Τρωσὶν δʼ αὖ μετόπισθε γερούσιον ὅρκον ἕλωμαιμή τι κατακρύψειν, ἀλλʼ ἄνδιχα πάντα δάσασθαικτῆσιν ὅσην πτολίεθρον ἐπήρατον ἐντὸς ἐέργει·ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών, ὃ δέ μʼ οὐκ ἐλεήσειοὐδέ τί μʼ αἰδέσεται, κτενέει δέ με γυμνὸν ἐόντααὔτως ὥς τε γυναῖκα, ἐπεί κʼ ἀπὸ τεύχεα δύω.οὐ μέν πως νῦν ἔστιν ἀπὸ δρυὸς οὐδʼ ἀπὸ πέτρηςτῷ ὀαριζέμεναι, ἅ τε παρθένος ἠΐθεός τεπαρθένος ἠΐθεός τʼ ὀαρίζετον ἀλλήλοιιν.βέλτερον αὖτʼ ἔριδι ξυνελαυνέμεν ὅττι τάχιστα·εἴδομεν ὁπποτέρῳ κεν Ὀλύμπιος εὖχος ὀρέξῃ.ὣς ὅρμαινε μένων, ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἦλθεν Ἀχιλλεὺςἶσος Ἐνυαλίῳ κορυθάϊκι πτολεμιστῇσείων Πηλιάδα μελίην κατὰ δεξιὸν ὦμονδεινήν· ἀμφὶ δὲ χαλκὸς ἐλάμπετο εἴκελος αὐγῇἢ πυρὸς αἰθομένου ἢ ἠελίου ἀνιόντος.Ἕκτορα δʼ, ὡς ἐνόησεν, ἕλε τρόμος· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτληαὖθι μένειν, ὀπίσω δὲ πύλας λίπε, βῆ δὲ φοβηθείς·Πηλεΐδης δʼ ἐπόρουσε ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.ἠΰτε κίρκος ὄρεσφιν ἐλαφρότατος πετεηνῶνῥηϊδίως οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν,ἣ δέ θʼ ὕπαιθα φοβεῖται, ὃ δʼ ἐγγύθεν ὀξὺ λεληκὼςταρφέʼ ἐπαΐσσει, ἑλέειν τέ ἑ θυμὸς ἀνώγει·ὣς ἄρʼ ὅ γʼ ἐμμεμαὼς ἰθὺς πέτετο, τρέσε δʼ Ἕκτωρτεῖχος ὕπο Τρώων, λαιψηρὰ δὲ γούνατʼ ἐνώμα.οἳ δὲ παρὰ σκοπιὴν καὶ ἐρινεὸν ἠνεμόεντατείχεος αἰὲν ὑπʼ ἐκ κατʼ ἀμαξιτὸν ἐσσεύοντο,κρουνὼ δʼ ἵκανον καλλιρρόω· ἔνθα δὲ πηγαὶδοιαὶ ἀναΐσσουσι Σκαμάνδρου δινήεντος.ἣ μὲν γάρ θʼ ὕδατι λιαρῷ ῥέει, ἀμφὶ δὲ καπνὸςγίγνεται ἐξ αὐτῆς ὡς εἰ πυρὸς αἰθομένοιο·ἣ δʼ ἑτέρη θέρεϊ προρέει ἐϊκυῖα χαλάζῃ,ἢ χιόνι ψυχρῇ ἢ ἐξ ὕδατος κρυστάλλῳ.ἔνθα δʼ ἐπʼ αὐτάων πλυνοὶ εὐρέες ἐγγὺς ἔασικαλοὶ λαΐνεοι, ὅθι εἵματα σιγαλόενταπλύνεσκον Τρώων ἄλοχοι καλαί τε θύγατρεςτὸ πρὶν ἐπʼ εἰρήνης πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν.τῇ ῥα παραδραμέτην φεύγων ὃ δʼ ὄπισθε διώκων·πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε, δίωκε δέ μιν μέγʼ ἀμείνωνκαρπαλίμως, ἐπεὶ οὐχ ἱερήϊον οὐδὲ βοείηνἀρνύσθην, ἅ τε ποσσὶν ἀέθλια γίγνεται ἀνδρῶν,ἀλλὰ περὶ ψυχῆς θέον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.ὡς δʼ ὅτʼ ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποιῥίμφα μάλα τρωχῶσι· τὸ δὲ μέγα κεῖται ἄεθλονἢ τρίπος ἠὲ γυνὴ ἀνδρὸς κατατεθνηῶτος·ὣς τὼ τρὶς Πριάμοιο πόλιν πέρι δινηθήτηνκαρπαλίμοισι πόδεσσι· θεοὶ δʼ ἐς πάντες ὁρῶντο·τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·ὢ πόποι ἦ φίλον ἄνδρα διωκόμενον περὶ τεῖχοςὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι· ἐμὸν δʼ ὀλοφύρεται ἦτορἝκτορος, ὅς μοι πολλὰ βοῶν ἐπὶ μηρίʼ ἔκηενἼδης ἐν κορυφῇσι πολυπτύχου, ἄλλοτε δʼ αὖτεἐν πόλει ἀκροτάτῃ· νῦν αὖτέ ἑ δῖος Ἀχιλλεὺςἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκει.ἀλλʼ ἄγετε φράζεσθε θεοὶ καὶ μητιάασθεἠέ μιν ἐκ θανάτοιο σαώσομεν, ἦέ μιν ἤδηΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμάσσομεν ἐσθλὸν ἐόντα.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ὦ πάτερ ἀργικέραυνε κελαινεφὲς οἷον ἔειπες·ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι;ἔρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·θάρσει Τριτογένεια φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμῷπρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι·ἔρξον ὅπῃ δή τοι νόος ἔπλετο, μὴ δʼ ἔτʼ ἐρώει.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην·βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα.Ἕκτορα δʼ ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπʼ ὠκὺς Ἀχιλλεύς.ὡς δʼ ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηταιὄρσας ἐξ εὐνῆς διά τʼ ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας·τὸν δʼ εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ,ἀλλά τʼ ἀνιχνεύων θέει ἔμπεδον ὄφρά κεν εὕρῃ·ὣς Ἕκτωρ οὐ λῆθε ποδώκεα Πηλεΐωνα.ὁσσάκι δʼ ὁρμήσειε πυλάων Δαρδανιάωνἀντίον ἀΐξασθαι ἐϋδμήτους ὑπὸ πύργους,εἴ πως οἷ καθύπερθεν ἀλάλκοιεν βελέεσσι,τοσσάκι μιν προπάροιθεν ἀποστρέψασκε παραφθὰςπρὸς πεδίον· αὐτὸς δὲ ποτὶ πτόλιος πέτετʼ αἰεί.ὡς δʼ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν·οὔτʼ ἄρʼ ὃ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθʼ ὃ διώκειν·ὣς ὃ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδʼ ὃς ἀλύξαι.πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο,εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετʼ Ἀπόλλωνἐγγύθεν, ὅς οἱ ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα;λαοῖσιν δʼ ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς,οὐδʼ ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα,μή τις κῦδος ἄροιτο βαλών, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο,καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,ἐν δʼ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δʼ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δʼ Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ,ᾤχετο δʼ εἰς Ἀΐδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων.Πηλεΐωνα δʼ ἵκανε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·νῦν δὴ νῶι ἔολπα Διῒ φίλε φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦοἴσεσθαι μέγα κῦδος Ἀχαιοῖσι προτὶ νῆαςἝκτορα δῃώσαντε μάχης ἄατόν περ ἐόντα.οὔ οἱ νῦν ἔτι γʼ ἔστι πεφυγμένον ἄμμε γενέσθαι,οὐδʼ εἴ κεν μάλα πολλὰ πάθοι ἑκάεργος Ἀπόλλωνπροπροκυλινδόμενος πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν στῆθι καὶ ἄμπνυε, τόνδε δʼ ἐγώ τοιοἰχομένη πεπιθήσω ἐναντίβιον μαχέσασθαι.ὣς φάτʼ Ἀθηναίη, ὃ δʼ ἐπείθετο, χαῖρε δὲ θυμῷ,στῆ δʼ ἄρʼ ἐπὶ μελίης χαλκογλώχινος ἐρεισθείς.ἣ δʼ ἄρα τὸν μὲν ἔλειπε, κιχήσατο δʼ Ἕκτορα δῖονΔηϊφόβῳ ἐϊκυῖα δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἠθεῖʼ ἦ μάλα δή σε βιάζεται ὠκὺς Ἀχιλλεὺςἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκων·ἀλλʼ ἄγε δὴ στέωμεν καὶ ἀλεξώμεσθα μένοντες.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·Δηΐφοβʼ ἦ μέν μοι τὸ πάρος πολὺ φίλτατος ἦσθαγνωτῶν οὓς Ἑκάβη ἠδὲ Πρίαμος τέκε παῖδας·νῦν δʼ ἔτι καὶ μᾶλλον νοέω φρεσὶ τιμήσασθαι,ὃς ἔτλης ἐμεῦ εἵνεκʼ, ἐπεὶ ἴδες ὀφθαλμοῖσι,τείχεος ἐξελθεῖν, ἄλλοι δʼ ἔντοσθε μένουσι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ἠθεῖʼ ἦ μὲν πολλὰ πατὴρ καὶ πότνια μήτηρλίσσονθʼ ἑξείης γουνούμενοι, ἀμφὶ δʼ ἑταῖροι,αὖθι μένειν· τοῖον γὰρ ὑποτρομέουσιν ἅπαντες·ἀλλʼ ἐμὸς ἔνδοθι θυμὸς ἐτείρετο πένθεϊ λυγρῷ.νῦν δʼ ἰθὺς μεμαῶτε μαχώμεθα, μὴ δέ τι δούρωνἔστω φειδωλή, ἵνα εἴδομεν εἴ κεν Ἀχιλλεὺςνῶϊ κατακτείνας ἔναρα βροτόεντα φέρηταινῆας ἔπι γλαφυράς, ἦ κεν σῷ δουρὶ δαμήῃ.ὣς φαμένη καὶ κερδοσύνῃ ἡγήσατʼ Ἀθήνη·οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,τὸν πρότερος προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·οὔ σʼ ἔτι Πηλέος υἱὲ φοβήσομαι, ὡς τὸ πάρος περτρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον, οὐδέ ποτʼ ἔτληνμεῖναι ἐπερχόμενον· νῦν αὖτέ με θυμὸς ἀνῆκεστήμεναι ἀντία σεῖο· ἕλοιμί κεν ἤ κεν ἁλοίην.ἀλλʼ ἄγε δεῦρο θεοὺς ἐπιδώμεθα· τοὶ γὰρ ἄριστοιμάρτυροι ἔσσονται καὶ ἐπίσκοποι ἁρμονιάων·οὐ γὰρ ἐγώ σʼ ἔκπαγλον ἀεικιῶ, αἴ κεν ἐμοὶ Ζεὺςδώῃ καμμονίην, σὴν δὲ ψυχὴν ἀφέλωμαι·ἀλλʼ ἐπεὶ ἄρ κέ σε συλήσω κλυτὰ τεύχεʼ Ἀχιλλεῦνεκρὸν Ἀχαιοῖσιν δώσω πάλιν· ὣς δὲ σὺ ῥέζειν.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Ἕκτορ μή μοι ἄλαστε συνημοσύνας ἀγόρευε·ὡς οὐκ ἔστι λέουσι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά,οὐδὲ λύκοι τε καὶ ἄρνες ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσιν,ἀλλὰ κακὰ φρονέουσι διαμπερὲς ἀλλήλοισιν,ὣς οὐκ ἔστʼ ἐμὲ καὶ σὲ φιλήμεναι, οὐδέ τι νῶϊνὅρκια ἔσσονται, πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γε πεσόντααἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.παντοίης ἀρετῆς μιμνήσκεο· νῦν σε μάλα χρὴαἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν.οὔ τοι ἔτʼ ἔσθʼ ὑπάλυξις, ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνηἔγχει ἐμῷ δαμάᾳ· νῦν δʼ ἀθρόα πάντʼ ἀποτίσειςκήδεʼ ἐμῶν ἑτάρων οὓς ἔκτανες ἔγχεϊ θύων.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος·καὶ τὸ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο φαίδιμος Ἕκτωρ·ἕζετο γὰρ προϊδών, τὸ δʼ ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,ἐν γαίῃ δʼ ἐπάγη· ἀνὰ δʼ ἥρπασε Παλλὰς Ἀθήνη,ἂψ δʼ Ἀχιλῆϊ δίδου, λάθε δʼ Ἕκτορα ποιμένα λαῶν.Ἕκτωρ δὲ προσέειπεν ἀμύμονα Πηλεΐωνα·ἤμβροτες, οὐδʼ ἄρα πώ τι θεοῖς ἐπιείκελʼ Ἀχιλλεῦἐκ Διὸς ἠείδης τὸν ἐμὸν μόρον, ἦ τοι ἔφης γε·ἀλλά τις ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων,ὄφρά σʼ ὑποδείσας μένεος ἀλκῆς τε λάθωμαι.οὐ μέν μοι φεύγοντι μεταφρένῳ ἐν δόρυ πήξεις,ἀλλʼ ἰθὺς μεμαῶτι διὰ στήθεσφιν ἔλασσονεἴ τοι ἔδωκε θεός· νῦν αὖτʼ ἐμὸν ἔγχος ἄλευαιχάλκεον· ὡς δή μιν σῷ ἐν χροῒ πᾶν κομίσαιο.καί κεν ἐλαφρότερος πόλεμος Τρώεσσι γένοιτοσεῖο καταφθιμένοιο· σὺ γάρ σφισι πῆμα μέγιστον.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλε Πηλεΐδαο μέσον σάκος οὐδʼ ἀφάμαρτε·τῆλε δʼ ἀπεπλάγχθη σάκεος δόρυ· χώσατο δʼ Ἕκτωρὅττί ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός,στῆ δὲ κατηφήσας, οὐδʼ ἄλλʼ ἔχε μείλινον ἔγχος.Δηΐφοβον δʼ ἐκάλει λευκάσπιδα μακρὸν ἀΰσας·ᾔτεέ μιν δόρυ μακρόν· ὃ δʼ οὔ τί οἱ ἐγγύθεν ἦεν.Ἕκτωρ δʼ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ φώνησέν τε·ὢ πόποι ἦ μάλα δή με θεοὶ θάνατόνδε κάλεσσαν·Δηΐφοβον γὰρ ἔγωγʼ ἐφάμην ἥρωα παρεῖναι·ἀλλʼ ὃ μὲν ἐν τείχει, ἐμὲ δʼ ἐξαπάτησεν Ἀθήνη.νῦν δὲ δὴ ἐγγύθι μοι θάνατος κακός, οὐδʼ ἔτʼ ἄνευθεν,οὐδʼ ἀλέη· ἦ γάρ ῥα πάλαι τό γε φίλτερον ἦενΖηνί τε καὶ Διὸς υἷι ἑκηβόλῳ, οἵ με πάρος γεπρόφρονες εἰρύατο· νῦν αὖτέ με μοῖρα κιχάνει.μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην,ἀλλὰ μέγα ῥέξας τι καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι.ὣς ἄρα φωνήσας εἰρύσσατο φάσγανον ὀξύ,τό οἱ ὑπὸ λαπάρην τέτατο μέγα τε στιβαρόν τε,οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τʼ αἰετὸς ὑψιπετήεις,ὅς τʼ εἶσιν πεδίον δὲ διὰ νεφέων ἐρεβεννῶνἁρπάξων ἢ ἄρνʼ ἀμαλὴν ἤ πτῶκα λαγωόν·ὣς Ἕκτωρ οἴμησε τινάσσων φάσγανον ὀξύ.ὁρμήθη δʼ Ἀχιλεύς, μένεος δʼ ἐμπλήσατο θυμὸνἀγρίου, πρόσθεν δὲ σάκος στέρνοιο κάλυψεκαλὸν δαιδάλεον, κόρυθι δʼ ἐπένευε φαεινῇτετραφάλῳ· καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραιχρύσεαι, ἃς Ἥφαιστος ἵει λόφον ἀμφὶ θαμειάς.οἷος δʼ ἀστὴρ εἶσι μετʼ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵσταται ἀστήρ,ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπʼ εὐήκεος, ἣν ἄρʼ Ἀχιλλεὺςπάλλεν δεξιτερῇ φρονέων κακὸν Ἕκτορι δίῳ,εἰσορόων χρόα καλόν, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα.τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχεα,καλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξε κατακτάς·φαίνετο δʼ ᾗ κληῗδες ἀπʼ ὤμων αὐχένʼ ἔχουσι,λαυκανίην, ἵνα τε ψυχῆς ὤκιστος ὄλεθρος·τῇ ῥʼ ἐπὶ οἷ μεμαῶτʼ ἔλασʼ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεύς,ἀντικρὺ δʼ ἁπαλοῖο διʼ αὐχένος ἤλυθʼ ἀκωκή·οὐδʼ ἄρʼ ἀπʼ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια,ὄφρά τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν.ἤριπε δʼ ἐν κονίῃς· ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·Ἕκτορ ἀτάρ που ἔφης Πατροκλῆʼ ἐξεναρίζωνσῶς ἔσσεσθʼ, ἐμὲ δʼ οὐδὲν ὀπίζεο νόσφιν ἐόντα,νήπιε· τοῖο δʼ ἄνευθεν ἀοσσητὴρ μέγʼ ἀμείνωννηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐγὼ μετόπισθε λελείμμην,ὅς τοι γούνατʼ ἔλυσα· σὲ μὲν κύνες ἠδʼ οἰωνοὶἑλκήσουσʼ ἀϊκῶς, τὸν δὲ κτεριοῦσιν Ἀχαιοί.τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·λίσσομʼ ὑπὲρ ψυχῆς καὶ γούνων σῶν τε τοκήων,μή με ἔα παρὰ νηυσὶ κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν,ἀλλὰ σὺ μὲν χαλκόν τε ἅλις χρυσόν τε δέδεξο,δῶρα τά τοι δώσουσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ,σῶμα δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός μεΤρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺς·μή με κύον γούνων γουνάζεο μὴ δὲ τοκήων·αἲ γάρ πως αὐτόν με μένος καὶ θυμὸς ἀνήηὤμʼ ἀποταμνόμενον κρέα ἔδμεναι, οἷα ἔοργας,ὡς οὐκ ἔσθʼ ὃς σῆς γε κύνας κεφαλῆς ἀπαλάλκοι,οὐδʼ εἴ κεν δεκάκις τε καὶ εἰκοσινήριτʼ ἄποιναστήσωσʼ ἐνθάδʼ ἄγοντες, ὑπόσχωνται δὲ καὶ ἄλλα,οὐδʼ εἴ κέν σʼ αὐτὸν χρυσῷ ἐρύσασθαι ἀνώγοιΔαρδανίδης Πρίαμος· οὐδʼ ὧς σέ γε πότνια μήτηρἐνθεμένη λεχέεσσι γοήσεται ὃν τέκεν αὐτή,ἀλλὰ κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατὰ πάντα δάσονται.τὸν δὲ καταθνῄσκων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·ἦ σʼ εὖ γιγνώσκων προτιόσσομαι, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλονπείσειν· ἦ γὰρ σοί γε σιδήρεος ἐν φρεσὶ θυμός.φράζεο νῦν, μή τοί τι θεῶν μήνιμα γένωμαιἤματι τῷ ὅτε κέν σε Πάρις καὶ Φοῖβος Ἀπόλλωνἐσθλὸν ἐόντʼ ὀλέσωσιν ἐνὶ Σκαιῇσι πύλῃσιν.ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε,ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄϊδος δὲ βεβήκειὃν πότμον γοόωσα λιποῦσʼ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.τὸν καὶ τεθνηῶτα προσηύδα δῖος Ἀχιλλεύς·τέθναθι· κῆρα δʼ ἐγὼ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴΖεὺς ἐθέλῃ τελέσαι ἠδʼ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι.ἦ ῥα, καὶ ἐκ νεκροῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,καὶ τό γʼ ἄνευθεν ἔθηχʼ, ὃ δʼ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλααἱματόεντʼ· ἄλλοι δὲ περίδραμον υἷες Ἀχαιῶν,οἳ καὶ θηήσαντο φυὴν καὶ εἶδος ἀγητὸνἝκτορος· οὐδʼ ἄρα οἵ τις ἀνουτητί γε παρέστη.ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ μαλακώτερος ἀμφαφάασθαιἝκτωρ ἢ ὅτε νῆας ἐνέπρησεν πυρὶ κηλέῳ.ὣς ἄρα τις εἴπεσκε καὶ οὐτήσασκε παραστάς.τὸν δʼ ἐπεὶ ἐξενάριξε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,στὰς ἐν Ἀχαιοῖσιν ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευεν·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςἐπεὶ δὴ τόνδʼ ἄνδρα θεοὶ δαμάσασθαι ἔδωκαν,ὃς κακὰ πόλλʼ ἔρρεξεν ὅσʼ οὐ σύμπαντες οἱ ἄλλοι,εἰ δʼ ἄγετʼ ἀμφὶ πόλιν σὺν τεύχεσι πειρηθῶμεν,ὄφρά κʼ ἔτι γνῶμεν Τρώων νόον ὅν τινʼ ἔχουσιν,ἢ καταλείψουσιν πόλιν ἄκρην τοῦδε πεσόντος,ἦε μένειν μεμάασι καὶ Ἕκτορος οὐκέτʼ ἐόντος.ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;κεῖται πὰρ νήεσσι νέκυς ἄκλαυτος ἄθαπτοςΠάτροκλος· τοῦ δʼ οὐκ ἐπιλήσομαι, ὄφρʼ ἂν ἔγωγεζωοῖσιν μετέω καί μοι φίλα γούνατʼ ὀρώρῃ·εἰ δὲ θανόντων περ καταλήθοντʼ εἰν Ἀΐδαοαὐτὰρ ἐγὼ καὶ κεῖθι φίλου μεμνήσομʼ ἑταίρου.νῦν δʼ ἄγʼ ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶννηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσι νεώμεθα, τόνδε δʼ ἄγωμεν.ἠράμεθα μέγα κῦδος· ἐπέφνομεν Ἕκτορα δῖον,ᾧ Τρῶες κατὰ ἄστυ θεῷ ὣς εὐχετόωντο.ἦ ῥα, καὶ Ἕκτορα δῖον ἀεικέα μήδετο ἔργα.ἀμφοτέρων μετόπισθε ποδῶν τέτρηνε τένοντεἐς σφυρὸν ἐκ πτέρνης, βοέους δʼ ἐξῆπτεν ἱμάντας,ἐκ δίφροιο δʼ ἔδησε, κάρη δʼ ἕλκεσθαι ἔασεν·ἐς δίφρον δʼ ἀναβὰς ἀνά τε κλυτὰ τεύχεʼ ἀείραςμάστιξέν ῥʼ ἐλάαν, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.τοῦ δʼ ἦν ἑλκομένοιο κονίσαλος, ἀμφὶ δὲ χαῖταικυάνεαι πίτναντο, κάρη δʼ ἅπαν ἐν κονίῃσικεῖτο πάρος χαρίεν· τότε δὲ Ζεὺς δυσμενέεσσιδῶκεν ἀεικίσσασθαι ἑῇ ἐν πατρίδι γαίῃ.ὣς τοῦ μὲν κεκόνιτο κάρη ἅπαν· ἣ δέ νυ μήτηρτίλλε κόμην, ἀπὸ δὲ λιπαρὴν ἔρριψε καλύπτρηντηλόσε, κώκυσεν δὲ μάλα μέγα παῖδʼ ἐσιδοῦσα·ᾤμωξεν δʼ ἐλεεινὰ πατὴρ φίλος, ἀμφὶ δὲ λαοὶκωκυτῷ τʼ εἴχοντο καὶ οἰμωγῇ κατὰ ἄστυ.τῷ δὲ μάλιστʼ ἄρʼ ἔην ἐναλίγκιον ὡς εἰ ἅπασαἼλιος ὀφρυόεσσα πυρὶ σμύχοιτο κατʼ ἄκρης.λαοὶ μέν ῥα γέροντα μόγις ἔχον ἀσχαλόωνταἐξελθεῖν μεμαῶτα πυλάων Δαρδανιάων.πάντας δʼ ἐλλιτάνευε κυλινδόμενος κατὰ κόπρον,ἐξονομακλήδην ὀνομάζων ἄνδρα ἕκαστον·σχέσθε φίλοι, καί μʼ οἶον ἐάσατε κηδόμενοί περἐξελθόντα πόληος ἱκέσθʼ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.λίσσωμʼ ἀνέρα τοῦτον ἀτάσθαλον ὀβριμοεργόν,ἤν πως ἡλικίην αἰδέσσεται ἠδʼ ἐλεήσῃγῆρας· καὶ δέ νυ τῷ γε πατὴρ τοιόσδε τέτυκταιΠηλεύς, ὅς μιν ἔτικτε καὶ ἔτρεφε πῆμα γενέσθαιΤρωσί· μάλιστα δʼ ἐμοὶ περὶ πάντων ἄλγεʼ ἔθηκε.τόσσους γάρ μοι παῖδας ἀπέκτανε τηλεθάοντας·τῶν πάντων οὐ τόσσον ὀδύρομαι ἀχνύμενός περὡς ἑνός, οὗ μʼ ἄχος ὀξὺ κατοίσεται Ἄϊδος εἴσω,Ἕκτορος· ὡς ὄφελεν θανέειν ἐν χερσὶν ἐμῇσι·τώ κε κορεσσάμεθα κλαίοντέ τε μυρομένω τεμήτηρ θʼ, ἥ μιν ἔτικτε δυσάμμορος, ἠδʼ ἐγὼ αὐτός.ὣς ἔφατο κλαίων, ἐπὶ δὲ στενάχοντο πολῖται·Τρῳῇσιν δʼ Ἑκάβη ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο·τέκνον ἐγὼ δειλή· τί νυ βείομαι αἰνὰ παθοῦσασεῦ ἀποτεθνηῶτος; ὅ μοι νύκτάς τε καὶ ἦμαρεὐχωλὴ κατὰ ἄστυ πελέσκεο, πᾶσί τʼ ὄνειαρΤρωσί τε καὶ Τρῳῇσι κατὰ πτόλιν, οἵ σε θεὸν ὣςδειδέχατʼ· ἦ γὰρ καί σφι μάλα μέγα κῦδος ἔησθαζωὸς ἐών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἄλοχος δʼ οὔ πώ τι πέπυστοἝκτορος· οὐ γάρ οἵ τις ἐτήτυμος ἄγγελος ἐλθὼνἤγγειλʼ ὅττί ῥά οἱ πόσις ἔκτοθι μίμνε πυλάων,ἀλλʼ ἥ γʼ ἱστὸν ὕφαινε μυχῷ δόμου ὑψηλοῖοδίπλακα πορφυρέην, ἐν δὲ θρόνα ποικίλʼ ἔπασσε.κέκλετο δʼ ἀμφιπόλοισιν ἐϋπλοκάμοις κατὰ δῶμαἀμφὶ πυρὶ στῆσαι τρίποδα μέγαν, ὄφρα πέλοιτοἝκτορι θερμὰ λοετρὰ μάχης ἐκ νοστήσαντινηπίη, οὐδʼ ἐνόησεν ὅ μιν μάλα τῆλε λοετρῶνχερσὶν Ἀχιλλῆος δάμασε γλαυκῶπις Ἀθήνη.κωκυτοῦ δʼ ἤκουσε καὶ οἰμωγῆς ἀπὸ πύργου·τῆς δʼ ἐλελίχθη γυῖα, χαμαὶ δέ οἱ ἔκπεσε κερκίς·ἣ δʼ αὖτις δμῳῇσιν ἐϋπλοκάμοισι μετηύδα·δεῦτε δύω μοι ἕπεσθον, ἴδωμʼ ὅτινʼ ἔργα τέτυκται.αἰδοίης ἑκυρῆς ὀπὸς ἔκλυον, ἐν δʼ ἐμοὶ αὐτῇστήθεσι πάλλεται ἦτορ ἀνὰ στόμα, νέρθε δὲ γοῦναπήγνυται· ἐγγὺς δή τι κακὸν Πριάμοιο τέκεσσιν.αἲ γὰρ ἀπʼ οὔατος εἴη ἐμεῦ ἔπος· ἀλλὰ μάλʼ αἰνῶςδείδω μὴ δή μοι θρασὺν Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεὺςμοῦνον ἀποτμήξας πόλιος πεδίον δὲ δίηται,καὶ δή μιν καταπαύσῃ ἀγηνορίης ἀλεγεινῆςἥ μιν ἔχεσκʼ, ἐπεὶ οὔ ποτʼ ἐνὶ πληθυῖ μένεν ἀνδρῶν,ἀλλὰ πολὺ προθέεσκε, τὸ ὃν μένος οὐδενὶ εἴκων.ὣς φαμένη μεγάροιο διέσσυτο μαινάδι ἴσηπαλλομένη κραδίην· ἅμα δʼ ἀμφίπολοι κίον αὐτῇαὐτὰρ ἐπεὶ πύργόν τε καὶ ἀνδρῶν ἷξεν ὅμιλονἔστη παπτήνασʼ ἐπὶ τείχεϊ, τὸν δὲ νόησενἑλκόμενον πρόσθεν πόλιος· ταχέες δέ μιν ἵπποιἕλκον ἀκηδέστως κοίλας ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.τὴν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψεν,ἤριπε δʼ ἐξοπίσω, ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε.τῆλε δʼ ἀπὸ κρατὸς βάλε δέσματα σιγαλόεντα,ἄμπυκα κεκρύφαλόν τε ἰδὲ πλεκτὴν ἀναδέσμηνκρήδεμνόν θʼ, ὅ ῥά οἱ δῶκε χρυσῆ Ἀφροδίτηἤματι τῷ ὅτε μιν κορυθαίολος ἠγάγεθʼ Ἕκτωρἐκ δόμου Ἠετίωνος, ἐπεὶ πόρε μυρία ἕδνα.ἀμφὶ δέ μιν γαλόῳ τε καὶ εἰνατέρες ἅλις ἔσταν,αἵ ἑ μετὰ σφίσιν εἶχον ἀτυζομένην ἀπολέσθαι.ἣ δʼ ἐπεὶ οὖν ἔμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθηἀμβλήδην γοόωσα μετὰ Τρῳῇσιν ἔειπεν·Ἕκτορ ἐγὼ δύστηνος· ἰῇ ἄρα γεινόμεθʼ αἴσῃἀμφότεροι, σὺ μὲν ἐν Τροίῃ Πριάμου κατὰ δῶμα,αὐτὰρ ἐγὼ Θήβῃσιν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃἐν δόμῳ Ἠετίωνος, ὅ μʼ ἔτρεφε τυτθὸν ἐοῦσανδύσμορος αἰνόμορον· ὡς μὴ ὤφελλε τεκέσθαι.νῦν δὲ σὺ μὲν Ἀΐδαο δόμους ὑπὸ κεύθεσι γαίηςἔρχεαι, αὐτὰρ ἐμὲ στυγερῷ ἐνὶ πένθεϊ λείπειςχήρην ἐν μεγάροισι· πάϊς δʼ ἔτι νήπιος αὔτως,ὃν τέκομεν σύ τʼ ἐγώ τε δυσάμμοροι· οὔτε σὺ τούτῳἔσσεαι Ἕκτορ ὄνειαρ ἐπεὶ θάνες, οὔτε σοὶ οὗτος.ἤν περ γὰρ πόλεμόν γε φύγῃ πολύδακρυν Ἀχαιῶν,αἰεί τοι τούτῳ γε πόνος καὶ κήδεʼ ὀπίσσωἔσσοντʼ· ἄλλοι γάρ οἱ ἀπουρίσσουσιν ἀρούρας.ἦμαρ δʼ ὀρφανικὸν παναφήλικα παῖδα τίθησι·πάντα δʼ ὑπεμνήμυκε, δεδάκρυνται δὲ παρειαί,δευόμενος δέ τʼ ἄνεισι πάϊς ἐς πατρὸς ἑταίρους,ἄλλον μὲν χλαίνης ἐρύων, ἄλλον δὲ χιτῶνος·τῶν δʼ ἐλεησάντων κοτύλην τις τυτθὸν ἐπέσχε·χείλεα μέν τʼ ἐδίηνʼ, ὑπερῴην δʼ οὐκ ἐδίηνε.τὸν δὲ καὶ ἀμφιθαλὴς ἐκ δαιτύος ἐστυφέλιξεχερσὶν πεπλήγων καὶ ὀνειδείοισιν ἐνίσσων·ἔρρʼ οὕτως· οὐ σός γε πατὴρ μεταδαίνυται ἡμῖν.δακρυόεις δέ τʼ ἄνεισι πάϊς ἐς μητέρα χήρηνἈστυάναξ, ὃς πρὶν μὲν ἑοῦ ἐπὶ γούνασι πατρὸςμυελὸν οἶον ἔδεσκε καὶ οἰῶν πίονα δημόν·αὐτὰρ ὅθʼ ὕπνος ἕλοι, παύσαιτό τε νηπιαχεύων,εὕδεσκʼ ἐν λέκτροισιν ἐν ἀγκαλίδεσσι τιθήνηςεὐνῇ ἔνι μαλακῇ θαλέων ἐμπλησάμενος κῆρ·νῦν δʼ ἂν πολλὰ πάθῃσι φίλου ἀπὸ πατρὸς ἁμαρτὼνἈστυάναξ, ὃν Τρῶες ἐπίκλησιν καλέουσιν·οἶος γάρ σφιν ἔρυσο πύλας καὶ τείχεα μακρά.νῦν δὲ σὲ μὲν παρὰ νηυσὶ κορωνίσι νόσφι τοκήωναἰόλαι εὐλαὶ ἔδονται, ἐπεί κε κύνες κορέσωνταιγυμνόν· ἀτάρ τοι εἵματʼ ἐνὶ μεγάροισι κέονταιλεπτά τε καὶ χαρίεντα τετυγμένα χερσὶ γυναικῶν.ἀλλʼ ἤτοι τάδε πάντα καταφλέξω πυρὶ κηλέῳοὐδὲν σοί γʼ ὄφελος, ἐπεὶ οὐκ ἐγκείσεαι αὐτοῖς,ἀλλὰ πρὸς Τρώων καὶ Τρωϊάδων κλέος εἶναι.ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες.

ὣς οἳ μὲν στενάχοντο κατὰ πτόλιν· αὐτὰρ Ἀχαιοὶἐπεὶ δὴ νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκοντο,οἳ μὲν ἄρʼ ἐσκίδναντο ἑὴν ἐπὶ νῆα ἕκαστος,Μυρμιδόνας δʼ οὐκ εἴα ἀποσκίδνασθαι Ἀχιλλεύς,ἀλλʼ ὅ γε οἷς ἑτάροισι φιλοπτολέμοισι μετηύδα·Μυρμιδόνες ταχύπωλοι ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροιμὴ δή πω ὑπʼ ὄχεσφι λυώμεθα μώνυχας ἵππους,ἀλλʼ αὐτοῖς ἵπποισι καὶ ἅρμασιν ἆσσον ἰόντεςΠάτροκλον κλαίωμεν· ὃ γὰρ γέρας ἐστὶ θανόντων.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ὀλοοῖο τεταρπώμεσθα γόοιο,ἵππους λυσάμενοι δορπήσομεν ἐνθάδε πάντες.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ᾤμωξαν ἀολλέες, ἦρχε δʼ Ἀχιλλεύς.οἳ δὲ τρὶς περὶ νεκρὸν ἐΰτριχας ἤλασαν ἵππουςμυρόμενοι· μετὰ δέ σφι Θέτις γόου ἵμερον ὦρσε.δεύοντο ψάμαθοι, δεύοντο δὲ τεύχεα φωτῶνδάκρυσι· τοῖον γὰρ πόθεον μήστωρα φόβοιο.τοῖσι δὲ Πηλεΐδης ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιοχεῖρας ἐπʼ ἀνδροφόνους θέμενος στήθεσσιν ἑταίρου·χαῖρέ μοι ὦ Πάτροκλε καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισι·πάντα γὰρ ἤδη τοι τελέω τὰ πάροιθεν ὑπέστην