ἑλκήσουσʼ ἀϊκῶς, τὸν δὲ κτεριοῦσιν Ἀχαιοί.τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·λίσσομʼ ὑπὲρ ψυχῆς καὶ γούνων σῶν τε τοκήων,μή με ἔα παρὰ νηυσὶ κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν,ἀλλὰ σὺ μὲν χαλκόν τε ἅλις χρυσόν τε δέδεξο,δῶρα τά τοι δώσουσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,σῶμα δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός μεΤρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺς·μή με κύον γούνων γουνάζεο μὴ δὲ τοκήων·αἲ γάρ πως αὐτόν με μένος καὶ θυμὸς ἀνήηὤμʼ ἀποταμνόμενον κρέα ἔδμεναι, οἷα ἔοργας,ὡς οὐκ ἔσθʼ ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι,οὐδʼ εἴ κεν δεκάκις τε καὶ εἰκοσινήριτʼ ἄποιναστήσωσʼ ἐνθάδʼ ἄγοντες, ὑπόσχωνται δὲ καὶ ἄλλα,οὐδʼ εἴ κέν σʼ αὐτὸν χρυσῷ ἐρύσασθαι ἀνώγοιΔαρδανίδης Πρίαμος· οὐδʼ ὧς σέ γε πότνια μήτηρἐνθεμένη λεχέεσσι γοήσεται ὃν τέκεν αὐτή,ἀλλὰ κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατὰ πάντα δάσονται.τὸν δὲ καταθνῄσκων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·ἦ σʼ εὖ γιγνώσκων προτιόσσομαι, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλονπείσειν· ἦ γὰρ σοί γε σιδήρεος ἐν φρεσὶ θυμός.φράζεο νῦν, μή τοί τι θεῶν μήνιμα γένωμαιἤματι τῷ ὅτε κέν σε Πάρις καὶ Φοῖβος Ἀπόλλωνἐσθλὸν ἐόντʼ ὀλέσωσιν ἐνὶ Σκαιῇσι πύλῃσιν.ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε,ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄϊδος δὲ βεβήκειὃν πότμον γοόωσα λιποῦσʼ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.τὸν καὶ τεθνηῶτα προσηύδα δῖος Ἀχιλλεύς·τέθναθι· κῆρα δʼ ἐγὼ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴΖεὺς ἐθέλῃ τελέσαι ἠδʼ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι.ἦ ῥα, καὶ ἐκ νεκροῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,καὶ τό γʼ ἄνευθεν ἔθηχʼ, ὃ δʼ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλααἱματόεντʼ· ἄλλοι δὲ περίδραμον υἷες Ἀχαιῶν,οἳ καὶ θηήσαντο φυὴν καὶ εἶδος ἀγητὸνἝκτορος· οὐδʼ ἄρα οἵ τις ἀνουτητί γε παρέστη.