς ἐπέβαλλονκειρόμενοι· ὄπιθεν δὲ κάρη ἔχε δῖος Ἀχιλλεὺςἀχνύμενος· ἕταρον γὰρ ἀμύμονα πέμπʼ Ἄϊδος δέ.οἳ δʼ ὅτε χῶρον ἵκανον ὅθί σφισι πέφραδʼ Ἀχιλλεὺςκάτθεσαν, αἶψα δέ οἱ μενοεικέα νήεον ὕλην.ἔνθʼ αὖτʼ ἄλλʼ ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·στὰς ἀπάνευθε πυρῆς ξανθὴν ἀπεκείρατο χαίτην,τήν ῥα Σπερχειῷ ποταμῷ τρέφε τηλεθόωσαν·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπεν ἰδὼν ἐπὶ οἴνοπα πόντον·Σπερχείʼ ἄλλως σοί γε πατὴρ ἠρήσατο Πηλεὺςκεῖσέ με νοστήσαντα φίλην ἐς πατρίδα γαῖανσοί τε κόμην κερέειν ῥέξειν θʼ ἱερὴν ἑκατόμβην,πεντήκοντα δʼ ἔνορχα παρʼ αὐτόθι μῆλʼ ἱερεύσεινἐς πηγάς, ὅθι τοι τέμενος βωμός τε θυήεις.ὣς ἠρᾶθʼ ὃ γέρων, σὺ δέ οἱ νόον οὐκ ἐτέλεσσας.νῦν δʼ ἐπεὶ οὐ νέομαί γε φίλην ἐς πατρίδα γαῖανΠατρόκλῳ ἥρωϊ κόμην ὀπάσαιμι φέρεσθαι.ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ κόμην ἑτάροιο φίλοιοθῆκεν, τοῖσι δὲ πᾶσιν ὑφʼ ἵμερον ὦρσε γόοιο.καί νύ κʼ ὀδυρομένοισιν ἔδυ φάος ἠελίοιοεἰ μὴ Ἀχιλλεὺς αἶψʼ Ἀγαμέμνονι εἶπε παραστάς·Ἀτρεΐδη, σοὶ γάρ τε μάλιστά γε λαὸς Ἀχαιῶνπείσονται μύθοισι, γόοιο μὲν ἔστι καὶ ἆσαι,νῦν δʼ ἀπὸ πυρκαϊῆς σκέδασον καὶ δεῖπνον ἄνωχθιὅπλεσθαι· τάδε δʼ ἀμφὶ πονησόμεθʼ οἷσι μάλιστακήδεός ἐστι νέκυς· παρὰ δʼ οἵ τʼ ἀγοὶ ἄμμι μενόντων.αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων,αὐτίκα λαὸν μὲν σκέδασεν κατὰ νῆας ἐΐσας,κηδεμόνες δὲ παρʼ αὖθι μένον καὶ νήεον ὕλην,ποίησαν δὲ πυρὴν ἑκατόμπεδον ἔνθα καὶ ἔνθα,ἐν δὲ πυρῇ ὑπάτῃ νεκρὸν θέσαν ἀχνύμενοι κῆρ.πολλὰ δὲ ἴφια μῆλα καὶ εἰλίποδας ἕλικας βοῦςπρόσθε πυρῆς ἔδερόν τε καὶ ἄμφεπον· ἐκ δʼ ἄρα πάντωνδημὸν ἑλὼν ἐκάλυψε νέκυν μεγάθυμος Ἀχιλλεὺςἐς πόδας ἐκ κεφαλῆς, περὶ δὲ δρατὰ σώματα νήει.ἐν δʼ ἐτίθει μέλιτος καὶ ἀλείφατος ἀμφιφορῆαςπρὸς λέχεα κλίνων· πίσυρας δʼ ἐριαύχενας ἵππουςἐσσυμένως ἐνέβαλλε πυρῇ μεγάλα στεναχίζων.ἐννέα τῷ γε ἄνακτι τραπεζῆες κύνες ἦσαν,καὶ μὲν τῶν ἐνέβαλλε πυρῇ δύο δειροτομήσας,δώδεκα δὲ Τρώων μεγαθύμων υἱέας ἐσθλοὺςχαλκῷ δηϊόων· κακὰ δὲ φρεσὶ μήδετο ἔργα·ἐν δὲ πυρὸς μένος ἧκε σιδήρεον ὄφρα νέμοιτο.ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα, φίλον δʼ ὀνόμηνεν ἑταῖρον·χαῖρέ μοι ὦ Πάτροκλε καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισι·πάντα γὰρ ἤδη τοι τελέω τὰ πάροιθεν ὑπέστην,δώδεκα μὲν Τρώων μεγαθύμων υἱέας ἐσθλοὺςτοὺς ἅμα σοὶ πάντας πῦρ ἐσθίει· Ἕκτορα δʼ οὔ τιδώσω Πριαμίδην πυρὶ δαπτέμεν, ἀλλὰ κύνεσσιν.ὣς φάτʼ ἀπειλήσας· τὸν δʼ οὐ κύνες ἀμφεπένοντο,ἀλλὰ κύνας μὲν ἄλαλκε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτηἤματα καὶ νύκτας, ῥοδόεντι δὲ χρῖεν ἐλαίῳἀμβροσίῳ, ἵνα μή μιν ἀποδρύφοι ἑλκυστάζων.τῷ δʼ ἐπὶ κυάνεον νέφος ἤγαγε Φοῖβος Ἀπόλλωνοὐρανόθεν πεδίον δέ, κάλυψε δὲ χῶρον ἅπαντα