δώῃ καμμονίην, σὴν δὲ ψυχὴν ἀφέλωμαι·ἀλλʼ ἐπεὶ ἄρ κέ σε συλήσω κλυτὰ τεύχεʼ Ἀχιλλεῦνεκρὸν Ἀχαιοῖσιν δώσω πάλιν· ὣς δὲ σὺ ῥέζειν.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Ἕκτορ μή μοι ἄλαστε συνημοσύνας ἀγόρευε·ὡς οὐκ ἔστι λέουσι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά,οὐδὲ λύκοι τε καὶ ἄρνες ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσιν,ἀλλὰ κακὰ φρονέουσι διαμπερὲς ἀλλήλοισιν,ὣς οὐκ ἔστʼ ἐμὲ καὶ σὲ φιλήμεναι, οὐδέ τι νῶϊνὅρκια ἔσσονται, πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γε πεσόντααἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.παντοίης ἀρετῆς μιμνήσκεο· νῦν σε μάλα χρὴαἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν.οὔ τοι ἔτʼ ἔσθʼ ὑπάλυξις, ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνηἔγχει ἐμῷ δαμάᾳ· νῦν δʼ ἀθρόα πάντʼ ἀποτίσειςκήδεʼ ἐμῶν ἑτάρων οὓς ἔκτανες ἔγχεϊ θύων.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·καὶ τὸ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο φαίδιμος Ἕκτωρ·ἕζετο γὰρ προϊδών, τὸ δʼ ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,ἐν γαίῃ δʼ ἐπάγη· ἀνὰ δʼ ἥρπασε Παλλὰς Ἀθήνη,ἂψ δʼ Ἀχιλῆϊ δίδου, λάθε δʼ Ἕκτορα ποιμένα λαῶν.Ἕκτωρ δὲ προσέειπεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα·ἤμβροτες, οὐδʼ ἄρα πώ τι θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦἐκ Διὸς ἠείδης τὸν ἐμὸν μόρον, ἦ τοι ἔφης γε·ἀλλά τις ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων,ὄφρά σʼ ὑποδείσας μένεος ἀλκῆς τε λάθωμαι.οὐ μέν μοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξεις,ἀλλʼ ἰθὺς μεμαῶτι διὰ στήθεσφιν ἔλασσονεἴ τοι ἔδωκε θεός· νῦν αὖτʼ ἐμὸν ἔγχος ἄλευαιχάλκεον· ὡς δή μιν σῷ ἐν χροῒ πᾶν κομίσαιο.καί κεν ἐλαφρότερος πόλεμος Τρώεσσι γένοιτοσεῖο καταφθιμένοιο· σὺ γάρ σφισι πῆμα μέγιστον.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλε Πηλεΐδαο μέσον σάκος οὐδʼ ἀφάμαρτε·τῆλε δʼ ἀπεπλάγχθη σάκεος δόρυ· χώσατο δʼ Ἕκτωρὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,στῆ δὲ κατηφήσας, οὐδʼ ἄλλʼ ἔχε μείλινον ἔγχος.Δηΐφοβον δʼ ἐκάλει λευκάσπιδα μακρὸν ἀΰσας·ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν· ὃ δʼ οὔ τί οἱ ἐγγύθεν ἦεν.Ἕκτωρ δʼ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·ὢ πόποι ἦ μάλα δή με θεοὶ θάνατόνδε κάλεσσαν·Δηΐφοβον γὰρ ἔγωγʼ ἐφάμην ἥρωα παρεῖναι·ἀλλʼ ὃ μὲν ἐν τείχει, ἐμὲ δʼ ἐξαπάτησεν Ἀθήνη.νῦν δὲ δὴ ἐγγύθι μοι θάνατος κακός, οὐδʼ ἔτʼ ἄνευθεν,οὐδʼ ἀλέη· ἦ γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον ἦενΖηνί τε καὶ Διὸς υἷι ἑκηβόλῳ, οἵ με πάρος γεπρόφρονες εἰρύατο· νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην,ἀλλὰ μέγα ῥέξας τι καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι.ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξύ,τό οἱ ὑπὸ λαπάρην τέτατο μέγα τε στιβαρόν τε,οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τʼ αἰετὸς ὑψιπετήεις,ὅς τʼ εἶσιν πεδίον δὲ διὰ νεφέων ἐρεβεννῶνἁρπάξων ἢ ἄρνʼ ἀμαλὴν ἤ πτῶκα λαγωόν·ὣς Ἕκτωρ οἴμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ.ὁρμήθη δʼ Ἀχιλεύς, μένεος δʼ ἐμπλήσατο θυμὸν