ἦ ῥα, καὶ ἐκ νεκροῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,καὶ τό γʼ ἄνευθεν ἔθηχʼ, ὃ δʼ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλααἱματόεντʼ· ἄλλοι δὲ περίδραμον υἷες Ἀχαιῶν,οἳ καὶ θηήσαντο φυὴν καὶ εἶδος ἀγητὸνἝκτορος· οὐδʼ ἄρα οἵ τις ἀνουτητί γε παρέστη.ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ μαλακώτερος ἀμφαφάασθαιἝκτωρ ἢ ὅτε νῆας ἐνέπρησεν πυρὶ κηλέῳ.ὣς ἄρα τις εἴπεσκε καὶ οὐτήσασκε παραστάς.τὸν δʼ ἐπεὶ ἐξενάριξε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,στὰς ἐν Ἀχαιοῖσιν ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευεν·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςἐπεὶ δὴ τόνδʼ ἄνδρα θεοὶ δαμάσασθαι ἔδωκαν,ὃς κακὰ πόλλʼ ἔρρεξεν ὅσʼ οὐ σύμπαντες οἱ ἄλλοι,εἰ δʼ ἄγετʼ ἀμφὶ πόλιν σὺν τεύχεσι πειρηθῶμεν,ὄφρά κʼ ἔτι γνῶμεν Τρώων νόον ὅν τινʼ ἔχουσιν,ἢ καταλείψουσιν πόλιν ἄκρην τοῦδε πεσόντος,ἦε μένειν μεμάασι καὶ Ἕκτορος οὐκέτʼ ἐόντος.ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;κεῖται πὰρ νήεσσι νέκυς ἄκλαυτος ἄθαπτοςΠάτροκλος· τοῦ δʼ οὐκ ἐπιλήσομαι, ὄφρʼ ἂν ἔγωγεζωοῖσιν μετέω καί μοι φίλα γούνατʼ ὀρώρῃ·εἰ δὲ θανόντων περ καταλήθοντʼ εἰν Ἀΐδαοαὐτὰρ ἐγὼ καὶ κεῖθι φίλου μεμνήσομʼ ἑταίρου.νῦν δʼ ἄγʼ ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶννηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι νεώμεθα, τόνδε δʼ ἄγωμεν.ἠράμεθα μέγα κῦδος· ἐπέφνομεν Ἕκτορα δῖον,ᾧ Τρῶες κατὰ ἄστυ θεῷ ὣς εὐχετόωντο.ἦ ῥα, καὶ Ἕκτορα δῖον ἀεικέα μήδετο ἔργα.ἀμφοτέρων μετόπισθε ποδῶν τέτρηνε τένοντεἐς σφυρὸν ἐκ πτέρνης, βοέους δʼ ἐξῆπτεν ἱμάντας,ἐκ δίφροιο δʼ ἔδησε, κάρη δʼ ἕλκεσθαι ἔασεν·ἐς δίφρον δʼ ἀναβὰς ἀνά τε κλυτὰ τεύχεʼ ἀείραςμάστιξέν ῥʼ ἐλάαν, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.τοῦ δʼ ἦν ἑλκομένοιο κονίσαλος, ἀμφὶ δὲ χαῖταικυάνεαι πίτναντο, κάρη δʼ ἅπαν ἐν κονίῃσικεῖτο πάρος χαρίεν· τότε δὲ Ζεὺς δυσμενέεσσιδῶκεν ἀεικίσσασθαι ἑῇ ἐν πατρίδι γαίῃ.