ὣς ὃ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδʼ ὃς ἀλύξαι.πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο,εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετʼ Ἀπόλλωνἐγγύθεν, ὅς οἱ ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα;λαοῖσιν δʼ ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς,οὐδʼ ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα,μή τις κῦδος ἄροιτο βαλών, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο,καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,ἐν δʼ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δʼ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δʼ Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ,ᾤχετο δʼ εἰς Ἀΐδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων.Πηλεΐωνα δʼ ἵκανε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·νῦν δὴ νῶι ἔολπα Διῒ φίλε φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦοἴσεσθαι μέγα κῦδος Ἀχαιοῖσι προτὶ νῆαςἝκτορα δῃώσαντε μάχης ἄατόν περ ἐόντα.οὔ οἱ νῦν ἔτι γʼ ἔστι πεφυγμένον ἄμμε γενέσθαι,οὐδʼ εἴ κεν μάλα πολλὰ πάθοι ἑκάεργος Ἀπόλλωνπροπροκυλινδόμενος πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν στῆθι καὶ ἄμπνυε, τόνδε δʼ ἐγώ τοιοἰχομένη πεπιθήσω ἐναντίβιον μαχέσασθαι.ὣς φάτʼ Ἀθηναίη, ὃ δʼ ἐπείθετο, χαῖρε δὲ θυμῷ,στῆ δʼ ἄρʼ ἐπὶ μελίης χαλκογλώχινος ἐρεισθείς.ἣ δʼ ἄρα τὸν μὲν ἔλειπε, κιχήσατο δʼ Ἕκτορα δῖονΔηϊφόβῳ ἐϊκυῖα δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἠθεῖʼ ἦ μάλα δή σε βιάζεται ὠκὺς Ἀχιλλεὺςἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκων·ἀλλʼ ἄγε δὴ στέωμεν καὶ ἀλεξώμεσθα μένοντες.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·Δηΐφοβʼ ἦ μέν μοι τὸ πάρος πολὺ φίλτατος ἦσθαγνωτῶν οὓς Ἑκάβη ἠδὲ Πρίαμος τέκε παῖδας·νῦν δʼ ἔτι καὶ μᾶλλον νοέω φρεσὶ τιμήσασθαι,ὃς ἔτλης ἐμεῦ εἵνεκʼ, ἐπεὶ ἴδες ὀφθαλμοῖσι,τείχεος ἐξελθεῖν, ἄλλοι δʼ ἔντοσθε μένουσι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ἠθεῖʼ ἦ μὲν πολλὰ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρλίσσονθʼ ἑξείης γουνούμενοι, ἀμφὶ δʼ ἑταῖροι,αὖθι μένειν· τοῖον γὰρ ὑποτρομέουσιν ἅπαντες·ἀλλʼ ἐμὸς ἔνδοθι θυμὸς ἐτείρετο πένθεϊ λυγρῷ.νῦν δʼ ἰθὺς μεμαῶτε μαχώμεθα, μὴ δέ τι δούρωνἔστω φειδωλή, ἵνα εἴδομεν εἴ κεν Ἀχιλλεὺςνῶϊ κατακτείνας ἔναρα βροτόεντα φέρηταινῆας ἔπι γλαφυράς, ἦ κεν σῷ δουρὶ δαμήῃ.ὣς φαμένη καὶ κερδοσύνῃ ἡγήσατʼ Ἀθήνη·οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,τὸν πρότερος προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·οὔ σʼ ἔτι Πηλέος υἱὲ φοβήσομαι, ὡς τὸ πάρος περτρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον, οὐδέ ποτʼ ἔτληνμεῖναι ἐπερχόμενον· νῦν αὖτέ με θυμὸς ἀνῆκεστήμεναι ἀντία σεῖο· ἕλοιμί κεν ἤ κεν ἁλοίην.ἀλλʼ ἄγε δεῦρο θεοὺς ἐπιδώμεθα· τοὶ γὰρ ἄριστοιμάρτυροι ἔσσονται καὶ ἐπίσκοποι ἁρμονιάων·οὐ γὰρ ἐγώ σʼ ἔκπαγλον ἀεικιῶ, αἴ κεν ἐμοὶ Ζεὺςδώῃ καμμονίην, σὴν δὲ ψυχὴν ἀφέλωμαι·ἀλλʼ ἐπεὶ ἄρ κέ σε συλήσω κλυτὰ τεύχεʼ Ἀχιλλεῦνεκρὸν Ἀχαιοῖσιν δώσω πάλιν· ὣς δὲ σὺ ῥέζειν.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Ἕκτορ μή μοι ἄλαστε συνημοσύνας ἀγόρευε·ὡς οὐκ ἔστι λέουσι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά,οὐδὲ λύκοι τε καὶ ἄρνες ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσιν,ἀλλὰ κακὰ φρονέουσι διαμπερὲς ἀλλήλοισιν,ὣς οὐκ ἔστʼ ἐμὲ καὶ σὲ φιλήμεναι, οὐδέ τι νῶϊνὅρκια ἔσσονται, πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γε πεσόντααἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.παντοίης ἀρετῆς μιμνήσκεο· νῦν σε μάλα χρὴαἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν.οὔ τοι ἔτʼ ἔσθʼ ὑπάλυξις, ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνηἔγχει ἐμῷ δαμάᾳ· νῦν δʼ ἀθρόα πάντʼ ἀποτίσειςκήδεʼ ἐμῶν ἑτάρων οὓς ἔκτανες ἔγχεϊ θύων.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·καὶ τὸ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο φαίδιμος Ἕκτωρ·ἕζετο γὰρ προϊδών, τὸ δʼ ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,ἐν γαίῃ δʼ ἐπάγη· ἀνὰ δʼ ἥρπασε Παλλὰς Ἀθήνη,ἂψ δʼ Ἀχιλῆϊ δίδου, λάθε δʼ Ἕκτορα ποιμένα λαῶν.Ἕκτωρ δὲ προσέειπεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα·ἤμβροτες, οὐδʼ ἄρα πώ τι θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦἐκ Διὸς ἠείδης τὸν ἐμὸν μόρον, ἦ τοι ἔφης γε·ἀλλά τις ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων,ὄφρά σʼ ὑποδείσας μένεος ἀλκῆς τε λάθωμαι.οὐ μέν μοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξεις,ἀλλʼ ἰθὺς μεμαῶτι διὰ στήθεσφιν ἔλασσονεἴ τοι ἔδωκε θεός· νῦν αὖτʼ ἐμὸν ἔγχος ἄλευαιχάλκεον· ὡς δή μιν σῷ ἐν χροῒ πᾶν κομίσαιο.καί κεν ἐλαφρότερος πόλεμος Τρώεσσι γένοιτοσεῖο καταφθιμένοιο· σὺ γάρ σφισι πῆμα μέγιστον.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλε Πηλεΐδαο μέσον σάκος οὐδʼ ἀφάμαρτε·τῆλε δʼ ἀπεπλάγχθη σάκεος δόρυ· χώσατο δʼ Ἕκτωρὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,στῆ δὲ κατηφήσας, οὐδʼ ἄλλʼ ἔχε μείλινον ἔγχος.Δηΐφοβον δʼ ἐκάλει λευκάσπιδα μακρὸν ἀΰσας·ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν· ὃ δʼ οὔ τί οἱ ἐγγύθεν ἦεν.Ἕκτωρ δʼ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·ὢ πόποι ἦ μάλα δή με θεοὶ θάνατόνδε κάλεσσαν·Δηΐφοβον γὰρ ἔγωγʼ ἐφάμην ἥρωα παρεῖναι·ἀλλʼ ὃ μὲν ἐν τείχει, ἐμὲ δʼ ἐξαπάτησεν Ἀθήνη.νῦν δὲ δὴ ἐγγύθι μοι θάνατος κακός, οὐδʼ ἔτʼ ἄνευθεν,οὐδʼ ἀλέη· ἦ γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον ἦενΖηνί τε καὶ Διὸς υἷι ἑκηβόλῳ, οἵ με πάρος γεπρόφρονες εἰρύατο· νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην,ἀλλὰ μέγα ῥέξας τι καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι.ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξύ,τό οἱ ὑπὸ λαπάρην τέτατο μέγα τε στιβαρόν τε,οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τʼ αἰετὸς ὑψιπετήεις,ὅς τʼ εἶσιν πεδίον δὲ διὰ νεφέων ἐρεβεννῶνἁρπάξων ἢ ἄρνʼ ἀμαλὴν ἤ πτῶκα λαγωόν·ὣς Ἕκτωρ οἴμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ.ὁρμήθη δʼ Ἀχιλεύς, μένεος δʼ ἐμπλήσατο θυμὸνἀγρίου, πρόσθεν δὲ σάκος στέρνοιο κάλυψεκαλὸν δαιδάλεον, κόρυθι δʼ ἐπένευε φαεινῇτετραφάλῳ· καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραιχρύσεαι, ἃς Ἥφαιστος ἵει λόφον ἀμφὶ θαμειάς.οἷος δʼ ἀστὴρ εἶσι μετʼ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵσταται ἀστήρ,ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπʼ εὐήκεος, ἣν ἄρʼ Ἀχιλλεὺςπάλλεν δεξιτερῇ φρονέων κακὸν Ἕκτορι δίῳ,εἰσορόων χρόα καλόν, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα.τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχεα,καλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξε κατακτάς·φαίνετο δʼ ᾗ κληῗδες ἀπʼ ὤμων αὐχένʼ ἔχουσι,λαυκανίην, ἵνα τε ψυχῆς ὤκιστος ὄλεθρος·τῇ ῥʼ ἐπὶ οἷ μεμαῶτʼ ἔλασʼ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεύς,ἀντικρὺ δʼ ἁπαλοῖο διʼ αὐχένος ἤλυθʼ ἀκωκή·οὐδʼ ἄρʼ ἀπʼ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια,ὄφρά τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν.ἤριπε δʼ ἐν κονίῃς· ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·Ἕκτορ ἀτάρ που ἔφης Πατροκλῆʼ ἐξεναρίζωνσῶς ἔσσεσθʼ, ἐμὲ δʼ οὐδὲν ὀπίζεο νόσφιν ἐόντα,νήπιε· τοῖο δʼ ἄνευθεν ἀοσσητὴρ μέγʼ ἀμείνωννηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγὼ μετόπισθε λελείμμην,ὅς τοι γούνατʼ ἔλυσα· σὲ μὲν κύνες ἠδʼ οἰωνοὶἑλκήσουσʼ ἀϊκῶς, τὸν δὲ κτεριοῦσιν Ἀχαιοί.τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·λίσσομʼ ὑπὲρ ψυχῆς καὶ γούνων σῶν τε τοκήων,μή με ἔα παρὰ νηυσὶ κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν,ἀλλὰ σὺ μὲν χαλκόν τε ἅλις χρυσόν τε δέδεξο,δῶρα τά τοι δώσουσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,σῶμα δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός μεΤρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺς·μή με κύον γούνων γουνάζεο μὴ δὲ τοκήων·αἲ γάρ πως αὐτόν με μένος καὶ θυμὸς ἀνήηὤμʼ ἀποταμνόμενον κρέα ἔδμεναι, οἷα ἔοργας,ὡς οὐκ ἔσθʼ ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι,οὐδʼ εἴ κεν δεκάκις τε καὶ εἰκοσινήριτʼ ἄποιναστήσωσʼ ἐνθάδʼ ἄγοντες, ὑπόσχωνται δὲ καὶ ἄλλα,οὐδʼ εἴ κέν σʼ αὐτὸν χρυσῷ ἐρύσασθαι ἀνώγοιΔαρδανίδης Πρίαμος· οὐδʼ ὧς σέ γε πότνια μήτηρἐνθεμένη λεχέεσσι γοήσεται ὃν τέκεν αὐτή,ἀλλὰ κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατὰ πάντα δάσονται.τὸν δὲ καταθνῄσκων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·ἦ σʼ εὖ γιγνώσκων προτιόσσομαι, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλονπείσειν· ἦ γὰρ σοί γε σιδήρεος ἐν φρεσὶ θυμός.φράζεο νῦν, μή τοί τι θεῶν μήνιμα γένωμαιἤματι τῷ ὅτε κέν σε Πάρις καὶ Φοῖβος Ἀπόλλωνἐσθλὸν ἐόντʼ ὀλέσωσιν ἐνὶ Σκαιῇσι πύλῃσιν.ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε,ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄϊδος δὲ βεβήκειὃν πότμον γοόωσα λιποῦσʼ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.τὸν καὶ τεθνηῶτα προσηύδα δῖος Ἀχιλλεύς·τέθναθι· κῆρα δʼ ἐγὼ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴΖεὺς ἐθέλῃ τελέσαι ἠδʼ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι.ἦ ῥα, καὶ ἐκ νεκροῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,καὶ τό γʼ ἄνευθεν ἔθηχʼ, ὃ δʼ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλα