ᾤμωξεν δʼ ὃ γέρων, κεφαλὴν δʼ ὅ γε κόψατο χερσὶνὑψόσʼ ἀνασχόμενος, μέγα δʼ οἰμώξας ἐγεγώνειλισσόμενος φίλον υἱόν· ὃ δὲ προπάροιθε πυλάωνἑστήκει ἄμοτον μεμαὼς Ἀχιλῆϊ μάχεσθαι·τὸν δʼ ὃ γέρων ἐλεεινὰ προσηύδα χεῖρας ὀρεγνύς·Ἕκτορ μή μοι μίμνε φίλον τέκος ἀνέρα τοῦτονοἶος ἄνευθʼ ἄλλων, ἵνα μὴ τάχα πότμον ἐπίσπῃςΠηλεΐωνι δαμείς, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστισχέτλιος· αἴθε θεοῖσι φίλος τοσσόνδε γένοιτοὅσσον ἐμοί· τάχα κέν ἑ κύνες καὶ γῦπες ἔδοιενκείμενον· ἦ κέ μοι αἰνὸν ἀπὸ πραπίδων ἄχος ἔλθοι·ὅς μʼ υἱῶν πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν εὖνιν ἔθηκεκτείνων καὶ περνὰς νήσων ἔπι τηλεδαπάων.καὶ γὰρ νῦν δύο παῖδε Λυκάονα καὶ Πολύδωρονοὐ δύναμαι ἰδέειν Τρώων εἰς ἄστυ ἀλέντων,τούς μοι Λαοθόη τέκετο κρείουσα γυναικῶν.ἀλλʼ εἰ μὲν ζώουσι μετὰ στρατῷ, ἦ τʼ ἂν ἔπειταχαλκοῦ τε χρυσοῦ τʼ ἀπολυσόμεθʼ, ἔστι γὰρ ἔνδον·πολλὰ γὰρ ὤπασε παιδὶ γέρων ὀνομάκλυτος Ἄλτης.εἰ δʼ ἤδη τεθνᾶσι καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισιν,ἄλγος ἐμῷ θυμῷ καὶ μητέρι τοὶ τεκόμεσθα·λαοῖσιν δʼ ἄλλοισι μινυνθαδιώτερον ἄλγοςἔσσεται, ἢν μὴ καὶ σὺ θάνῃς Ἀχιλῆϊ δαμασθείς.ἀλλʼ εἰσέρχεο τεῖχος ἐμὸν τέκος, ὄφρα σαώσῃςΤρῶας καὶ Τρῳάς, μὴ δὲ μέγα κῦδος ὀρέξῃςΠηλεΐδῃ, αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς.πρὸς δʼ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἔτι φρονέοντʼ ἐλέησονδύσμορον, ὅν ῥα πατὴρ Κρονίδης ἐπὶ γήραος οὐδῷαἴσῃ ἐν ἀργαλέῃ φθίσει κακὰ πόλλʼ ἐπιδόνταυἷάς τʼ ὀλλυμένους ἑλκηθείσας τε θύγατρας,καὶ θαλάμους κεραϊζομένους, καὶ νήπια τέκναβαλλόμενα προτὶ γαίῃ ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι,ἑλκομένας τε νυοὺς ὀλοῇς ὑπὸ χερσὶν Ἀχαιῶν.αὐτὸν δʼ ἂν πύματόν με κύνες πρώτῃσι θύρῃσινὠμησταὶ ἐρύουσιν, ἐπεί κέ τις ὀξέϊ χαλκῷτύψας ἠὲ βαλὼν ῥεθέων ἐκ θυμὸν ἕληται,οὓς τρέφον ἐν μεγάροισι τραπεζῆας θυραωρούς,οἵ κʼ ἐμὸν αἷμα πιόντες ἀλύσσοντες περὶ θυμῷκείσοντʼ ἐν προθύροισι. νέῳ δέ τε πάντʼ ἐπέοικενἄρηϊ κταμένῳ δεδαϊγμένῳ ὀξέϊ χαλκῷκεῖσθαι· πάντα δὲ καλὰ θανόντι περ ὅττι φανήῃ·ἀλλʼ ὅτε δὴ πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειοναἰδῶ τʼ αἰσχύνωσι κύνες κταμένοιο γέροντος,τοῦτο δὴ οἴκτιστον πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν.ἦ ῥʼ ὃ γέρων, πολιὰς δʼ ἄρʼ ἀνὰ τρίχας ἕλκετο χερσὶτίλλων ἐκ κεφαλῆς· οὐδʼ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθε.μήτηρ δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ὀδύρετο δάκρυ χέουσακόλπον ἀνιεμένη, ἑτέρηφι δὲ μαζὸν ἀνέσχε·καί μιν δάκρυ χέουσʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἕκτορ τέκνον ἐμὸν τάδε τʼ αἴδεο καί μʼ ἐλέησοναὐτήν, εἴ ποτέ τοι λαθικηδέα μαζὸν ἐπέσχον·τῶν μνῆσαι φίλε τέκνον ἄμυνε δὲ δήϊον ἄνδρατείχεος ἐντὸς ἐών, μὴ δὲ πρόμος ἵστασο τούτῳσχέτλιος· εἴ περ γάρ σε κατακτάνῃ, οὔ σʼ ἔτʼ ἔγωγεκλαύσομαι ἐν λεχέεσσι φίλον θάλος, ὃν τέκον αὐτή,οὐδʼ ἄλοχος πολύδωρος· ἄνευθε δέ σε μέγα νῶϊν