ἦ σʼ ἂν τισαίμην, εἴ μοι δύναμίς γε παρείη.ὣς εἰπὼν προτὶ ἄστυ μέγα φρονέων ἐβεβήκει,σευάμενος ὥς θʼ ἵππος ἀεθλοφόρος σὺν ὄχεσφιν,ὅς ῥά τε ῥεῖα θέῃσι τιταινόμενος πεδίοιο·ὣς Ἀχιλεὺς λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμα.τὸν δʼ ὃ γέρων Πρίαμος πρῶτος ἴδεν ὀφθαλμοῖσιπαμφαίνονθʼ ὥς τʼ ἀστέρʼ ἐπεσσύμενον πεδίοιο,ὅς ῥά τʼ ὀπώρης εἶσιν, ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαὶφαίνονται πολλοῖσι μετʼ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ,ὅν τε κύνʼ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέουσι.λαμπρότατος μὲν ὅ γʼ ἐστί, κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται,καί τε φέρει πολλὸν πυρετὸν δειλοῖσι βροτοῖσιν·ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος.ᾤμωξεν δʼ ὃ γέρων, κεφαλὴν δʼ ὅ γε κόψατο χερσὶνὑψόσʼ ἀνασχόμενος, μέγα δʼ οἰμώξας ἐγεγώνειλισσόμενος φίλον υἱόν· ὃ δὲ προπάροιθε πυλάωνἑστήκει ἄμοτον μεμαὼς Ἀχιλῆϊ μάχεσθαι·τὸν δʼ ὃ γέρων ἐλεεινὰ προσηύδα χεῖρας ὀρεγνύς·Ἕκτορ μή μοι μίμνε φίλον τέκος ἀνέρα τοῦτονοἶος ἄνευθʼ ἄλλων, ἵνα μὴ τάχα πότμον ἐπίσπῃςΠηλεΐωνι δαμείς, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστισχέτλιος· αἴθε θεοῖσι φίλος τοσσόνδε γένοιτοὅσσον ἐμοί· τάχα κέν ἑ κύνες καὶ γῦπες ἔδοιενκείμενον· ἦ κέ μοι αἰνὸν ἀπὸ πραπίδων ἄχος ἔλθοι·ὅς μʼ υἱῶν πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν εὖνιν ἔθηκεκτείνων καὶ περνὰς νήσων ἔπι τηλεδαπάων.καὶ γὰρ νῦν δύο παῖδε Λυκάονα καὶ Πολύδωρονοὐ δύναμαι ἰδέειν Τρώων εἰς ἄστυ ἀλέντων,τούς μοι Λαοθόη τέκετο κρείουσα γυναικῶν.ἀλλʼ εἰ μὲν ζώουσι μετὰ στρατῷ, ἦ τʼ ἂν ἔπειταχαλκοῦ τε χρυσοῦ τʼ ἀπολυσόμεθʼ, ἔστι γὰρ ἔνδον·πολλὰ γὰρ ὤπασε παιδὶ γέρων ὀνομάκλυτος Ἄλτης.εἰ δʼ ἤδη τεθνᾶσι καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισιν,ἄλγος ἐμῷ θυμῷ καὶ μητέρι τοὶ τεκόμεσθα·λαοῖσιν δʼ ἄλλοισι μινυνθαδιώτερον ἄλγοςἔσσεται, ἢν μὴ καὶ σὺ θάνῃς Ἀχιλῆϊ δαμασθείς.ἀλλʼ εἰσέρχεο τεῖχος ἐμὸν τέκος, ὄφρα σαώσῃςΤρῶας καὶ Τρῳάς, μὴ δὲ μέγα κῦδος ὀρέξῃςΠηλεΐδῃ, αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς.