καὶ δή μιν καταπαύσῃ ἀγηνορίης ἀλεγεινῆςἥ μιν ἔχεσκʼ, ἐπεὶ οὔ ποτʼ ἐνὶ πληθυῖ μένεν ἀνδρῶν,ἀλλὰ πολὺ προθέεσκε, τὸ ὃν μένος οὐδενὶ εἴκων.ὣς φαμένη μεγάροιο διέσσυτο μαινάδι ἴσηπαλλομένη κραδίην· ἅμα δʼ ἀμφίπολοι κίον αὐτῇαὐτὰρ ἐπεὶ πύργόν τε καὶ ἀνδρῶν ἷξεν ὅμιλονἔστη παπτήνασʼ ἐπὶ τείχεϊ, τὸν δὲ νόησενἑλκόμενον πρόσθεν πόλιος· ταχέες δέ μιν ἵπποιἕλκον ἀκηδέστως κοίλας ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.τὴν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψεν,ἤριπε δʼ ἐξοπίσω, ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε.τῆλε δʼ ἀπὸ κρατὸς βάλε δέσματα σιγαλόεντα,ἄμπυκα κεκρύφαλόν τε ἰδὲ πλεκτὴν ἀναδέσμηνκρήδεμνόν θʼ, ὅ ῥά οἱ δῶκε χρυσῆ Ἀφροδίτηἤματι τῷ ὅτε μιν κορυθαίολος ἠγάγεθʼ Ἕκτωρἐκ δόμου Ἠετίωνος, ἐπεὶ πόρε μυρία ἕδνα.ἀμφὶ δέ μιν γαλόῳ τε καὶ εἰνατέρες ἅλις ἔσταν,αἵ ἑ μετὰ σφίσιν εἶχον ἀτυζομένην ἀπολέσθαι.ἣ δʼ ἐπεὶ οὖν ἔμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθηἀμβλήδην γοόωσα μετὰ Τρῳῇσιν ἔειπεν·Ἕκτορ ἐγὼ δύστηνος· ἰῇ ἄρα γεινόμεθʼ αἴσῃἀμφότεροι, σὺ μὲν ἐν Τροίῃ Πριάμου κατὰ δῶμα,αὐτὰρ ἐγὼ Θήβῃσιν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃἐν δόμῳ Ἠετίωνος, ὅ μʼ ἔτρεφε τυτθὸν ἐοῦσανδύσμορος αἰνόμορον· ὡς μὴ ὤφελλε τεκέσθαι.νῦν δὲ σὺ μὲν Ἀΐδαο δόμους ὑπὸ κεύθεσι γαίηςἔρχεαι, αὐτὰρ ἐμὲ στυγερῷ ἐνὶ πένθεϊ λείπειςχήρην ἐν μεγάροισι· πάϊς δʼ ἔτι νήπιος αὔτως,ὃν τέκομεν σύ τʼ ἐγώ τε δυσάμμοροι· οὔτε σὺ τούτῳἔσσεαι Ἕκτορ ὄνειαρ ἐπεὶ θάνες, οὔτε σοὶ οὗτος.ἤν περ γὰρ πόλεμόν γε φύγῃ πολύδακρυν Ἀχαιῶν,αἰεί τοι τούτῳ γε πόνος καὶ κήδεʼ ὀπίσσωἔσσοντʼ· ἄλλοι γάρ οἱ ἀπουρίσσουσιν ἀρούρας.ἦμαρ δʼ ὀρφανικὸν παναφήλικα παῖδα τίθησι·πάντα δʼ ὑπεμνήμυκε, δεδάκρυνται δὲ παρειαί,δευόμενος δέ τʼ ἄνεισι πάϊς ἐς πατρὸς ἑταίρους,ἄλλον μὲν χλαίνης ἐρύων, ἄλλον δὲ χιτῶνος·τῶν δʼ ἐλεησάντων κοτύλην τις τυτθὸν ἐπέσχε·χείλεα μέν τʼ ἐδίηνʼ, ὑπερῴην δʼ οὐκ ἐδίηνε.τὸν δὲ καὶ ἀμφιθαλὴς ἐκ δαιτύος ἐστυφέλιξεχερσὶν πεπλήγων καὶ ὀνειδείοισιν ἐνίσσων·ἔρρʼ οὕτως· οὐ σός γε πατὴρ μεταδαίνυται ἡμῖν.δακρυόεις δέ τʼ ἄνεισι πάϊς ἐς μητέρα χήρηνἈστυάναξ, ὃς πρὶν μὲν ἑοῦ ἐπὶ γούνασι πατρὸςμυελὸν οἶον ἔδεσκε καὶ οἰῶν πίονα δημόν·αὐτὰρ ὅθʼ ὕπνος ἕλοι, παύσαιτό τε νηπιαχεύων,εὕδεσκʼ ἐν λέκτροισιν ἐν ἀγκαλίδεσσι τιθήνηςεὐνῇ ἔνι μαλακῇ θαλέων ἐμπλησάμενος κῆρ·νῦν δʼ ἂν πολλὰ πάθῃσι φίλου ἀπὸ πατρὸς ἁμαρτὼνἈστυάναξ, ὃν Τρῶες ἐπίκλησιν καλέουσιν·οἶος γάρ σφιν ἔρυσο πύλας καὶ τείχεα μακρά.νῦν δὲ σὲ μὲν παρὰ νηυσὶ κορωνίσι νόσφι τοκήωναἰόλαι εὐλαὶ ἔδονται, ἐπεί κε κύνες κορέσωνταιγυμνόν· ἀτάρ τοι εἵματʼ ἐνὶ μεγάροισι κέονταιλεπτά τε καὶ χαρίεντα τετυγμένα χερσὶ γυναικῶν.ἀλλʼ ἤτοι τάδε πάντα καταφλέξω πυρὶ κηλέῳοὐδὲν σοί γʼ ὄφελος, ἐπεὶ οὐκ ἐγκείσεαι αὐτοῖς,ἀλλὰ πρὸς Τρώων καὶ Τρωϊάδων κλέος εἶναι.ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες.

ὣς οἳ μὲν στενάχοντο κατὰ πτόλιν· αὐτὰρ Ἀχαιοὶἐπεὶ δὴ νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκοντο,οἳ μὲν ἄρʼ ἐσκίδναντο ἑὴν ἐπὶ νῆα ἕκαστος,Μυρμιδόνας δʼ οὐκ εἴα ἀποσκίδνασθαι Ἀχιλλεύς,ἀλλʼ ὅ γε οἷς ἑτάροισι φιλοπτολέμοισι μετηύδα·Μυρμιδόνες ταχύπωλοι ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροιμὴ δή πω ὑπʼ ὄχεσφι λυώμεθα μώνυχας ἵππους,ἀλλʼ αὐτοῖς ἵπποισι καὶ ἅρμασιν ἆσσον ἰόντεςΠάτροκλον κλαίωμεν· ὃ γὰρ γέρας ἐστὶ θανόντων.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ὀλοοῖο τεταρπώμεσθα γόοιο,ἵππους λυσάμενοι δορπήσομεν ἐνθάδε πάντες.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ᾤμωξαν ἀολλέες, ἦρχε δʼ Ἀχιλλεύς.οἳ δὲ τρὶς περὶ νεκρὸν ἐΰτριχας ἤλασαν ἵππουςμυρόμενοι· μετὰ δέ σφι Θέτις γόου ἵμερον ὦρσε.δεύοντο ψάμαθοι, δεύοντο δὲ τεύχεα φωτῶνδάκρυσι· τοῖον γὰρ πόθεον μήστωρα φόβοιο.τοῖσι δὲ Πηλεΐδης ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιοχεῖρας ἐπʼ ἀνδροφόνους θέμενος στήθεσσιν ἑταίρου·χαῖρέ μοι ὦ Πάτροκλε καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισι·πάντα γὰρ ἤδη τοι τελέω τὰ πάροιθεν ὑπέστηνἝκτορα δεῦρʼ ἐρύσας δώσειν κυσὶν ὠμὰ δάσασθαι,