νῦν δὲ δὴ ἐγγύθι μοι θάνατος κακός, οὐδʼ ἔτʼ ἄνευθεν,οὐδʼ ἀλέη· ἦ γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον ἦενΖηνί τε καὶ Διὸς υἷι ἑκηβόλῳ, οἵ με πάρος γεπρόφρονες εἰρύατο· νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην,ἀλλὰ μέγα ῥέξας τι καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι.ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξύ,τό οἱ ὑπὸ λαπάρην τέτατο μέγα τε στιβαρόν τε,οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τʼ αἰετὸς ὑψιπετήεις,ὅς τʼ εἶσιν πεδίον δὲ διὰ νεφέων ἐρεβεννῶνἁρπάξων ἢ ἄρνʼ ἀμαλὴν ἤ πτῶκα λαγωόν·ὣς Ἕκτωρ οἴμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ.ὁρμήθη δʼ Ἀχιλεύς, μένεος δʼ ἐμπλήσατο θυμὸνἀγρίου, πρόσθεν δὲ σάκος στέρνοιο κάλυψεκαλὸν δαιδάλεον, κόρυθι δʼ ἐπένευε φαεινῇτετραφάλῳ· καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραιχρύσεαι, ἃς Ἥφαιστος ἵει λόφον ἀμφὶ θαμειάς.οἷος δʼ ἀστὴρ εἶσι μετʼ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵσταται ἀστήρ,ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπʼ εὐήκεος, ἣν ἄρʼ Ἀχιλλεὺςπάλλεν δεξιτερῇ φρονέων κακὸν Ἕκτορι δίῳ,εἰσορόων χρόα καλόν, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα.τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχεα,καλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξε κατακτάς·φαίνετο δʼ ᾗ κληῗδες ἀπʼ ὤμων αὐχένʼ ἔχουσι,λαυκανίην, ἵνα τε ψυχῆς ὤκιστος ὄλεθρος·τῇ ῥʼ ἐπὶ οἷ μεμαῶτʼ ἔλασʼ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεύς,ἀντικρὺ δʼ ἁπαλοῖο διʼ αὐχένος ἤλυθʼ ἀκωκή·οὐδʼ ἄρʼ ἀπʼ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια,ὄφρά τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν.ἤριπε δʼ ἐν κονίῃς· ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·Ἕκτορ ἀτάρ που ἔφης Πατροκλῆʼ ἐξεναρίζωνσῶς ἔσσεσθʼ, ἐμὲ δʼ οὐδὲν ὀπίζεο νόσφιν ἐόντα,νήπιε· τοῖο δʼ ἄνευθεν ἀοσσητὴρ μέγʼ ἀμείνωννηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγὼ μετόπισθε λελείμμην,ὅς τοι γούνατʼ ἔλυσα· σὲ μὲν κύνες ἠδʼ οἰωνοὶ